BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 32 : Lies 23 ► งอนง้อ [50 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    10 ก.ย. 63





Lies 23

ฉันลืมตามากับความเหนื่อยล้า และมึนหัวสุดๆ ขยับพลิกไปมาร่างกายก็ปวดเมื่อยไปซะทุกส่วน ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งขอบเตียง อาการหนักหัวแล่นเข้ามา มองไปรอบห้องก็พบว่าอยู่ในห้องตัวเองแล้ว จำไม่ได้สักนิดว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ภาพในสมองมันเบลอไปหมด 


เสียงฝีเท้าของคนร่างโตเดินเข้ามาภายในห้อง เขาถือถ้วยซุปร้อนมาด้วย เขาวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วรินน้ำใส่แก้วมายื่นให้ฉัน 


“ตื่นแล้วพอดีเลย เธอรู้ไหมว่าหลับไปนานมาก นึกว่าต้องตามหมอมาซะอีก” เสียงเขาถอนใจคลายความกังวล 


“เกิดอะไรขึ้นคะ” ฉันรวบรวมแรงที่มีแล้วถามเขาหลังรับแก้วน้ำมาดื่ม อาการมึนหัวค่อยดีขึ้นเล็กน้อย

 

“เธอจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ? 


“…” ฉันส่ายหน้าทันควัน เพราะจำไม่ได้จริงๆ เพียงแต่คุ้นว่าเมื่อคืนเจอพี่โตที่ผับ ตอนฉันทำงาน จำได้แค่ว่าเขาลากฉันออกมาจากที่นั่นแล้วพากลับบ้าน ส่วนหลังจากนั้นฉันก็จำไม่ได้แล้ว “เมื่อคืนพี่โตไปที่นั่นได้ยังไงคะ หรือรู้ว่าฉันทำงานอยู่ที่นั่น”

 

“ยังไงก็ช่างเหอะ เธอไม่ต้องกลับไปทำงานที่นั่นอีกแล้ว พี่บอกยกเลิกสัญญากับเอเจนซี่เธอแล้ว” เขายื่นโทรศัพท์มือถือของฉันมาให้ 


“วะว่าไงนะคะ พี่บ้าไปแล้วเหรอ พี่ทำอะไรลงไป” ฉันโวยวายก่อนจะคว้ามันมาเปิดดูช่องแชท เขายกเลิกสัญญาแล้วจริงๆ ด้วย มีการคอลหากันเกือบยี่สิบนาที ไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกับทางเอเจนซี่ไปบ้าง นี่มันบ้าเกินไปแล้ว 


“รุ่นพี่ทำอะไรคะคุยอะไรกับเขาถึงได้ยอมยกเลิกให้ง่ายๆ แบบนี้” เพราะติดสัญญาที่เหลืออีกสามวัน หากฉันยกเลิกกะทันหันถือว่าผิดสัญญาและต้องจ่ายค่าปรับด้วย ทว่านอกจากไม่ต้องจ่ายค่าปรับแล้ว ทางนั้นยังโอนเงินค่าแรงสำหรับสี่วันมาให้ด้วย พี่โตทำได้ยังไงกัน? 


“งานอันตรายขนาดนั้น เธอจะไปทำทำไม เลิกทำไปได้น่ะดีแล้ว” เขายักไหล่ตอบไม่รู้สึกรู้สาอะไร นั่นยิ่งทำให้ฉันโมโหขึ้นมา ถึงจะได้เงินค่าแรงคืนมาแถมไม่ต้องจ่ายค่าปรับผิดสัญญาก็จริง แต่การกระทำของเขามันไม่ถูกต้อง เขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนฉันแบบนี้กัน

 

“พี่จะเข้ามายุ่งทำไม มีสิทธิ์อะไรถึงเข้ามายุ่ง ฉันอุตส่าห์ทนทำมาตั้งหลายวัน แล้วยกเลิกไปแบบนี้ฉันก็ขาดรายได้อีกสามวันไปน่ะสิ เงินที่ฉันคำนวนไว้หายไปเกือบครึ่งเลยนะ” ฉันตะโกนใส่เขาเสียงแข็งด้วยความเสียดาย สายตาเขามองกลับมาอย่างไม่พอใจ  


“กับอีแค่เงินไม่กี่บาท เธอจะทนทำไปทำไมล่ะ” 


“มันไม่กี่บาทสำหรับรุ่นพี่ แต่มันหลายบาทสำหรับฉันนะ” 


“ทำไมเธอจะหาเงินเยอะแยะไปทำไมอีก หรือคิดจะหามาคืนให้พี่ แล้วไล่พี่ออกไปใช่ไหม” 


ฉันชะงักไปเล็กน้อย สิ่งที่พี่โตพูดมันแทงใจดำฉันอย่างจัง จริงอยู่ที่ฉันตั้งใจจะเอาเงินก้อนนี้มาคืนเขา แต่เรื่องี่จะไล่เข้าออกจากบ้าน ฉันไม่ได้คิด… 


“รู้บ้างหรือเปล่าว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง ไอ้งานที่เธอร่ำร้องอยากจะทำนักหนาจนถึงขนาดโกหกพี่แล้วแอบไปทำนั่นน่ะ รู้ไหมว่ามันเกือบจะทำลายชีวิตเธอไปแล้ว” 


“หมายความว่ายังไง” ฉันเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ เป็นครั้งแรกของวัน ความอ่อนเพลียทำให้ฉันไร้เรี่ยวแรงจะทะเลาะกับเขาจริงๆ 


“ถ้าเมื่อคืนพี่ไม่ไปช่วยเธอไว้ ป่านนี้เธอคงถูกไอ้เวรพวกนั้นลากไปไหนต่อไหนแล้ว!” น้ำเสียงเขาหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ฉันเม้มปากแน่นมองเขาด้วยความไม่พอใจ 


“ฉันเคยบอกไปแล้วไงว่าดูแลตัวเองได้ รุ่นพี่จะมายุ่งทำไม!”  


