The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 50 : (แอบฟัง) เจ้ากรรมนายเวร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

           “อะไรตกน่ะคุณผมพูดพยายามเพ่งสายตามองมันอย่างพินิจพิจารณา แต่แล้วมันก็ตกลงมาอีกเม็ด และอีกเม็ด สะดุดความสนใจจนทำให้ผมถึงกับหยุดเดิน

            สาริกานี่คุณมีรังแคด้วยเหรอ? ผมเอ่ยถาม

            ตุบเธอใช้มือข้างหนึ่งที่กอดคอผมอยู่ทุบลงมาเบาๆ ตรงแผงอกแล้วพูดเสียงสูงว่า จะบ้าเหรอ….ใครว่านี่รังแคนี่มันน้ำตาของฉันต่างหากเล่า

            หลังจากนั้นหญิงชราก็ใช้มือใช้ไม้ปาดเช็ดน้ำตาป้อยๆ

            น่าอายชะมัดเลยแก่แล้วยังมาร้องไห้เหมือนเด็กๆ

            น้ำตาคุณเหรอ สวยจังยังกับเพชรแน่ะเรืองแสงในตัวเองด้วย

            ผมกะจะก้มลงเก็บมาดูแต่ก็ยงโย่ยงหยกไม่ถนัดเอาเสียเลย

            นายทำอะไรของนาย รีบเดินเถอะป่านนี้แท็กซี่คงมารอรับแล้ว เธอเร่งเร้า

            โลกวิญญาณมีแท็กซี่บริการด้วยเหรอดีจังแหะผมพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ

            หลังจากนั้นผมก็สับเท้าเดินถี่ขึ้น จนไม่นานนักก็ออกมาถึงหน้าปากซอยซึ่งติดกับถนนภายนอก พอมีรถราวิ่งผ่านอยู่บ้างในตอนดึกดื่นแบบนี้ ไฟจากร้านสะดวกซื้อซึ่งเปิดบริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอันคุ้นเคยส่องแสงเรืองพาให้ผมอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด

            ได้เจอคนบ้างแล้วดีจัง ผมคิดน้ำตารื้นขึ้นมาอีกหน

            ผมรีบจ้ำอ้าวเพื่อกะจะไปยืนรอตรงใต้แสงไฟหน้าร้าน แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อวัยรุ่นในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนกลุ่มหนึ่งพากันเดินหยอกล้อเล่นหัวตัดหน้าเข้าประตูบานเลื่อนที่ส่งสัญญาณเสียง ตื้อดืออไปข้างในร้าน ทันใดนั้นเจ้าสุนัขขนสีน้ำตาลแซมขาวดูมอมๆ ตัวหนึ่งซึ่งนอนอยู่ข้างถังขยะใบเล็กๆ ก็ชันคอขึ้นมาเห่ากรรโชกขู่เราจนผมรำคาญ

            โถไอ้ด่าง เอ็งจะเห่าไปทำไมวะไม่เคยเห็นผียายทวชเหรอไงฟร๊ะ

            เป้ง!” ฝาถาดกล่องขนมตีลงบนหัวผมในทันทีทันควัน

            โอ๊ย!”

            เพื่อนเล่นเหรอ…” หญิงชราที่กอดคอขี่หลังผมอยู่พูดเสียงขุ่น

            คุณนี่ตีผมอีกแล้วนะผมหันไปต่อว่าเธอ แต่พอเหลือบมองตรงหน้าอีกทีก็ต้องตาเบิกโพลงด้วยอารามตกใจระคนหวาดกลัวเมื่อเห็นวิญญาณหญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลทองใส่ชุดสายเดี่ยวสีชมพูหวานและกางเกงยีนขาสั้นยืนเลือดท่วมอยู่ด้านหลังเจ้าด่างที่กำลังเห่าโฮ่ง โฮ่ง สลับกับส่งเสียงข่มขวัญในลำคอดัง แฮ่ แฮ่ ห่างจากผมไปเพียงไม่กี่ก้าว

            ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือทั้งสองปรากฏกายให้เห็นแต่เพียงท่อนบนจนถึงต้นขาส่วนที่ถัดลงไปนั้นไม่มี

              มือข้างหนึ่งของสาวร่างเล็กสอดผสานมือน้อยๆ ของเด็กผู้หญิงวัยสามสี่ขวบซึ่งอยู่ในชุดเดรสแขนสั้นสีขาวติดโบว์สีแดงดูน่ารักน่าชังปนสยองเนื่องด้วยมีเลือดโซมกายเช่นเดียวกัน

