Love Me Love My H

ตอนที่ 1 : เชื้อดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ก.พ. 64

พี่ไม่ได้ชอบน้องแล้ว เราเลิกกันเถอะ (เราเลิกกันเถอะ!!! ) มันเป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของผมมานานหลายปี หลังจากที่ผมเมาและคิดว่าตัวเองน่าจะเผลอพลาดพลั้งมีอะไรกับเจ้าหล่อนไปโดยที่ตัวเองไม่ได้ป้องกัน ทำไมผมถึงรู้นะเหรอครับ ก็เพราะผมเห็นไอ้เจ้าอุปกรณ์ป้องกันของผมมันหลุดอยู่ข้างๆ เตียง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากถึงมากที่สุด และเธอก็ได้บอกเลิกผม หลังจากวันนั้นเธอก็ได้หายไปจากชีวิตของผม มันเลยเป็นเรื่องที่ฝังใจและทำให้ผมเสียเซลฟ์มาจนถึงทุกวันนี้ แม้มันจะผ่านมาเนิ่นนานแล้วก็ตาม แต่มันเป็นเรื่องที่ลืมได้ยาก เพราะมีแฟนคนแรก ก็ดันโดนบอกเลิกโดยไม่รู้สาเหตุว่าตัวเองทำอะไรผิดซะแล้ว โถชีวิตไอ้จักรผู้น่าสงสาร

ไอ้จักร ไอ้จักร ไอ้เชี้ยจักร!! เป็นอะไรของมึง (ไอ้คนที่เรียกผมด้วยภาษาหมาไม่รับประแดกคนนี้มันคือไอ้ไทม์ครับ เพื่อนสนิทแบบสุดๆ ของผมเอง)

ไอ้นี่มันไม่ค่อยมีอะไรดี นอกจาก ตัวสูง จมูกโด่ง ขาว รวย ออกตี๋ๆ นิดหน่อย ตามแบบลูกครึ่งญี่ปุ่น จะว่าไปที่พูดมาแม่งมันก็เข้าข่ายครบเครื่องเรื่องความหล่อนี่ครับ แต่ก็นั่นแหละลองหันกลับมาดูที่ผม ถ้าเป็นตัวเอกอื่นๆ ในนิยายคงจะตัวเล็ก ผิวขาวมากๆ นมชมพู ปากแดงๆ แต่สำหรับผมแล้วมันขัดแย้งกับผมชิบเป้ง ไอ้ตัวเล็กก็ใช่อยู่หรอก แต่ขาวปากแดง นมชมพูเห็นทีคงจะไม่ใช่ ก็ผมดันเป็นคนผิวสีแทน แต่ก็มีดีตรงที่ ตาสองชั้น จมูกโด่งบ้างแหละครับ ไม่ได้น่ารักหรือหล่อเหลาอะไรมากมาย แต่เอ๊ะ!! หรือผมจะหล่อ เอาเป็นว่าผมหล่อแล้วกันครับ อย่างน้อยก็มีตั้งหนึ่งคนที่ชมว่าผมหล่อ ใครนะเหรอ ตัวผมเองไงครับ 555

เลิกเพ้อเรื่องความหล่อตัวเองไว้ก่อน ก่อนที่จะหันไปตอบไอ้เพื่อนที่ปากหมาคนนี้

ผม: ว่าไงครับคุณมึง เรียกกูซะเสียงดัง มีอะไรว่ามา

ไทม์: กูเรียกมึงหลายครั้งแล้ว นั่งเหม่ออะไรของมึง ออกไปหาของกินกับป่าว กูหิว นั่งรอมึงเพ้อมาแต่เช้าละ

ผม: ไปดิ ชวนกูกินอยู่ได้ กูกะจะลดหุ่นซะหน่อย เห็นกูหุ่นดีหน่อยไม่ได้ ต้องมาคอยทำลายหุ่น ทำลายซิกแพค และกล้ามอันเป็นมัดๆ ของเพื่อนไปได้

ไทม์: ไม่ต้องลดแล้วมึงอะ ผอมยังกับซี่โครงเดินได้ กินให้มันเยอะๆ หน่อย

ผม: ซี่โครงพ่องมึงดิจะหล่อเท่ากู กูแค่คนตัวเล็กเว้ย เข้าใจมั้ยครับคนตัวเล็ก อะโด่ มึงไม่เข้าใจเทรนด์คนตัวเล็กกำลังมาตอนนี้ กระผมเนี่ยออกจะหุ่นดี ผิวขาวอมชมพู มึงอะไม่เข้าใจหรอก (ดูครับมันว่าผมซี่โครงเดินได้ ไอ้เพื่อนตะไล จริงๆ ผมไม่ได้เป็นคนที่ผอมอะไรขนาดนั้น แค่คนตัวเล็กอะครับ จริงๆ นะ)

ไทม์: เออๆ แล้วแต่มึงจะคิดอะไรก็คิดไป กูขี้เกียจเถียงกับมึงแล้ว (แล้วมันก็ส่ายหัวแบบเอือมๆ กับเพื่อนสุดหล่อของมันครับ) ไปกันได้ยังกูหิวจนจะแดกควายได้เป็นตัวๆ แล้ว

ผม:เอออออออ ลุกขึ้นสิ พล่ามอยู่ได้

ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนว่าผมทำงานอยู่ธนาคารแห่งนึงครับ ไม่รู้จะแก่รึเปล่าแต่ผมก็อายุ 28 แล้ว ถึงจะหน้าตาเด็กก็ตาม แต่ก็มีคนบอกนะครับว่ามึงเนี่ยหน้าตาไปเคยเปลี่ยนแปลงไปเลย ไอ้เราก็ดีใจนึกว่าจะชม แต่ที่ไหนได้ดันพูดต่อมาว่า ก็หน้ามึงนะแก่ยังไงก็ยังไงก็แก่อย่างนั้น ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ไอ้คนที่พูดกับผมแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนๆ ที่มีไม่กี่คนของผมครับ

ผม:ว่าแต่มึงจะกินอะไรวะไอ้ไทม์

ไทม์:กินไรก็ได้วันนี้วันหยุด กูว่าเราไปกิน…..ชา…..

