The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 45 : เด็กชายปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ค. 63

 

วิศรุฒินายกำลังคิดอะไรอยู่เหรอนางฟ้าสาวเอียงหน้าถามระหว่างสองเราเดินมาถึงลานกว้างรกร้างแห่งหนึ่งซึ่งผมไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอย่างไรดี

เปล่าไม่มีอะไรหรอกผมบอก พลางกวาดสายตาไปโดยรอบ สังเกตจากกลุ่มกอของต้นหญ้าที่ขึ้นกันประปรายบนพื้นดินทรายเจิ่งน้ำ ชิงช้าสนิมเขรอะที่หมาดด้วยหยาดฝน ไม้กระดกเกรอะกรังสามอันที่วางเรียงรายอยู่ใกล้ๆ สไลเดอร์พลาสติกสีแดงเหลืองซึ่งเปื้อนไปด้วยคราบตะไคร่ และรอยดินสกปรกแล้วก็พออนุมานเอาได้ว่าสถานที่แห่งนี้คงเคยเป็นสนามเด็กเล่นมาก่อน

แต่พอมองไปเห็นกองไม้ผุพัง เศษเหล็ก เศษกระป๋อง ที่กองพะเนินเทินทึกอยู่เต็มไปหมดก็ชักคลางแคลงใจ บรรยากาศรอบกายก็ดูมืดมนและชวนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก

นี่เราเดินมาถึงไหนแล้วคุณผมได้แต่ถามอย่างคนที่ไม่รู้ประสีประสาในดินแดนที่ตนเองไม่เคยคิดเฉียดกรายเข้ามาใกล้  

ฉันก็ไม่รู้สิ เดี๋ยวคงต้องดูแผนที่ก่อนหญิงสาวกล่าวพลางกางแผ่นพลาสติกขึ้นมาดูอีกครั้งแล้วหันมองมาทางผม แสงจากเครื่องเพชรล้อแสงวิบวับขับผิวขาวผ่องในชุดเดรสยาวหรูหราให้ดูงามสง่ายิ่งนัก

            แต่นายต้องระวังให้ดีนะ ฉันว่าฉันได้กลิ่นแปลกๆ แถวๆ นี้ร่างเพรียวเตือนเสียงเรียบแต่ใบหน้ากลับส่อแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด

กลิ่นอะไรอ่ะคุณ ผมไม่เห็นได้กลิ่นอะไรเลยผมยังคงคับข้องใจกับผัสสะที่ขาดหายไป

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง เหมือนซากศพแค่สาริกาปรารภออกมาแบบนั้น ผมก็พลันรู้สึกวูบไหวขึ้นมาด้วยความกลัวที่แล่นพล่านจนต้องหันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง  แต่ไม่ทันที่นางฟ้าสาวจะได้ตอบเธอก็ยกฝ่ามือขวาขึ้นมาป้องหูอีกครั้ง คราวนี้ผมเริ่มเข้าใจกับท่าทีแปลกๆ ของเจ้าหล่อนแล้ว

เธอกำลังติดต่อกับใครสักคนบนสรวงสวรรค์นั่น

โอเคๆ ได้พิกัดแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปสาริกาบอกก่อนจะแยกออกไปเพื่อคุยกับอีกฝ่ายเป็นการส่วนตัว

แบบนี้ทุกทีเลยนะคุณเนี่ยใช่เด้ผมมันส่วนเกินหนิผมตัดพ้อพลางหยุดยืนยกมือเท้าสะเอวอย่างเซ็งๆ เมื่อเจ้าหล่อนเดินลิ่วไปประหนึ่งกลัวว่าผมจะไปล่วงรู้ความลับอะไรของเธอเข้า แต่สุดท้ายตนเองก็จำต้องก้าวตามหญิงสาวไปห่างๆ เพราะคงไม่เป็นการดีแน่ถ้าผมต้องอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดและแปลกที่แปลกทางเช่นนี้ 

ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่างไปบนผิวดินอันเฉอะแฉะ แน่นอนว่าตนเองไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับสภาพพื้นบนโลกมนุษย์นี้หรอก ซึ่งนั่นอาจจะเป็นข้อดีที่ทำให้เท้าของผมไม่มีรอยเปรอะเปื้อนแม้เพียงสักนิด

ทว่าจู่ๆ เสียงปริศนาก็ดังขึ้นฉุดรั้งให้ผมยั้งขาไว้

 ฮือๆๆๆฮึกฮึก

อ๊ะ…!’

