คัดลอกลิงก์เเล้ว

[EXO] The future รักนี้...และอนาคต (HUNHAN)

The future รักนี้...และอนาคต (HunxHan)

ยอดวิวรวม

4,359

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


4,359

ความคิดเห็น


18

คนติดตาม


29
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 56 / 20:56 น.
นิยาย [EXO] The future ѡ...͹Ҥ (HUNHAN) [EXO] The future รักนี้...และอนาคต (HUNHAN) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
 





  

The future
 

-ฟิคเรื่องนี้เป็นชาย ชาย นะคะ รับไม่ได้ ด่วนคะ

        -ฟิคเรื่องนี้แนวดราม่านะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ ของไรเตอร์



 


shalunla

cool music : song be happy

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ส.ค. 56 / 20:56



 





คุณเคยคิดมั้ยถ้าสักวันคุณรู้อนาคตแล้วคุณจะทำยังไงกับมัน??

ถ้าอนาคตทำให้คุณต้องเสียอะไรบางอย่างที่คุณรักมากที่สุดไป

คุณจะทำยังไงกับมัน??




  เสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจดังขึ้นจากห้องฉุกเฉินทำให้ร่างบางที่รออยู่หน้าห้องฉุกเฉินต้องตื่นจากภวังค์พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย ผู้เป็นแม่ของร่างสูงได้แต่ปลอบไว้เพื่อไม่ให้เป็นอะไรไปอีกคน


ถ้าวันนี้เค้ากับร่างสูงไม่มาทะเลาะกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเค้าก็คงไม่ต้องวิ่งออกมากลางถนนแต่เป็นเพราะเค้าที่ตัดสินใจทำอะไรบ้าๆก็เพื่อแค่ให้อีกคนหันมาสนใจใส่ใจเค้าบ้างเท่านั้น ทำให้ร่างสูงต้องมารับเคราะห์แทน

จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกมั้ย?





หลังจากที่เครื่องวัดคลื่นหัวใจดังขึ้นคุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมกับถามหาญาติผู้ป่วย


"ใครเป็นญาติของเค้าครับ?"


"ดิฉันคะ ดิฉันเป็นแม่ของเค้าแม่ของร่างสูงตอบอย่างกระวนกระวายกลัวว่าลูกของเค้าจะเป็นอะไรขึ้นมา


"ตอนนี้อาการของเค้ายัง 50-50 อยู่นะครับหมอจะพยายามช่วยเต็มที่ แต่ตอนนี้ทาง รพของเรามีเลือดไม่เพียงพอ ผมต้องการคนที่มีกรุ๊ปเลือดเดียวกับผู้ป่วยครับ"


"ดิฉัน กรุ๊ปเลือดเดียวกับเค้าแต่ดิฉันเป็นโรคโลหิตจาง ให้ได้มั้ยคะหมอแม่ของร่างสูงตอบออกมาทั้งน้ำตาที่ไม่สามารถช่วยอะไรลูกชายของเค้าได้เลย


"ต้องขอโทษด้วยนะครับ คุณคงให้เลือดไม่ได้ แต่ไม่ต้องกงวลนะครับเดี๋ยวทางเราจะกระจายข่าวไปทางโรงพยาบาลใกล้เคียงให้ครับเมื่อหมอพูดจบก็กลับเข้าไปยังห้องฉุกเฉินต่อ


เหลือแต่ร่างบางและผู้เป็นแม่ของร่างสูงนั่งกอดคอกันร้องไห้ที่ไม่สามารถช่วยอะไรคนที่เค้ารักได้เลย
 

 

 


ถึงกรุ๊ปเลือดเดียวกันเค้าก็คงให้เลือดไม่ได้..เหตุผลข้อนี้มีเค้าคนเดียวเท่านั้นที่รู้



….

 

 


เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงไม่มีวี่แววว่าหมอจะออกมาจากห้องฉุกเฉิน เพื่อนๆของร่างสูงต่างก็รีบเดินทางมาอย่างเร็วที่สุดเพื่อที่จะมาดูอาการของเพื่อนตัวเอง


"ลู่ห่าน ใจเย็นๆนะ ยังไงเซฮุนต้องปลอดภัยเชื่อฉันสิ"เพื่อนของร่างบางได้แต่นั่งปลอบใจเพราะรู้ว่าตอนนี้ร่างบางอ่อนแอเหลือเกินแทบจะไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว


"ฉัน ฉัน..ฉันมันโง่เองร่างบางได้แต่โทษตัวเอง ซ้ำไปซ้ำมา

ถ้าหากเค้าไม่เรียกร้องความสนใจจากร่างสูงมากเกินไปเรื่องวันนี้ก็คงไม่เกิดเป็นเพราะเค้า เพราะเค้าคนเดียว..

