BRO#Lies รุ่นพี่แกล้งรัก!

ตอนที่ 10 : Lies 07 ► ความหวังดี [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    10 ก.ย. 62






Lies 07

ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรใจเต้นในสถานการณ์แบบนี้ แต่ไม่รู้ทำไมมันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยิ่งสบตากับแววตาจริงจังคู่นั้นฉันก็ยิ่งใจเต้นกว่าเดิม


"ไอ้เหี้ยนี่วอนซะแล้ว มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร!?" 


และเหมือนการประกาศความเป็นเจ้าของของพี่โตจะยิ่งทำให้หมอนั้นโมโหหนัก เขาปล่อยแขนฉันแล้วพุ่งไปกระชากคอเสื้อพี่โตอย่างเอาเรื่อง สีหน้าและน้ำเสียงข่มขู่


“…” ทว่าพี่โตกลับไม่ตอบโต้อะไร เขาเพียงมองด้วยสายตาน่ากลัวและดูมีอำนาจอย่างบอกไม่ถูกเป็นสายตาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติที่เจอกันเขามักแสดงแต่มุมกวนประสาทและขี้เล่นให้เห็นเสมอ ไม่คิดว่าเขาเองก็มีมุมดาร์กๆ แบบนี้ซ่อนอยู่เหมือนกัน


เพื่อนๆ ที่มาด้วยกันกับพี่โตขยับมายืนด้านหลังเขาทั้งสามคนเหมือนพร้อมซัพพอร์ตกัน คนแรกคือคนผมสีโกเมนที่ห้ามเขาเมื่อครู่ คนกลางผมสีดาร์กช๊อคโกแลตหน้าตาหล่อเด่นกว่าใคร ส่วนคนสุดท้ายผมสีชมพูเหลือบเทาผู้มีใบหน้าเย็นชาสุดขั้ว สายตาคมกริบเหมือนใบมีดไม่มีผิด 


ขณะเดียวกันเพื่อนฝั่งของไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นก็เดินเข้ามาด้วยเช่นกัน ฉากนี้อย่างกับในหนังเลย แต่พอเจอในสถานการณ์จริงมันไม่ได้น่าตื่นเต้นสักนิด กลับน่ากลัวจนฉันแทบลืมหายใจ


เกิดไรขึ้นวะ


เมื่อสถานการณ์กำลังแย่ลง เสียงเพลงในงานถูกหยุดพร้อมร่างสูงของเจ้าของร้านเดินเข้ามากลางวงเพื่อจะห้ามปราม แต่เมื่อได้เห็นคู่กรณีที่เป็นเพื่อนของเขากับพี่โต หน้าของเขาถอดสีอย่างเห็นได้ชัด


มึงมาก็ดีแล้ว จัดการไอ้เหี้ยนี่ให้กูทีดิ๊ แม่งเปรี้ยวมาก สอดหน้ามาเสือกเรื่องของกู


เหี้ยมึงนั่นแหละหยุดเลย! ปล่อยมือออกนะเว้ย!เจ้าของผับเข้าไปปัดมือเพื่อนตัวเองออก หมอนั่นทำหน้าเหวอก่อนจะโวยวายอย่างเสียหน้า


ทำเหี้ยไรวะ กูเป็นเพื่อนมึงนะเว้ย


หุบปากไปเลยไอ้เหี้ย! พวกมึงทำห่าอะไรกันอยู่วะ มาพาไอ้เวรนี่ออกไปก่อนดิ เมาแล้วเหี้ยแบบนี้ร้านกูฉิบหายหมด" สิ้นคำสั่ง การ์ดของผับพากันเข้ามาหิ้วแขนเพื่อนสันดานเลวของเขาออกไป หมอนั่นโวยวายด่าทอตลอดทาง 


ฉันมองตามก่อนจะตกใจ มือถูกมือหนาดึงไปจับ เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมที่มองมาอย่างดุดัน


"กูต้องขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นแทนเพื่อนด้วย" เจ้าของผับพูดขอโทษด้วยสีหน้ากังวล ถึงสรรพนามเขาจะดูเหมือนสนิทกับพี่โต แต่ก็ดูเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด


