ตอนที่ 8 : หมาป่าร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

เสียงในครัวหยุดลง

เมื่อเตรียมอาหารเย็นพร้อมแล้วเบคกี้กับแม่ก็ไปปลุกทากะ

พวกเธอเปิดประตูเข้าไปข้างในแล้วเดินตรงไปที่เตียง จากนั้นก็ส่งเสียงเรียก

"ทากะ ทากะ! อาหารพร้อมแล้วนะ"

แต่ถึงอย่างนั่นทากะก็ยังไม่ยอมตื่น

เบคกี้เตรียมตัวที่โดดขึ้นไปบนเตียง เธอเริ่มนับถอยหลังแต่ก็ต้องหยุดนับกลางคันเนื่องจากทั้งคู่ได้ยินเสียงคำราม

เสียงคำรามดังก้องไปทั่วห้องและดูเหมือนจะทำให้ห้องสั่นสะเทือนด้วย

มันคือเสียงคำรามของสัตว์ร้าย

แม่และลูกสาวค่อย ๆ ดึงผ้านวมที่คลุมทากะออกอย่างช้า ๆ เพื่อค้นหาว่าเสียงคำรามมาจากไหน


เมื่อเห็นลูกหมาป่านอนอยู่ข้าง ๆ ทากะ พวกเธอทั้งสองก็ร้องออกมาซึ่ง จนทำให้เฟนตื่น

เฟนตกใจมากที่ถูกปลุกขณะที่กำลังฝันหวาน มันลุกขึ้นมาพร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ

พ่อของทากะได้ยินเสียงร้องด้านบน เขาก็รีบขึ้นบันไดไปที่ห้องของทากะ เมื่อมาถึงเขาเห็นภรรยาและลูกสาวของเขาสั่นด้วยความหวาดกลัว พ่อพยายามดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในขณะนั้นเขาก็เห็นเฟนรีร์ 

"หมาป่า!"

เมื่อเบคกี้ได้ยินสิ่งที่พ่อพูด เธอหน้าซีดกว่าเดิม น้ำตาได้ไหลออกมาจากดวงตา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเจ็บปวดที่ไม่สามารถช่วยอะไรน้องชายได้เลย

เมื่อรับรู้ถึงความวุ่นวายในห้องของเขา ทากะก็เบิ่งตาอย่างขี้เกียจ เขาเห็นเฟ็นกำลังคำรามใส่ใครสักคนอย่างรุนแรง  

"เฟนคำรามอะไรน่ะ?" ทากะพูดอย่างสลึมสลือ

เมื่อเฟนได้ยินทากะพูด เธอก็หันกลับไปก่อนจะกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

เมื่อเห็นหมาป่ากระโดด ครอบครัวของทากะต่างตกตกใจจนตัวแข็งค้างเพราะคิดว่าหมาป่ากำลังจะโจมตี พวกเขาร้องออกมาพร้อมกัน

"หยุด!!!"

ได้เสียงตะโกนอย่างฉับพลันทำให้ทากะตกใจ เขาตื่นจากอาการสลึมสลือ

เขาเห็นพ่อแม่พี่สาวกำลังตกใจกลัวอย่างมาก

ทากะไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเกาศีรษะพร้อมกล่าวถามว่า

"เกิดอะไรขึ้นหรอครับ ?"

เบ็คกี้กลัวมากแต่ในที่สุดเธอก็พูดออกมา

"มะ...มะ...หมาป่า ทากะ ยะ...ยะ..อย่าขยับนะ มีหมาป่าในห้อง!"

"หมายถึงเฟนหรอครับ?"

"เฟน ?"

"ครับ เฟนเป็นเพื่อนของผม"

พ่อของเขาพูดขึ้นมา

"ทากะ พวกหมาป่าเป็นสัตว์อันตรายพวกมันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง"

"ผมอยู่รู้แล้วครับ ว่าแต่พ่อจะบอกอะไร ?"


"เฟนคือหมาป่า!"

"ถูกต้องแล้ว! ทำไมคุณพ่อต้องบอกในเรื่องที่รู้ ๆ กันอยู่ ?"

พ่อเริ่มทนไม่ไหวกับท่าทางอวดดีของทากะ

"อ๊าา ....ทำไมล่ะ? ทำไมลูกของฉันถึงมีหมาป่าอยู่บน ..."