"
นายอย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิ ถ้าเซฮุนรู้มันคงไม่สบายใจที่นายเอาแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้"เพื่อนร่างบางพยายามปลอบไม่ให้ร่างบางต้องโทษตัวเองอยู่แบบนี้


 


ผลั่กกกกกก~



เสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงถูกเข็นออกมาพร้อทเครื่องช่วยหายใจ

"ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ หมอขอตัวไปดูแลคนไข้ก่อนนะครับ"
"
เห็นมั้ยเซฮุนต้องปลอดภัย มันไม่ตายง่ายๆหรอกเพื่อนร่างบางที่ดีใจจนเกินเหตุจึงเอ็ดปากพูดสิ่งที่ไม่เป็นมงคลออกไป


"แบคฮยอนพูดอะไรของแกเนี่ยเดี๋ยวป้าบเข้าให้"เพื่อนอีกคนรีบกล่าวเตือนเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองพูดจาไม่เป็นมงคลเอาซะเลย


"เออๆขอโทษๆก็คนมันดีใจนี่หว่า หรือแกไม่ดีใจฮะ ไคเพื่อนตัวเล็กรีบขอโทษออกมากลัวว่าร่างบางจะใจไม่ดี


"ไปเยี่ยมไอ้ฮุนกันเถอะว่าแล้วทั้ง คนก็เดินไปยังห้องพักที่ตอนนี้แม่ของร่างสูงได้จัดการเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อประตูเข้าไปก็พบกับร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงมีสายน้ำเกลือพันอยู่ เมื่อร่างบางเห็นก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่วิ่งไปกอดร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงทันที


"เซฮุนฉันขอโทษ..ต่อไปนี้ฉันจะไม่งี่เง่าอีกแล้ว"ร่างบางพูดออกมาทั้งน้ำตาไม่ว่าร่างสูงจะได้ยินหรือไม่แต่เค้าก็อยากจะให้ร่างสูงได้รับรู้ว่าเค้าอยู่ตรงนี้ รอร่างสูงฟื้นขึ้นมากอดเค้าพร้อมกับความอบอุ่นเดิมที่ร่างสูงเคยมอบให้

เสียงประตูถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับผู้เป็นแม่และพ่อของร่างสูง ตรงเข้ามาหาลูกชายคนเดียวของเค้า และหันไปมองหน้าลู่หาน

"ลู่หานมาคุยกับพ่อแม่ข้างนอกหน่อยสิร่างบางได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาเฉยๆเหมือนจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับเค้าทั้ง คน

เวลาผ่านไปร่างบางที่ออกไปคุยกับผู้เป็นพ่อและแม่ของร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาตรงเข้าไปนั่งข้างๆเตียงของร่างสูง เมื่อเพื่อนของร่างเล็กเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของร่างเล็กที่เข้ามาไม่พูดไม่จาก็รู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า

"ลู่ห่านเป็นอะไรรึเปล่า?" เพื่อนร่างเล็กถามอย่างสงสัย


"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร พวกนายเฝ้าเซฮุนแทนฉันหน่อยนะเดี๋ยวฉันจะกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้า ฉันจะมานอนเฝ้าเซฮุน"ร่างบางตอบพร้อมกับปาดน้ำตาลวกๆไม่อยากให้ใครเห็น


"โอเค รีบๆกลับมาล่ะเผื่อเซฮุนฟื้นจะได้เจอนายเป็นคนแรก"เพื่อนร่างบางอีกคนตอบแล้วหันมายิ้มให้

เมื่อร่างบางออกจาก รพก็รีบกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมจะไปเฝ้าคนรักแต่ในใจก็คิดถึงเรื่องที่พ่อกับแม่ร่างสูงได้มาพูดกับตัวเอง เค้าจะทำยังไงดีแต่แล้วคิดเรื่องนี้ได้ไม่นานอาการปวดหัวก็กำเริบร่างบางรีบเดินไปหยิบยาบนตู้แล้วใส่เข้าปากอย่างรวดเร็วพร้อทดื่มน้ำเข้าไปพอช่วยเบาเทาอาการปวดลงได้


"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ทำไม ทำไม.." ร่างบางที่อยู่ในอาการเหนื่อยหอบได้แต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

ไม่นานร่างบางก็พาตัวเองมาถึง รพรีบตรงเข้าไปในห้องของร่างสูงทันที แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับหญิงสาวผู้มาใหม่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาพร้อมกับพ่อแม่ของร่างสูงที่ยืนล้อมรอบเตียง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูทุกคนจึงหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างบางเมื่อรู้สึกตัวก็เดินเข้าไปในห้องพร้อมกับวางสัมภาระไว้ที่โซฟา พร้อมกับเดินออกจากห้องเหมือนรู้เป็นนัยๆว่าเค้าคงมีเรื่องต้องคุยกัน



แต่เมื่อปิดประตูลงซักพักก็ได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากข้างใน ร่างบางพยายามเงี่ยหูหังให้ชัดๆ แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง


"พ่อจะให้หนูเมรินไปเรียนต่อกับเจ้าเซฮุนที่อเมริกาหลังจากเจ้าเซฮุนหายดีร่างบางเมื่อได้ยินประโยคที่ทำร้ายหัวใจเค้าน้ำตาที่หยุดไหลมาซักพักก็ไหลรินเปรอะแก้มทั้งสองข้าง


เพื่อนของร่างบางทั้ง ที่เห็นพ่อของแม่ร่างสูงพาผู้มาใหม่เข้ามาส่งสายตามาเป็นนัยๆว่าให้ออกไปจากห้องสักพัก ทั้งสองจึงเดินลงมาหาอะไรกินแต่พอขึ้นมาก็พบกับร่างมาที่ยืนน้ำตารินไหลอยู่หน้าห้อง จึงรีบเดินไปประคองร่างเล็กไว้


"ลู่ห่านเป็นอะไรไปใครทำอะไรนาย บอกฉันสิ อย่าร้องไห้เพื่อนของร่างบางพยายามปลอบแต่แม้จะปลอบเท่าไหร่ร่างบางก็ไม่มีวี่แววที่จะหยุดร้องไห้ เลยได้แต่คอยลูบหัวปลอบประโลมเมื่อร่างบางร้องไห้จนหมดสติไปเพื่อนๆจึงวิ่งไปตามหมอกลัวว่าร่างบางจะเป็นอะไรไปอีกคน

"หมอครับเพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับร่างเล็กที่เห็นหมอออกมาจากห้องตรวจก็รีบแจ้นเข้าไปถามไถ่อาการเพื่อนทันที


"คุณเป็นเพื่อนคนไข้ใช่มั้ยครับ งั้นช่วยตามหมอเข้ามาในห้องหน่อยนะครับเมื่อได้ยินหมอพูดดังนั้น ทั้ง ก็มองหน้ากันส่งสายตาเป็นนัยๆว่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเพื่อนของตน

เมื่อเข้ามาในห้องแล้วก็พบกับร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงที่ลืมตาขึ้นมาแล้วแต่ก็ยังไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นมานั่งฟังได้


"เพื่อนของคุณเป็นโรคเนื้องอกในสมองมานานแล้วนะครับ จนตอนนี้เนื้องอกได้ขยายตัวเพิ่มขึ้นไปกดทับเส้นประสาท ทำให้เกิดอาการปวดหัวและอาการสายตาฝ้าฟางขึ้นได้เมื่อได้ยินหมอพูดดังนั้นทั้ง ก็เอามือปิดปากแล้วหันไปทางร่างบางที่ตอนนี้นอนหลับตาน้ำตารินไหลอยู่บนเตียง


"ตอนนี้ก็ได้แต่คอยทานยาเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวได้ชั่วคราว เพื่อรอเวลาผ่าตัดในอีก อาทิตย์ ตอนนี้พวกคุณก็ช่วยดูแลเค้าอย่างใกล้ชิดด้วยนะครับ อย่าให้เค้าคิดอะไรมากเพราะอาการปวดหัวจะกำเริบขึ้นมาอีกทำให้เนื้องอกขยายตัวมากขึ้น ถ้างั้นไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันพูดอะไรไม่ออกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่อยากจะเชื่อร่างบางไม่เคยบอกอะไรเลยไม่เคยแสดงอาการให้เห็น จนกระทั่งอาการหนักขนาดนี้ก็ไม่เคยที่จะปริปากพูดออกมา


เมื่อร่างบางลืมตาขึ้นมาปาดน้ำตาออกร่างเล็กเดินตรงเข้ามาหาลู่หานพร้อมกับจับหน้าลู่หานให้มองตัวเองชัดๆ
"เจ็บมั้ย เจ็บมากมั้ย ที่ต้องเก็บไว้คนเดียวอย่างนี้น่ะ"ร่างเล็กพูดออกมาทั้งน้ำตาพร้อมกับร่างบางที่น้ำตาค่อยๆรินไหลพร้อมๆกัน


"เจ็บ..เจ็บแต่ก็ต้องเก็บเอาไว้"ร่างบางสะอื้นพูดออกมาทั้งๆที่จะไม่ปริปากพูดเรื่องนี้แท้ๆ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วทุกคนก็คงรู้กันหมดแล้ว เว้นซะแต่!..เซฮุน


"แล้วเก็บไว้คนเดียวทำไมล่ะ หืม"ร่างเล็กค่อยๆปาดน้ำตาให้กับร่างบางที่อยู่ตรงหน้า เค้ารู้ดีว่าร่างบางทำทุกอย่างก็เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงและเรื่องที่ร่างบางทะเลาะกับเซฮุนก็คงอยากให้เซฮุนสนใจร่างบางมั่งไม่ใช่มัวแต่เล่นบาสไม่สนใจร่างบางสักเท่าไหร่

"ฮึก..ช่างเถอะมาถึงขั้นนี้แล้ว ขอร้องล่ะอย่าบอกเรื่องนี้กับเซฮุนเลยนะร่างบางสะอื้นปาดน้ำตาพร้อมกับขอร้องไม่ให้บอกเรื่องนี้กับคนรักของตัวเอง ถ้าเซฮุนรู้เซฮุนก็คงต้องเป็นห่วงเค้าและก็จะไม่ไปเรียนต่อตามที่พ่อกับแม่ได้บอกไว้

"ทำไมล่ะ..แล้วนายได้ยินอะไรข้างในห้องทำไมนายถึงร้องไห้ออกมาอย่างกับจะสูญเสียอะไรไปอย่างนั้นแหละร่างเล็กเมื่อปล่อยโฮไปพักใหญ่ก็กลับมาถามอย่างจริงจังต่อ

"เซฮุนจะไปเรียนต่ออเมริกาลู่หานพูดขึ้นเบาๆแต่เพื่อนทั้ง ได้ยินชัดเจน

"งั้นเรื่องที่พ่อกับแม่เรียกนายไปคุยข้างนอกก็คงจะเป็นเรื่องนี้เองสินะไคพูดแทรกพร้อมกับเดินออกไปจากห้องทันที

"ปล่อยไคไปเถอะมันคงน้อยใจไอฮุนที่ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับมันร่างเล็กบอกพลางปลอบใจร่างบางตรงหน้า

"ไม่หรอก เซฮุนไม่รู้เรื่องนี้ พ่อกับแม่เซฮุนพึ่งจะมาบอกฉันนี่แหละว่า  อยู่ที่นี่เซฮุนก็เอาแต่เล่นกีฬาไม่สนใจสิ่งรอบข้าง และไหนจะอันตรายเยอะแยะอีก พ่อกับแม่จึงตัดสินใจส่งเซฮุนไปเรียนต่ออเมริการ่างบางค่อยๆอธิบายความจริงให้กระจ่างกลัวว่าเพื่อนเค้าจะเข้าใจผิดไปอีกคน

"แล้วยัยคนนั้นล่ะ เป็นใคนกัน?" แบคฮยอนถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ฉันก็ไม่รู้ร่างบางตอบด้วยความเสียใจดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีความสัมพันธ์กับเซฮุนแต่เค้าก็ไม่รู้อะไรมากไม่อยากคิดไปเอง

ทั้ง คนคุยกันได้ไม่นาน ไคก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับบอกข่าวดี


"เซฮุนฟื้นแล้ว!!"