            ทั้งสองยืนหันหน้าเข้าผนังกระจกร้าน โลหิตหยดไหลนองพื้นชวนให้ขวัญผวา

            ผะผะผีตายโหงผมหลุดปากออกมาด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

            ไม่น่าจะใช่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นอีกพวกนึงสาริกากล่าวเสียงพร่าพลางปล่อยมือจากลำคอผมแล้วหย่อนเท้าก้าวลงยืนกับพื้น นายไม่ต้องกลัวไปหรอก

            เอ้าๆ คุณจะลงก็ไม่บอกกันเลยนะผมโวยก่อนจะหันไปดุไอ้หมาปากเปราะที่ยังเห่าเสียงดัง มึงนี่ก็จะเห่าอะไรกันนักกันหนา ชู่ว์ เงียบ บอกว่าให้เงียบไง 

            แล้วสองคนนี้เค้าคือ ผมถามด้วยความสงสัย

            น่าจะเป็นเจ้ากรรมนายเวร

            พอได้ยินดังนั้นผมก็ชะงักไป หญิงชราจึงอธิบายต่อว่า เจ้ากรรมนายเวรเป็นดวงวิญญาณที่ผูกติดกับผู้ที่ทำกรรมไว้แก่ตน เกิดจากความโกรธ แค้น อาฆาตพยาบาท จึงไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะได้ชำระกรรมนั้นหรืออโหสิกรรมให้

            แล้วพวกนี้เค้าต่างจากพวกวิญญาณอื่นๆ ยังไงล่ะคุณ นี่ไม่ใช่พวกตายโหงเหรอ

            ฉันรับรู้ได้ถึงกระแสจิตความพยาบาทที่สองตนนั้นปล่อยออกมา มันรุนแรงมาก และอีกอย่างพวกนี้จะไม่ค่อยสนอกสนใจอะไรนอกจากการตามติดผู้ที่ผูกกรรมไว้กับตนเธอเล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉยประหนึ่งว่ามันเป็นเรื่องที่เจ้าตัวพบเจอหรือพูดถึงอยู่เป็นประจำ

            อย่างตอนนี้ ขนาดฉันกับนายเอะอะเสียงดังสองคนนั่นก็ยังไม่หันมามองเลยสักนิดแต่กลับเฝ้ามองใครบางคนที่อยู่ในนั้น

            ผมรีบหันไปตามคำพูดที่สาริกาบอกในทันที

            พวกเด็กวัยรุ่น

            ใครกันที่ทำให้พวกเธอโกรธแค้นขนาดนี้ผมนึกสงสัย

            อยากรู้เหรอสาริกากล่าว ถ้านายโชคดีนายจะได้รู้

            ยังไงคุณผมผินหน้ามองอีกฝ่ายที่พูดเป็นปริศนา ก่อนเจ้าตัวจะเฉลยว่า

            นายสามารถใช้พลังวิญญาณล่วงรู้ความคิดของผู้อื่นได้ด้วยนะ เหมือนกับฉันที่อ่านความคิดนายออก แล้วก็สื่อสารกับนายได้ด้วยยังไงล่ะ เพียงแต่สิ่งเหล่านี้ต้องใช้กระแสจิต หรือสมาธิที่ตั้งมั่นขั้นสูงขึ้นมาอีกหน่อย ปกติพวกวิญญาณธรรมดาน่ะไม่รู้ทริคเรื่องนี้กันหรอก แต่ฉันคิดว่านายน่าจะทำได้ลองดูแล้วกันฉันจะสอนให้

            ห๊ะ..ตะตะตอนเนี๊ยะอะเหรอ

            ก็ใช่น่ะสิ จะให้ตอนไหนล่ะสาริกาบอกแล้วจึงวางมาดขรึมพลางเหลือบไปยังวิญญาณตรงหน้า ก่อนอื่นฉันอยากให้นายกำหนดจิตมองตรงไปที่สองคนนั่น

            ผมพยักหน้าหงึกแล้วรีบปฏิบัติตามในทันที

            ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาป้องหู นางฟ้าชราอธิบายต่อพร้อมกับเมียงมองมาดูการวางไม้วางมือของผม

