The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 57 : ใต้แสงดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

           และเมื่อผมได้แหงนหน้ามองดูท้องฟ้ายามราตรีหลังเมฆฝนสลายไปก็เห็นแต่แสงระยิบระยับเรืองรองของดวงดาวน้อยใหญ่นับหมื่นนับแสนดวงที่สุกสกาวพร่างพราวเต็มไปหมด ช่างน่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก

            โหว้าว!” ผมอุทานออกมาเบาๆ  สวยจังเลย

            สาริกาเงยหน้ามองตามผมก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

            อื้ม…”

            นั่นๆ มีดาวจระเข้ด้วยคุณ  เห็นมั๊ยผมบอกพลางยกมือชี้นิ้วให้เธอดูกลุ่มดาวขนาดใหญ่เจ็ดดวงที่เรียงตัวกันคล้ายกระบวยตักน้ำที่ทอแสงเด่นอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าทางทิศเหนือ

            คนไทยจะชอบเรียกว่าดาวจระเข้ ส่วนฝรั่งเค้าจะเรียกกันว่าดาวหมีใหญ่ เป็นกลุ่มดาวที่เห็นได้บ่อยเลยล่ะ

            ไหนๆอีกฝ่ายรีบชะเง้อคอมองดูตามทิศทางที่ผมบอกอย่างสนอกสนใจ

            น่าประหลาดใจเหลือเกินที่ผมได้เห็นกลุ่มดาวมากมายปรากฏขึ้นพร้อมกันในค่ำคืนนี้ทั้งกลุ่มดาวนายพราน ดาวคนคู่ ดาวสิงโต ฯลฯ ผมชี้ชวนให้หญิงสาวมองมัน และหากว่าเธอสงสัยว่ากลุ่มดาวที่ผมบอกนั้นมีรูปร่างอย่างไรผมก็จะใช้นิ้วลากไปมาให้ดูประหนึ่งวาดรูปบนพื้นหลังที่เป็นภาพหมู่ดาวพร่างพราย

            แล้วนั่น ที่เห็นเป็นรอยทางใหญ่ๆ เหมือนฟ้าแยกนั่นนี่เรียกว่าอะไรนะ ทางช้างเมือกใช่มั๊ย

            เค้าเรียกว่าทางช้างเผือกผมรีบแก้แล้วอธิบายเสริม ส่วนฝรั่งเค้าจะเรียกว่า milky way ส่วนคนจีนเรียกว่า อิ๋นเหอหรือแม่น้ำสวรรค์ แต่ละประเทศก็จะมีชื่อเรียกแล้วก็ตำนานแตกต่างกันไป

            อืมๆสาริกาพยักเพยิดหน้าตาม ที่จริงบนสวรรค์ก็มีตำนานเกี่ยวกับทางช้างเผือกนี่เหมือนกันนะ แต่เดี๋ยวถ้าฉันมีเวลาคงได้ไปหาข้อมูล น่าสนใจดีอ่ะ

            จากนั้นผมจึงอธิบายเสริมพร้อมวนนิ้วประกอบ มันก็คือกาแล็กซี่ที่เราอยู่นั่นแหละ ผมเคยอ่านเจอว่าที่จริงมันเป็นวงแบบก้นหอยแบบนี้ๆ นะ

            แล้วจึงกางมือไว้ระหว่างอกตั้งฉากกับลำตัวเพื่อเปรียบให้เห็นถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของจักรวาล

            ซึ่งในจักรวาลนี้มันจะมีกาแล็กซี่อยู่เยอะมากเป็นล้านๆ กาแล็กซี่เลยล่ะคุณ อย่างที่อยู่ใกล้ๆ เราก็ Andromeda หรือ Whirlpool ที่คล้ายกังหันหรือวังน้ำวน ส่วน Grand spiral ก็จะเป็นกาแล็กซี่ก้นหอยขนาดใหญ่  ทางช้างเผือกที่เราเห็นก็คือ ฝุ่นละอองของดวงดาว ก๊าซ แล้วก็ดาวฤกษ์น้อยใหญ่มากมาย ส่วนโลกเราก็เป็นแค่ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ ที่อยู่วงนอกของกาแล็กซี่ที่ชื่อว่าทางช้างเผือกนี้ เราก็เลยเห็นมันแค่เสี้ยวเดียวเป็นรอยทางแปลกๆ แบบนี้ไงล่ะ

