(Yaoi)รักมึงสุดหัวใจ นายจอมโหด...

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 คลั่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ค. 57




ตอนที่ 3 คลั่ง

"มึงบ้าหรือปล่าวเอากูมาด้วยเนี่ย"
หลังจากถูกมือแกร่งลากมาขึ้นรถ แดนก็พบว่าที่จริงแล้วแรงของตัวเองช่างน้อยนิดเหลือเมื่อเทียบกับเรียวที่เป็นผู้ชายด้วยกันมันช่างแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เขาสังเกตุว่าต้นแขนเริ่มเป็นสีม่วงแล้วตอนนี้เจ็บระบบแต่ก็พยายามเก็บอากาเอาไว้
 
'แรงคนหรือแรงควายว่ะ ถ้ากูหลุดไปได้เมื่อไรนะไอ้เรียว'ได้แต่ด่าทอในใจ สายตาก็พลางจ้องไปที่คนขับ เมื่อรู้ว่ารถกำลังเร็วขึ้นแดนเองที่ไม่ได้คาดเขมขัดก็ต้องรีบดึงมาใส่ทันที 
 
"...."สายตาที่เย็นชาที่แอบชำเหลืองมาทางเขา มันทำให้แดนขนลุกเกลียวก่อนที่จะทำตัวให้เล็กที่สุดจะทำได้
"ช้าๆหน่อยก็ได้มั้ง...กูยังไม่อยากไปเฝ้าพระอินทร์นะโว๊ย"
 
"กูว่ามึงคงไม่ได้เฝ้าพระอินทร์หรอก คงเป็นยมบาลมากกว่า"เรียวเปิดกระจก ก่อนที่จะเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบคลายเครียด แดนแทบจะกระโดดลงจากรถเขาเกียจบุหรี่ แต่คนทางขวามือเขากับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบมิหนำซ้ำดันพ่นควันสีขาวใส่หน้าเขาอีก
 
'นี่มึงคิดฆ่ากูเลยใช่ไหมไอ้เรียว มึงอยากให้กูเป็นมะเร็งตายหรือไงไอ้บ้าเอ่ย'
 
"จ้องหน้าแบบนี้ ด่ากูในใจล่ะสิ"แดนหน้าหงิก ไม่คิดว่าเรียวจะรู้ทันก่อนที่เบือนหน้าหนีไปที่กระจกด้านข้างและเปิดมันเพื่อระบายมลพิษออกไป โดยไม่คิดว่าคนข้างๆก็แอบชำเลืองมองทุกการกระทำของเขาอยู่เหมือนกัน
 
ไม่นานรถคันหรูก็เลี้ยวเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง แดนมองบ้านหลังใหญ่สีขาวสไตล์ยุโรปด้วยอาการอึ้งๆนิดๆ เรียวเปิดประตูอย่างรวดเร็วในขณะนั้นก็มีหญิงสาวรุ่นๆคนหนึ่งตรงมาทางพวกเขาเหมือนกัน
 
"โชกับมาหรือยังนวล"เรียวถามในทันที ดูนวลจะอึ้งๆ แดนเปิดประตูตามมาเหมือนกัน
 
"เอ่อ คุณหนูยังไม่กลับมาเลยค่ะคุณเรียว แต่คุณหนูออกไปกับคุณเรียวไม่ใช่หรอค่ะ"สาวใช้ถามด้วยอาการงงๆ เรียวตวัดสายตามาที่แดนทันที สายตาแบบนั้นถ้าสายตาฆ่าคนได้ ป่านนี้แดนคงตายไปนานแล้วกระมัง
 
"บอกแม่เล็กด้วยว่า วันนี้โชจะค้างกับฉันไม่ต้องเป็นห่วง"
 
"คะ...ค่ะ"นวลมองเรียวอย่างงงๆ แต่ก็ไม่คิดที่จะถามอีกเพราะไม่ใช่เรื่องของตน มีแค่หน้าที่ทำตามคำสั่งก็พอ
 
