The Miracle Of Wisarut : ปาฏิหาริย์โลกวิญญาณ

ตอนที่ 1 : อัตวินิบาตกรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

‘ป๊าครับ ตอนนี้น่ะ ป๊าอยู่ที่ไหนเหรอครับ?

คงอยู่สุขสบายดีสินะครับ คนอย่างป๊าน่ะคงได้ไปอยู่ในที่ดีๆ แบบนั้นแน่ๆ

หากป๊าได้ยินเสียงของผม…ก็ขออย่าโกรธกันเลยนะครับ…

ผมเหนื่อยผมท้อเหลือเกินครับป๊า

ชีวิตน่ะแท้จริงแล้วคืออะไรกัน?

ทำไมการมีชีวิตอยู่ถึงได้หนักหนาถึงเพียงนี้ล่ะ

สิ่งที่เราต้องแบกรับไว้ สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ต้องสูญสลายมลายไปไม่ใช่เหรอ

หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ทำไมคนเราถึงต้องดิ้นรนกันขนาดนั้น

เพื่อให้ได้สิ่งที่ตนเองต้องการ มนุษย์น่ะทำได้แม้กระทั่งคดโกง เอารัดเอาเปรียบ

ทำร้ายผู้อื่นเพื่อแย่งชิงมันมาเชียวหรือครับ

บางที...โลกนี้อาจไม่มีที่พอสำหรับคนอ่อนแออย่างผมอีกแล้วก็เป็นได้

ถ้าป๊าได้ฟังอยู่

ผมขอโทษนะครับ ที่ทำให้ป๊าต้องผิดหวัง

ขอโทษด้วยจริงๆ

                                                 ________________________


           ‘ไม่รู้ว่าอีกนานไหมกว่าที่จะมีคนมาพบศพผม

ผมอดไม่ได้ที่จะกังวลใจขึ้นมานิดๆ ในขณะที่ตัดสินใจเอาพวกมันทั้งหมดยัดเข้าปากไปเต็มกำมือจนแคปซูลเม็ดเล็กๆ สีชมพูขาวบางส่วนร่วงพรูลงมาจากง่ามนิ้วที่ยังคงสั่นกึกกึก กระจัดกระจายอยู่บนฟูกเตียงนอนแข็งๆ ในห้องเช่าราคาถูก

ภายใต้แสงสลัวรางจากโคมไฟรูปสุนัขพิทบลูเทอเรียสีขาวโพลนดวงน้อยๆ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะวางของสีดำสนิทที่ตั้งอยู่ข้างๆ หัวเตียงโครงเหล็กสีเดียวกันขนาดหกฟุตส่องให้พอมองเห็น

จดหมายลาตายซึ่งเป็นเพียงกระดาษสมุดแบบมีเส้นขนาดครึ่งหน้าเอสี่ที่ผมบรรจงเขียนข้อความสั่งเสียแค่เพียงไม่กี่คำถูกสอดไว้อยู่ใต้ฝ่าเท้าอันหนักอึ่งของมัน ไม่มีทางหล่นหายหรือคนที่เข้ามาพบศพผมเป็นคนแรกจะมองเลยผ่าน

ถัดออกไปไม่กี่เมตรม่านสีเขียวอ่อนลายกราฟิกรูปต้นหญ้าสีเข้มตรงหน้าต่างบานเกล็ดยังคงทำหน้าที่เป็นกำแพงสายตาจากผู้คนภายนอกได้เป็นอย่างดี ก่อนหน้านี้แม้จะผุดลุกผุดนั่งชั่งใจอยู่เป็นนานทว่าพอถึงเวลาลงมือทำจริงๆ แล้วทุกอย่างก็ดูง่ายดายไปเสียหมด ยกเว้นแต่ตอนที่

 ไอ้ยานี่แม่งขมชิบเป๋งผมบริภาษในใจเมื่อเม็ดยาจำนวนมากเคลื่อนผ่านปลายประสาทลิ้นสัมผัสความกระด้างของมันที่ไหลพรวดพราดเข้ามา รับรสฝืดเฝื่อน และรู้สึกจุกแน่นราวกับกำลังกลืนกินเม็ดพลาสติกแข็งๆ  ช่างเป็นรสชาติที่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลยให้ตายเถอะ

รู้งี้ค่อยๆ กินทีละเม็ดดีกว่าความคิดนั้นผุดพลุ่งขึ้นมาระหว่างที่ผมใช้มือซ้ายปัดยาบางเม็ดที่ติดเหนอะข้างๆ ปากให้กระเด็นไปอย่างหัวเสีย

