Love Me Love My H

ตอนที่ 16 : ความทรงจำของไอ้หล่อ บทที่ 1 โลกมันกลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 64

ผม:เฮ้ย!!น้ำมันจะหมดว่ะ เอาไงดีว่ะ กลับไม่ถึงบ้านแน่ๆ (ผมพูดกับตัวเองครับ ก็นะ มาคนเดียว กระเป๋าตังค์ก็ลืมโทรศัพท์ก็ลืม เฮ้อ!! เวรกรรมคนหล่อแท้ๆ )

พี่ๆ ผมขอเงิน 20 บาทสิ พอดีน้ำมันรถจะหมดอะ (ผมเจอใครไม่รู้ข้างๆ ถนน เอาเป็นว่าหน้าด้านไปก่อนแล้วกัน ไม่อย่างนั้นมึงได้เข็นรถกลับบ้านแน่ๆ )

ใครคนนั้น:อะ เอ่อ เอาไปร้อยนึงก็แล้วกันจะได้เติมน้ำมันได้ (ใครคนนั้นหน้าเหวอเลยครับ นี่ผมไม่ใช่โจรนะ หล่อซะขนาดนี้ ว่าแต่ใครคนนั้นตอนหน้าเหวอนี่น่ารักดีเนอะ เฮ้ยๆ ไม่ได้ๆ คิดไรของมึงอยู่เนี่ย)

ผม:พี่ครับขอเบอร์หน่อยสิ เดี๋ยวผมจะได้เอาเงินมาคืน

ใครคนนั้น:ไม่เป็นไร เอาไปเถอะ (แล้วใครนั้นก็รีบโบกแท็กซี่หนีไปเลย อะไรของเขาว่ะเนี่ย)

ผมเติมน้ำมันรถเสร็จก็รีบกลับบ้านไปเอากระเป๋า กับโทรศัพท์มือถือครับ ไปถึงอย่างแรกที่ผมทำคือจับมือถือมาดู โอโห!! เป็นสิบสาย นี่บ้านใครไฟไหม้ปะว่ะ รีบกดมือถือกลับไปหาไอ้คนที่โทรมาเป็นสิบนี่แหละครับ

ผม:ว่าไงมึง

ไอ้ไผ่:มึงอยู่ไหนแล้วเนี่ย พวกกูอยู่ร้านพี่มึงแล้วนะ รีบๆ มาได้แล้ว

ผม:เออกูขอโทษว่ะ กูลืมกระเป๋าตังค์ แถมน้ำมันรถจะหมด เดี๋ยวกูรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ

ผมรีบขับรถไปโดยเร็วด้วยว่าไอ้พวกเพื่อนๆ ของผมจะรอครับ เฮ้ย!! ลืมแนะนำตัวเลย ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะครับว่าผมชื่อวิน เป็นลูกครึ่งไทยออสเตรเลีย สูง 189 ซม. จัดว่าเป็นคนที่หล่อมาก ไม่ได้หลงตัวเองนะ แต่สังเกตจากการที่ชอบมีคนเข้ามาจีบ ทั้งสาวเล็ก สาวใหญ่ ตุ๊ด กะเทย เกย์ แต่นั่นแหละครับผมยังไม่เจอคนที่ใช่อะนะ ผมมีเพื่อนอยู่ด้วยกันสามคนเรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมจนถึงตอนนี้จะจบมหาลัยกันแล้วครับ คนแรกนี่มันชื่อไอ้ไผ่ หน้าตามันจะออกไปคมเข้มหน่อย ส่วนอีกสองคนคือไอ้เอเจกับเจเจครับสองคนนี้เป็นฝาแฝดสุดตี๋ถ้าคนไม่สนิทคงแยกไม่ออกว่าคนไหนคือใคร แต่สำหรับพวกผมแค่มันอ้าปากก็รู้แล้วครับ

ไอ้เจเจ:กว่าจะมาได้นะมึงเนี่ย ลีลามากมาย

ผม:เออ กูมาแล้วนี่ไง พวกมึงกูเจอคนที่ใช่สำหรับกูแล้วเว้ย แม่งน่ารักว่ะ

ไอ้เอเจ:ใครวะ แล้วมึงได้ขอเบอร์เค้ามาป่ะ

ผม:ขอเว้ย!! แต่เค้าไม่ให้ แม่งหนีกูขึ้นแท็กซี่เฉยเลย อย่าให้กูเจออีกนะ

ไอ้ไผ่:ไอ้เบื๊อกเอ๊ย!! หล่อซะเปล่า 5555

ผมได้แต่บอกตัวเองว่าอย่าให้ได้เจอกันอีกนะ พ่อจะจับปล้ำ 555 อันนี้ล้อเล่นครับ จะต้องจีบมาเป็นแฟนให้ได้ นี่ผมเป็นหนักขนาดถึงขั้นนี้แล้วเหรอเนี่ย เพิ่งเจอแค่ครั้งเดียว ขอให้โลกหมุนเค้ามาเจอกับผมอีกครั้ง “ ขอแค่อีกครั้งเดียว ”

