BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 5 : Lies 03 ► ตัวตนของเธอ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62





Lies 03

[ตัวตนของเธอ]

"น้องครับ ขอโทษที่รบกวน แต่พี่ขอหลบในห้องนี้แปปนึงได้เปล่าพอดี พี่หนีคนอยู่" เสียงหล่อเข้มกล่าวคำทักทายแต่เหมือนขอความช่วยเหลือมากกว่า  เขาคือรุ่นพี่พลูโต หนุ่มหล่อที่ฮอตสุดในงานเมื่อครู่นั่นเอง เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน คงไม่พ้นหนีสาวมาแน่ๆ ป๊อบยังไงก็ป๊อบอย่างงั้น นี่หรือเปล่านะวิถีคนหล่อ


"ตามสบายค่ะรุ่นพี่ พอดีหนู เอ่อ... ชมจะกลับพอดี"


ฉันบอกปัดอย่างไม่ต้องการเหตุผล ที่นี่ไม่ใช่ห้องส่วนตัวของฉัน ใครจะเข้าออกไม่จำเป็นที่ฉันต้องอนุญาติ อีกอย่างฉันต้องรีบกลับไปรับน้ำเงินแล้วด้วย ไม่ว่างคุยอะไรกับใครทั้งนั้น


ฉันสะพายกระเป๋าแล้วเดินผ่านหน้าร่างสูงไป ทว่ายังไม่ทันจะเดินพ้นไปเท่าไหร่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงเรียกที่ติดจะตะโกนหน่อยๆ ของเขา


"เดี๋ยวก่อนครับน้อง เมื่อกี้น้องเรียกตัวเองว่าอะไรนะ?"


"หนู?" ฉันยกคิ้วสูงหันมองเขา จู่ๆ เขาก็ถาม ฉันก็ดันตอบด้วยความลืมตัวเช่นกัน


"ไม่ใช่ ชื่อสิชื่อ ชื่อของน้องน่ะ"


"ชม?"


"อ้อ นั่นชื่อน้องเหรอ ชมพู่ใช่ม้า" รุ่นพี่ส่งยิ้มทะเล้นยียวน ขับใบหน้าหล่อๆ ของเขาให้ดูน่ามองขึ้นกว่าเดิม แต่มันใช้ไม่ได้กลับฉัน คนกำลังรีบอยู่เนี่ย คิดจะเล่นมุขอะไรเหรอ?


"ชมพูค่ะไม่ใช่ชมพู่ ชมพูที่หมายถึงสีไม่ใช่ชมพู่ที่เป็นผลไม้ค่ะ" จริงๆ แล้วฉันอธิบายเรื่องชื่อของฉันแบบนี้อยู่เสมอ กับใครต่อหลายคนที่เพิ่งรู้จัก และครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่คราวนี้มันอดรู้สึกเหนื่อยใจกับอีตารุ่นพี่ซื่อบื้อนี่ไม่ได้ เพราะหลงคิดว่ารุ่นพี่จะจำฉันได้ซะอีก แต่ดูแล้วคืนนั้นเขาคงเมาหนักมาก แถมยังโดนทำร้ายด้วย ถ้าเขาจะจำคนที่ช่วยเหลือเขาอย่างฉันไม่ได้ ก็คงไม่แปลก


"อ่าๆ ชมพูเนอะ พี่จะจำไว้ เอ้อ ส่วนพี่ชื่อพลูโตนะ เป็นศิษย์เก่าที่นี่" เขาแนะนำตัวเองกลับ


"ทราบค่ะ เห็นพี่ในงานเมื่อครู่" ฉันตอบแบบปัดๆ ไปแล้วสะพายกระเป๋าอีกรอบเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ในขณะที่ยื่นมือจะเปิดประตูออก ประตูกลับถูกใครบางคนผลักเข้ามาอย่างแรง แถมยังเดินชนฉันอย่างจัง เหมือนมองไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ ฉันเสียหลักจากการกระทำของคนที่ไม่รู้จักระวังทำให้เซเกือบล้ม  แต่มีมือหนาคว้าเอวไว้ทันอย่างพอเหมาะพอดี ช่างเป็นจังหวะซิทคอมเหลือเกิน มือหนาๆ คว้าเอวเข้าแนบชิดร่างของเขา ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของวงแขนนั่น และพบว่านัยน์ตาคมกำลังจับจ้องฉันอยู่ แววตาเขาตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด


