ตอนที่ 7 : เด็กชายและหมาป่าของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    29 พ.ค. 62

เงาของคน ๆ หนึ่งกำลังเดินผ่านป่าทีละก้าว ๆเมื่อเงานั้นปรากฏให้เห็นสู่สายตา มันดูราวกับว่าเป็นสิ่งที่มาจากภาพวาด

เด็กหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินไปพร้อมกับลูกหมาป่าที่อยู่บนหัว โดยรอบเต็มไปด้วยต้นดอกซากุระที่กำลังเบ่งบาน

สิ่งที่ดูแปลกประหลาดก็คือภาพของเด็กชายที่กำลังเดินอยู่ถูกวาดขึ้นอย่างสงบเยือกเย็น ราวกับว่าสวรรค์กำลังอวยพรให้เขา

สายลมได้พัดมา ค่อยๆเป่าผมของเด็กชายทำให้ภาพดูสวยงามมากขึ้น พร้อมกับดวงตาของเด็กชายเปล่งประกายสีทองและสีเงินออกมา แม้ว่าผมของเด็กชายจะถูกเป่าตามลม แต่ลูกหมาป่าที่วางอยู่บนหัวของเขาไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย มันยังคงนอนอยู่อย่างสบาย ๆ เพลิดเพลินไปกับความรื่นเริงของบรรยากาศ

แน่นอนว่าเด็กชายคนนั้นก็คือทากะ แม้เขาจะหลงทางเล็กน้อยก็ตาม ทิศทางไม่ได้เป็นจุดแข็งของเขาอยู่แล้ว

ทากะถอนหายใจออกมา เขาหยุดเดินเพื่อพยายามหาร่องรอยของที่ที่เขาอยู่ตอนนี้

เมื่อไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนสิ่งที่เขาทำได้การลูบคลำลูกหมาป่าเล่น

มันเพลิดเพลินไปกับความสบายของมือทากะลูกหมาป่าปล่อยเสียงร้องออกมาอย่างน่ารัก

"ฉันไม่คิดว่าแกจะรู้ว่าเราอยู่ที่ไหนหรอก ใช่ไหมเจ้าเด็กน้อย ?"

เขาไม่ได้คาดหวังในคำตอบ แต่ก็ตกใจทันทีเมื่อลูกหมาป่าพูดออกมา

"แน่นอน"


มันตอบด้วยเสียงขี้เกียจเนื่องจากกำลังถูกลูบอยู่

เขายังคงตกใจกับความจริงที่ว่าลูกหมาป่าพูดได้ คำถามโง่ ๆ ก็ออกมาจากปากของทากะ

"แกพูดได้หรอ?"

ทันทีที่พูด เขาก็รู้ว่าคำถามนั้นงี่เง่าขนาดไหน แต่แทนที่จะถูกประชดประชัน เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่นุ่มนวบผ่านเข้ามาในหูของเขา

"หืมม มันไม่เห็นสำคัญเลย ข้าก็แค่สนุกกับการนอนบนหัวของเจ้า"

ทากะได้แต่ยิ้มอย่างบิดเบี้ยว เขาไม่ได้พูดกับลูกหมาป่าต่อ

เกิดความเงียบอันน่าอึดอึดใจระหว่างทั้งสอง หรืออาจเป็นแค่เขาที่รู้สึกคนเดียว

หลังจากนั้นเพียงครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงไอแห้ง ๆ

“เด็กน้อย เจ้าช่วยฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม?"

โดยไม่ทันจบหมาป่าตอบทันที

"เดินตรงไปแล้วเราจะออกไปทางที่เจ้าเข้ามาก่อนหน้านี้"

"เด็กน้อย เจ้ารู้หรอว่าฉันมาจากทางไหน ?"