ทั้ง คนรีบเดินมาถึงห้องพักเซฮุนเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับผู้หญิงคนนั้นที่กำลังป้อนน้ำให้กับเซฮุนอยู่ ลู่หานถึงกับตกใจกับภาพที่เห็น คิดไว้แล้วเชียวว่าถ้าเซฮุนตื่นมาเค้าจะเป็นคนแรกที่เซฮุนเห็น เราคงมาช้าไป

"อะ อ้าว!ไอฮุนมึงฟื้นแล้วหรอวะ หลับไปนานเลยนะมึงไคเดินเข้ามาพร้อมกับช่วยเรียกสถานการณ์ที่อึมครึมให้กลับมาเป็นปกติ ถึงจะช่วยไม่ได้เลยก็เถอะ

"ลู่หานเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" เซฮุนไม่สนใจคำถามของไค สายตาจับจ้องแต่ร่างบางที่ยืนอยู่หน้าประตูสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย

"ฉันไม่เป็นไรหรอกลู่หานตอบแต่สายตากลับไม่ได้มองเซฮุนเลย สายตาจ้องมองแต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเตียงเซฮุน

"เพื่อนเซฮุนมาแล้ว งั้นเมรินกลับก่อนนะ หายไวๆละหญิงสาวหันมาบอกเซฮุนแล้วหันไปยิ้มให้กับลู่หานแล้วเดินออกไป

"เอ่อ..งั้นกูกับแบคไปซื้อขนมมาให้แล้วกัน เดี๋ยวกูมาไคบอกพร้อมกับลากแบคฮยอนออกมาจากห้องเพราะรู้ว่าทั้งคู่คงมีเรื่องเคลียร์กันยาว

"เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนรึเปล่า บอกฉันสิ"เมื่อเพื่อนๆออกไปเซฮุนก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับจ้องไปยังลู่หานที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นอะไร แล้วลุกขึ้นมานั่งทำไมเดี๋ยวก็เจ็บแผลหรอกลู่หานค่อยๆเดินมาข้างๆเตียงแล้วจับเซฮุนลงไปนอนเหมือนเดิม

"แล้วนี่ไปไหนมาทำไมไม่อยู่เฝ้าฉันล่ะ นี่อุตส่าเจ็บตัวแทนเลยนะเซฮุนพูดหลอกๆเพื่อให้คนตรงหน้าอารมณ์ดีขึ้น แต่ผิดไปถนัดตาร่างบางมีสีหน้าแปลกไปมาก

"แล้วใครให้มารับแทนล่ะ ไม่ปล่อยให้ฉันตายไปเลยล่ะร่างบางตอบออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง เค้ารู้ดีว่าตอนนี้เค้าควรตัดเซฮุนออกไปจากชีวิตเพื่อไม่ให้เค้าต้องมารับรู้เรื่องของเค้าแล้วไหนจะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศอีก แค่ไปเรียนต่างประเทศเซฮุนก็ดื้อที่จะไม่ไปแล้วถ้าเซฮุนเกิดรู้เรื่องที่ลู่หานเป็นเนื้องอกเซฮุนคงไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

"ลู่หานเป็นอะไรไปเซฮุนเมื่อรับรู้ถึงปฏิกิริยาที่แตกต่างไปจากเดิมของร่างบางตรงหน้าก็ถามขึ้นมาทันที

"เปล่า แม่นายบอกรึยังว่าเมื่อนายหายดีแล้วนายต้องย้ายไปเรียนต่ออเมริกาลู่หานตอบปัดไปพร้อมกับบอกเรื่องที่เซฮุนควรรู้

"บอกแล้ว แต่ฉันไม่ไปหรอกนายอย่าห่วงเลย ฉันไม่มีทางทิ้งนายหรอกเซฮุนตอบออกมาอย่างไม่สนใจ ทำให้ร่างบางที่ได้ฟังแล้วนึกถึงประโยคที่พ่อกับแม่เซฮุนได้มาพูดกับเค้า




"ลู่หาน แม่ขอร้องเถอะถ้าหนูรักเซฮุนจริงช่วยพูดให้เค้าไปเรียนต่ออเมริกาด้วยเถอะนะ" แม่เซฮุนพูดพลางจับมือของลู่หานมากุมไว้


"พ่อรู้ดีมันเป็นเรื่องยากที่จะให้หนูตัดใจจากเซฮุนแต่พ่ออยากให้ไอ้ฮุนมันมีอนาคตอยู่ที่นี่มันเอาแต่อยู่กับหนู เล่นบาส พ่ออยากให้หนูเข้าใจ" พ่อเซฮุนพยายามช่วยพูดอีกแรง


"แม่ไม่ว่าหรอกนะถ้าเซฮุนมันเรียนจบแล้วจะกลับมาคบกับหนูน่ะ แต่ช่วยพูดให้เซฮุนไปเรียนต่อด้วยเถอะนะแม่ขอร้อง มีหนูคนเดียวที่เซฮุนฟัง"