ในเสี้ยววินาทีนั้นหากยังมีชีวิตอยู่หัวใจผมคงเต้นโครมคราม หรือแทบจะหลุดผลัวะออกมาเลยก็ว่าได้กับเสียงสะอื้นไห้น่าสงสารของใครบางคนที่ดังคล้อยมาทางสไลเดอร์เด็กเล่นซึ่งตั้งอยู่ทางด้านหลัง

ผมรีบหันควั่บไปทางต้นเสียงและเห็นเด็กน้อยผอมโซอายุราวๆ ห้าหกขวบคนหนึ่งกำลังยืนร้องห่มร้องไห้อยู่ร่างเล็กๆ นั้นมีผิวขาวซีดขยับไหวท่ามกลางแสงสลัวรางยามราตรี

 ไม่ใช่คนแน่ๆจิตใต้สำนึกบอกกับผมแบบนั้นในแวบแรกที่ปราดสายตาเห็น

 ห๊ะเด็กอีกแล้วเหรอผมบ่นในใจไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาพัวพันกับเด็กคนอื่นอีก เพราะเจอแค่ผีรักยมสองตนนั่นก็ปวดหัวจะแย่แล้ว

 ทำไมถึงมายืนร้องไห้อยู่ตรงนี้กันนะ ผมมองอย่างพินิจพิจารณาด้วยนึกสงสัย เท่าที่สังเกตเด็กชายไว้ผมทรงกะลาครอบสูงประมาณช่วงลำตัวของผม ใส่เสื้อตัวโคร่งๆ กับกางเกงขาสั้นไม่ได้สวมรองเท้ามองแล้วน่าเวทนาแต่ก็ดูน่ากังขาในคราวเดียวกัน

ดึกๆ ดื่นๆ แล้วมาทำอะไรตรงนี้กันล่ะหนู แล้วแม่ล่ะ แม่ไปไหนผมเข้าไปถาม แต่เด็กคนนั้นไม่ยอมตอบเอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้ทำให้มองเห็นใบหน้าหนูน้อยไม่ถนัดนัก

ไอ้หนู…” ผมเรียกพลางยื่นมือไปจะโอบไหล่เด็กชายผู้หลงทาง แต่ยังไม่ทันถึงตัวเขาก็ปริปากขึ้นมาก่อนว่า

หิว

ห๊ะ อะไรนะหนูเสียงนั้นค่อยมากจนผมต้องก้มตัวลงไปตะแคงหูฟัง

หิวจังเด็กน้อยปริศนาบอกพร้อมกับส่งเสียงสะอื้นน่าสงสารก่อนจะลดแขนทั้งสองข้างลงแล้วเงยหน้ามองมาที่ผมนิ่ง  เหมือนกำลังรอให้ผมทำอะไรสักอย่าง

ผมจับเค้าหน้าของเขาได้เพียงรางๆ เห็นดวงตากลมโต จมูกเล็กๆ และริมฝีปากหนา ที่ดูเหมือนจะกลืนไปกับความมืดรอบกายจนดูน่ากลัว

ไอ้หนูหิวเหรอผมถาม

เด็กชายพยักหน้าหงึก

จะทำไงดีวะผมคิดในใจแล้วจึงเหลียวมองหาสาริกาซึ่งเดินนำไปไกลแล้วด้วยความหวั่นวิตก เกิดความรู้สึกลังเลว่าจะช่วยน้องเขาดีหรือพละจากแล้วรีบวิ่งตามหญิงสาวไปก่อนที่จะพลัดหลงกันอีก

ทิ้งผมไปอีกแล้วนะผมนึกเคืองขุ่นเจ้าหล่อนที่ดูเหมือนจะลืมผมไปเมื่อมีสายโทรจิตเข้ามา

กูหิวววเสียงกระด้างเหมือนโกรธขึ้งดังลอดออกมาจากไรฟันของเด็กน้อย ยิ่งเร่งเร้าให้ผมต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่อีกฝ่ายจะปรับน้ำเสียงอ่อนลงเหมือนสำนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ควรใช้น้ำเสียงกับผมแบบนั้น

 หิวเหลือเกิน…”

 หนูไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว เด็กชายครวญระคนเสียงสะอื้นพร้อมกับเลื่อนสองแขนโอบกอดตัวเอง งอตัวราวกับกำลังได้รับความเจ็บปวดทรมานแล้วส่งเสียงฮือๆ ชวนให้สลดสังเวชใจยิ่งขึ้นไปอีก ผมจะปล่อยให้เด็กน้อยผู้หลงทางโหยหิวต่อไปอย่างนี้ได้อย่างไร แน่ล่ะคงต้องทำอะไรสักอย่าง

ใช่สิผมเสกอาหารได้พอนึกขึ้นมาได้ดังนั้น ตนเองก็รีบประกบฝ่ามือตั้งจิตอธิษฐานในทันทีแต่แล้วก็พลันสะดุดกึกเมื่อนึกไม่ออกว่าจะเสกอะไรดี

แล้วหนูอยากกินอะไรล่ะผมหันไปถามความเห็นเด็กชาย ทำเอาอีกฝ่ายต้องเงยขึ้นมามองค้อน ผมจับรังสีของความเหนื่อยหน่ายได้จากอากัปกิริยาเหล่านั้น จึงไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก

เพียงชั่วพริบตาซาลาเปาลูกโต และลูกชิ้นหมูปิ้งสองไม้ก็ถูกเสกอยู่ในมือผม ยังไม่ทันจะยื่นให้เด็กนั่นก็ฉวยมือเข้ามาแย่งอาหารสวาปามเข้าใส่ปากแล้วเคี้ยวกลืนอย่างเอร็ดอร่อย                                   

 เฮ้ หนูค่อยๆ กินก็ได้ อย่ายัดเข้าไปพร้อมกันแบบนั้นดิเดี๋ยวติดคอผมร้องเตือนด้วยความห่วงใยพอจะเข้าไปแตะตัวอีกฝ่ายก็ออกอาการหวงของรีบหันหลังให้โดยพลัน 

แล้วเป็นไงมาไงถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะไอ้หนูผมซักด้วยเข้าใจว่าวิญญาณเด็กตนนี้คงพลัดหลงกับใครเข้าเป็นแน่ แต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้าก้มตายัดอาหารใส่ปากโดยไม่แยแสในคำถามของผมเลยสักนิด

โอเค เดี๋ยวพี่ตามคนมาช่วยนะ หนูรออยู่ตรงนี้ก่อนนะผมบอก แล้วจึงหันตัวไปอีกทางเพื่อจะไปตามนางฟ้าสาวอย่างน้อยเธอก็คงรู้จักโลกวิญญาณ หรือโลกหลังความตายนี้ดีกว่าผมแน่  แต่ทว่า

หิวหนูหิววว ยังมีอีกมั๊ยเสียงโอดครวญของหนูน้อยทำให้ผมรีบหันกลับมาโดยพลัน

ห๊ะ ไอ้หนูนี่ยังไม่อิ่มเหรอผมถาม รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

อยากกินอีก  อยากกินหิวววเด็กชายปริศนารบเร้า

ได้ๆ เดี๋ยวนะรอแปบคราวนี้ผมเสกไก่ทอดหนังกรอบชิ้นมโหฬารพร้อมกับน้ำอัดลมกระป๋องให้แต่ไม่ทันไรเด็กชายก็ทานจนหมดเกลี้ยง กระป๋องเปล่าถูกโยนทิ้งแล้วหายวับไปในกอหญ้าก่อนเจ้าตัวจะเช็ดปากอันมันแผล็บไปมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอาหารที่เสกขึ้นจะทำให้เด็กน้อยอิ่มหนำสำราญได้ขนาดนี้  ผมยังจดจำรสเฝื่อนฝาดของแป้งในปากได้อยู่เลย

อร่อยเหรอ?ผมถามไถ่ด้วยรู้สึกกังขา แต่เด็กชายกลับพยักหน้าหงึก

มันไม่ได้เหมือนแป้งใช่มั๊ย

อีกฝ่ายส่ายหน้าแทนคำตอบ ผมจึงถือโอกาสซักถามพร้อมกับวางมือไปบนศีรษะของเขาอย่างเอ็นดู

แล้วหนูชื่ออะไรห๊ะ

นพ…”  เด็กนั่นตอบเสียงค่อยก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้น

