BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 22 : Lies 17 ► ป่วย [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    14 มี.ค. 63






Lies 17

ตั้งแต่ผมและชมพูรู้ความจริงเรื่องสร้อยข้อมือกวางน้อยนั่น ตัวผมเองก็แวะเวียนมาหาน้ำเงินบ่อยขึ้น มาอยู่เป็นเพื่อนเล่นยามเลิกเรียน เป็นจังหวะพอดีที่คนข้างบ้าน พี่รันอะไรนั่นไม่ค่อยว่างด้วยแหละ ผมจึงได้อยู่กับน้ำเงินช่วงหัวค่ำทุกวัน และสังเกตเห็นว่าช่วงนี้ชมพูกลับบ้านค่อนข้างดึก แถมยังดูอ่อนล้ามาก อาการเหนื่อยของเธอแสดงออกมาจากสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด เธอเป็นแบบนี้มาอาทิตย์กว่าๆ ได้แล้วมั้ง ผมถามก็แล้ว กวนก็แล้ว เธอได้แต่มองและยิ้มเหมือนขอไปทีตลอด 


ความจริงวันนี้ตรงกับวันหยุดของเธอ เพราะมาทีไรจะเจอเธออยู่บ้านตลอด แต่เธอกลับออกไปทำงานแต่เช้าตรู่แล้ว ผมมาถึงบ้านของเธอในเวลาช่วงสายจึงไม่ได้เจอกัน เจอแต่น้ำเงิน 


“วันนี้พี่สาวเราไม่อยู่บ้านเหรอ” ผมถามน้ำเงินขึ้นทันทีเมื่อเข้ามานั่งในบ้านแล้ว 


“ฮะ พี่ชมออกไปแต่เช้าแล้ว 


“ทำไมช่วงนี้พี่ชมถึงได้ดูยุ่งๆ ไม่ค่อยว่าค่อยบ่นเลยล่ะ” ปกติถ้าผมโผล่มาบ้านเธอแทบทุกวันแบบนี้ ต้องโดนไล่ส่งไม่ให้มาตลอด  


“พี่จะเป็นแบบนี้ประจำช่วงสิ้นเดือนหรือช่วงจำเป็นต้องใช้เงินมากๆ น่ะฮะ แล้วพี่ชมก็จะทำงานหนักรับงานเยอะเพื่อหาเงิน” น้ำเงินถอนใจด้วยความเป็นห่วงพี่สาว 


“ต้องหาเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมถามกลับขณะสายตาเหลือบไปเห็นใบแจ้งหนี้จากธนาคารที่อยู่บนโต๊ะนั่น วันก่อนผมถือวิสาสะเปิดดูถึงได้รู้ว่ามันเป็นใบแจ้งค้างชำระค่าบ้าน “เพราะเรื่องบ้านหลังนี้หรือเปล่าพี่สาวถึงได้ทำงานหนัก” 


น้ำเงินหน้าสลดลง เม้มริมฝีปากนิดๆ เหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ 


“ใช่ฮะ ที่พี่ชมทำงานหนักแบบนี้ก็เพราะต้องดูแลผม และก็ต้องหาเงินมาจ่ายค่าบ้านกับธนาคารฮะ บ้านนี้เป็นบ้านของพ่อกับแม่ พี่ชมก็เลยอยากเก็บรักษาเอาไว้”  


ผมตบไหล่น้ำเงินเบาๆ อย่างปลอบโยน 


“พ่อเอาบ้านไปเข้าธนาคารเพื่อหาเงินมารักษาอาการป่วยของแม่ พอแม่เสียไป พ่อก็ทำงานหนักกว่าเดิมเพื่อหาเงินมาจ่ายหนี้ค่าบ้าน ตอนนั้นพ่อทำงานหนักเหมือนพี่ชมตอนนี้เลยฮะ จนสุดท้ายพ่อก็ไม่ไหว แล้ว… แล้วก็ทิ้งพวกเราไป” ผมได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากร่างเล็ก น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนฝ่ามือน้ำเงิน “ผมกลัวฮะ กลัวว่าพี่ชมจะเป็นเหมือนพ่อ ฮึก กลัวพี่ชมจะทิ้งผมไปเหมือนพ่อกับแม่…”  