เรียวกระชากแดนให้ไปนั่งในรถทันที แดนร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะเรียวจับแขนที่ช้ำอยู่แล้วบีบอย่างแรงก่อนที่จะถูกเหวี่ยงไปที่นั่งข้างๆคนขับ แดนหน้าซีดไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เขาวางแผนให้วิทย์มาส่งโชก่อนก็เท่านั้นเองแต่กลับว่าเพื่อนตัวดีพาโชไปที่ไหนไม่รู้ แดนแค่อยากจะแกล้งหมาบ้าข้างๆที่ตอนนี้อยู่โหมดเงียบไม่พูดแต่แดนรู้ว่าเรียวโกรธ เขาทำได้แค่นั่งนิ่งและไม่พยายามมองด้านคนขับ
 
"เพื่อนมึงเอาโชไปไว้ไหน"
 
"ห๊า...ห๊ะ"
 
"กูถามว่าเพื่อนมึงเอาโชไปไว้ไหนไอ้เหี้ย"รถถูกจอดกระทันหันแดนหลับตาปึ๋ความกลัวเริ่มครอบงำ เขามาหยุดอยู่ที่หน้าร้านที่พวกเขามาดื่มกันในตอนแรก
 
"กูไม่รู้"ร่างบางตอบอย่างแผ่วเบา เรียวปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนที่จะจับข้อมือบางกระชากเขาหาตัว
 
แต่ก่อนที่เรียวจะทำอะไรเสียงโทรศัพย์ของเรียวก็ดังขึ้น เมื่อรู้ว่าใครโทรมาเรียวก็เปิดประตูออกไปทันทีแดนเองก็เปิดประตูออกอยากรับรู้ว่าวิทย์พาโชไปไว้ไหนเหมือนกัน
 
(ฮึกๆๆๆๆ)
 
"โช นายอยู่ที่ไหน รู้ไหมว่าพี่จะเป็นบ้าอยู่แล้ว แล้วทำไมต้องร้องไห้ ตอบพี่มาสิโช"
แดนไทยมองเรียวอย่างหวั่นๆ เขาไม่คิดเลยว่าเวลาร่างสูงโกรธแม้แต่เขาที่ไม่เคยยอมใครก็ไม่อยากเข้าใกล้ 
 
(พี่เรียว ฮึกๆๆๆ อือๆๆๆๆ มารับโชทีได้โปรด ฮึกๆๆๆ)
 
(มึงเปิดประตู เดี๋ยวนี้นะไอ้โช ถ้ากูเข้าไปได้นะ วันนี้มึงได้ต่ออีกรอบแน่....เปิดสิว่ะ)
เสียงที่ลอดออกมาจากปลายสายทำให้เรียวถึงกับนิ่ง เขาไม่คิดเลยว่าช่วงเวลาแค่ไม่กี่นาทีที่เขาคาดสายตาจากคนรัก มันทำให้เรื่องถึงเป็นแบบนี้
 
(ผมอยู่ที่โรงแรม...)
 
ปัง!!
 
(มึงจะทำอะไรไอ้โช มึงโทรหาใครห๊า)
 
(ปล่อยเราเถอะ....วิทย์ เราขอร้อง ฮึกๆๆๆ)
เสียงร้องไห้พร้อมกับคำอ้อนวอน มันทำให้หัวใจคนที่นิ่งฟังถึงกลับปวดร้าว แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนตัวโตถึงกับกำหมัดแน่นคือชื่อของวิทย์
 
(มึงเอาโทรศัพย์มานี่....)
 
