The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 54 : ของขวัญ...ที่ไม่ต้องการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

           แม่เคยบอกกับผมว่า สักวันผมจะได้เจอผู้หญิงที่มองเห็นค่าในตัวผม และรักในสิ่งที่ผมเป็นผมเอ่ยให้สาริกาที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ ฟัง คนที่ยินดีที่จะร่วมทั้งทุกข์และสุขไปกับเรา เหมือนที่แม่ได้เจอกับป๊า

            แม้แต่ตอนที่เค้าทั้งสองคนทะเลาะกัน ตอนที่ป๊าตัดสินใจผิดพลาดไปเซ็นต์ค้ำประกันให้เพื่อน ตอนที่ชีวิตของพวกเราเหมือนตกเหว แม่ก็ไม่เคยต่อว่าด่าทอป๊ารุนแรงเลยสักครั้ง อย่างมากก็เถียงกัน เมินหน้าใส่กันแต่พออีกวันก็กลับมาคุยกันปกติเหมือนเดิม แม่ไม่เคยหนีไปไหน ป๊าเองก็ไม่เคยออกปากไล่แม่แม้ว่าทุกอย่างมันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม

            ทันใดนั้นภาพของแฟนสาวปรากฏขึ้นมาในห้วงคะนึงใบหน้าสดใสและสะสวยกำลัง คลี่ยิ้มหวานให้ ก่อนที่ภาพห้องพักอันโล่งตาไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอ กระดาษโน้ตที่เขียนถ้อยคำบอกลา จะปรากฏขึ้นมาแทนที่ประหนึ่งตอกย้ำให้เจ็บช้ำระกำใจเมื่อชีวิตคู่ที่ประคับประคองกันมายาวนานได้อับปางลงในชั่วพริบตา    

            แม่นายคงรักพ่อนายมากเลยนะ

            คำพูดของสาริกา ทำให้ผมได้สติ

            เท่าที่เห็นมาตลอดผมก็เชื่อนะว่าพวกเขาอยู่กันด้วยความรักจริงๆ ผมเองก็อยากจะโชคดีแบบนี้บ้าง อย่างตอนที่ป๊าเข้าโรงพยาบาลแม่กับน้องผมก็คอยอยู่เฝ้าจนวันสุดท้าย

            พ่อนายเค้าเอ่อ

            ป๊าทำงานหนักแล้วก็เครียด แกมีโรคประจำตัวพวกความดันน่ะผมเอ่ยแล้วก็พวกโรคหัวใจร่วมด้วย แม่เล่าให้ฟังว่าจู่ๆ ป๊าก็ล้มลงที่ร้าน วันถัดมาท่านก็ด่วนจากไปโดยที่พวกเราไม่ทันตั้งตัว ผมเองตอนนั้นยังนั่งสอบอยู่ที่มหาลัยอยู่เลยคุณ กว่าจะได้รู้เรื่องรู้ราว กว่าจะได้กลับมาแกก็ไปก่อนแล้ว…”

            พอเล่าถึงตรงนี้ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมา

            เอาน่าๆ อย่าเสียใจไปเลยอย่างน้อยตอนที่เขามีชีวิตนายกับพ่อก็คงมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเยอะแยะ ฉันว่ามันน่าจะเพียงพอแล้วล่ะ เกิดแก่เจ็บตายมันเป็นเรื่องธรรมดาของพวกมนุษย์นะนายคงเข้าใจดี อีกฝ่ายปลอบ

            ไม่หรอกคุณ ผมกับป๊าน่ะไม่ค่อยมีช่วงเวลาดีๆ แบบนั้นหรอกผมตอบพลางระลึกถึงตอนที่ป๊าหน้านิ่วคิ้วขมวด ด่าว่าผม บ้างก็ตวาดใส่ หรือหยิบไม้แขวนเสื้อไล่ตีแม้ด้วยเรื่องอันเล็กน้อย  ผมอ่ะถูกป๊าด่าประจำแหละ ไม่เคยทำอะไรถูกใจแกซ้ากอย่าง ทำอะไรผิดหน่อยแกก็ด่า ก็ตี พอจะชี้แจง ก็หาว่าเถียง ทีน้องผมไม่เห็นเจอแบบนี้มั่งเลย

           ผมโอดก่อนจะยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มอึกใหญ่ ตอนนั้นผมโคตรเบื่อบ้านชิบ ก็จนจบมอหกโชคดีดันสอบติดมหาฯลัยในกรุงเทพฯ ก็เลยได้ย้ายมาอยู่ในเมืองไม่งั้นก็คงได้ดักดานอยู่ที่บ้านนอกนู่น ผมอ่ะชอบตอนอยู่มหาฯลัยที่สุดแล้วล่ะคุณ มีอิสระเสรี อยู่กับเพื่อนรุ่นๆ เดียวกันไปไหนไปกัน ผู้หญิงน่ารักก็เยอะ

            นี่แสดงว่า นายก็ไม่ลงรอยกับพ่อเท่าไหร่สินะสาริกาเปรย

            อืมก็ค่อนข้างห่างนะ ผมยอมรับก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ อ้อแต่ก็มีเรื่องหนึ่งนะที่ผมยังจำได้อยู่