"นี่มันอะไรคะโต เดินหนีดาด้ามา เพราะนัดกับเด็กนี่เพื่อมาจู๋จี๋ในห้องเรียนงั้นเหรอ" น้ำเสียงเหวี่ยงๆ แสบแก้วหูดังปรี๊ดขึ้นมาแยกฉันให้ถอยตัวออกห่างจากพี่โตแทบจะทันที ฉันมองไปทางผู้มาใหม่ซึ่งคือคนที่เดินชนฉันเมื่อครู่ ให้ตายสิ ก่อนจะโวยวาย เธอควรขอโทษฉันก่อนไหมอ่ะ   แต่เดี๋ยวนะคนที่รุ่นพี่หนีก็คือคนนี้สินะ


"เอ่อใช่! ฉันมีนัดแล้ว ขอตัวก่อนนะ พอดีต้องรีบไปต่อกับน้องเขาน่ะ" 


สถานการณ์ที่กำลังเกิดการเข้าใจผิดแทนที่รุ่นพี่จะแก้ตัว แต่กลับเดินเข้ามารวบเอวฉันอีกครั้ง แถมยังเอาฉันไปเป็นข้ออ้างให้กับตัวเองด้วย


ไม่ทันที่ฉันอ้าปากทักท้วง หรือเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนนั้นถามหาเหตุผล เขาก็ลากฉันออกมาทั้งๆ มือยังโอบเอวแน่นอยู่ บอกตามตรง ใจฉันสั่นจนน่าจับออกมาเขย่าแรงๆ ให้มันเต้นปกติซะที พอตั้งสติได้ฉันรีบสะบัดตัวออก เพื่อหนีจากวงแขนกว้างของเขา


"รุ่นพี่ลากฉันออกมาทำไมคะ แล้วทำไมต้องโอบเอวแน่นขนาดนี้ด้วย"


"ตกลงน้องจะแทนตัวเองว่าอะไรกันแน่ หนู ชม หรือว่าฉัน?" เขาขมวดคิ้วสงสัย


"มันไม่ใช่สาระไหมคะ แล้วจะเรียกแทนยังไงมันก็สิทธิ์ของฉัน แต่รุ่นพี่นั่นแหละ ตอบคำถามก่อนสิ อย่าเปลี่ยนเรื่อง"


พี่ไม่ได้จะเปลี่ยนเรื่อง แต่น้องควรขอบคุณพี่ก่อนไหม ถ้าพี่ไม่จับไว้ทัน หน้าสวยๆ ของน้องต้องเจ็บแน่ๆ"


เรื่องนั้นขอบคุณมากๆ ค่ะ แต่เพราะคนของรุ่นพี่นั่นแหล่ะที่ไม่ระวัง”  


เรื่องนั้นพี่ต้องขอโทษแทนด้วย แต่ที่พี่ต้องโอบเอวน้องออกมาแบบนั้น เพราะไม่รู้ว่าจะหลีกยัยนั่นยังไง


"รุ่นพี่ควรจะชินไหมคะ"


"ชินเชินอะไร เห็นพี่หล่อๆ แบบนี้ แต่พี่ก็เลือกนะ ผู้หญิงสมัยนี้น่ากลัวจะตาย จะควงใครก็ต้องเลือกดีๆ สิ"


อื้อหื้อ ตรรกะเพลย์บอย เกิดมาเพิ่งเคยได้ยิน


"เข้าใจแล้วค่ะ ถ้างั้นก็ทางใครทางมันนะคะ ลาละค่ะ" ลาขาด!


แล้วฉันก็สะบัดหน้าเดินหนี ทิ้งรุ่นพี่พลูโตไว้อย่างนั้น แต่รุ่นพี่ก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขาวิ่งมาดักหน้าฉัน และอาสาที่จะไปส่ง โดยอ้างว่าเป็นการตอบแทนที่ฉันช่วยเป็นไม้กันสาวให้เขาเมื่อกี้ ซึ่งแน่นอนว่าฉันปฏิเสธ เพราะเมื่อกี้ไม่ได้เต็มใจนัก เรียกว่าเป็นเหตุการณ์ถูกบังคับเสียมากกว่า แต่รุ่นพี่ก็ย้ำว่ามันดึกแล้ว และต้องการจะไปส่งด้วยใจจริง ไม่งั้นจะเดินตามไป และขึ้นรถเมล์ไปส่งที่บ้านให้ได้


สุดท้ายฉันก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ต่อความดื้อด้านของเขา ฉันเสียเวลากับรุ่นพี่พลูโตค่อนข้างมาก ป่านนี้น้ำเงินชะเง้อรอแย่แล้ว และรถเมล์ก็น่าจะใกล้หมดด้วย เผลอๆ ฉันต้องเรียกแท็กซี่กลับอีกแหง เพราะมันดึกมากแล้ว เอาวะ! มีคนไปส่งให้ค่ารถก็ไม่ต้องเสีย และประหยัดเงินได้ตั้งหลายบาท ไปก็ไป!