แล้วนพมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง พ่อแม่ไปไหน หลงทางเหรอผมถามไปชุดใหญ่เพราะเริ่มอยากจะผละจากเด็กคนนี้ไปเสียทีด้วยเกรงว่าตนเองจะเป็นวิญญาณหลงทางเสียเอง แต่ทว่าคำตอบของเขากลับทำเอาผมแทบสะดุ้ง

กูถูกฆ่าอยู่ที่บ้านหลังนั้น เขากล่าวพร้อมกับยกมือชี้นิ้วไปยังบ้านไม้หลังคามุงสังกะสีหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก พ่อกินเหล้าแล้วต่อยกู เตะกู กูพยายามจะหนี แต่ก็ถูกอ็อก อ็อก

พอหันไปอีกทีผมก็เห็นร่างสีซีดเผือดกำลังยกสองมือขึ้นบีบคอตัวเองอยู่ เสียงนั้นดังอ็อก  อ็อก อ็อก ฟังดูทรมานและชวนให้ตระหนกตกใจยิ่ง  

            ถึงตอนนี้ผมสารภาพว่าผมเริ่มกลัวเจ้าเด็กในเงามืดคนนี้ขึ้นมาตงิดๆ แต่กว่าจะทันได้รู้ตัวว่าตกหลุมพรางก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อเด็กชายปริศนาฉวยข้อมือผมไว้แล้วเปล่งถ้อยคำที่ทำให้ผมตกตะลึงพรึงเพริดจนทำให้ผมแทบทรุดกองลงอยู่ตรงนั้น

 จะไปไหนไอ้โง่  ผลบุญของมึงเอามาให้พวกกูเถอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของผู้พูดแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับผิวหนังตามเนื้อตัวที่กลายเป็นสีคล้ำตะปุ่มตะป่ำไปด้วยตุ่มหนองที่แตกเฟะ ดวงตาโตใสแป๋วกลับกลายเป็นสีขาวขุ่นชวนสยองไร้แววความเดียงสาอีกต่อไป

เหว๋อ!” ผมร้องพลางผงะถอย แต่เมื่อหันมองไปรอบกาย สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็พาให้อกสั่นขวัญแขวนขึ้นไปอีกกับภาพของวิญญาณร่างดำมะเมื่อมราวกับตกอยู่ในเงาอันมืดมิดหลายสิบตนกำลังล้อมกรอบกันเข้ามาหาผม

ร่างกายของพวกมันซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สัมผัสได้ถึงพลังแห่งความเศร้าหมอง ทุกข์ตรม ที่แผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มวิญญาณสีดำเหล่านั้นอย่างรุนแรง

ฮือฮือ…” เสียงทุ้มต่ำดังฮือๆ เล็ดลอดออกมาจากช่องปากของพวกมัน ประหนึ่งดังเสียงคร่ำครวญชวนโหยไห้

ลักษณะแบบนี้นี่มัน

ใช่แล้ว!

เงาดำลึกลับที่ผมเจอตอนอยู่หน้าบ้านช่างแอ๊ด พวกมันติดตามผมมาตั้งแต่ที่นั่นแล้วหรือนี่

นะนะนี่ใช่มั๊ยพะพะพรากบุญ  สะสาริกาผมปรารภออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและร่างกายอันสั่นเทา ในตอนนี้ผมคิดถึงสาริกา ที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของผมด้วยตระหนักดีว่า ณ ตอนนี้ เวลานี้ผมกำลังเผชิญกับภยันตรายอันใหญ่หลวงเข้าให้เสียแล้ว


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 10:19

    น่ากลัววววววว ดีนะอ่านตอนกลางวัน ใจดีกับเขาไปทั่วเชียวนะวิศรุต

    #28
    2
    • #28-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 45)
      29 พฤษภาคม 2563 / 22:02
      ไรท์เองก็ใจดีเหมือนกัน หุหุหุ นิสัยบางส่วนก็คล้ายๆ ย้งเหมือนกันล่ะ ^0^

      ขอบคุณที่ติดตามนะงับ
      #28-1
    • #28-2 (@slimebox) (จากตอนที่ 45)
      31 พฤษภาคม 2563 / 10:23
      มีการพรีเซ้นต์คนเขียน 555555
      จ้าาาา
      #28-2