            โหนายนี่รู้เรื่องดาวดีจังเนอะหญิงสาวเอ่ยชม

            ก็ไม่หรอกผมก็แค่รู้งูๆ ปลาๆ น่ะ จำได้ว่าเคยอ่านตอนมัธยม ก็ชอบอยู่เหมือนกันนะเรื่องพวกนี้ผมบอกพลางเกาศีรษะแก้เขิน

            จะว่าไปแล้ว โลกของเราก็เล็กมากๆ เลยเนอะ เจ้าตัวพูดต่อ

            มนุษย์เราเองก็ถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่เล็กมากๆ เหมือนกันเมื่อเทียบกับโลกอะนะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมใครต่อใครถึงอยากจะเป็นใหญ่กันนัก แม้กระทั่งเหยียบย่ำทำลายทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งธรรมชาติ เพื่อจะได้สำนึกในภายหลังว่าเราไม่มีวันชนะมันได้เลยผมกล่าวเสริมแล้วจึงเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเรียกชื่อเธอด้วยมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะไถ่ถามเจ้าหล่อนมานานแล้ว แต่ยังไม่มีจังหวะเสียที

            สาริกา…”

            หืม…?” หญิงสาวผินหน้ามา ผมมองสบนัยน์ตาคู่นั้น นึกลังเลใจว่าอีกฝ่ายจะทราบคำตอบนี้หรือไม่แต่สุดท้ายก็พูดออกไป    

            คุณว่าป๊าผมจะอยู่บนนั้นมั๊ย

            นางฟ้าสาวเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะย้อนถามกลับมาว่า

            คิดถึงเขาเหรอ

            ป๊าเค้าก็ตายจากผมไปนานแล้ว ก็แค่อยากรู้ว่าแกสบายดีมั๊ยผมบอกเสียงเครือเล็กน้อย ผมถามดูเผื่อคุณอาจจะเคยพบแก

            บนสวรรค์น่ะ มีอาณาบริเวณเป็นหมื่น เป็นแสนโยชน์เลยนะ เทวดานางฟ้าเยอะแยะจะตาย ถ้าฉันเจอจริงๆ ก็คงจำไม่ได้หรอกว่าแต่พ่อนายเป็นคนดีรึเปล่าล่ะ

            ใช่สิ ป๊าผมแกเป็นคนดีนะ ผมถึงได้ถามคุณไง ผมตอบทันควันแล้วจึงตั้งจิตเสกรูปถ่ายโพรารอยด์ซึ่งปรากฏภาพของบิดาแบบหน้าตรงสวมใส่เสื้อเชิ้ตตัวเก่งปรากฏขึ้นมาในมือแล้วยื่นให้ร่างเพรียวที่นั่งอยู่ข้างๆ ดู

            หน้าไม่คุ้นเลยแหะเธอเปรยพร้อมทำหน้าฉงน

            ถ้าคุณได้เจอแก ผมฝากบอกอะไรหน่อยได้มั๊ยผมกล่าวแล้วจึงเก็บรูปไว้ในกระเป๋ากางเกง

            อืมได้สิ ร่างเพรียวในชุดเดรสยาวรับคำ

            ผมจึงเอ่ยปากพูดสิ่งที่ยังคั่งค้างอยู่ในใจให้เธอฟัง แต่ทว่า

            วี้หว่อๆๆ!!!” เสียงไซเรนของรถพยาบาลจากถนนหนทางด้านล่างดังกลบเสียงผมจนแทบไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นเลย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงบีบแตรของรถยนตร์ดังปิ๊นๆ และเสียงขุดเจาะถนนดังครึกๆๆๆ ประสานเสียงกันลั่นไปหมด