โอ๊ย!! เชี้ย!! (ผมรีบหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงคนสะดุดบันไดรถเมล์ล้มหน้าคว่ำ แถมหูฟังที่ครอบหูไว้ก็กระเด็นมาที่เท้าผม ผมเห็นเค้ารีบลุกขึ้นแล้วเดินกะเผลกมาเก็บหูฟังตลกฉิบหาย แต่ แต่ แต่ คนคนนั้นกลับเป็นพี่คนที่น่ารักที่ให้เงินผมนี่ครับ ผมได้แต่ยิ้มให้ไป แต่เหมือนเค้าจะไม่สนใจอะไรผมเลย ตอนนี้กลายเป็นผมเป็นห่วงพี่เค้าแทน เขาจะเจ็บไหมนะ แต่เหมือนจะไม่เป็นอะไรมากนะครับ มีแค่ขาถลอกนิดหน่อย และผมตั้งใจแล้วว่าจะนั่งรถเมล์ตามพี่คนนั้นไปดูว่าเค้าพักที่ไหน แต่ด้วยผมกำลังดีใจ แชทบอกไอ้เพื่อนสนิทของผม ทำให้ผมคลาดสายตาจากพี่คนนั้นไปตอนที่เปลี่ยนสายรถเมย์

ผมนั่งรถกลับไปหาไอ้พวกเพื่อนผมด้วยหน้าตาหงอยเหมือนหมดอาลัยตายอยาก

ผม:พวกมึงทำไมโลกหมุนพี่เค้ามาหากูแล้ว แต่ทำไมถึงยังหมุนให้พี่เค้าออกไปไกลจากกูอีกว่ะ กูแม่งโคตรเสียใจเลยว่ะ ที่ไม่ยอมเข้าไปคุยกับเค้าตั้งแต่อยู่บนรถเมล์

ไผ่:กูว่ามึงโง่ 555 เจเจ:มึงก็ไปว่าเพื่อนมันเศร้าอยู่นะ มันไม่ได้โง่ แต่มันฟาย 555

ผม:พวกมึงนี่ไม่ให้กำลังใจกูเลย

เอเจ: มึงคิดในทางที่ดีสิวะ อย่างน้อยที่มึงไม่ได้ขับรถมาหาพวกกูก็ทำให้มึงได้เจอเค้าคนนั้นนะเว้ย กูว่าเดี๋ยวมึงก็จะได้เจอเค้าอีกแน่นอน เชื่อพวกกูดิ ขนาดมึงไม่ได้เจอเค้ามาตั้งสามปี มึงยังได้เจอเลย กูว่าพี่เค้าอยู่แถวนั้นแหละ

ผม:เอเจเพื่อนรัก

เอเจ:แต่แค่ไม่รู้ชาติไหนแค่นั้น 555

ผม:พ่อง พ่อง พ่อง 5555

ไผ่:เออเดี๋ยวมึงก็เจอ เชื่อพวกกู

ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งรถเมล์ไปแถวนั้นทุกวัน และภาวนาให้โลกหมุนพาพี่คนนั้นมาหาผมอีกครั้ง

และเหมือนฟ้าจะเป็นใจเมื่อผม แอบเห็นใครคนนั้นในร้านชาบูของพี่มินพี่ชายของผม ผมกับเพื่อนเลยตรงดิ่งเข้าร้านเลยครับ และทำเหมือนกับไม่เคยมาที่ร้านนี้ 555 ก็คนมันเกร็งนี่ สุดท้ายผมก็รู้ว่าแก๊งพี่เค้าชอบมากินชาบูที่ร้านพี่มิน และดูท่าจะสนิทกับพี่มินซะด้วย ทำไมผมถึงไม่มาช่วยพี่ชายผมเฝ้าร้านนะเราจะได้เจอกันเร็วกว่านี้ แต่ผมก็ยังไม่กล้าที่จะไปชวนพี่คนนั้นคุย ความกล้า ความหล่อมันหายไปไหนหมดนะไอ้วิน แต่อย่างน้อยผมก็สามารถหาพี่เค้าเจอได้จากที่แหละครับ ไว้รวบรวมความกล้าก่อนค่อยเข้าไปทัก

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น