(ไม่นะ ขอร้องเถอะวิทย์ ฮึกๆๆๆ)
 
(ฮัลโหล)
 
"ไอ้สัส....มึงเอาตัวโชไปไว้ไหน ไอ้เหี้ยวิทย์!!!!)
ในที่สุดร่างสูงที่เงียบนิ่งก็สบกคำด่าออกมา แดนไทยถึงกับสะดุ้งเขามองสายตาที่ทั้งโกรธเกรี้ยวที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดของเรียวและไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่อยากในสองคนนั้นปรับความเข้าใจกันแท้ๆและเพียงแค่จะอยากแกล้งเรียวเท่านั้น
 
(เหี้ย! มึงจะรู้ไปทำไม กูพาเมียมาเอา คนนอกอย่าเสือก)
 
"มึงทำอะไรโช ไอ้สัส! มึงทำอะไรหัวใจกู"
 
(วิทย์...อย่าได้โปรด)
 
(หึๆๆๆ ไอ้คนที่ได้แค่มอง แต่ไม่มีสิทธิ์อย่างมึง อยู่เงียบๆนะดีแล้ว มึงรู้ไว้นะ ไม่ว่าหัวใจหรือตัวของไอ้โชมันก็เป็นของกู ส่วนมึงที่ได้แต่มองมาตลอด ก็มองต่อไปเถอะ)
 
(ฮือๆๆๆๆ พอเถอะวิทย์เราขอร้อง เรายอมแล้ว พอเถอะนะ ฮือๆๆๆๆ)
 
(มึงเตรียมรับมือไว้ไอ้โช วันนี้มึงกับกูทั้งคืนแน่ เอ่อ...ส่วนมึงแค่นี้นะ กูจะเอากับเมียกูต่อ)
ก่อนที่วิทย์จะวางสายไปเสียงร่ำไห้ของโชยังคงไม่หยุด เรียวยืนนิ่ง ในหัวสมองขาวโพลน เสียงสะอื้นร้องไห้เขาอยากไปหาร่างบางนั้นเหลือเกินเขาอยากจะไปปลอบไปกอด ถึงแม้ร่างกายนั้นจะมีมลทินแล้วก็ตาม ทั้งๆที่เขาทะนุถนอมขนาดนั้น ร่างบางจะเป็นอะไรหรือปล่าวนะ โชคงต้องเจ็บปวดสินะ ร่างใหญ่สะดุ้งทันทีเมื่อมือเล็กของคนบางคนเดินมาจับไหล่เบาๆ
 
"มึงเป็นอะไรไหม"
 
"..........."
 
"เอ่อ กูขอโทษแทน...."
 
เพี๊ยะ
 
ฝ่ามือของร่างหนากระทบกับใบหน้าหวาน เลือดสีแดงไหลออกมาจากมุมปาก ก่อนที่จะเอาแขนเข็ดอย่างลวกๆ
 
"มึงตบกูทำไมว่ะ ไอ้สัส..."
 
"มึงใช่ไหม...ที่เป็นตัวการของเรื่องทั้งหมด"
เรียวมองใบหน้าหวานอย่างโกรธแค้น สายตาแบบนี้ แดนเห็นมาครั้งหนึ่ง มันเกิดขึ้นตอนอยู่ม.ปลาย และมันก็เกิดกับเพื่อนสนิทของเขาเอง สายตาที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง เย็นชาไร้ความปราณี แดนไทยเริ่มมองทางหนีทีไล่แล้วเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ปล่อยเขาแน่ๆ
 
"กูปล่าว...กูไม่รู้เรื่อง"
 
เพี๊ยะ
 
เรียวออกแรงสบัดฝ่ามืออีกครั้ง ร่างบางได้แต่เอามือกุมหน้าเผื่อบรรเทาความเจ็บปวด เขาถูกกระชากด้วยมือหนาให้เข้ามาหาตนก่อนที่จะโดนบีบปากจนบวมเจ่อแดนเองก็พยามที่จะสู้ แต่ก็แพ้แรงของร่างหนา ความเจ็บใบหน้าที่ถูกตบพร้อมยังโดนบีบแก้มอย่างไม่ปราณีมันทำเขาแดนน้ำตาคลอ ไม่มีแรงดิ้นเพราะมือใหญ่ตรึงมือเขาทั้งสองข้างไว้อยู่ แดนมองหาคนให้ช่วยแต่ก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะที่เขาสองคนยืนอยู่ข้างๆลานจอดรถที่มีต้นไม้หนาทึบ แถมตอนนี้คนก็เริ่มเบาบางและสภาพแต่ละคนที่เดินผ่านก็เมามายมีหรือจะยื่นมือมาช่วย
 
"มึงจะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อมึงหลอกกูว่าให้ไปเอาของที่รถ มึงจำไม่ได้หรือไง ห๊า!!!"
 