เฮ้ออยากจะตายสบายๆ ทั้งทีก็ไม่ได้

บรรยากาศย่ำค่ำยามที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายชวนให้รู้สึกอ้างว้างและเปลี่ยวเหงา ความมืดหม่นรายล้อมผมไว้เหมือนดั่งความทุกข์รอบด้านที่บีบคั้นให้ผมต้องตัดสินใจทำแบบนี้

เพียงเพื่อปรารถนาให้ตนเองนั้นได้หลุดพ้นไปจากสภาพอันน่าสมเพชเวทนาที่เป็นอยู่ หลีกเร้นไปให้ไกลแสนไกลจากไอ้พวกมนุษย์บ้าบอ เห็นแก่ตัว  และเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์อันสุขสงบไปชั่วนิจนิรันด์โดยไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก   

จากไปอย่างสันโดษ และสงบนี่ล่ะคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

ผมซึ่งกำลังนั่งค้อมหลังตัวสั่นเทิ้มสำทับกับตนเองพร้อมกับปลดปล่อยหยาดน้ำใสๆ ให้ไหลรินจากปลายหางตาเป็นทางยาวเปรอะเปื้อนแก้มทั้งสองข้าง แทบลืมหายใจไปเลยระหว่างเฝ้ารอคอยนาทีมรณะให้มาเยือนเร็วๆ อย่างใจจดใจจ่อ

ริมฝีปากเล็กบางแห้งผากและสั่นหนักไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันด้วยความตื่นเต้น ขลาดกลัวที่มีมากขึ้นและมากขึ้นในทุกๆ วินาที  ช่วงท้องซึ่งมีชั้นพุงน้อยๆ สีน้ำผึ้งใต้เสื้อยืดแขนสั้นธรรมดาสีขาวหม่นเบาโหวง ทว่าหัวใจดวงนี้กลับเต้นระรัวเร็วดังตึกตัก ตึกตัก ราวกับจะหลุดผลัวะออกมาจากอกเสียให้ได้ระหว่างลงมือกระทำอัตวินิบาตกรรมตนเอง

 ความขมปร่าที่แล่นพล่านในลำคอทำให้ผมต้องรีบกระดกแก้วน้ำใสๆ ทรงกระบอกขึ้นดื่มตามอั่ก อั่ก อั่ก รวดเดียวหมด ก่อนจะวางมันไว้บนพื้นที่ปูด้วยกระเบื้องสีขาวอันเยียบเย็นข้างฝ่าเท้า แล้วจึงหุบปากพยายามกล้ำกลืนเม็ดแคปซูลที่บัดนี้เป็นเสมือนยาพิษเหล่านั้นเข้าไป

เอื้อก…”

และสุดท้ายผมก็กระเดือกมันลงไปได้สำเร็จ ก่อนที่ลมในท้องจะตีสวนขึ้นมาทำให้เกิดอาการพะอืดพะอมคลื่นไส้

อุแหวะแหวะ ผมอ้าปากแผ่ลิ้นอยากจะขย้อน ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าตาบูดเบี้ยวเหยเกแค่ไหนเมื่อได้กลิ่นเหม็นๆ ของตัวยาโชยออกมาจากช่องปากสูดเข้ารูจมูกเสียเต็มรัก อ้วกแทบพุ่ง แต่ก็กัดฟันฝืนทนกลืนมวลน้ำลายและเศษอาเจียนลงไปอย่างไม่ยอมแพ้ 

กูอยากตาย กูอยากตาย กูอยากตายความคิดเหล่านี้วนเวียนซ้ำๆ ในห้วงคำนึง กระตุ้นให้ผมยังคงเดินหน้าต่อ  ณ ตอนนี้ผมพุ่งเป้าไปสู่สัมปรายภพแต่เพียงสถานเดียวเท่านั้น

หลังจากนั้นจึงค่อยๆ เอนตัวนอนลงเอาศีรษะที่ไร้เรี่ยวแรงพิงพนักหัวเตียงโครงเหล็กสีดำ พอได้ตระหนักถึงความตายแล้วก็รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ จนต้องดึงผ้าห่มผืนบางสีน้ำเงินเข้มที่กองยับยู่ยี่อยู่ตรงฝ่าเท้าขึ้นมาห่มคลุม

  ใบพัดยาวใหญ่ของพัดลมสีเขียวตองอ่อนรุ่นเก่าบนเพดานตรงกลางห้องยังคงหมุนเอื่อยเฉื่อยส่งเสียงดังครึด ครึด ปานใกล้ตายไม่ต่างกัน ผนังสีขาวมอๆ ด้านตรงข้ามติดโปสเตอร์รูปสาวๆ  บีเอ็นเคสี่สิบแปด (BNK48) ผิวขาวหยวกทั้งสิบหกอนงค์โพสท่าเก๋ไก๋อยู่ในชุดแฟชั่นแสนสดใส เรียงต่อกันสามแผ่น