ก่อนที่พ่อจะพูดจบ ทากะยกเฟนขึ้นมาแล้ววางเธอไว้บนหัว 

"...หัว"

หลังจากทากะพูด ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

ทากะรู้สึกมีความสุข เขาไม่ได้เถียงกับพ่อมานานแล้ว รอยยิ้มปรากฏออกมาบนใบหน้าของเขา

ทุกคนประหลาดใจกับรอยยิ้มของทากะที่พบเห็นได้ยาก แต่มันก็หายไปทันที จากนั้นทากะก็พูดด้วยน้ำเสียงที่พ่อไม่เคยได้ยินมาก่อน

"พ่อเรากำลังมีแขกหรอ?"

พ่องุนงงกับสิ่งที่ทากะคำถาม เขาตอบอย่างไม่สนใจ

“ไม่ เท่าที่รู้ก็ไม่มีนะ ทำไมถึงถามอย่างนี้ล่ะ อย่าคิดว่าจะเปลี่ยนเรื่องได้ง่าย ๆ นะไอ้ลูกชาย"

"เกี่ยวกับเฟนไว้คุยทีหลังครับ มี SUV สามคันจะถึงหน้าบ้านแล้ว"

เมื่อคิดว่าทากะกำลังพยายามเปลี่ยนเรื่อง พ่อของเขาก็ไม่สนใจ

ความจริงที่ว่าเขาถูกมองข้ามนั้นเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเป็นเพียงเด็กอายุ 10 ขวบ เรื่องของเฟนมันจริงจังมาก จนเขาไม่สามารถเปลี่ยนประเด็นได้

"พ่อผมจริงจังนะ มองดูที่หน้าต่าง!!!"

พ่อหันไปดูอย่างไม่รู้ตัว เขาได้รู้ว่าทากะกำลังพูดความจริง เมื่อหันกลับมาที่ทากะ เขาก็นิ่งไป 

"พ่อ พวกเขาเป็นใคร?"

ทากะถามแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา

"ผมเข้าใจแล้ว อย่างนั้นเองหรอ?"

ทากะมองเห็นความเศร้าโศกภายในดวงตาของพ่อ เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

ทากะเข้าใจโดยไม่ต้องนึกถึงชีวิตก่อนหน้า เขาคิดว่าเหตุผลที่เขาเข้าใจในครั้งนี้ก็เพราะเขาไม่ได้ไปโรงเรียน


ทากะลูบหัวเฟน เขากล่าวกับเธอว่า


"ฉันว่ามันถึงเวลาที่ต้องทำงานแล้ว ใช่ไหมเฟน?"


เธอตอบด้วยเสียงหอน ดูเหมือนเธอพร้อมที่จะสู้แล้ว


เขาเดินไปตรงที่บันไดพร้อมกับเฟนรีร์พร้อมรับมือกับทุกสิ่ง พ่อของเขาที่อยู่ใกล้ ๆ ก็คว้าแขนของทากะเอาไว้


"ลูกจะไปไหน?!"


"ไปจัดการแมลงน่ะครับ"


ทากะตอบด้วยเสียงเย็นเฉียบที่แม้แต่นกเพนกวินก็ยังหนาวสั่นเมื่อได้ยิน มันได้พาความหนาวเย็นมาสู่พ่อแม่และพี่สาวของเขา


เมื่อเดินไปที่ประตูหน้าความเงียบอันน่าสะพรึงก็แผ่กระจายไปทั่วบ้านครอบครัวเอเวอเรสต์


ทากะหยุดก่อนที่จะถึงประตู เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงเบา ๆ 


"พ่อครับ"


พ่อรู้ดีว่าไม่สามารถหยุดลูกชายของตัวเองได้ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม


"ว่าไงลูก?"



"อย่าให้แม่กับพี่เห็นว่าผมกำลังจะทำอะไร หาที่ซ่อนและห้ามออกมาจนกว่าผมจะจะกลับ เข้าใจไหมครับ?"


