The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 56 : ชาติก่อนของกระผม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

            นายยังจำตอนที่ฉันเล่าเรื่องอดีตชาติของตัวเองให้ฟังได้รึเปล่าสาริกาท้าวความ

            ที่คุณบอกว่าคุณเกิดเป็นลูกสาว พระยา เอ่ออะไรน้า ผมพยายามนึกถึงชื่อบิดาที่เจ้าหล่อนเคยพูดไว้ นั่นใช่มั๊ย

            หลวงพิบูลย์ชัยปกรณ์ร่างเพรียวในชุดเดรสยาวเอ่ยแก้พลางแบมือขวาวนเหนือชุดน้ำชาที่วางอยู่ข้างตัวแล้วเสกมันให้กลายเป็นผอบวิเศษในบัดดล  ตอนฉันยังเป็นเด็กๆ ครั้งหนึ่งระหว่างที่ฉันกับพี่เลี้ยงกำลังเดินกลับเรือนที่อยู่ห่างออกไปจากท้ายตลาด  พวกอันธพาลก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วพยายามเข้ามาข่มเหงรังแกพวกฉัน

            พอได้ยินเจ้าตัวเล่ามาถึงตรงนี้ผมก็ร้องทักขึ้นมาทันที

            ห๊ะนี่คุณถูกข่มขืนเหรอ

            เพี๊ยะ!”

            โอ๊ย!”  ผมอุทานเมื่อถูกอีกฝ่ายใช้ฝ่ามือตบหน้าเข้าให้โดยไม่ทันตั้งตัว

            ปากเสีย ไม่ได้ถึงขนาดนั้นย่ะเธอแหวใส่ก่อนจะเปิดผอบวิเศษซึ่งวิบวับแวววาวไปด้วยแสงจากอัญมณีที่ประดับอยู่โดยรอบออก จากนั้นจึงล้วงหยิบเอาเม็ดเจลลี่สีแดงขึ้นมาใส่ปากเคี้ยว ก่อนจะยื่นผอบมาให้ผม

            ผมก้มลงมองเม็ดเจลลี่หลากสีสันในนั้น แล้วเลือกหยิบขนมเม็ดสีเหลืองใสรูปทรงคล้ายๆ เมล็ดถั่วแดงที่เหลืออยู่เพียงเม็ดเดียวขึ้นมาจะลองชิมดูแต่อีกฝ่ายก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

            หยิบสีแดงสิ

            ก็ผมอยากกินสีอื่นมั่งนิ ผมโอด

            นายคงยังไม่รู้สินะว่าแต่ละเม็ดน่ะก็ให้ผลที่ต่างกันออกไปน่ะว่าแล้วเจ้าหล่อนที่ตอนนี้กลับคืนเป็นหญิงสาวสวยดังเดิมแล้วก็ฉวยเอาผอบในมือผมไปแล้วค่อยๆ หยิบเจลลี่แต่ละสีขึ้นมาอธิบาย

             อย่างสีแดงนี่ช่วยรักษาแผลฟื้นฟูกำลัง

            สีม่วง ทำให้พลังหดหาย

            สีดำนี่อันตราย

            ส่วนสีฟ้า คือพลังแห่งเทพ

            สีเขียว รักษาพิษหลายชนิด

            ชมพูนี่ให้ผลสุ่มต่างกันไปแต่ละคน

            แล้วสีเหลืองล่ะผมถามพลางส่งสายตาจดจ้องไปยังขนมที่ยังอยู่ในมืออย่างสนใจใคร่รู้

            เดี๋ยวนายก็จะรู้เองแหละเธอบอกพร้อมกับแบมือขอมันคืนจากผม

            คุณนี่ความลับเยอะนะผมพึมพำแล้วแกล้งแหย่อีกฝ่ายเล่นด้วยการทำท่าเหมือนจะเอามันเข้าปาก พอสาริกาเห็นเข้าก็ถึงกับร้องห้ามเสียงหลง

            อย่านะตาบ้า เอาคืนมา

            แล้วเจ้าหล่อนก็เกาะแขน เขย่าตัวจนผมโงนเงนไปมา

            นี่คุณผมไม่ใช่ต้นมะยมนะ จะได้มีลูกตกลงมาอ่ะ แล้วร้องโวยวายไปทำไมเนี่ยผมบอกก่อนจะตัดรำคาญด้วยการหย่อนขนมลงผอบไปเบาๆ

            สาริการีบปิดฝาไม้ลงฉับจากนั้นจึงเสกให้มันหายวับไปอย่างรวดเร็ว

            เดี๋ยวก่อนคุณผมยังไม่ได้กินสักเม็ดเลยนะ เสกมาให้ผมก่อนสิผมท้วงด้วยความเสียดายรสชาติอันเอร็ดอร่อยที่ได้เคยทาน