ก็ได้ค่ะ ฉันจะยอมให้รุ่นพี่ขับรถไปส่งก็ได้ แต่มันไกลนะคะ


ใกล้ไกลไม่ใช่ปัญหา แค่น้องให้ไปส่งพี่ก็สบายใจแล้ว ปะๆ รถพี่จอดทางนู้น


ตลอดทางกลับบ้าน ระหว่างฉันและรุ่นพี่ไม่มีอะไรมากนัก นอกจากฉันคอยบอกคอยชี้เส้นทางกลับ จนมาถึงแถวๆ บ้าน


"จอดแค่ตรงนี้แหล่ะค่ะ เดี๋ยวฉันเดินต่อเข้าไปเอง" ฉันชี้ตรงทางข้างหน้าก่อนที่รถจะจอดประมาณ 30 เมตร และปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยออก เพื่อรอรถจอดสนิท รถค่อยๆ ชะลอความเร็วจนมาถึงทางเข้าหน้าหมู่บ้าน "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"


แม้ฉันจะไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด! 


[LOADING 50 %]


ฉันต่อประโยคนั้นในใจก่อนจะเปิดประตูรถ พอลงรถมายังไม่ทันปิดประตู ประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างสูงเจ้าของรถที่ลงมายืนอวดความหล่อริมถนน


"นี่ทางเข้าหมู่บ้านน้องเหรอ ทำไมมันถึงได้ดูลึกลับ มืดๆ เงียบๆ พิกล" รุ่นพี่ทำหน้าเหยเกหวาดกลัวกับทางเข้าบ้านของฉันจนดูโอเว่อร์ จากที่ฉันเดินเข้าออกแต่เด็กไม่เคยคิดอะไร ตอนนี้เริ่มจะคิดก็เพราะสีหน้าของเขานี่แหละ


"ค่ะ ฉันเดินกลับมืดๆ แบบนี้ทุกวันแหละ หลังจากเลิกเรียนก็ไปต่องานพิเศษตลอด ทั้งเรียนทั้งทำงาน มันเหนื่อยเกินพอให้มากลัวกับอีแค่ทางเข้าบ้านที่ฉันเข้าออกทุกวันมาเป็นสิบปีแล้วล่ะค่ะ" ฉันก็พูดไปตามความจริง และไม่ได้รู้สึกนึกน้อยใจหรืออายอะไรกับชีวิตตัวเอง "รุ่นพี่ก็ขับรถกลับดีๆ นะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ"


ฉันว่าคืนนี้เสียเวลาไปกับรุ่นพี่พลูโตเกินพอแล้ว ฉันห่วงน้องของฉัน ฉันเกรงใจพี่รัน ฉันต้องรีบกลับบ้าน


"เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง" น้ำเสียงติดจริงจังดังขึ้นจากด้านหลังทำฉันหันขวับกลับไปมองทันที


"ห๊าาา ไม่ต้อง…"


"หยุดห้ามพี่ แล้วน้องเดินไปของน้องเงียบๆ เดี๋ยวพี่เดินตามหลังเอง"


กำลังอ้าปากร้องห้าม ก็ต้องหุบลงทันที คงเพราะอยากให้จบๆ  ขืนต่อความยาวสาวความยืดไปก็มีแต่เสียเวลา


"อยู่ที่นี่มามากี่ปีแล้ว?"


"แล้วบ้านน้องอยู่กันกี่คน?"


"ทำไมถึงไปเรียนไกลจัง"


"แล้วนี่ทำไมถึงต้องทำงานพิเศษด้วยเหรอ"


"แล้วทำไม…"


"รุ่นพี่คะ" ฉันหันหลังกลับไปเพื่อเตือนสติเขาสักหน่อย ไหนว่าให้ฉันเงียบๆ แต่เป็นตัวเองที่พูดไม่หยุด


"แล้วทำไมน้องไม่เรียกชื่อพี่ล่ะ พี่ก็มีชื่อของตัวเองนะ"


ยัยชมเอ๊ย! คิดซะว่ามีน้องชายเพิ่มอีกคนละกันในเวลานี้ ถามเยอะ ถามแยะยิ่งกว่าน้ำเงินเสียอีก ฉันถอนหายใจแรงพลางกรอกตามองบนอย่างพยายามปลอบใจตัวเองสุดๆ