"ผม..ผมจะพูดให้เซฮุนไปเรียนต่อให้ได้ครับพ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง" ผมตอบไปทั้งๆที่ใจผมตอนนี้แทบแหลกสลาย




"นายต้องไปเรียนต่อนะเซฮุน นายจะมาเป็นห่วงฉันไม่ได้ นายคิดถึงตัวเองมั้งสิลู่หานตอบกลับมาอย่างสีหน้าจริงจัง เซฮุนถึงกับตกใจเค้าไม่เคยเห็นลู่หานเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย

"ทำไม ทำไมล่ะ นายไม่อยากให้ฉันดูแลนายหรือไง หรือนายมีคนอื่นดูแลอยู่แล้ว ห๊ะ บอกมาสิลู่หานเซฮุนลุกขึ้นนั่งพร้อมกับกระชากแขนลู่หาน

"นายอย่าเอาเรื่องอื่นมาอ้างนะ นายเองนั่นแหละที่ไม่เคยดูแลใส่ใจฉัน แล้วตอนนี้จะเอาฉันมาเป็นข้ออ้างการไม่ไปเรียนต่องั้นหรอลู่หานตอบกลับมาสายตาก็ยังจ้องเซฮุนไม่กระพริบ

"ทำไม ทำไมฉันจะไม่ดูแล ฉันคอยใส่ใจ ดูแลตลอด นายน่ะเห็นความรักของฉันบ้างมั้ยเซฮุนก็จ้องลู่หานไม่วางตาเหมือนกัน

"ใช่ ฉันไม่เคยมองเห็นความรักของนายเลยซักครั้ง สิ่งที่นายทำทุกอย่างฉันไม่เคยเห็นมันอยู่ในสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วนายจะมัวเสียเวลากับฉันอยู่ทำไมลู่หานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมยังสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย

"หึ อย่างนี้เองสินะ นายต้องการจะเลิกกับฉัน นายไม่ต้องเอาเรื่องเรียนมาอ้างก็ได้ นายแค่บอกว่านายอยากเลิกกับฉันก็จบเซฮุนค่อยๆเอนหลังลงบนเตียงอีกครั้งพร้อมบอกประโยคที่ทิ่มแทงหัวใจลู่หานและตัวเขาเองด้วย

"งั้นเราก็เลิกกันเถอะถ้านั่นเป็นความตั้งใจของนาย"






Luhan Part



"
งั้นเราก็เลิกกันเถอะถ้านั่นเป็นความตั้งใจของนายผมอยากจะอุดหูไม่อยากได้ยินสิ่งที่เค้าพูดออกมา มันชั่งทำร้ายหัวใจผมเหลือเกิน


นี่เป็นสิ่งที่ผมต้องการงั้นหรอ ผมทำเพื่อเค้าทุกอย่าง ผมได้แต่บอกกับตัวเองว่า ดีแล้ว..ให้มันเป็นอย่างนี้แหละดีแล้ว เมื่อเซฮุนพูดจบเค้าก็หลับตาลงไป ผมที่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวด ก็ต้องกุมขมับตัวเองเพราะตอนนี้อาการของผมเริ่มกำเริบอีกแล้ว ผมค่อยๆพยุงร่างตัวเองออกไป คอยระแวงหลังไม่อยากให้เซฮุนลืมตาขึ้นมามองผมในสภาพนี้เลย




End Luhan Part








Sehun Part



"
งั้นเราก็เลิกกันเถอะถ้านั่นเป็นความตั้งใจของนายผมเสียใจที่สุดที่พูดคำนั้นออกไป เค้าคงดีใจที่ผมปล่อยเค้าเป็นอิสระ นี่ผมดูแลเค้าไม่ดีผมไม่เอาใจใส่เค้าขนาดนั้นเลยหรอ ผมเป็นแฟนที่แย่มากเลยใช่มั้ย


ทั้งๆที่ตื่นมาผมหวังว่าจะเห็นหน้าเค้าเป็นคนแรกแต่กลับไม่ใช่เค้า แล้วไหนพ่อกับแม่มาบอกให้ไปเรียนเมืองนอกอีก ผมไม่อยากไป ผมไม่มีวันทิ้งลู่หานเด็ดขาด ผมบอกอยากนี้กับตัวเองเสมอ


แต่พอวันนี้เค้ามาพูดกับพูดตรงๆ เค้าคงอยากให้ผมมีอนาคตถึงมาพูดเรื่องนี้กับผม แต่แล้วก็ต้องโยงเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเข้ามาเกี่ยวอีกแล้ว ผมกับเค้าก็ต้องมานั่งทะเลาะเรื่องเดิมๆ แต่วันนี้เหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเค้าดูจริงจังมาก ผมไม่เข้าใจเลย เค้าต้องการเลิกกับผมจริงๆหรอ และเมื่อได้คำตอบ ผมจึงหมดปัญญาที่จะรั้งเค้าไว้..ผมควรปล่อยเค้าไป~




End Sehun Part









เมื่อร่างบางออกจากห้องของร่างสูงก็ล้มฟุบลงไปเมื่อแบคฮยอนกับไคมาเห็นเข้าจึงพาไปนั่งพาแล้วให้ทานยา