คนที่มึงควรจะขอโทษคือเธอพี่โตดึงฉันออกมายืนด้านหน้า ฉันเลยกลายเป็นคนตัวเล็กที่ยืนอยู่กลางวงผู้ชายร่างสูงหลายคน


ฉันขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะ


เอ่อไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาทำงานมันก็ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันบ้าง แค่ครั้งนี้มันค่อนข้างเกินไปหน่อยคำตอบของฉันคงไม่ถูกใจร่างสูงข้างกายสักเท่าไหร่ สัมผัสได้จากแรงบีบบนฝ่ามือที่เพิ่มมากขึ้น แต่ใครจะสนล่ะ ฉันพูดความจริงนี่นะ


ถ้างั้นอย่าหาว่างั้นงี้ เพื่อเป็นการชดใช้ ฉันจะจ่ายเพิ่มให้เป็นสามเท่า ถือเป็นการแทนคำขอโทษจากฉันได้ไหมเขาแสดงความรับผิดชอบด้วยสีหน้าสำนึกผิด ฉันนิ่งไปเล็กน้อยพลางคิดทบทวน เขาก็ดูจะสำนึกผิดจริงๆ อะนะ แถมฉันยังได้เงินเพิ่มด้วย ถ้าไม่รับไว้ก็คงจะเสียน้ำใจเปล่าๆ


ก็ได้ค่ะฉันรับข้อเสนอ


เธอนี่มัน…” ข้อมือฉันกลับถูกกระชากแรงๆ จนต้องหันไปมองอย่างตกใจ พี่โตมองมาด้วยสายตาหงุดหงิดสุดๆ 


อะไรอ่ะฉันทำอะไรผิดเหรอ?


น่าโมโหฉิบ…” เขาสบถก่อนหันไปหาเจ้าของผับ ส่วนมึงไอ้ไอซ์ หวังว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกในผับนี้นะ มึงควรดูแลความปลอดภัยของคนในงานให้ดีกว่านี้ ถ้ามีคราวหน้าผับมึงโดนตรวจสอบแน่" 


อะ เออ กูเข้าใจแล้ว


พี่โตแทบจะไม่รอฟังคำตอบของเจ้าของผับที่ชื่อไอซ์ด้วยซ้ำ เขาลากฉันให้เดินออกมาจากผับโดยไม่สนใจใครอีกเลย ฉันได้แต่งุนงงกับท่าทางเกรงอกเกรงของเจ้าของผับที่มีต่อพี่โตจนกระทั่งตัวเองถูกพามาถึงลานจอดรถโซนวีไอพีหน้าผับ


รุ่นพี่จะพาฉันไปไหนคะ?”


เขาไม่ตอบอะไร แต่เปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วบังคับให้ฉันขึ้นรถ


ไม่ไปค่ะ ฉันต้องกลับไปทำงานต่อนะฉันปิดประตูรถเขาแล้วทำท่าจะเดินกลับเข้างาน ถึงจะมีเรื่องเกิดขึ้น แต่เวลาทำงานฉันยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมง ฉันก็มีสปิริตในการทำงานเหมือนกันนะ


บ้าไปแล้วเหรอ? เกือบถูกไอ้เวรนั่นลากไปอยู่แล้ว ยังคิดจะกลับเข้าไปทำงานเวรๆ นั่นอีกเหรอวะเขากระชากแขนฉันให้กลับไปยืนที่เดิม แต่เพราะเขาแรงเยอะมาก ทำให้ฉันเสียหลักจนแผ่นหลังพิงกับประตูรถ ฉันเบิกตากว้างแล้วตวัดมองเจ้าของการกระทำป่าเถื่อนนั้นอย่างนึกโมโห


ผู้ชายพวกนี้มันอะไรกัน! เอะอะก็ใช้แต่กำลัง ฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะ!


แล้วยังไงคะ? ฉันเป็น MC นะ สายงานของฉันมันก็ต้องเจอลูกค้าแบบนี้บ้างอยู่แล้ว และที่ผ่านมาฉันก็จัดการของฉันเองได้


พูดงี้จะหาว่าฉันเสือกเหรอ? กับเรื่องราวบ้าๆ เมื่อกี้คือฉันเสือกใช่ไหมสีหน้าพี่โตดุดันมาก นี่คงจะเป็นมุมดาร์กๆ ของเขาสินะ หรือปกติเขานิสัยแบบนี้อยู่แล้ว?