"กูไม่รู้จริงๆนะไอ้เรียว กูสาบานได้ กูแค่อยากให้ไอ้โชมันปรับความเข้าใจกับไอ้วิทย์เท่านั้นเอง กูไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเกิดเรื่องแบบนี้นี่หว่า"
 
ถุ๊ย
 
เรียวถ่มน้ำลายใส่หน้าแดนเอาอย่างจัง เขาเองก็ไม่คิดว่าเรียวจะเป็นคนหยาบคายอย่างนี้ ทั้งๆที่หมอนี่เป็นคนเก็บอารมณ์ได้ดีในระดับนึง แต่เมื่อความโกรธเข้าครอบงำไม่ว่าจะเทพบุตรหน้าไหนก็แสดงความเถื่อนที่ซ้อนออกมาได้ทันที 
 
"มึงกล้าดียังไง ถุ๊ยน้ำลายใส่หน้ากู ไอ้เหี้ยเรียว"
 
"หึ...เดี๋ยวมึงจะรู้ว่ากูทำอะไรได้มากกว่าที่มึงคิด"เรียวแสยะยิ้มมุมปากอย่างโหดเหี้ยม
 
ถุ๊ย
คราวนี้ร่างสูงโกรธจัดเมื่อแดนถ่มน้ำลายเข้าหน้าหล่อเป็นการเอาคืน
 
"มึงกล้ามากนะ...หึๆๆๆ" 
แดนไม่เข้าใจทั้งๆโกรธแต่เรียวยังหัวเราะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ดูน่ากลัว เขาไม่สมควรต่อกลอนกับคนบ้าแบบนี้ด้วยจริงๆ แดนเองก็พยายามดิ้นให้พ้นปราการที่กำลังรัดเอวบางของเขาเอาไว้แต่อยู่ๆร่างเล็กก็ต้องตกใจเมื่อริมฝีปากหนากดเข้ากับริมฝีปากบางของเขา
 
"อือๆๆๆๆ..อือๆๆ"
แดนร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างสูงทั้งดูดทั้งกัดปากจนเขารู้สึกถึงกลิ่นเลือดจางๆ จนเขาแทบจะยืนไม่อยู่ถ้าไม่มีมือหนาคอยประคองเอาไว้ ลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาอย่างดุดันไม่ปราณี ร่างกายหมดเรี่ยวแรงเอาดื้อๆ
 
"ถ้ามึงถุ๊ยน้ำลายใส่หน้ากูอีก กูจะทำมึงมากกว่านี้อีกไอ้แดน"
 
"มึงมันบ้าไอ้เหี้ยเรียว มึงก็รู้ว่าไอ้โชไม่เคยคิดอะไรกับมึงเลย มึงหึงมันมึงก็ไปตามมันดิไอ้สัส...มึงจะมาระบายกับทำไม ห๊ะ"
 
"กูตามแน่มึงไม่ต้องกังวลหรอก แต่กูขอชำระความแค้นกับไอ้ตัวต้นคิดอย่างมึงก่อนล่ะกัน
 
"มึงจะทำอะไรกู ปล่อยกูนะไอ้เหี้ยเรียว"
 
 
 
 
 
 
 
 
***รู้สึกว่าเหมือนวิญญานออกจากร่างเบย ถ้ามีคำผิดเยอะหมูขอโทษด้วยเน้อ
ดีไม่ดียังไงช่วยเม้นให้เขาหน่อยนะ  Please Please Please 
 
 
 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น