ผม:กูว่าเราไปกินชาบูกันมั้ย (อันนี้ผมเองครับที่พูดแทรกมัน เพราะถ้ามันลองบอกอะไรก็ได้ บวกกับวันหยุดด้วยแล้วคงไม่พ้นชาบูครับ ไม่ต้องปล่อยให้ผมคิดนาน หรือชะงักใดๆ ทั้งสิ้น เพราะ ไอ้นี่มันชอบกินครับพาผมตระเวนกินไม่เว้นวันหยุดนักขัตฤกต์ 5555)

ไทม์:มึงนี่รู้ใจกูจริงๆ เมียรัก มาๆ ให้ผัวจุ๊ฟกระหม่อมเหม่งสักที มาม๊ะที่รักจ๋า

ผม:เหี้ยละไม่ต้องมาใกล้กูเลย ขนลุก!! กูรู้ว่ากูหล่อ แต่กูก็เพื่อนมึงนะ อย่าได้พิศวาส 5555

ไทม์:โหยเมียของผัวอะ!! เมียของผัวรึนั่น จักรของไทม์ หวนคิดคิดแล้วยิ่งเศร้า จักรวายปราณ เคยมองหน้าหลัดๆ พลัดตกตึกตาย (ดูๆ มันร้องเพลงสิครับ แช่งกันชัดๆ )

ผม:เหี้ยละมึงแช่งกูไปอีก ไปๆ กันได้แล้ว แม่งไม่ได้ไปซักที

ผมกับไอ้ไทม์เราเป็นเพื่อนกันมานานมากๆ ครับ ตั้งแต่ตอนเด็ก เนื่องจากบ้านเราใกล้กัน ไม่ว่าจะอนุบาล ประถม มัธยม หรือแม้แต่มหาลัยไอ้นี่ก็คอยที่จะตามหลอกหลอนผมมาตลอด ตอนเด็กๆ มันเรียนไม่ค่อยเก่งผมต้องคอยให้มันลอกข้อสอบ การบ้าน บางทียังต้องหอบการบ้านมันมาทำให้ที่บ้าน ดูมันใช้ผมยังกับทาสในเรือนเบี้ย แต่มันเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ นะครับ เนื่องจากตอนเด็กๆ ผมเป็นคนตัวเล็ก เลยโดยแกล้งบ่อยๆ ก็มีมันนี่แหละที่คอยช่วยกำจัดพวกวายร้ายให้กับผม แต่ไอ้นี่อัธยาศรัยมันไม่ดี มันไม่ค่อยพูด จะว่ามันหล่อแล้วหยิ่งก็ไม่ผิด มีคนมาจีบมันเยอะแต่ก็ต้องกินแห้วทุกราย มันบอกมันรักอิสระบ้างละ กูยังไม่เจอคนที่ใช่บ้างละ อยู่กับมึงไปก่อนแล้วกัน ดูๆ ไปแล้วเหมือนมันจะสิงร่างผมอยู่แล้ว แต่นิสัยมันก็ขัดแย้งกับผมนะ ก็ผมนะนอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย ถึงในตอนนี้เราจะจบและทำงานกันคนละที่แต่มิวายยังนัดเจอกันบ่อยๆ เรียกได้ว่าเกือบทุกวันหยุดมันต้องโทรตามผมไปที่ห้องมันตลอด มันบอกมันกลัวผี ผมได้แต่คิดในใจว่าแล้ววันธรรมดาที่มึงทำงานทำไมมึงอยู่ห้องคนเดียวเดียวได้ ห่าลาก

ไทม์:เออ แล้วมึงอย่าลืมหยิบยาไปด้วยนะ กูขี้เกียจรีบกลับ เผื่อหาอะไรกินกันยาวๆๆๆๆๆ

ผม:เออ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมใช้เวลากับมันตั้งแต่ตื่นมายันจะนอนอีกรอบครับ เราจะรู้เรื่องของกันทุกเรื่อง มีอะไรเล่าให้ฟังกันตลอด ไม่เว้นแต่ช่วงต้นปีของผมที่ผ่านมา                                                                                                                              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Juntaroeii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:24

    ขออนุญาติลองเอาตอนที่ 1 พากย์และโพสลง ยูทูปได้ไหมครับ โดยผมแปะเครดิตๆว้ให้

    #1
    1
    • #1-1 wendsoda(จากตอนที่ 1)
      20 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:40
      ถ้าสองตอนแรกได้ครับผม แต่ตอนอื่นๆต้องขออนุญาตไม่ให้ลงนะครับ ขอบคุณมากๆครับที่สนใจนิยายของผม
      #1-1