“ไม่หรอก พี่จะไม่ปล่อยให้ชมพูเป็นแบบนั้นแน่” ผมคว้าร่างเล็กมากอดปลอบ 


ตอนนี้ผมรู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องที่ได้ยินมาก ไม่คิดเลยว่าเด็กตัวแค่นี้จะเก็บซ่อนความกลัวที่จะสูญเสียไว้ขนาดนี้ ผมเข้าใจชมพูหมดทุกอย่างแล้ว เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงทำงานหนักเพื่อแลกกับเงิน ทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอถึงได้เข้มแข็งขนาดนั้น ตอนนี้ผมเข้าใจเธอแล้ว 


ตุ๊บบ!! 


เสียงบางอย่างตกลงพื้นตรงหน้าประตูเข้าบ้านเรียกสายตาของเราสองคนหันมองแทบจะทันที ภาพที่เห็นคือร่างบางของชมพูนอนสลบอยู่ ผมและน้ำเงินวิ่งถลาเข้าไปด้วยความตกใจ  


“พี่ฮะ! พี่ชมเป็นอะไรฮะ ฮือ!” เสียงร้องเรียกพี่สาวสะอึกสะอื้นไม่สามารถทำให้เธอฟื้นลืมตามาได้ ผมช้อนร่างบางขึ้นและพบว่าตัวเธอร้อนจัด หน้าตาซีดเซียวราวกับกระดาษ เธอคงร่างกายอ่อนเพลียจากการทำงานหนักสะสมมาหลายวันจนทำให้ป่วย ผมถือวิสาสะอุ้มชมพูขึ้นมาและพาไปที่ห้องนอนของเธอ 


“น้ำเงินหาผ้ากับกะละมังใส่น้ำมาให้พี่ที เดี๋ยวจะเช็ดตัวพี่ชมให้” ผมออกคำสั่งให้เจ้าของบ้านตัวน้อยไปหาของมา เขาปาดน้ำตาแล้วรับคำ ก่อนจะวิ่งลงไปเอาของที่ผมบอก ไม่นานนักก็วิ่งกลับมาพร้อมของที่สั่ง 


“ลุงพอจะป้อนยาพี่ชมได้ไหมฮะ” เขายืนกระปุกยามาให้ด้วยแววตาที่แดงกร่ำ 


“ได้สิ พี่ป้อนได้ น้ำเงินไม่ต้องห่วงนะ มีพี่อยู่ด้วยทั้งคนน้ำเงินไม่ต้องกลัวอะไรนะ” พอพูดจบน้ำเงินปล่อยโฮออกมา คงเพราะกลัวและห่วงพี่สาวมากนึกภาพไม่ออกเลยว่าก่อนหน้านี้สองพี่น้องใช้ชีวิตผ่านมาได้ยังไง ตอนที่ชมพูป่วยใครคอยดูแลเธอกันนะ “น้ำเงินไม่ต้องห่วงนะ ไปล้างหน้าล้างตา อาบน้ำแล้วก็นอนซะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนด้วยนี่” 


“ผมห่วงพี่ชม ผมไม่อยากไปไหน” ใบหน้าที่ยังฉ่ำน้ำตาส่ายไปมา สองมือเกาะกุมมือพี่สาวไม่ยอมห่างจากเตียง “พี่ชมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยฮะ ผมกลัว… ตอนนั้นพ่อก็เป็นแบบนี้ ฮึก พ่อหลับไปแบบนี้แล้วก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเลย” 


“น้ำเงินๆ” ผมคว้ามากอดอีกรอบ ตบหลังเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน “ไม่ต้องห่วงนะ พี่ชมไม่เป็นไรแล้ว พี่สัญญาว่าจะดูแลพี่ชมอย่างดี จะไม่ยอมให้พี่ชมเป็นเหมือนพ่อแน่ๆ” 


“จริงเหรอฮะ ฮึก” น้ำเงินผละออกห่าง สองตาแดงกร่ำ วันนี้เป็นวันที่เด็กคนนี้ร้องไห้หนักมาก ผมเช็ดน้ำตาพลางยิ้มให้ 


“จริงสิ พี่เคยโกหกเหรอ” 