เงาทากะคนเก่าได้ซ้อนทับร่างวัยเด็กซึ่งพ่อของเขาสามารถมองเห็นมันราง ๆ ลูกของเขาดูเหมือนจะเติบโตขึ้นแล้ว


"เข้าใจแล้ว ... พ่อขอโทษที่มันกลายมาเป็นภาระของลูก ขอให้ปลอดภัยล่ะ"


รถ SUV 3 คันอยู่ไม่ไกลเท่าใหร่

เขาเปิดระบบอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งไปที่ระบบร้านค้า


เขาพบว่ามันขายทุกสิ่งที่ต้องการตราบใดที่มีเงินเพียงพอ เงินหรือสิ่งของก็สามารถนำมาเเลกได้ รวมไปถึงคะแนนสถานะ


ทากะไม่มีอะไรแต่คะแนนสถานะนั้นเขามีอยู่เป็นจำนวนมาก


เขาซื้อคาตานะ 2 เล่มในราคา 1 คะแนน พวกมันได้สวมไว้ที่หลังของเขาอย่างรวดเร็วในรูปกากบาท


เฟนร้องเอ๋งเมื่อเห็นดาบออกมาอย่างฉับพลัน แต่มันก็ไม่ได้กังวลหลังจากนั้น


เขายืนอยู่อย่างเงียบ ๆ โดยมีเฟนอยู่ข้าง ๆ ความทรงจำได้ไหลผ่านเข้าสู่สมอง


คนที่ทากะเคยล้างแค้นในอดีตได้กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้จะเพื่อแก้แค้น แต่เพื่อปกป้องคนที่เขารัก


เอสยูวี 3 คันมาถึง ชายที่ดูป่าเถื่อน 5 คนเดินนำกลุ่มออกมา พวกมันหัวเราะออกมาพร้อมกันเมื่อเห็นทากะ


"ดูดิ ไอ้เด็กนั่นพยายามเล่นเป็นอัธพาลว่ะ... เฮอะ มันเลิกจะอัธพาลหลังจากพวกเราเล่นกับพี่สาวของมันต่อหน้า ฮิ ฮิ ฮิ"


ด้วยประโยคแบบนั้น ทากะทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาของเขาขุ่นมัวเหมือนศพ


ชายทั้งห้ายังคงหัวเราะต่อไป พวกเขาไม่ได้ตระหนักเลยว่าลังเรียกร้องหาความตายจาก . . 


มัจจุราช


หมอกควันในอากาศไหลมาล้อมรอบตัวเขา หมอกควันนี้เป็นผลมาจากความตั้งใจและอยากฆ่ารวมเข้าด้วยกัน


คนทั้งห้าที่กำลังเผชิญหน้ากับเขาไม่สามารถรู้สึกถึงมัน แต่เฟนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ของเขารู้สึก ผมของเธอตั้งขึ้นราวกับว่าถูกไฟฟ้าช็อต


เมื่อดึงคาตานะออก บุคลิกของเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กไร้เดียงสากลายมาเป็นวิญญาณมัจจุราช เขาหายไปจากจุดนั้นเร็วอย่างกับวาบ เฟนก็หายไปเช่นกัน


เมื่อตระหนักได้ว่ากำลังแย่รังแตนอยู่ พวกมันจึงพยายามที่จะหนี แต่ก่อนที่พวกมันจะหนี ชายสามคนถูกตัดขาด ส่วนอีกสองคนถูกกัดที่คอโดยเฟนรีร์


เหลืออีกสิบคนที่ยังอยู่ พวกเขาไม่มีความกล้าแม้จะพูด หลังจากเห็นทั้งห้าถูกฆ่า


เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ไร้ชีวิตเหล่านั้น พวกเขาก็รู้สึกว่าวิญญาณของพวกเขาเริ่มแตกสลาย


พวกมันได้แต่กระอักเลือดเมื่อรู้ว่าจะไม่สามารถหนีพ้นจากความตายได้ ทางเดียวที่จะรอดทั้งสิบจึงพุ่งเข้าหาโทกะพร้อมกัน เมื่อเข้ามาใกล้ ๆ พวกมันก็รู้สึกว่าทำไมพื้นดินถึงใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ความคิดสุดท้ายของพวกมันคือ 'ทำไมพื้นดินมาอยู่ตรงนี้?' 