            ห๊ะ อะไรน๊ะฉันไม่ได้ยินสาริกาพูดเสียงดัง

            แถวนี้เค้าทำทางอยู่อ่ะคุณผมเปล่งเสียงแข่งพลางกวาดมองไปโดยรอบก็เห็นเสาตอม่อสูงใหญ่ตั้งเรียงกันไปแล้วก็พอเดาออก สงสัยทำรถไฟฟ้ามั้ง

            ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้เนี่ยนะสาวเจ้าตะเบ็งใส่

            ก็รถมันน้อย แดดไม่ร้อนมั้งผมเดาส่งเดช แล้วค่อยๆ กระเถิบเข้าไปใกล้เจ้าตัวก่อนจะป้องปากบอกข้างๆ หูอีกฝ่ายที่โน้มศีรษะลงมาฟังคำสำคัญเช่นกัน

            ซุบซิบๆๆๆ

            เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้ม จากนั้นจึงเงยศีรษะกลับไปนั่งตัวตรงหลังฟังสารจากผมจนครบถ้วน

            ถ้าเจอแล้วฉันจะบอกให้นะแต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าป๊านายจะอยู่สวรรค์ชั้นเดียวกันกับฉันรึเปล่า

            อืมขอบคุณมากนะผมกล่าวเสียงเรียบก่อนจะถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น สวรรค์ที่คุณอยู่น่ะมันเป็นไงเหรอผมเคยอ่านแต่ในหนังสือ ไม่ก็เห็นจากในหนัง

            สวรรค์ก็เป็นสถานที่ที่วิจิตรงดงามมากๆ เลยล่ะนางฟ้าสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับประสานมือไว้ระหว่างอกเหมือนกำลังอธิษฐาน อย่างชั้นดาวดึงส์ที่ฉันอยู่เนี่ยก็ตั้งอยู่บนยอดเขาพระสุเมรุ ไม่รู้ว่านายเคยได้ยินรึเปล่า ที่นั่นมีแต่แสงสว่าง และมีสายลมพัดเย็นสบาย  มีอุทยานร่มรื่น สระน้ำสวยใส กำแพงแก้ว ปราสาททองคำ ทุกอย่างระยิบระยับเรืองรองไปหมด มีแต่เทพยดาชาวฟ้าหนุ่มสาว เล่นสนุกสนาน รื่นเริง  เสวยสุขกันอย่างเปรมปรีดิ์

            บนสวรรค์นี่ดีเนอะ คงจะมีแต่ความสุขความสบาย

            อืมก็จริงนะ แต่ถึงแม้ว่าพวกเทวดานางฟ้าจะเสกอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่มีความทุกข์หรือหลบเลี่ยงปัญหาต่างๆ ได้หรอกนะ เพียงแต่ผู้คนบนสวรรค์นั้นเลือกที่จะมองทุกอย่างในด้านที่ดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากกว่า

            แล้วถ้าผมอยากจะขึ้นสวรรค์บ้างผมต้องทำยังไง

            เรามีหลักเกณฑ์มากมายนับพันๆ ข้อ แต่ถ้าจะให้สรุปโดยเข้าใจ แค่มนุษย์นั้นมีเพียงสองอย่างนี้ในหัวใจก็พอจะเรียกว่าเป็นคนดีได้แล้วเธอกล่าวพร้อมกับชูสองนิ้วขึ้นมาประกอบ นั่นคือการรู้จักที่จะให้ และละอายต่อบาป

            จากนั้นนางฟ้าสาวก็ลดมือลงแล้วพูดต่อไปว่า

            มนุษย์น่ะ ยังไงเสียก็ไม่ได้ขาวสะอาด คงเคยทำเรื่องเลวร้าย หรือผิดพลาดกันมาทั้งนั้นแหละ เพียงแต่ถ้าเรารู้จักที่จะให้ ไม่ใช่แค่เรื่องการเอื้อเฟื้อ มีน้ำใจ หรือการแบ่งปันอย่างเดียวนะ แต่รวมถึงการยกโทษให้แก่ผู้อื่นและให้อภัยตัวเองให้เป็นด้วย ขณะเดียวกันก็เกรงกลัวที่จะทำเรื่องเลวร้าย รู้จักที่จะคิดถึงใจเขาใจเรา โลกใบนี้คงไม่สับสนวุ่นวายกันมากขนาดนี้ แต่มนุษย์ก็คือมนุษย์ ผู้คนต่างสรรเสริญว่าประเสริษฐ์กว่าสัตว์ทั้งหลาย แต่สุดท้ายก็อ่อนแอแพ้พ่ายต่อกิเลสตัณหาด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น