ซึ่งตนเองเคยนึกชื่นชมหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราน่ารักนิดๆ เซ็กซี่หน่อยๆ ของพวกเธออยู่เป็นนิจ แต่ทว่าพักหลังมานี้รอยยิ้มหวานซึ้งเหล่านั้นกลับไม่ชวนให้จิตใจของผมสดชื่นตื่นตัวเหมือนเช่นเคย

ถัดไปนั้นคือโปสเตอร์ภาพยนตร์เรื่องโปรดฅนเหล็กภาคสองและสามซึ่งมีรูปอาโนลด์ ชวาลเซเนกเกอร์ในมาดสุดเท่เห็นเด่นเป็นสง่าเหนือพื้นหลังสีทึบทึมนี่ล่ะนักแสดงยอดฝีมือขวัญใจผม

ส่วนผนังด้านหลังเหนือหัวเตียงเป็นโปสเตอร์ภาพยนตร์แผ่นใหญ่กว่าเรื่องแบทแมนบีกินส์ซึ่งเป็นรูปมนุษย์ค้างคาวกำลังอุ้มแรเชล ดอวส์นางเอกของภาคนั้นไว้ระดับอกโดยมีดวงไฟและฝูงค้างคาวบินโผเป็นแนวโค้งทางฉากหลัง

ลาก่อนนะครับคุณอาอาโนลด์ลาก่อนนะน้องๆ บีเอ็นเค แล้วก็แบทแมนผมบอกลาพวกเขาด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมอง แล้วดำดิ่งสู่ความทุกข์ตรม ก่อนจะปลดปล่อยเขื่อนน้ำตาทะลักทะลายออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

ปัญหาร้อยแปดพันประการที่ประดังประเดเข้ามาให้คิด คิด คิด จนหัวแทบระเบิดทำให้ผมเหนื่อยล้าเหลือเกิน  หมดแรงที่จะก้าวเดิน  และอ่อนแอจนไม่อยากมีลมหายใจไว้สำหรับวันพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #34 babybaby1234 (@babybaby1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 10:20
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png
    #34
    1
  2. #29 ฉิงเอ๋อร์ (@---Nam-and-Ya---) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 13:00

    รู้ถึงอารมณ์พระเอกเลย
    #29
    1
    • #29-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      31 พฤษภาคม 2563 / 23:46
      บทแรกนี่บิวต์อารมณ์แบบสุด อ่ะครับ หุหุ
      #29-1
  3. #19 BackHand (@Noht) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:46
    แวะมาอ่านครับผม คราวนี้ลองเลือกเรื่องนี้ดูบ้าง อิอิ

    โดยสรุปแล้วผมรู้สึกชอบเรื่องนี้นะครับ ใช้การเล่าผ่านมุมมองบุคคลที่ 1 ได้เห็นภาพและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของพระเอกได้ดี สารภาพว่าอ่านแล้วรู้สึกพลอยเศร้าไปด้วยเลย

    คำผิด เห็นอยู่คำเดียวครับ คือคำว่า “หนักอึ้ง” กลับไปเขียนเป็น “หนักอึ่ง” เสียนี่ 5555

    ตอนแรกเปิดตัวได้ดีเลยครับ ชวนให้สงสัยซะแล้วว่าทำไมพระเอกจึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย
    #19
    1
    • #19-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      17 เมษายน 2563 / 23:19
      ขอบคุณครับ เดี๋ยวจะไปแก้ไขตามที่ได้แนะนำมา

      ผมเขียนนิยายเรื่องนี้ในตอนที่ชีวิตแย่มากๆ เลยมีความอินกับปัญหาชีวิตพอสมควรเลยตอนนั้น

      การเขียนนิยายเรื่องนี้ก็เหมือนได้ระบายและปลอบใจตนเองอยู่เหมือนกันครับ
      #19-1
  4. วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:02

    ทางนี้เห็นต่างนิดหน่อยตรงที่ช่วงแรก ๆ จัดหน้าพิลึกไปนิด อยากให้แก้ไขค่ะ มันแอบอาานยากไป แล้วก็ช่วงที่บรรยายทิวทัศน์ในห้อง บางอย่างละเอียดยิบเกินไปจนบางทีคนตายไม่น่าจะมานั่งใส่ใจอะไรได้ขนาดนั้น