"ขอตอบทีละคำถามนะคะ ฉันอยู่บ้านนี้ตั้งแต่เด็กๆ คือเด็กมากๆ แล้วตอนนี้ก็อยู่กับน้องชายแค่สองคนค่ะ และทำไมถึงไปเรียนไกลจัง ก็เพราะมีปัญหาภายในครอบครัวทำให้เลือกที่เรียนมากไม่ได้ ส่วนที่ต้องทำงานพิเศษ เพราะตอนนี้เสาหลักของที่บ้านคือฉันเพียงคนเดียว เงินเก็บจากพ่อที่เสียไปก็มีไว้ใช้ยามจำเป็นเท่านั้นค่ะ ฉะนั้นค่าใช้จ่ายอื่นๆ ภายในบ้านฉันต้องหาเอง และสุดท้ายทำไมไม่เรียกชื่อรุ่นพี่ คือเหตุผลง่ายๆ เลย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แล้วฉันก็ไม่อยากสนิทด้วย รุ่นพี่เป็นคนมีฐานะ มีหน้ามีตา ฉันคิดว่าเราไม่ควรรู้จักกันจะดีกว่า เพราะไม่รู้ว่าจะรู้จักไปทำไม ในเมื่อโลกของเราสองคนมันต่างกันค่ะ ซึ่งไม่มีทางจะโคจรมาเจอกันอีกง่ายๆ ฉะนั้นเราเว้นระยะห่างกันไว้เพียงเท่านี้ดีที่สุดค่ะ คำตอบของฉันชัดพอนะคะ รุ่นพี่พลูโต"


นับว่าเป็นครั้งแรกที่ฉันเกิดมาเลยมั้งที่ได้พูดประโยคยาวๆ ขนาดนี้ในชีวิตจริง นอกจากการบรรยายหน้าชั้นเรียนหรือการเป็น MC ในงานพาร์ทไทม์ ฉันหอบหายใจเล็กน้อยขณะปรายตามองผู้ชายด้านหลัง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาแปลกไป โดยเฉพาะสายตาของเขา


มันคล้ายสายตาเห็นอกเห็นใจมากกว่าความสมเพชเวทนาอย่างที่ฉันคาด...

 

บทบรรยายพลูโต


ยอมรับว่าผมค่อนข้างสตั้นไปหลายวินาทีหลังจากฟังคำพรั่งพรูแสนยาวเหยียดของผู้หญิงร่างบางตัวเล็กตรงหน้าจนจบ จริงๆ มีบางอารมณ์แวบหนึ่งขึ้นมาเรื่องพ่อของเธอด้วย มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวสองปีก่อนตอนเจอเธอครั้งแรกได้ ตอนนั้นเธออยู่ในอารมณ์แบบไหนผมยังจำได้ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้ มันกลายเป็นความเห็นใจโดยไม่รู้ตัว


Rrrr…


เสียงมือถือของชมพูดังไม่นานหลังจากที่เธอล้วงหาจากกระเป๋าสะพายของเธอ


"ว่าไงน้ำเงิน"


หื้มมมน้ำเงิน!? ใครกันแฟนเหรอวะ?


"อือ...พี่จะถึงหน้าบ้านแล้ว น้ำเงินง่วงแล้วใช่ไหม เดี๋ยวพี่กำลังเข้าไปนะ" ฟังจากบทสนทนาแล้วปลายสายคงไม่ใช่แฟน แต่คงจะเป็นน้องชายที่เธอพูดถึงก่อนหน้านี้ "อื้อๆ เข้าใจแล้ว พี่จะรีบเดินเข้าไป แล้วเจอกันนะจ๊ะ"


ชมพูกดวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เธอหมุนตัวเดินต่อโดยไม่ได้สนใจผมอีก ทำราวกับว่าลืมไปแล้วว่ามีผมยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ดูเหมือนว่าเรื่องของน้องชายเธอเป็นสิ่งสำคัญจนทำให้ละความสนใจจากทุกสิ่งไปได้หมด


ผมก้าวเท้าเดินตามหลังเธอต่อเงียบๆ จนกระทั่งร่างบางชะลอฝีเท้าลงผมจึงเปลี่ยนเป็นเดินขนานข้างเธอแทน


"บ้านน้องหลังไหนล่ะ"


"อ้าวรุ่นพี่? นี่ยังไม่กลับอีกเหรอคะ?!"