            สวรรค์ยังเหลือที่ว่างมากมายให้แก่คนที่ทำคุณงามความดี

            จากข้างล่างนี้ จนถึงสวรรค์นี่ไกลกันมากมั๊ยคุณผมซักต่อพลางแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน

            ไกลแสนไกลเท่าที่จะนึกได้อีกฝ่ายหนึ่งตอบ แต่ถ้าตามตำราเก่าๆ จะบอกไว้ว่าสี่หมื่นสองพันโยชน์ หรือประมาณหกแสนเจ็ดหมื่นกว่ากิโลเมตรละมั้งถ้าฉันจำไม่ผิดนะ

            โหไกลมากเลยนะนั่น อย่างนี้จะมีใครไปถึงได้ละนี่

            พวกมนุษย์ไม่มีทางได้เห็นหรอก เพราะอยู่คนละภพกัน

            เออนั่นสิผมก็ลืมไป

            หากเป็นคนเลวแล้วไม่ว่าจะใช้เวลายาวนานเท่าใดก็ไม่มีวันไปถึงแต่สำหรับคนดีแค่เพียงลัดนิ้วมือเดียวก็ไปถึงแล้วละ

            เอ้อถ้านายอยากจะเห็นฉันก็จะให้ดูนะสาริกาบอกก่อนจะเสกของวิเศษปรากฏขึ้นมาในมือมีลักษณะคล้ายกล้องส่องทางไกลเล็กๆ แบบมีด้ามจับ หรือที่เรียกว่าแว่นโอเปร่าซึ่งมีสีทองอร่ามส่วนตัวเลนส์เป็นผลึกแก้วส่องประกายวิบวับแวววาวประหนึ่งเพชรน้ำงาม

            อะไรน่ะคุณผมร้องถาม

            นี่คือผจรกาญวิมาศ ที่สามารถส่องไปถึงชั้นสวรรค์ได้ ฉันไว้ดูเหตุการณ์ความเคลื่อนไหวข้างบนนั่นเวลาลงมาทำงานที่โลกมนุษย์นี่

            บนสวรรค์นี่มีแต่ของหรูหราเนอะ ผมเอ่ยนึกอิจฉานิดๆ ในความมั่งมีของชาวสวรรค์ชั้นฟ้า

            พวกเราชอบของสวยๆ งามๆ น่ะสาริกาบอกพลางยื่นด้ามจับมาให้

            เบาจังแหะผมเอื้อมไปรับมาถือไว้รู้สึกสบายมือเหมือนได้จับก้านไม้เล็กๆ อย่างไรอย่างนั้น

            ลองส่องดูสิ

            อึ้มมขอบใจนะผมตอบแล้วจึงค่อยๆ ดึงมันเข้ามาใกล้ระดับสายตาแล้วส่องดู

            ไหนอ่าคุณ ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหน้าคุณเนี่ย

            ใครใช้ให้มาส่องฉันเล่า…” เธอว่าพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นข้างบน กวนประสาทจริงนายเนี่ย

            ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยดวงดาวอีกครั้ง โดยมีผจรกาญวิมาศถืออยู่ในมือ ตาผมที่มองผ่านกระบอกกล้องและเลนส์แก้วแววใสนั้น ได้เห็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ปรากฏชัดแจ้งชวนให้ตื่นตะลึงยิ่งนั่นก็คือภาพของสรวงสวรรค์ที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นมาก่อน

         

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 00:41

    ไม่งู ๆ ปลา ๆ แล้วมั้งย้ง อธิบายเปนตุเปนตะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ ซุบซิบอะไรกันขอรู้ด้วยคนซี

    #39
    1