“หึ! ยุ่งงั้นเหรอ! ดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ?! แล้วเมื่อคืนผู้หญิงที่ไหนทุรนทุรายจะเป็นจะตายเพราะได้โดนยานรกนั่นเล่นงานวะ!” เขากัดฟันมองมาด้วยความโกรธ ขณะที่ฉันเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ 


“อะไรนะ? ยานรกเหรอ… เมื่อคืนฉันโดนมอมยางั้นเหรอ? ฉันรนรานถามด้วยความร้อนใจ สองมือจับคลำเนื้อตัวไปด้วย ความเหมื่อยล้าและความมึนหัวอ่อนเพลียพวกนี้ไม่ใช่แค่การเมาเหล้าธรรมดางั้นเหรอ แต่เป็นเพราะยานรกนั่น… 


ฉันเริ่มปะติดปะต่อภาพเหตุการณ์ช้าๆ นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา ภาพที่โดนพี่โตอุ้มขึ้นมาบนห้อง ภาพที่ฉันรั้งคอเขามาจูบและพยายามรุกเขาหนักไม่ยอมปล่อย ภาพที่เขาอุ้มฉันมาที่อ่างแล้วกอดไว้ เสียงกระซิบแหบต่ำทว่าอบอุ่นอ่อนโยนที่คอยพร่ำบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว ภาพเหล่านั้นแม้มันจะพร่าเบลอคล้ายความฝันแต่ความกรุ่นร้อนบนริมฝีปากนั่นมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน 


ฉันยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองด้วยความลืมตัว รู้สึกหน้าแดงร้อนผ่าวเพราะความเขินอายขึ้นมา เมื่อคื่นฉันกับพี่โต พวกเรา… 


“ฮึ จำได้แล้วล่ะสิ”  


ฉันกระอักกระอ่วนใจจึงก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตาพี่โต พลันสังเกตเห็นชุดของตัวเองที่สวมใส่อยู่ตอนนี้กลับเพิ่มความช็อกไปกว่าเดิม 


“คะ… ใครเปลี่ยนชุดให้ฉัน? ฉันเอามือจับที่คอเสื้อชูขึ้นมาเล็กน้อย ขณะเงยหน้าถามกับคนตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นๆ นอกจากชุดภายนอกจะถูกเปลี่ยนแล้ว แม้แต่ชุดชั้นในฉันก็ไม่ได้สวมอยู่ด้วย! 


“จะใครซะอีกล่ะ ก็พี่นี่แหละเปลี่ยนให้” เขายิ้มตอบขณะที่วิญญาณฉันหลุดจากร่างไปแล้ว! “แต่ไม่ต้องห่วงนะ ตอนเปลี่ยนให้พี่ปิดไฟมืดสนิทหมดเลย อาศัยจิตสัมผัสคลำทางหาเอา”  


ฉันตาโตกับคำอธิบายของเขา ใบหน้าช๊อคสนิทเรื่อแดงหนักกว่าเดิมก่อนจะหยิบหมอนปาใส่เขาพลางกรี๊ดลั่นบ้าน แต่พี่โตวิ่งหลบออกไปจากห้องฉันอย่างรู้ทัน 


“ไอ้ลุงบ้า! ไอ้ลุงหื่นกาม! ไอ้ลุงโรคจิต!” 


“อย่าลืมกินซุปร้อนๆ นั่นนะเดี๋ยวพี่ไปรับน้ำเงินกลับบ้านก่อน” เสียงตะโกนสวนกลับมามันไม่ได้ทำให้เขาสลดเลย นอกจากทิ้งความอายไว้บนใบหน้าของฉัน 


อีตาลุงนี่ช่างน่าตายนัก!! 


[LOADING 50 %]





TALK::
มาอัพเพิ่มแล้วนะคะ เห้ออ... คิดถึงพี่โตจัง
ตอนนี้ไรท์กำลังสร้างสรรค์ผลงานใหม่ ฮ่าาา 
ฝากติดตาม เรื่องจันทร์เร้นรัก ด้วยนะคะ ^^

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง



----------------
v
v
รายละเอียดการชำระด้านล่างเด้อค่าา
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอด



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

#ครบเซ็ต 1,680 บาท
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427



ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

กดไลค์แฟนเพจ "วอแหวน / แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #208 nokbamboo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:30

    หวังว่าชมพูจะไม่รับงานที่สุ่มเสี่ยงแบบนี้อีกเพราะอยกได้เงินเพื่อมาดูแลน้องอีกนะ

    #208
    0
  2. #207 firstzy93 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 21:37
    อย่าทำร้ายพี่
    #207
    0