ก็แล้วแต่รุ่นพี่จะคิดค่ะฉันถอนใจพลางยืนตัวตรง ที่ช่วยไว้เมื่อกี้ก็ขอบคุณแล้วกันค่ะ ฉันขอตัวว่าจบก็ทำท่าจะเดินหนี แต่คราวนี้มือหนาคว้าต้นแขนไว้แถมยังโยนเสื้อแจ็คเก็ตของเขาใส่ฉัน โชคดีที่ฉันยกมือขึ้นรับไว้ทัน


ขึ้นรถ


เอ๊ะฉันบอกแล้วไงว่าไม่ไป ฉันจะกลับไปทำงงานฉันสะบัดแขนออกจากมือหนา


ทำไม! เห็นแก่เงินขนาดยอมกลับไปให้ไอ้เวรพวกนั้นมันล้วงมันควักหรือไง! ดูสภาพเธอตอนนี้ดิ๊! ชุดบ้าอะไรวะ ไม่ใส่บิกินี่ไปซะเลยล่ะ!


เพี๊ยะ!! 


ฉันสะบัดมือใส่ใบหน้าหล่อๆ ของพี่โตทันทีหลังจากสิ้นประโยคดูถูกจากเขา ฉันจ้องมองเขาด้วยความโกรธ สองตาเอ่อคลอหยาดน้ำตา 


ใช่! ฉันมันเห็นแก่เงิน เพื่อปากเพื่อท้อง เพื่อน้องของฉัน เพื่อบ้านของฉัน ฉันยอมทำได้ทุกอย่าง คนรวยที่มีพร้อมไปหมดทุกอย่างอย่างรุ่นพี่ ไม่มีทางเข้าใจหรอก


“…”


แต่จำไว้นะต่อให้ฉันจนตรอกยังไง ฉันก็ไม่ยอมขายศักดิ์ศรีตัวเองเด็ดขาด อย่าได้มาดูถูกฉันแบบนี้อีก!


ฉันไม่สนใจว่าตอนนี้พี่โตกำลังทำสีหน้าแบบไหน ไม่คิดจะมองเขาให้เสียสายตาอีกต่อไป หมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั้นและวิ่งไปขึ้นแท็กซี่ด้วยความโกรธและอายพร้อมกับน้ำตามากมายไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก


นี่มันวันบ้าอะไรของฉันเนี่ยบัดซบที่สุด!


 

[บทบรรยาย พลูโต]


ผมมองร่างบางวิ่งขึ้นรถแท็กซี่ไปด้วยความรู้สึกแปล็บในอก ทั้งที่ผมโดนเธอตบหน้าแท้ๆ แทนที่จะเจ็บหน้าแต่กลับเจ็บในอกซะอย่างนั้น งงใจตัวเอง


"ซี๊ด" มือหนายกขึ้นแตะมุมปากเบาๆ เห็นมือเล็กๆ แบบนั้นแต่ตบเจ็บฉิบ ทำผมปากแตกเลยแฮะ ชมพูคงจะโกรธผมมาก นี่ผมพูดแรงเกินไปหรือเปล่าวะ แต่จะให้ทำไง เมื่อกี้ผมโมโหมากนี่หว่า ยิ่งเห็นเธอแต่งตัวด้วยชุดเวรๆ นั่นเลือดก็ยิ่งขึ้นหน้า


ผมเป็นบ้าไรวะเนี่ย


"อ้าว ไงมึง นึกว่าหิ้วสาวกลับไปแล้ว"


"เออ ยืนทำห่าไรตรงนี้วะ"


ผมหันมองบรรดาเพื่อนรักทั้งสามที่เพิ่งเดินออกมาจากผับ พวกมันมองผมด้วยสายตาแปลกใจ เจ้าของประโยคแรกคือไอ้ฌอน ส่วนประโยคหลังเป็นไอ้โลกิ ส่วนไอ้ไรม์มันเดินไปที่รถตัวเองล่ะ ไม่รู้ว่ารีบไปไหนของมันนัก สงสัยกลัวเมียหนี