            หืมอีกฝ่ายตะแคงหน้ามาด้วยความสงสัย

            ตอนผมอายุได้เก้าขวบมั้งผมปริปากเล่าความทรงจำครั้งยังเป็นเด็กให้เธอฟัง ผมไปเล่นตากฝนจนตัวเปียก คืนวันนั้นก็เลยไข้ขึ้นหนัก ตัวสั่นเพ้อเลยล่ะคุณ ป๊าเค้าก็ช้อนตัวผมขึ้นจากที่นอนแล้วพาไปส่งโรงพยาบาลกลางดึก

          พอไปถึงที่นั่นแกก็โวยวายใหญ่ ให้หมอรีบมาดูอาการผม ขอลัดคิวจนเถียงกับพยาบาลเสียงดัง แม่ต้องมาปราม ผมก็อายๆ นะแต่ตอนนั้นมันก็ไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ เพราะพิษไข้ หมอบอกว่าถ้ามาช้ากว่านี้ก็อาจเป็นอะไรไปมากกว่านี้ก็ได้ถ้าไม่ได้เค้าวันนั้นผมก็คงแย่เลยล่ะ

            จะว่าไปแล้วผมเองก็ทำไม่ดีกับพ่อเค้าไว้เหมือนกันพูดแล้ว ภาพของตนเองที่เหวี่ยงรองเท้าคัทชูหนังสีดำหัวตัดจากแบรนด์ดังลงพื้นไม้ด้วยความโมโหก็ผุดพรายขึ้นมาในความทรงจำ หลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าของในกล่องของขวัญที่แม่เอามามอบให้ในวันเกิดครบรอบ 18 ปี ที่แท้เป็นเพียงรองเท้ามือสองคู่หนึ่งที่ผ่านการย้อมแมวขัดสีฉวีวรรณเสียดูเหมือนใหม่

          โลกแห่งความสุขในวันแสนพิเศษได้พังทลายลงตรงหน้า เหลือเพียงไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว และความผิดหวังที่ลุกโชนสุมทรวง

            ย้งทำไมทำอย่างนี้ละลูก ป๊าเค้าอุตส่าห์ตั้งใจทำให้นะเสียงของแม่นี่นั่งอยู่บนตั่งไม้ว่ากล่าวด้วยอารามตกใจ ย้งบอกแม่ว่าอยากได้รองเท้าหนังดีๆ ใส่ไปเรียนไม่ใช่เหรอลูก

            ย้งไม่อยากได้ของเก่านี่แม่ อั๊วะอยากได้คู่ใหม่

            แต่นี่ก็ใส่ได้เหมือนกัน ของใหม่ที่ลูกอยากได้มันตั้งหลายพันป๊าเค้าจะซื้อให้ได้ยังไง คู่นี้มันก็ซ่อมนิดเดียวเองหนังแท้เลยนะลูก แม่พยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนอารมณ์คุกรุ่นจะปิดหูปิดตาผมไม่ให้มองความจริงใดใดทั้งนั้น แม้ว่าตอนนั้นครอบครัวของเราจะยากลำบาก แต่ของขวัญวันเกิดสำหรับผมมันต้องเป็นของใหม่เท่านั้น ไม่เอาหรอกของเหลือเดนที่ผ่านการใช้งานมาแล้วแบบนี้

            โธ่  เว้ย!” ผมแผดเสียงพร้อมกับใช้เท้าซ้ายเตะมันกระเด็นไป

            อาย้ง!...ผั่วะพอเงยหน้ามาอีกทีผมก็ถูกหมัดของป๊ากระแทกเข้าให้เต็มข้างแก้ม ผมที่เลือดขึ้นหน้าก็ถลาเข้าใส่ป๊าที่กำลังเดือดดาลหวิดจะวางมวยกัน ยังดีที่แม่เข้ามากั้นกลางไว้ไม่ให้ลงไม้ลงมือกันไปมากกว่านี้

            ทำไมอั๊วะต้องเกิดมาเป็นลูกคนจนๆ แบบนี้วะ ผมตะเบ็งเสียงใส่ น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลอด้วยอารมณ์ผิดหวัง เสียใจที่บิดาบังเกิดเกล้าไม่เคยเห็นค่าผมเลย ก่อนจะกระทืบคัทชูอีกข้างหนึ่งที่อยู่ข้างฝ่าเท้าไปหนึ่งทีแล้ววิ่งตึงตังขึ้นบ้านไปทรุดตัวอยู่หลังประตูห้องนอนแล้วกอดเข่าร้องไห้

            หลังจากเกิดเหตุการณ์รุนแรงในครั้งนั้นผมกับป๊าก็ไม่ได้คุยกันเลยไปนานร่วมเดือน

              

B
E
R
L
I
N
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:38

    ตอนสั้นจัง เอาอีกกกก (เขียนของตัวเองไม่ออก อยากอ่านของคนอื่น 555555)

    ชีวิตหนอชีวิต

    #36
    1
    • #36-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 54)
      25 มิถุนายน 2563 / 21:48
      ได้จ้า รออีกสักหน่อยนะครับ รับรองว่าไม่นาน อุอิ

      ป.ล. Part นี้ค่อนข้างดราม่า แต่ก็เป็นการปูให้เห็นถึงชีวิตของย้ง ความสัมพันธ์ของย้งกับครอบครัว ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

      ขอบคุณที่ติดตามนะคร้าบ เป็นกำลังใจให้ รีดเด้อร์
      #36-1