คงเป็นเพราะก้อนเนื้อกำลังขยายสินะ





           เวลาผ่านไป อาทิตย์ร่างบางขาดการติดต่อจากร่างสูงไม่ได้ไปเยี่ยมที่ รพอีกเลยแม้จะอยากไปก็ตาม แต่ตอนนี้ร่างกายของเค้ารับอะไรไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่นั่งอยู่ในห้องสายตาฝ้าฟางมองอะไรไม่เห็นเลย ยังดีที่คอยมีแบคฮยอนคอยอยู่เป็นเพื่อนแต่วันนี้เป็นวันที่เซฮุนต้องบินไปเรียนต่อเมืองนอกแล้ว แบคฮยอนกับไคต้องไปส่งเซฮุนที่สนามบิน ร่างบางฝากจดหมายที่เค้าเขียนความรู้สึกของเค้าลงไปในนั้นทั้งหมด แล้วหวังว่า เมื่อร่างสูงได้อ่านมันจะเข้าใจในสิ่งที่เค้าทำทั้งหมด





ณ สนามบิน




ร่างสูงยืนพร้อมครอบครัวที่รอส่งพร้อมกับเมรินเมื่อเซฮุนเห็นแบคฮยอนและไคจึงยิ้มออกมา นึกว่าจะไม่มีใครมาส่งเค้าแล้ว แต่ในใจหวังว่าร่างบางนั้นจะมาด้วย

"รีบๆกลับมาล่ะ อย่าให้คิดถึงนานนะเว้ยไคตบไหล่เซฮุน เซฮุนถึงกับหัวเราะออกมา

"อ่ะนี่ มีคนฝากมาให้ อย่าลืมอ่านซะล่ะแบคฮยอนเมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้วที่เซฮุนต้องไปจึงยื่นจดหมายจากลู่หานให้เซฮุน เซฮุนรับอย่างงงๆแล้วก็เดินจากไปพร้อมกับหันมาโบกมือบ๊ายบายกับเพื่อนทั้งสองคน


ในขณะที่รอเวลานั้นเซฮุนก็แกะจดหมายออกแล้วเค้าก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นลายมือที่เค้าคุ้นเคยอย่างดี














           


          เซฮุน ฉันหวังว่าถ้านายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นายคงไม่โกรธฉันที่ฉันทำไปทุกอย่างก็เพื่อตัวนาย ฉันอยากให้นายมีอนาคตที่ดีตามที่พ่อกับแม่ของนายได้หวังไว้ นายอยู่ที่นู่นก็ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ ฉันหวังว่าเมื่อนายเรียนจบนายจะกลับมา ในขณะที่ฉันหายดีแล้ว...

                                                                                                                           รักนายเสมอ ลู่หาน















เซฮุนอ่านจดหมายแล้วถึงกับกำหมัด ทุกอย่างที่ลู่หานทำไปก็เพื่อเค้า แต่เค้ากลับคิดว่าร่างบางไม่เคยรักเค้าเลย ทำไมเป็นการคิดที่งี่เง่าสิ้นดี แล้วตอนนี้คำถามที่อยู่ในหัวของเค้าตอนนี้ก็คือ ลู่หานเป็นอะไร?? เมื่อได้สติเซฮุนจึงเดินออกไปแต่พ่อกับแม่ก็รั้งแขนเซฮุนเอาไว้


"แกจะไปไหนเซฮุนพ่อเซฮุนถามพลางจับแขนเซฮุนให้แน่นขึ้นอีก

"ผมจะไปหาลู่หาน ลู่หานป่วย พ่อจะให้ผมทิ้งลู่หานแล้วไปเรียนอย่างมีความสุขได้ยังไง อยู่ที่นี่ผมก็มีอนาคตได้
เหมือนกัน ผมรักลู่หาน
เซฮุนพูดออกมาพร้อมกับคลี่มือของพ่อไปด้วย

"ลู่หาน ลู่หานเป็นอะไรแม่เซฮุนถามอย่างตกใจก็เมื่อตอนที่เค้าคุยกะลู่หาน ลู่หานยังปกติดีอยู่เลย

"ผมไม่รู้ครับ แต่ผมจะไปหาเค้าพูดจบเซฮุนก็สะบัดแขนออกแล้วเดินออกไปจากสนามบิน แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านลู่หานทันที


เมื่อแบคฮยอนและไคกลับมาจากสนามบินก็มาหาลู่หานที่บ้านแต่ก็ต้องตกใจเมื่อลู่หานหมดสติอยู่ในห้อง จึงรีบพาไปส่งโรงพยาบาล


"หมอคาดว่าเราจะต้องทำการผ่าตัดเลยนะครับ เพราะเนื้องอกตอนนี้ขยายใหญ่มากแล้วกลัวจะเป็นอันตรายหมอเดินออกมาจากห้องพร้อมกับบอกอาการของร่างบาง


"ช่วยเพื่อนผมด้วยนะครับทั้งคู่ได้แต่ภาวนาไม่ให้ร่างบางเป็นอะไร


เมื่อเซฮุนมาถึงบ้านลู่หานก็พบว่าไม่มีใครอยู่จึงโทรหาแบคฮยอนทันที


"แบคฮยอน ลู่หานอยู่ไหน?"


"
อ้าว!เซฮุนนายยังไม่ไปอีกหรอ ตอนนี้ลู่หานอยู่ รพ." เมื่อได้ยินดังนั้นเซฮุนจึงรีบตามไป รพทันที




เมื่อลู่หานฟื้นขึ้นมาหมอได้มาบอกเกี่ยวกับอาการของเค้าแล้วให้เค้าเตรียมตัวรับการพาตัดในไม่กี่นาทีข้างหน้า ตอนนี้เค้าต้องการกำลังใจมาก..