“…” น้ำเงินมองชมพูอย่างชังใจ 


“เอางี้นะ ถ้าพรุ่งนี้เช้าพี่ชมของเราไม่ดีขึ้น พี่จะพาไปโรงพยาบาล โอเคไหม แต่ถ้าพรุ่งนี้พี่ชมดีขึ้นแล้วตื่นขึ้นมาเห็นว่าน้ำเงินไม่ไปโรงเรียน พี่ชมจะต้องโทษตัวเองแน่ๆ” ผมพยายามเกลี้ยกล่อมน้อง ซึ่งมันได้ผล น้ำเงินคลายสีหน้ากังวลลง 


“ลุงว่าพรุ่งนี้พี่ชมจะดีขึ้นไหมฮะ” 


“แน่นอน มีพี่อยู่ด้วยซะอย่าง แค่อาการเพลียสะสม นอนพักสักคืนก็หายแล้ว สบายใจได้” ผมยิ้มตอบ 


“ถ้างั้นพี่ชมหายไวๆ นะฮะ” น้ำเงินหันไปพูดกับพี่สาวทั้งที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่ก่อนจะเดินออกจากห้องไป 


ผมหันกลับมามองใบหน้าซีดเซียวของชมพูที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง ความเป็นห่วงผุดขึ้นในใจ ทว่านอกเหนือจากความห่วงใยนั้นกลับมีอีกความรู้สึกหนึ่งสอดแทรกเข้ามาจนผมต้องขมวดคิ้วงุนงง 


บ้าน่า…  



 [LOADING 50 %]

[บทบรรยายชมพู] 


ฉันลืมตาขึ้นด้วยอาการมึนหัว รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด ร่างกายมันหนักแปลกๆ จนรู้สึกได้ พยุงร่างตัวเองยันขึ้นนั่งบนที่นอนด้วยความทรมาน ทำไมมันถึงได้หนักหัวแบบนี้ก็ไม่รู้ พอนั่งได้สำเร็จก็มองไปรอบๆ ห้องด้วยความงุนงง ฉันมานอนที่ห้องตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่นะ แล้วทำไมชุดยังเป็นของเมื่อวานอยู่เลย 


“พี่ชม!!! พี่ชมฟื้นแล้ว” เสียงสดใสของน้องชายเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะถลาเข้ามากอดฉันทั้งชุดนักเรียน 


“น้ำเงินเกิดอะไรขึ้น? ฉันงงไปหมดยังรู้สึกหนักหัวไม่หาย เพลียจนอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย

 

“ก็เมื่อคืนน่ะสิ พี่ชมกลับบ้านดึก แถมยังเป็นลมหมดสติอยู่ตรงประตูข้างล่าง ดีที่ลุงโตยังไม่กลับ ลุงเลยอุ้มพี่ขึ้นมาที่นี่ และคอยดูแลพี่ทั้งคืนเลย”  


ฉันตกใจกว่าเดิมตรงที่พี่โตอยู่ดูแลฉันทั้งคืนนี้แหละ 


“จะ...จริงเหรอ” ฉันถามทวนซ้ำอีกที 


“ก็ใช่น่ะสิ… พี่นี่แหละที่ดูแลเธอ เห็นตัวเล็กๆ แค่นี้นะ อุ้มมาโคตรหนักเลย” เจ้าของเสียงเข้มเดินตามหลังน้ำเงินเข้ามาพูดด้วยเสียงหยอกล้อ ในมือถือถือถาดอาหารและน้ำเปล่ามาด้วย ฉันเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริงๆน้ำเงินเตรียมตัวไปโรงเรียนได้แล้ว จะถึงเวลาที่รถจะมารับแล้วนะ”  


พี่โตวางถาดอาหารและยาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันไปหาน้ำเงิน ฉันมองตามสายตาของเขามาที่น้องชายตัวเอง ซึ่งในตอนนี้แววตาของเด็กน้อยแฝงไปด้วยความห่วงและเป็นกังวล 


“น้ำเงินไปเรียนเถอะ พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว” ฉันยิ้มให้น้องวางใจ 


“งั้นพี่ชมหายไวๆ นะฮะ ถ้าวันนี้ไม่มีสอบเก็บคะแนน ผมจะเป็นเด็กดื้อไม่ยอมไปโรงเรียนแน่ๆ 


สายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงจากน้องชาย ทำเอาใจฉันรู้สึกผิดขึ้นมา ปกติเวลาป่วยฉันไม่เคยแสดงอาการต่อหน้าน้ำเงินเลย เพราะกลัวว่าน้องจะเป็นห่วงแบบนี้นี่แหละ  


“ไปได้แล้วไอ้เสือ เดี๋ยวทางนี้พี่ดูแลเองไม่ต้องห่วง” 


“ลุงโตอย่าทิ้งพี่ชมไปไหนนะฮะ อย่าให้พี่ชมอยู่คนเดียว แล้วตอนเย็นผมจะรีบกลับมา” สายตามุ่งมั่นมองร่างสูงอย่างฝากฝัง ก่อนจะยอมเดินออกจากห้องไป 


“เธอกินนี้สิ จะได้กินยานอนพักผ่อน” พี่โตขยับถาดอาหารมาใกล้ๆ ฉันมองเขานิ่งๆ และรับถาดอาหารมาไว้ 


“กินเยอะๆ เลยนะ ข้าวต้มนี่พี่เป็นคนทำเอง” เขายิ้ม 


“ขอบคุณค่ะ ว่าแต่เมื่อคืนรุ่นพี่อยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอคะ 


“อื้มจะปล่อยให้เด็กอยู่กับคนป่วยสองคนได้ยังไง” เขาทำหน้าดุใส่ “รีบกินข้าวต้มเถอะ เดี๋ยวมันจะเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ แล้วก็รีบกินยาด้วย” ฉันพยักหน้ารับทั้งๆ ที่ก็ยังไม่ค่อยมีแรง “เอ้ออยากเช็ดตัวไหม เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้” 


ฉันส่ายหน้าทันที เพราะไม่อยากให้เขามาทำอะไรแบบนี้ให้ด้วย ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ใช่ว่าจะมีแรงทำเองไหวหรอกนะ 


เขานั่งมองฉันอยู่สักพัก เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่แล้วจึงเอ่ยถาม 


“ทำไมช่วงนี้ทำงานหนักจัง ร่างกายหักโหมมากไปมันเลยแย่นะ น้ำเงินก็เป็นห่วงมากเลยรู้หรือเปล่า แล้วเมื่อคืนเด็กนั่นร้องไห้หนักเลยนะ ไม่เคยเห็นน้ำเงินร้องไห้หนักขนาดนี้ 


เมื่อได้ยินเขาพูดถึงน้ำเงินแบบนั้นก็ยิ่งตกใจ ฉันทำให้น้องชายเป็นห่วงได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกผิดต่อน้ำเงิน 


“เธอไม่ต้องห่วงนะ พี่ช่วยคุยกับน้ำเงินแล้วไม่ต้องห่วง” 


หลังจากพี่โตนั่งมองอาการและสีหน้าของฉันอยู่สักพัก เขาเข้ามาพยุงฉันนอนลงและก็ห่มผ้าให้ 


“นอนพักเถอะ เผื่อตื่นมาไข้จะได้ลด เรื่องเรียนก็ไม่ต้องห่วงนะ น้ำเงินโทรไปหาเพื่อนเธอแล้ว ส่วนเรื่องงาน พี่โทรลางานให้แล้วเหมือนกัน” เขาลุกเก็บถ้วยข้าวต้มที่ฉันกินมันไม่หมดแล้วเดินออกไปนอกห้องอย่างเรียบเฉย 


ฉันมองตามหลังเขาในขณะที่ประตูค่อยๆ ปิดลง ถึงร่างกายจะไม่มีเรี่ยวแรงหนาวสั่นป่านใด แต่หัวใจมันกลับรู้สึกอบอุ่นไปหมด การที่มีใครสักคนมาห่วง คอยใส่ใจดูแลมันรู้สึกดีแบบนี้เลยเหรอ 


 

ตกเย็น 


น้ำเงินที่กลับมาจากโรงเรียน เข้ามาเอาข้าวเอาน้ำมาป้อนมาดูแลฉันอยู่ใกล้ๆ และขออาสาเช็ดตัวอีกด้วย 