            สมน้ำหน้า อยากเล่นไม่เข้าท่าดีนักเธอเยาะแล้วจึงแลบลิ้นใส่เหมือนเด็กๆ จะฟังเรื่องของฉันต่อรึเปล่าล่ะ ถ้าไม่ฟังฉันจะได้ไม่เล่า

            ฟังๆ สิ ฟังผมรีบบอก ชันขาขึ้นมาแล้วเอาสองมือรวบกอดเข่าเอาไว้ “เห็นคุณเคยบอกว่า พออยู่บนสวรรค์แล้วจะจำเรื่องราวในอดีตชาติไม่ได้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคุณถึงจำได้”

            ก็ฉันน่ะไปขอดูข้อมูลจากฝ่ายพรหมบันดาลระหว่างชาติภพ มาน่ะสิเลยรู้ว่าฉันกับนายเคยมีกรรมร่วมกันในปางก่อน

            “…แบบนี้นี่เอง

            ถึงไหนแล้วล่ะอ่อ ก็โชคดีที่ตอนนั้นนายเข้ามาช่วยเอาไว้ฉันจึงได้รอดปลอดภัยมาได้นั่นแหละเจ้าตัวสรุปสั้นๆ

            ผะผมเนี่ยนะที่ช่วยคุณไว้ผมแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่ก็อดที่จะมโนนึกถึงภาพชายชาติอาชาไนยสวมชุดนักรบไทยโบราณสีดำเดินลวดลายสีทองดูสง่าผ่าเผย ที่หาญกล้าเข้าปกป้องหญิงงามสูงศักดิ์สวมผ้าถุงสีเขียวขี้ม้าแบบมีหน้านางห่มสไบเฉียงโทนเดียวกันแต่อ่อนกว่าปล่อยผมดำยาวสลวยซึ่งกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากจากกลุ่มชายฉกรรจ์อันธพาลด้วยดาบคู่ใจแบบหกต่อหนึ่งอย่างไม่สะท้านกลัวขึ้นมาไม่ได้

             หมวกเหล็กอันหนักอึ้ง หยาดเหงื่อที่หยดย้อยพราวใบหน้า พร้อมกับท่วงท่ายามเงื้อดาบฟาดฟันพวกคนพาลดูองอาจและปราดเปรียวราววีรบุรุษผู้ช่ำชองศึก เสียงประดาบดัง โช้งเช้ง ก่อนจะตามด้วยเสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตของพวกมันที่ปราชัย และสุดท้ายก็เผ่นหนีหางจุกตูดไปกันคนละทิศละทางพาให้ผมยิ้มกริ่มด้วยภูมิใจความเก่งกาจของตนเมื่อกาลก่อนจะเกิดมาในภพนี้

            ตอนนั้นนายขู่แล้วเห่าดังมาก สามคนนั่นก็เลยหนีเตลิดไปกันหมด

            พอได้ยินคนเล่าพูดเช่นนั้นก็ทำเอาผมถึงกับต้องตะแคงหูฟังอีกหน

            ห๋า อะไรนะคุณพูดใหม่สิ

            ฉันจำได้ว่านายขนสีดำๆ ปากแหลมๆ แล้วก็หางม้วนๆ แบบนี้ สาริกาเล่าไปก็ทำท่าทางประกอบไปเพื่อให้เห็นภาพ ทว่าผมกลับรู้สึกผิดคาดจนเผลอทำหน้าเจื่อนจ๋อยออกมาให้เห็น

            นี่ชาติก่อนผมเกิดเป็นหมาอย่างนั้นเหรอ

            ไมทำหน้าแบบนั้นล่ะหญิงสาวเอ่ยทักก่อนจะยืนยัน อื้มก็ใช่น่ะสิฉันน่ะซาบซึ้งบุญคุณนายมากๆ เลยนะ ถ้าจำไม่ผิดฉันคิดว่าได้ยินเสียงนายหอนด้วย ไหนลองหอนซิ

            พอได้ฟังดังนั้น ผมก็รับมุกแหงนหน้ายื่นปากส่งเสียงแหลมสูงผ่านลำคอ

            ฮวู้……..”

            พอภุควันท์ได้ยินผมหอนก็เปล่งเสียงประสานพร้อมไปในทันใด

            ฮวีดดด

            ฮวู้ /ฮวีดดด

            นายนี่คงหายเศร้าแล้วสินะ เจ้าหล่อนพูดก่อนจะปิดปากหัวเราะร่วนแต่เปลี่ยนเป็นบ้าแทนฮิๆ

          

B
E
R
L
I
N
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:56

    5555 ย้งช่างมโน https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-06.png

    #38
    1
    • #38-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 56)
      2 กรกฎาคม 2563 / 10:20
      นิสัยของย้งนี่ถอดแบบมาจากไรท์เตอร์หลายอย่างเลยล่ะครับ อิอิ ^^
      #38-1