meow!รักมัธยมของฉันและรุ่นพี่

ตอนที่ 5 : รักแรกของมิววี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 61

"ฟู่วยยยยยยยย์ มิววี่จัง! รู้ไหมว่าปีนี้มีสมัครประทานนักเรียนครั้งใหญ่ด้วยนะ"
ม่อนตีที่บ่าฉันสองครั้ง เพื่อบอกข่าว
"อาอืม แล้วมีอะไรล่ะ"
ฉันใช้กระเป๋าตีม่อนเพื่อเอาคืน
"เอ้าาา นี่เธอยังไม่รู้อีกหรอห้ะ มีเรื่องไหนในโรงเรียนที่แกรู้บ้างเนี่ย"
แล้วมีเรื่องไหนในโรงเรียนที่แกไม่รู้บ้างล่ะ แล้วอีกอย่างเรื่องในโรงเรียนมีเป็นร้อย เป็นพันเรื่อง ใครจะไปสมองดี ปัญญาเลิศอย่างแกยะ!!
"อือๆๆๆแล้วไอ้สมัครประทานครั้งใหญ่นี่มันเกี่ยวกับฉันยังไงยะ!"
"เชอะ ยี่สิบเดี๋ยวบอก^___^"
"อ่ะๆๆ ก็ได้ๆๆ"
"ดีมาก^__^"
ม่อนยื่นมือมาโยกหัวฉันไปมาเหมือนเป็นเด็กๆ ชิ!ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ต้องมาโยกหัวแบบนี้หรอก
ว่าแล้วก็หันควับไปค้อนแว๊บนึง จากนั้นก็หยิบเงินไปให้
"อื้อ แล้วทีนี้บอกได้รึยังล่ะ"
"จ้า ที่บอกว่างานสมัครประทานนักเรียนครั้งใหญ่ ก็คือ..."
"...."
ฉันจ้องม่อนที่เอาแต่ลากเสียงยาวอย่างไม่วางตา เชอะ!ไอ้นี่ ลีลาไปได้-_-
"แหะๆ ขอโทษนะมิววี่ พอดีฉันเอาชื่อแกลงสมัครว่ะ^__^;;"
"-_-แก แก! แก!! เอาชื่อฉันลงสมัครทำม้ายยยยยยยยยยยยย"




2ชั่วโมงผ่านไป

ณ ห้องประชุม ประทานสภา(เก่า)

ณ บัดนี้-_-

เด็กสาวที่ชื่อมิววี่ก็นั่งหน้าสลอนอยู่ในห้องแบบเงียบๆ และสงบมากกกกก
ยัยม่อนนะยัยม่อน!!(เรียกไว้ก่อน เพราะนางเป็นตุ๊ด)
ถ้าแกไม่เอาชื่อฉันลงสมัครประทานนักเรียนล่ะก็...ฉันคงไม่ต้องมานั่งหน้าสลอนแบบนี้หรอก


เห้อออออ!


ยัยบ้า!!

หาความเดือดร้อนมาให้ฉันตลอดเลยนะ

"เรียกตัวผู้สมัครทั้งหกคนค่ะ มารวมตัวกันตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าห้องเลยค่ะ"

เรียกตัวแล้วสินะ

ฉันเดินตามนักเรียนคนอื่นไปอย่างขี้เกียจ พอถึงโต๊ะหินอ่อนแล้วฉันก็นั่งลงทันที
พวกประทานเก่าก็อธิบายเรื่องงานที่จะต้องปฏิบัติเมื่อได้รับเลือก แต่เรื่องพวกนี้ฉันรู้มาก่อนแล้วล่ะ ไม่ต้องมานั่งอธิบายให้ฉันฟังหรอก ก็ไม่ได้อยากฟังอะไรนักหนานี่ น่าเบื่อจะตายไป



ไม่ได้ขวางโลกหรืออะไรหรอกนะ ก็แค่เบื่อที่ต้องมานั่งฟังอะไรซ้ำๆ ก็จริงที่ฉันเป็นประทานมาสามปีรวด แต่ฉันตั้งใจว่าปีนี้จะไม่สมัครประทานนักเรียน แต่สุดท้ายก็ต้องมาเป็นอยู่ดี

อิสระของข้า...

หายวับไปแล้ววว~

ฉันเท้าคางฟังอย่างขี้เกียจๆ แล้วลอบถอนหายใจเบาๆอย่างเบื่อหน่าย

"เอาล่ะ มีผู้สมัครแค่ห้าคนแค่นั้นนะ"
เอ๊ะ!ห้าหรอ ไม่นะๆ ฉันเห็นอีกคนนึง คนที่นั่งข้างๆฉันนี่ บ้าน่า มองไม่เห็นเค้าหรอกหรอ ออกจะออร่าจับขนาดนี้

"เอ่อ..มีหกคนไม่ใช่หรอคะ"
"บ้าน่า พี่นับได้แค่ห้าเองนะ"
อ...อะไรกันมองไมเห็นหรอกหรอ
"ก็คนที่นั่งข้างหนูไงคะ"
ขวับ!
ผู้ชายคนนั้นหันมามองที่ฉันอย่างปลื้มๆ
"ออ ค่ะ คนนี้นี่เอง โอเคร พรุ่งนี้มาเจอกันที่เดิมนะ"

แล้วทุกคนก็แยกย้ายไป...
เหลือแต่ฉันกับเค้า...


หมับ!


"ธ...เธอ มองเห็นฉันด้วยหรอ"
เค้าจับมือฉันแล้วมองตาซาบซึ้ง
"เอ่อ ก็คุณเป็นคนนี่คะ มองไม่เห็นได้ไง"
"จริงสิ"
เค้าปล่อยมือและสบตาฉัน
"ขอบคุณนะครับ^_^"
ตึกตักๆๆ
เอ๋?!
ท..ทำไม
ใจฉัน ถึงได้
โครมครามขนาดนี้นะ
ร..หรือว่านี่ จะเป็น...









รักแรก...........







❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
ขอบคุณที่(ทน)อ่านจนจบนะคะ

ตึ่งโป๊ะ!!!























❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤






??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’??’





??”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”???”?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น