"..." ผมถึงกับกินจุดเลยทีเดียว ยิ่งมองหน้าตาตกใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกขำไม่ออก นี่ผมกลายเป็นอากาศธาตุไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย เดินตามเธอติดๆ แบบนี้ยังลืมกันได้อีกเนอะ "เอาดีๆ นี่ลืมกันจริงหรือแกล้ง?"


"โห แกล้งอะไรกันคะ ฉันคิดว่ารุ่นพี่กลับไปแล้วจริงๆ" ชมพูตอบตาใส สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเธอลืมผมจริงจัง


"เออช่างเหอะ สรุปบ้านน้องหลังไหน" ผมบอกปัดอย่างเหนื่อยใจ ลืมคนหล่ออย่างผมได้ลง ยัยนี่เป็นคนประเภทไหนกันวะ


"อ้อถัดจากบ้านหลังสีฟ้าไปหนึ่งหลังค่ะ นั่นไงคะ" เธอชี้นิ้วไปทางบ้านหลังหนึ่งก่อนพูดต่อ "ยังไงก็ขอบคุณรุ่นพี่อีกครั้งนะคะที่เดินมาส่ง กลับบ้านดีๆ นะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ"


ชมพูโค้งตัวให้ผมเล็กน้อยอย่างขอบคุณก่อนจะหมุนตัววิ่งออกไปทิ้งผมยืนงงๆ ไว้คนเดียวตรงนี้ ผมมองเธอจนเกือบจะสุดทางเข้าบ้าน แต่ต้องชะงักไป เพราะเธอกลับเปิดประตูรั้วบ้านหลังสีฟ้านั่นเสียแทน


อ้าวก็ไหนบอกว่าบ้านถัดจากหลังสีฟ้าไง นี่เธออำหลอกผมเหรอ? เอ๊ะ หรือผมฟังผิดไป? ผมยืนสงสัยสักพักและล้วงหยิบบุหรี่มาจุดสูบแก้เซ็ง ตั้งใจว่าจะเดินไปสูบไปตอนกลับไปที่รถ แต่แล้วภาพที่เห็นตรงหน้าหลังจากที่เธอเข้าไปได้ประมาณห้านาทีทำสองเท้าผมที่กำลังจะเดินกลับชะงัก


"..." ผมคีบบุหรี่ออกจากปาก ตาก็มองชมพูที่เดินออกมาจากบ้านหลังสีฟ้านั่นพร้อมกับจูงมือเด็กผู้ชายอายุน่าจะสัก 7-8 ขวบเดินออกมาด้วย นั่นสินะน้องชายเธอที่ชื่อ น้ำเงิน แต่เอ๊ะ!! แล้วไอ้ผู้ชายหน้าตาดีน้อยกว่าผมที่เดินออกมาส่งทั้งสองคน แถมยังโบกไม้โบกมือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กันนั่นคือใคร?


แฟนเหรอวะ…!?  

TO BE CONTINUED 

 




::TALK::

พี่โตคะ ถ้าอยากรู้และขี้สงสัยนัก 
พี่โตควรตามติดชีวิตยัยหนูชมต่อไปนะคะ 
อย่าหยุด!!!




ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v



BRO SET


LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #199 เปรมประภา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 01:36
    พี่โตน่ารักกก
    #199
    0
  2. #85 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 15:29

    ททำไมสงสัยเยอะคะรุ่นพี่


    #85
    0
  3. #61 Tae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 07:22

    สนุกกก

    #61
    0
  4. #58 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 21:47
    สงสัยหรืออยากเผือกเรื่องน้องกันแน่คะอิพี่โตตตตตตต
    #58
    0
  5. #57 nokbamboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 16:37

    พลูโตมีความสงสัยเยอะมากงั้นก็ตามชมพูเลยแล้วกัน

    #57
    0
  6. #56 firstzy93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 15:51
    พี่โตจะกินเด็กใช่มั้ย
    #56
    0
  7. #55 heykeo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 14:41
    พี่โตเป็นเด็กเหรอค่ะ..ขี้สงสัยจัง
    #55
    0
  8. #54 nokbamboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:26

    พลูโตไม่น่าจะจอดให้ลงง่ายๆนะดูจากนิสัยแล้ว

    #54
    0
  9. #53 พันเก้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:18

    ลุงร้ายนะคะ จะเต๊าะน้องเหรอ
    #53
    0
  10. #52 น้ำเเข็งเเห่งสยาม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:37
    รอค่าา
    #52
    0
  11. #51 nokbamboo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:27

    รอไรท์มาอัพต่อนะ

    #51
    0
  12. #50 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:23
    รอจ้าาาาาา
    #50
    0
  13. #49 janichaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:49
    รอน้าา
    #49
    0