"พวกมึงจะกลับแล้วเหรอ"


"ไอ้ไรม์มันจะกลับละ งี้แหละคนมีเมีย ส่วนพวกกูว่าจะไปต่อกันที่ผับเฮียกาล"


ผมนึกไปถึงผับเฮียนับกาล ผับประจำที่พวกผมมักไปบ่อยๆ คืนนี้ถ้าไม่ติดว่าไอ้ไอซ์มันชวนมา พวกผมก็ไม่มาหรอก แต่ถ้าไม่ได้มาก็คงไม่เจอชมพู และคงไม่ได้ช่วยเธอไว้แบบนี้แน่ๆ มีหวังป่านนี้โดนไอ้เวรนั่นลากไปไหนต่อไหนละ คิดแล้วหัวร้อน!


"อ้าวเฮ้ย! จะไปต่อกับพวกกูไหมเนี่ย ถ้าไปก็ขับตามมา"


"เออๆ ไปก็ไป"


มีเรื่องกวนใจพอดี ขอไปดื่มเพื่อลืมเธอสักหน่อยละกันวุ้ย!


[LOADING 50 %]


PK PUB


"ก่อนหน้านี้ มึงเป็นบ้าอะไรวะไอ้โต" ไอ้โลกิเริ่มประโยคที่มันสงสัยหลังพวกเราสามคนนั่งดื่มมาเกือบครึ่งชั่วโมง


"เออ... ไอ้ห่า! เห็นเข้าไปเสือกเรื่องเขา นึกว่าจะได้หญิงมากอด ไหงกลายเป็นนั่งแดกแห้วแทนตับซะล่ะ" ไอ้ฌอนแบะปากใส่ นอกจากจะชอบกวนตีน ยังหลอกด่าผมเก่งด้วย


"กูก็แค่เข้าไปช่วยเฉยๆ ไง พวกมึงก็เห็นที่ไอ้เวรนั่นมันจะลากเธอไปนี่ จะให้ยืนดูไม่ทุกข์ร้อนหรือไงวะ" ผมจิบเหล้าด้วยท่าทางปกติเหมือนไม่ใส่ใจอะไรกับสิ่งที่กำลังพูดอยู่นัก


"เออ... แล้วไงวะ มึงก็เลยกะจะเป็นซุปเปอร์แมน แล้วเคลมสาวไปแดกเองใช่ไหมล่ะ แต่สาวไม่เล่นด้วยว่างั้น"


"มึงนี่นะ…" ผมขยับทำท่าทีจะยกเท้าขึ้นถีบไอ้ฌอนด้วยความหมั่นไส้ในความแดกดันของมัน ย้ำกูจังเลยไอ้ห่านี่


"พวกมึงสองตัวเลิกทะเลาะกันเลย โตเป็นควายล่ะไอ้โลกิเข้าห้ามทัพด้วยสีหน้าเอือมๆ ว่าแต่มึงเหอะไอ้โตมึงไปรู้จักน้องผู้หญิงได้ไงวะ เด็กใหม่มึงเหรอ ทำไมกูไม่เคยเห็น"


"เด็กใหม่ห่าอะไร ยัยนั่นเป็นแค่รุ่นน้องสมัยมอปลายที่โรงเรียนเก่ากู"


"อื้อหืออโลกกลมหรือพรหมลิขิตวะมึง อย่างกับละครช่องน้อยสีสัดๆ " ไอ้ฌอนแซว


"ไอ้เหี้ยนี่กวนตีนไม่เลิกนะ คือกูไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขาจริงๆ เว้ย" 


มันไม่ใช่แบบนั้นสักนิด ผมคิดกับชมพูแค่นั้นจริงๆ ก็แค่รุ่นน้องโรงเรียนเดียวกัน แต่ไม่รู้ทำไมเรื่องของเธอมันกวนใจผมเหลือเกิน 


"ว่าแต่พวกมึงเคยโดนผู้หญิงตบไหมวะ" ผมลังเลครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจถามพวกมันเผื่อจะคลายความกังวลออกจากสมองผมได้


"ก่อนหรือหลังซั่มเธอล่ะ" ไอ้ฌอนถาม


"มึงนี่ก็นะ มันจอมหมกมุ่นจริงๆ แวะเข้าใต้สะดือตลอดเลยไอ้ห่า! ว่าแต่มึงไอ้โต มึงไปทำอะไรเธอวะ ถึงได้โดนตบอ่ะ" โลกิหลังจากตวาดด่าไอ้ฌอนเสร็จ มันหันมาถามผมทันที


"..."