นั่นเพราะว่าหัวของพวกมันตกสู่พื้นนั่นเอง


[ติ้ง]


[ท่านต้องการจำกัดศพหรือไม่ ?] [ใช่ / ไม่]


ทากะกดใช่ทันที ทั้งร่างกายและสิ่งสองของพวกมันหายไป


เขากลับไปที่บ้านพร้อมกับเฟนขณะที่ยังเต็มไปด้วยเลือดเพื่อไปหาครอบครัว ทุกคนตกใจมากเมื่อเห็นทากะปกคลุมไปด้วยเลือดจำนวนมากแต่มันไม่ใช่เลือดของเขา


หลังจากกลับไปหาครอบครัวเขาก็คว้าเฟนเอาไว้แล้วหมดสติไป


เมื่อเห็นทากะล้มไปอย่างกระทันหัน ครอบครัวของเขาโทรเรียกหมอที่เคยมาก่อนหน้านี้ทันที


ระหว่างทางไปที่บ้านเอเวอเรสต์ หมอเอมิลี่ ฮาร์เปอร์เร่งความเร็วตรงไปเอเวอเรสต์อย่างร้อนรน


จากการที่เธอได้ตรวจสอบในตอนเช้า เธอพบเห็นสิ่งแปลก ๆ ของเด็กที่ชื่อทากะ เอเวอเรสต์ แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เธอมีโอกาสครั้งที่สองในการตรวจสอบเด็กคนนั้นแล้ว เธอหวังว่าจะหาคำตอบของคำถามที่รบกวนจิตใจของเธอทั้งวัน


เมื่อมาถึงบ้านเอเวอเรสต์ เธอก้าวออกจากรถแล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะเคาะประตู มันก็ถูกเปิดออกมาก่อน


ผู้หญิงวัยสามสิบต้น ๆ มีผมสีดำบริสุทธิ์และดวงตาสีเงินสดใสพร้อมกับใบหน้าที่งดงามดูดีมีเสน่ห์กำลังจ้องมองเธอจากทางเข้าประตู เมื่อลองพิจารณาดู เธก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครในเวลาไม่นาน


"มิสเอเวอร์เรสต์ถูกไหมคะ"


"ถ้างั้นคุณก็คือคุณหมอเอมิลี่ฮาร์เปอร์?"


คุณหมอยิ้มและพยักหน้าตอบ


"ถ้างั้นเชิญเข้ามาข้างในเลยค่ะ"


เธอเดินนำหมอไปที่ห้องนั่งเล่น


หมอฮาร์เปอร์ได้กล่าวอีกครั้ง


"สามีของคุณบอกทางโทรศัพท์ว่าทากะได้หมดสติอีกแล้วจริงหรือคะ?"


แม่พยักหน้าเล็กน้อยและยิ้มออกมา เธอกล่าว


"อืม ทากะได้สลบอีกแล้วแต่คราวนี้มีเหตุผลอยู่ ดิฉันไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้าหรอก แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงดูไม่ปกติ"


หมอฮาร์เปอร์พยักหน้าเข้าใจ


"ให้ฉันดูเขาตอนนี้เลยได้ไหมคะ"


"ได้ค่ะเขากำลังพักอยู่ในห้อง แต่โปรดเคาะประตูก่อนจะเข้าไปเพราะหมาป่าของเขายังอยู่ข้างในกับเขา”


"หมาป่า?"


"มันเป็นเพื่อนของเขา หมอระวังตัวดี ๆ ล่ะเพราะเธอไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่เป็นสัตว์ป่าที่แท้จริง"


"จริงหรือคะ?"


"ค่ะแต่ไม่จำเป็นต้องกังวลไปเพราะเธอเชื่อฟังทากะตราบใดที่เคาะประตูก็จะไม่เป็นอะไร"


หมอฮาร์เปอร์พยักหน้า เธอถามคำถามสุดท้ายอย่างลังเล


"เป็นไปได้ไหมที่จะตรวจสอบทากะด้วยตัวเอง? หากมีอะไรผิดปกติเขาจะได้กล้าบอกฉันมากกว่า เมื่อมีคนเดียวในห้อง"


"ได้ค่ะ"


มิสเอเวอเรสต์เดินไปที่ครัวขณะที่หมอฮาร์เปอร์เดินขึ้นบันไดแล้วเคาะประตูของทากะ




















































































































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #8 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:42
    เรื่องดี รอนะคะ
    #8
    0
  2. #5 131e55 (@131e55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:25
    หนุกครับรอๆ
    #5
    0