"
ลู่หาน นายไม่ต้องกลัวนะ ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดีแบคฮยอนเป็นคนแรกที่เข้ามาแล้วพูดปลอบเค้า
"อืม ฉันจะสู้ ^^" รอยยิ้มที่ไร้ความสุขถูกส่งผ่านมายังสายตาของแบคฮยอน ทำให้แบคฮยอนอดสงสารไม่ได้





ผลั่กกกกก





เสียงประตูเปิดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ยืนหอบอยู่หน้าประตูเดินตรงเข้ามาโอบกอดร่างบางตรงหน้า สร้างความตกใจให้แก่ลู่หานมาก


"แบค แบคฮยอนนี่ใครน่ะ?" เมื่อร่างสูงคลายอ้อมกอด ร่างบางก็ถามขึ้นทันที


เมื่อร่างสูงได้ยินดังนั้นก็ตกใจมากไม่คิดว่าร่างบางของเค้าจะอาการหนักขนาดนี้ จึงหันไปถามแบคฮยอนที่ได้แต่ยืนอึ้งอยู่


"แบคฮยอน ลู่หานเป็นอะไร"

"
เซฮุนหรอ ทำไมนายยังไม่ไปอีก นายมาที่นี่ทำไมเมื่อร่างบางได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ตกใจทำไมร่างสูงถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ เค้าต้องขึ้นเครื่องไปแล้วนี่

"จะให้ฉันไปได้ยังไงในเมื่อนายเป็นอย่างนี้ นายใจร้ายมากเลยรู้มั้ย นายทำกับฉันอย่างนี้คิดว่าฉันจะอยู่ที่นั่นมีความสุขงั้นหรอเซฮุนอดไม่ได้ที่จะใช้อารมณ์กับลู่หาน เค้าพยายามใจเย็นแล้วแต่ทำไมร่างบางถึงชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว

"ลู่หานกำลังจะผ่าตัดในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้วเซฮุน ลู่หานเป็นเนื้องอกในสมอง ตอนนี้มันกดทับเส้นประสาททำให้มองอะไรไม่เห็นแบคฮยอนบอกออกไปทำให้เซฮุนน้ำตาคลอ

"ไม่ต้องกลัวนะลู่หาน ฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้ นายต้องสู้นะ นายต้องผ่านมันไปให้ได้ เมื่อนายฟื้นมาฉันสัญญานายจะเห็นหน้าฉันเป็นคนแรกเซฮุนจับมือลู่หานมากุมไว้ให้กำลังใจคำรักที่ตอนนี้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

"ฉัน ฉันจะสู้ ฉันจะได้เห็นหน้านายอีกครั้งใช่มั้ยเซฮุนร่างบางค่อยๆคลำหาร่างสูง

"นายจะเห็นหน้าฉันอีกครั้ง นายต้องสู้นะ"


เมื่อได้เวลาทุกอย่างก็พร้อมในการผ่าตัด ตอนนี้ร่างบางไม่กลัวอะไรอีกแล้วเมื่อมีร่างสูงคอยเคียงข้าง



เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ยังไม่มีวี่แววว่าหมอจะออกมา ร่างสูงได้แต่นั่งภาวนาให้ร่างบางเข้มแข็งแล้วผ่านมันไปให้ได้ เมื่อเซฮุนกำลังจะลุกขึ้นเพื่อยืดตัวก็กลับเห็นพ่อและแม่เค้ายืนอยู่ตรงหน้า



"ลู่หานเป็นยังไงบ้างแม่เซฮุนถามด้วยสีหน้าดูเป็นกังวล

"ตอนนี้ผ่าตัดเนื้องอกอยู่ครับ ยังไม่ออกมาเลยเซฮุนตอบพลางมองไปยังผ่าตัดแต่แล้วประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออกพร้อมหมอที่เดินออกมา


"หมอครับ แฟนผมเป็นยังไงบ้าง!!"

"
ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่เนื้องอกไม่ร้ายแรง เดี๋ยวหมอให้คนไข้ย้ายไปห้องพักฟื้นได้เลยนะครับร่างสูงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ร่างบางของเค้าเข้มแข็งมาก



เวลาผ่านไปหลายวัน ร่างบางยังไม่มีวี่แววที่จะฟื้นขึ้นมา ร่างสูงก็ได้แต่ภาวนาให้ร่างบางฟื้นขึ้นมา




"อือ . . อืมเสียงของร่างบางร้องออกมา ทำให้ร่างสูงตื่นจากภวังค์แล้วรีบไปตามหมอทันที

"ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากแล้วครับ พักสัก 3-4 วันก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว ^^" ร่างสูงยิ้มรับแล้วหันไปมองร่างบางที่ยังสลึมสลืออยู่

"เป็นไงบ้าง ปวดตรงไหนรึเปล่า?" ร่างสูงกุมมือร่างบางตรงหน้าไว้พร้อมถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่ปวดเลยร่างบางค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วหันไปมองร่างสูง

"หืม มีอะไรรึเปล่าเมื่อเห็นร่างบางมองหน้าเค้าแล้วน้ำตาก็ค่อยๆไหล

"ฉัน ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย"

"
ฝันที่ไหนล่ะ นี่เซฮุนตัวเป็นๆเลยนะ"

"
ก็ฉันฝันว่า ฉันจะต้องเสียนายไปอีก ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันไม่อยากเสียนายไปอีกร่างบางพูดออกมาพร้อมทำมือขยี้ตาเหมือนเด็ก