"ใบ้แดกแบบนี้ มึงไปปากหมาใส่เขามาใช่ไหม" ผมเกลียดไอ้เวรนี่จัง รู้ทันตลอด 


"กูก็ไม่แน่ใจว่ากูพูดกับยัยนั่นแรงไปหรือเปล่า แต่คือยังไงดีวะ ตอนนั้นกูเลือดขึ้นหน้าไง กูโมโหก็เลยเผลอพูดห่าอะไรแบบนั้นไป" ผมได้แต่ซดเหล้าเข้าปาก ในใจไตร่ตรองถึงคำพูดของตัวเอง


 ส่วนคำตอบที่ได้รับหลังจากระบายให้พวกมันฟังคร่าวๆ ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าผมปากเสียเกินไป พวกมันลงความเห็นว่าถ้ามีโอกาสก็ควรไปขอโทษเธอซะ


พวกผมดื่มได้ไม่เท่าไหร่ ต่างคนต่างแยกย้ายกลับ เพราะมีเรื่องให้คิดมากมาย วันนี้ผมเลยไม่อยากกลับไปนอนคอนโดคนเดียวจึงแวะกลับเข้าบ้านที่อาทิตย์หนึ่งจะกลับสักครั้ง


ตั้งแต่ผมเข้ามหาลัย ผมขอป๊ากับแม่ว่าอยากออกมาอยู่คอนโด ซึ่งป๊าเองก็เห็นดีเห็นงามด้วยเพราะเข้าใจหัวอกลูกผู้ชาย ส่วนแม่ก็มีห่วงบ้างตามประสาลูกชายคนโต หลักๆ เลยก็คงไม่พ้นห่วงเรื่องการคบผู้หญิงของผม แม่ชอบบ่นว่าผมนิสัยเหมือนป๊า เจ้าชู้ประตูดินขั้นสุด นึกแล้วน้อยใจ แม่ใส่ร้ายผมอ่ะ ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้สักหน่อย ก็แค่ยังไม่เจอคนที่อยากจะหยุดด้วยก็เท่านั้น


ผมเปิดประตูเข้าบ้านในตอนเที่ยงคืนกว่าๆ และภาพที่เห็นจนคุ้นตาของสุดสัปดาห์แบบนี้ก็คือทั้งแม่และน้องสาวกำลังนั่งดูซีรี่ส์เกาหลีอย่างอินหนักมากอยู่ในห้องรับแขก บนโต๊ะหน้าทีวีมีทิชชู่ผ่านการใช้แล้ววางอยู่เป็นกองคาดว่าคงไปเจอฉากดราม่าน้ำตาแตกแน่ๆ อินหนักขนาดนี้สมเป็นแม่ลูกกันจริงๆ


"โหอินหนักอะไรกันทั้งคู่เนี้ย" ผมแอบแซะสองสาวอันเป็นที่รักของผม ทั้งคู่ละสายตาจากหน้าหล่อๆของพระเอกเกาหลีมามองผมก่อนเบะปากหน่อยๆ เหมือนคนกำลังกลั้นน้ำตา


"พี่โตดูสิ พระเอกพูดจาไม่ดีใส่นางเอก ทำให้นางเอกเสียใจเพราะคิดว่าพระเอกไม่รัก" วีนัสชี้นิ้วฟ้อง ทำเอาผมที่กำลังนั่งลงข้างแม่ถึงกับชะงัก พล๊อตโคตรคุ้นๆ


"ใช่ลูกเป็นผู้ชายแท้ๆ พูดจากับเขาดีๆ ก็ได้มั้ง"


นั่นไงชัดเลย เหมือนผมกำลังโดนแม่กับน้องด่ายังไงก็ไม่รู้แฮะ ฟังแล้วปวดแปล๊บที่กลางอกเลย


ผมเอนตัวเพื่อนอนหนุนตักของแม่อย่างออดอ้อนเหมือนที่เคยทำประจำ แม่โบอิ้งของผมน่ารักและใจดีที่สุดในโลกแล้ว