“แล้วลุงโตของเราไปไหนแล้วล่ะ พี่ตื่นมาก็ไม่เห็นแล้วนะ” 


"เห็นลุงบอกว่าจะไปทำธุระแปปนึงเดี๋ยวกลับมาฮะ" ฉันพยักพเยิดหน้าว่าเข้าใจ แต่เขาจะกลับมาเมื่อไหร่นะ ไปนานหรือยัง 


หลังจากกินข้าวกินยาได้บ้าง ก็เริ่มพอมีลุกขึ้นมานั่ง มองไปที่น้ำเงินด้วยความขอบใจ ฉันลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา 


"ขอโทษนะ ที่พี่ต้องทำให้น้ำเงินเป็นห่วง" 


น้ำเงินมองตาฉัน แล้วทำท่าจะเบะปากเหมือนจะร้องไห้ 


"พี่ชมทำงานน้อยลงไม่ได้เหรอ ผมไม่เรียนที่โรงเรียนนี่ก็ได้ ค่าเทอมมันแพง เอาผมไปเรียนโรงเรียนวัดก็ได้นะฮะ ลดค่าขนมผมก็ได้ กลับมาจากโรงเรียนทีวีผมจะไม่ดู ผมจะช่วยพี่ชมประหยัดค่าไฟ" 


โธ่เอ้ย ! เอ็นดูเหลือเกิน 


"พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว พี่ก็แค่โดนฝน ไม่เกี่ยวกับงานหรอก" ฉันพยายามอธิบายเหตุผล เพราะกลัวน้องจะเป็นห่วง 


"แต่ลุงโตบอกว่า เพราะพี่ชมโหมงานหนักจนเกินไป ก็เลยไม่สบาย" น้ำเงินก้มหน้าเสียงเศร้าเหมือนกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล 


"ผมกลัวว่าพี่จะเป็นเหมือนพ่อ ทำงานหนักแล้วป่วยจน" เมื่อได้ฟังแค่นี้ก็ปวดใจเหลือเกินๆ ไม่เคยคิดเลยว่าน้องจะจำฝังใจแบบนี้ 


"พี่จะทำงานหนักแค่ถึงสิ้นเดือนนี้นะ ถ้าหาเงินมาจ่ายค่าบ้านได้ พี่ก็จะลดงานลง" 


"สัญญานะฮะ" น้ำเงินยิ้มร่าดีใจมาก 


"สัญญาสิ มา! เกี่ยวก้อยกัน" ฉันยืนนิ้วก้อยเพื่อบอกสัญญา แต่ภายในใจสิ ฉันไม่สามารถละความเครียดเรื่องค่าบ้านได้ ฉันติดธนาคารจะเข้างวดที่สี่แล้ว ทางธนาคารก็บอกว่าให้หาเงินมาจ่ายทั้งหมดกับงวดที่ค้าง แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนตั้งสี่ห้าหมื่นไปจ่ายไหวนะ 


เฮ้อ... คงต้องฝืนทำงานหนักต่อไปจนกว่าจะถึงสิ้นเดือนละนะ


TO BE CONTINUED 





TALK::
ช่วงนี้ไวรัสระบาด รีดที่รักดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ
เฝ้าระวังติดตามกันให้ดีๆ
หากเบื่อๆ หรือกลัวการไปนอกบ้าน ก็หยิบพี่โตมาอ่าน
หรือจิ้มไปที่ E-Book ก็ได้เน้อ.....  
----------------
v
v
รายละเอียดการชำระด้านล่างเด้อค่าา
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอด



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #172 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 08:08
    มีใครสักคนมาห่วงก็ดีต่อใจเนาะ
    #172
    0
  2. #163 plammysuk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:10
    พี่โตต้องช่วยน้องนะ แงงงสงสารสองพี่น้อง//แต่พี่โคตรอบอุ่นเลย รอน้าา
    #163
    0
  3. #162 firstzy93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 22:43
    สงสารสองพี่น้อง
    #162
    0
  4. #161 nokbamboo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 21:57

    โตต้องช่วยชมอยู่แล้ว

    #161
    0
  5. #160 firstzy93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:18
    ลุงต้องช่วยพี่ชมนะ
    #160
    0