"โอ๋ๆ ไม่ร้องๆนะคนดีไหนดูสิ ร้องไห้ตาบวมเดี๋ยวไม่สวยหรอกร่างสูงค่อยๆปาดน้ำตาร่างบางอย่างเบามือพร้อมปลอบประโลน

"มันก็แค่ฝัน อย่าไปคิดมากสิ ฝันมันก็เหมือนอนาคตแหละ มันจะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่าไม่มีใครรู้ แต่ตอนนี้ปัจจุบันนี้ แค่เรามีกันก็พอแล้วล่ะร่างสูงค่อยๆปัดปอยผมร่างเล็ก ค่อยๆเชยคางร่างบางขึ้นพร้อมกับค่อยๆประกบริมฝีปากทาบร่างเล็กอย่างเบาบาง แล้วค่อยๆผละออกพร้อมกับทาบทับริมฝีปากร่างเล็กอีกครั้งแต่เนิ่นนานและอ่อนหวาน




ตอนนี้ร่างเล็กไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้วเมื่อตอนนี้เค้ามีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างไม่ต้องห่วงเรื่องอนาคตแค่ทำปัจจุบันให้มันดีที่สุดแค่นั้นก็พอ





 

The End




 

 


 

:::: ทอร์ก ::::

มาแล้วค่า หลังจากลง Intro แล้วปล่อยดองมานาน... ไรท์เตอร์เปลี่ยนตอนจบ 10 กว่ารอบได้~ กลัวว่าจะดราม่าเกินไป ไรท์เตอร์แต่งดราม่าไม่เก่งด้วยแหละ ^^ ยังไงก็ฝากติชมกันด้วยน้า

้เกรดไรท์เตอร์ออกแล้วด้วย T-T แบบว่า... ช่างมัน!! (ก็ยังจะมีอารมณ์มานั่งอัพฟิคนะ - -*)
 


 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 'หยอย ปาร์ค จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

18 ความคิดเห็น

  1. #18 KK_RSM
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:01
    ไรท์ประทับใจมากกก ตบมือรั่วๆเลยค่า ตอนแรกคิดว่าจะจบแบบพอลู่หานตื่นขึ้นมาแล้วจะจำเซฮุนไม่ได้แต่จบแบบนี้ดีแล้วค่ะ จบแบบแฮปปี้เอ็ทดิ้ง ไรท์ต้องแต่งแนวแบบนี้ออกมาอีกน้าาาา จะรอจ้าาาา ^^
    #18
    0
  2. วันที่ 14 กันยายน 2556 / 14:03
    ไรท์ เก่งเกินมนุษย์ไปแล้วนะ!!! ทำเราร้องไห้เลย ToT ดราม่ามากกกกกกกกกก
    #17
    0
  3. วันที่ 14 กันยายน 2556 / 14:01
    ไรท์ เก่งเกินมนุษย์ไปแล้วนะ!!! ทำเราร้องไห้เลย ToT ดราม่ามากกกกกกกกกก
    #16
    0
  4. วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 18:29
    ดีใจจังนึกว่าจะดราม่าเว้ว
    #15
    0
  5. วันที่ 20 เมษายน 2556 / 12:19
    นึกว่าจะจบเศร้าซะแล้ว ; - ;
    อุปสรรคสองคนนี้อย่างเยอะ ตอนแรกเซฮุนป่วย
    ตอนหลังลู่ป่วย แต่ก็ดีที่ได้คู่กัน
    #14
    0
  6. #13 KHsnw
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 09:36
    เกือบจะร้องไห้ นึกว่าจะดราม่า

    ซึ้งอ่ะ TT^TT ถ้าจะรักกันขนาดนี้...

    รักไรท์ที่สุดเลย >///< จบ happy ending
    #13
    0
  7. #12 NaMo_K
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 00:09
    เกือบดราม่า

    แต่จบด้วยโหมดซึ้ง

    ฟินเไปเส่ะ แอร๊ยยยยย
    #12
    0
  8. วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 08:32
    อยากจะกระโดดกอดไรเตอร์ซักที =o=
    #11
    0
  9. วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 01:16

    ว๊าววๆๆ

    แต่งเก่งจังเลยไรเตอร์ ><!!!

    ทำเค้าเกือบจะร้องไห้แน่ะ *น้ำตาปริ่มๆ

    55555



    ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีดีนะคะ ^^

    #10
    0
  10. วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 16:47
    ดราม่ามากอ่ะT^T
    #9
    0
  11. วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 18:03
    ดร่าม่าแต่ก็สนุกดีค่าT^T
    #8
    0
  12. #7 SPY
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 20:59
    สนุกมากกก!~ อ่านแล้วแทบร้อง ดราม่ามาก~ T^T
    #7
    0
  13. วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 16:51
    น่ารักค่ะ

    แต่แอบดราม่าเบาๆ T^T
    #6
    0
  14. #5 dicky
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 21:02
    ชอบแนวนี้ สนุกมากๆ
    #5
    0
  15. วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 20:50
    อ้ายยย แอบดราม่านะเนี่ย แต่กะจบแบบแฮปปี้ ><~ <br />
    <br />
    เรืองหน้าขอดราม่าแบบจัดหนักเลยน๊ะจ๊ะ //อินีาโรคจิต
    #4
    0
  16. วันที่ 28 กันยายน 2555 / 19:47
    น่าติดตามคร่าา ^__^
    #3
    0
  17. วันที่ 23 กันยายน 2555 / 12:37
    รอคร้า!!
    #2
    0
  18. วันที่ 23 กันยายน 2555 / 00:00
    รอ ๆ ><
    #1
    0