"พี่โตมาถึงก็อ้อนแม่เลยนะ นัสไม่ยอมหรอก หลบไปเลยให้นัสนอนตักแม่บ้าง" ยัยน้องสาวเอาหัวเข้ามาซบตักแม่อีกฝั่งแล้วเราสามคนก็พากันหัวเราะชอบใจ แม่ลูบผมลูกๆ ทั้งสองด้วยความรักพลางยิ้มเอ็นดู


ขี้อ้อนกันจังเลยนะ ลูกใครเนี่ย


ผมขยับกอดเอวแม่อย่างซึมซับความอบอุ่น แม่และน้องสาวคือผู้หญิงเพียงสองคนที่ผมรักมากที่สุดในโลก และเพราะผมมีแม่กับน้องสาวทำให้ผมค่อนข้างเข้าใจความคิดของพวกผู้หญิงอย่างดี 


ยกเว้นชมพูเธอเป็นผู้หญิงเข้าใจยากที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย


TO BE CONTINUED 




::TALK::

แม่โบอิ้งและน้องวีนัสมาแนะนำตัวจ้า และที่ขาดไม่ได้คือผองเพื่อนของเขา
ขอกำลังใจให้กันไปเรื่อยๆ นะคะ
-------------
วันนี้เปิดพรีวันสุดท้าย หากใครที่ยังลังเลไม่แน่ใจ ไรท์แนะนำว่า... พรีเหอะ/ไหว้ย่อ

v
v
v
รายละเอียดการพรีด้านล่างเน้อ 
ถ้ารักกันแล้วอย่าลืมพร้อมเปย์ด้วยน้าา เอาไปนอนกอดนะจ๊ะ



เปิดโอน #BRO #Lies #รุ่นพี่แกล้งรัก #พี่พลูโต

#ราคา
#เดี่ยว 420 บาท

-พรีเมี่ยมเดี่ยว 100 เล่มแรก [Jecket+โพรารอยด์]
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://joo.gl/pUOgt5

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 030-3-35530-8
ชื่อบัญชี :: มณีนุช ปุ่นประโคน
สาขา :: พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน (ออมทรัพย์)
#พร้อมเพย์ 0970084427

#ตรวจสอบชื่อเดี่ยว >> https://joo.gl/H0VV
#ตรวจสอบชื่อจับคู่ >> https://joo.gl/ABkS
-----------
#นับยอดตามเวลาโอนนะคะ #โอนแล้วกรอกฟอร์มด้วยค่ะ #อัพเดตรายชื่อผู้สั่งซื้อผ่านลิ้งค์นะคะ #รอแจ้งลิงค์อีกทีจ้า

ปล.1 ในส่วนของ #จับคู่ พี่โต+พี่ฌอน สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ พันเก้าเท่านั้นนะคะ วอแหวนไม่ได้รับยอดนะ เพื่อสะดวกต่อการนับออเดอร์จ้า

ปล.2 ปกจริงยังไม่เสร็จนะคะ ขอใช้ปกแจ็คเก็ตเปิดพรีไปก่อนแล้วกันเน้อ ถ้าปกจริงมาแล้วจะโพสใหม่อีกครั้งค่ะ


ถ้าชอบพี่โตและนุ้งชม รีดที่รักโปรดกดติดตามเลยฮับ

v

LIKE PAGE "วอแหวน"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #101 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:39
    จ้าพ่อคนเข้าใจง่ายยยย
    #101
    0
  2. #100 nokbamboo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:23

    พยายามเข้าโต

    #100
    0
  3. #99 firstzy93 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 21:58
    ไปง้อน้องเลย
    #99
    0
  4. #98 nokbamboo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 02:32

    แต่ขุดที่ชมพูใส่มันก็อันตรายจริงๆ

    #98
    0
  5. #97 firstzy93 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:53
    เจอตบเลย
    #97
    0
  6. #96 heykeo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:50
    น้องโกรธแล้วไปง้อก่อนไหมพี่โต
    #96
    0
  7. #95 คุณเธอ คือชื่อ... (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:23

    มาต่อไวๆนะคะ
    #95
    0