            แผ่ๆ เปิดมืออกมาหน่อยอย่าปิดหมดแบบนั้นสิ แล้วจะได้ยินได้ยังไง

            อ่อๆ ยังงี้ใช่มั๊ย แบบนี้ผมรีบปรับท่าทางให้ถูกต้อง

            อืมใช่เสร็จแล้วก็ ภาวนาในใจว่า จงได้ยิน

            จงได้ยินจงได้ยินจงได้ยิน

            อย่าเร็วเกินไปสิ ช้าๆ ชัดๆ ไม่ต้องรีบเจ้าหล่อนกำกับเสียงเรียบ

            พอได้ฟังดังนั้นผมจึงพยายามใจเย็นลงและเพ่งสายตาและสมาธิไปอีกครั้งหนึ่ง

                                                             ……………………………วิ้ง……………………………

            กระแสลมบนโลกมนุษย์พัดมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเงียบสงัดลงเหมือนเกิดอาการหูดับไปชั่วขณะ

            ประหนึ่งว่าผมกับสองแม่ลูกคู่นั้นยืนอยู่ในห้องที่ปิดทึบกันเพียงสามคน

            ซะ ซะ ซะเสียงผู้หญิงดังแว่วก่อนจะชัดเจนขึ้นในวินาทีถัดมา

            ตายซะ

            เอ๊ะ!” ผมตกใจที่ได้ยินถ้อยคำสาปแช่งนั้นถนัดหู

            ฉับพลันนั้น

            พ่อจ๋า หนูคิดถึงพ่ออออ เสียงเด็กผู้หญิงดังแทรกเข้ามาในหัวก่อนที่เสียงกร้าวของผู้เป็นแม่จะดังก้องด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย

            แกต้องตาย ตายซะ ตายซะ ฉันจะฆ่าแก!!!”

            จู่ๆ เจ้าของใบหน้าโชกเลือดซึ่งหันข้างให้ผมอยู่ก็ผินหน้ามาทางนี้นิดหนึ่งทำเอาผมสะดุ้งโหยง

            เฮ้ย!” ผมรีบชักมือที่ป้องหูออก สมาธิหลุดหายในบัดดล

            หลังจากนั้นวิญญาณสาวผมยาวจึงหันกลับไปมองตรงดังเดิม ก่อนที่สองแม่ลูกจะลอยวูบผ่านบานกระจกเข้าไปในร้านหน้าตาเฉย หากว่าผมยังมีชีวิตอยู่ป่านนี้ก็คงร้องลั่น ฉี่ราด วิ่งเตลิดเปิดเปิงไปไกลแล้ว แต่เมื่อได้ผจญภัยผ่านเหตุการณ์สยองขวัญต่างๆ นานามามากมายก็ดูจะปรับสภาพรับกับความน่ากลัวชวนขนหัวลุกแบบนี้ขึ้นมาได้บ้าง

            นายยังทำได้ไม่ดีพอหล่อนรู้ตัวแล้วว่านายแอบอ่านความคิดเธออยู่ สาริกาที่ยืนสังเกตุอยู่ข้างๆ เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า หากเป็นพวกโหงพราย หรือวิญญาณผีตายโหงนี่ป่านนี้นายเสร็จไปแล้ว

            อืม…”ผมก้มหน้ามองพื้นอย่างเซ็งๆ

            ฉันไม่รู้หรอกว่าใครที่มีกรรมร่วมกันกับวิญญาณแม่ลูกคู่นี้ แต่จะต้องเป็นหนึ่งในเด็กๆ กลุ่มนี้อย่างแน่นอนสาริกากล่าวเสริมขึ้นมา ที่น่าหวั่นใจก็คือ ไม่รู้ว่าเจ้ากรรมนายเวรจะทำอะไรกับเขาบ้าง บางครั้งมันก็อาจจะหมายถึงการเอาชีวิต

            ละละแล้วคุณจะไม่ไปช่วยเขาเหรอผมเงยหน้ามองเธอพร้อมถามเสียงตะกุกตะกัก

            นายก็ดูสภาพฉันก่อนสิอีกอย่างมันก็เป็นผลกรรมของเขาเองฉันจะไปก้าวก่ายไม่ได้ แค่เรื่องมาช่วยนายจากท่านท้าวมหายมฉันก็วุ่นวายจะแย่แล้ว

            ผมรับฟังอย่างเข้าใจ

       

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

46 ความคิดเห็น