    แต่ช่วงที่พูดถึงโปสเตอร์โอเคละค่ะ

    #15
    1
    • #15-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      17 เมษายน 2563 / 16:31
      ผมติดเรื่องการบรรยายละเอียดในช่วงแรกๆ น่ะครับ บางคนจะมองว่าเยอะไป แต่ผมชอบบรรยายเพื่อให้คนอ่านได้มองเห็นภาพตามไปด้วย แต่ก็จะดูเวิ้นเว้อ ฟุ่มเฟือยไปหน่อย แหะแหะ ตอนหลังๆ ก็ปรับให้กระชับขึ้นบ้างเล็กน้อย ส่วนการจัดหน้า นี่อาจเป็นที่จอรับภาพด้วยครับ ถ้าจอเล็กอย่างมือถือมันก็จะ เบี้ยวๆ หน่อย แต่ถ้าจอใหญ่ขึ้นอย่างโน้ตบุคก็จะดูโอเคกว่า

      ตรงช่วงต้นบทนี่จัดเรียงลงมาแบบนี้เพราะเป็นการสื่อสารระหว่างย้งกับพ่อที่ตายไป เลยทำให้มันเด่นๆ หน่อยน่ะครับ ขออภัยด้วยถ้าอาจดูแปลกตาไปสักนิด และอ่านยากไปสักหน่อย แหะแหะ ขอบพระคุณที่เข้ามาคอมเม้นต์ให้นะครับ ^_________^
      #15-1
  5. #13 A.L. Lee (@ankoko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 21:25

    หนักอึ่ง ==> หนักอึ้ง โดยรวมบรรยายละเอียด และถาษาสวยค่ะ แต่แนะนำนิดนึงว่าบางประโยคพิมพ์ประโยคยาวติดกันมาก ๆ เลย ที่จริงบางประโยคเราคิดว่าน่าจะแยกออกมาจากกัน จะได้อ่านสบายขึ้นค่ะ เช่น ภายใต้แสงสลัวรางจากโคมไฟ รูปสุนัข--

    เมื่อเม็ดยาจำนวนมากเคลื่อนผ่าน ปลายลิ้นสัมผัสความกระด้าง--

    #13
    0
  6. #11 คุ้มฟ้า (@khumfa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:18

    บรรยายดีมากค่ะ ลื่นไหล เห็นภาพเลย บรรยานเก่งมาก น่าติดตามตอนต่อไป จะติดตามนะคะ

    #11
    0
  7. #10 chinchang22 (@chinchang22) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:12

    อ่านแล้วเห็นภาพชัดค่ะ แต่อยากรู้ว่าโดนโกงหรือโดนอะไรมา

    ถ้ามีบอกสาเหตุให้เข้าใจความเจ็บปวดที่ถูกกระทำมา

    เราว่ามันจะดึงอารมณ์ได้พีกกว่านี้ค่ะ

    #10
    0
  8. #6 Mober (@Mober) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 22:54
    เปิดเรื่องมาก็ตายเลย
    #6
    1
    • #6-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      7 เมษายน 2563 / 23:51
      เคยมีคนอึ้งด้วยล่ะครับ เรื่องที่ตัวเอกตายตั้งแต่แรกเริ่ม แหะแหะ

      ขอบคุณคร้าบที่เม้นท์ให้ดีใจสุดๆ เลย ^0^
      #6-1
  9. #4 iintro (@iintro001) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:07

    เปิดเรื่องได้น่าติดตามมากค่ะ ชอบการบรรยาย เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #4
    1
    • #4-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2563 / 23:40
      ขอบคุณมากเลย ปกติจะถนัดเรื่องการบรรยายครับ ^^

      จะพยายามลงอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ครับ

      เป็นกำลังใจให้ iintro เช่นกัน
      #4-1
  10. #3 ลูกบ๊วยเค็ม (@bunijang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 20:50
    บรรยายฉากได้ดีค่ะ เห็นภาพชัดเจน อ่านแล้วสงสารตัวละครเลย
    #3
    1
    • #3-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2563 / 21:52
      ขอบคุณที่กลับมาคอมเมนท์ให้น้า บทแรกๆ นี่กลั่นออกมาจากใจจริงๆ ครับ 555+

      กว่าจะเสร็จก็นานอยู่ล่ะ ขอบคุณหลายๆ เด้อ
      #3-1
  11. #1 RISE_M (@RISE_M) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 22:19

    ใช้ถ้อยคำในการอธิบายบรรยายความเป็นไปได้สวยมากค่ะ ถือว่าน่าสนใจตรงที่ใช้คำอ่านได้ไหลลื่นไม่ขัดตาเลย ถ้อยคำสวยมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #1
    1
    • #1-1 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
      22 มีนาคม 2563 / 00:48
      ขอบพระคุณมากครับที่กลับมาเมนท์ให้ ดีใจมากๆ เลย

      ^_________^

      เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ
      #1-1