"หืมม...หยุดเรียกข้าว่าเด็กน้อย ข้ามีชื่อนะ"

ทากะหน้าแดงจากความอาย เขาพึ่งนึกได้ว่าเขายังไม่ได้แนะนำตัวเองหรือถามชื่อลูกหมาป่าเลย

ในขณะที่เขายังคงอยู่กับความอาย ลูกหมาป่าก็พูดออกมา

"เจ้าสามารถเรียกข้าว่าเฟนรีร์หรือเรียกสั้น ๆ ว่าเฟน แล้วเลิกเข้าใจผิดซะทีเพราะข้าเป็นผู้หญิง"

'ไม่ใช่ว่าเฟนรีร์เป็นเพศชายในตำนานนอร์สเทพแห่งการทำลายล้างหรอกหรอ . . . . โอ้ใครจะไปสนใจมองมาที่ฉัน ฉันเป็นคนแก่ที่กลับชาติมาเกิดด้วยระบบที่ท้าทายสามัญสำนึก แล้วฉันจะไปถามใคร ?'

"เรียกฉันว่าทากะหรืออะไรก็ได้ที่เจ้าชอบ"

เฟนรีร์ผงกศรีษะอย่างอ่อนโยน

"กลับบ้านกันเถอะ"

เมื่อทากะกล่าวเฟนก็ตอบอย่างรวดเร็วด้วยเสียงหอน

ในที่สุดก็จากป่า ตอนนี้ทากะรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย

แม้ว่าละแวกที่เขาอยู่อาจอันตราย แต่เมื่อเทียบกับพวกน่ารังเกียจที่ทำกับชีวิตเขาก่อนหน้า
ความอันตรายในละแวกบ้านของเขาถือว่าเล็กน้อยถึงเขาจะไม่มีระบบก็ตาม แต่ถ้ามีระบบพวกนั้นนับว่าไม่เป็นอันตรายอะไรเลย

เมื่อนึกธุระของเขาเสร็จ เขาก็ถามเฟน

"นี่เฟนทำไมหมาป่าตัวอื่นถึงพยายามโจมตีเจ้า"

"มันยากที่จะอธิบายให้มนุษย์ฟัง"

"ลองและอธิบายมาซิ"

เฟนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบเพียงไม่นาน

“ข้าคิดว่ามันเป็นแบบที่มนุษย์บางคนคิดว่าพวกเขาอยู่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่จากนั้นก็ได้พบกับใครบางคนที่แข็งแกร่งกว่า เป็นเรื่องปกติพวกเขาจะพยายามรักษาอำนาจไว้ นั่นเป็นเรื่องพื้นฐานที่ฝูงหมาป่าต้องทำ โชคร้ายที่พวกหมาป่าได้เจอกับเจ้า พลังมหาศาลเกินไปไม่ง่ายที่จะต่อสู้ ดังนั้นทำไมพวกต้องสู้ด้วยล่ะ ในเมื่อเจ้าแค่ตะโกนออกมา พวกมันก็กลัวจนอึออกมา"

"พลังที่มหาศาล หมายถึงฉันหรอ ?"

ทากะค่อนข้างสับสนกับสิ่งที่เฟนกล่าว เขาไม่ได้พยายามทำให้พวกหมาป่ากลัวแต่อย่างใดเขาแค่ต้องการให้พวกมันถอยกลับไป

"อืม ข้าคงไม่ได้กำลังพูดกับคนอื่นหรอก ใช่ไหม ?" เฟนตอบกลับ


"ฉันเป็นคนน่ากลัว? เดี๋ยวนะให้ฉันพูดใหม่ ฉันดูน่ากลัวหรอ?"

ทากะถามอย่างสับสน

"ไม่ใช่เจ้าน่ากลัว ถ้าให้ถูกควรจะบอกว่ามันคือแรงกดดันที่เจ้าได้ปล่อยออกมาซึ่งมันมากเกินกว่าที่หมาป่าจะรับมือได้"

เมื่อได้ยินคำอธิบาย ทากะก็ใจเย็นลง

โชคดีที่ถนนที่มุ่งไปยังบ้านของเขานั้นค่อนข้างไร้ผู้คน หากมีใครมาเห็นทากะพูดกับตัวเองผู้คนอาจคิดว่าเขาบ้าหรือไม่ก็เป็นเด็กที่พลัดหลงกับแม่

ในที่สุดก็มาถึงบ้าน ทากะนึกขึ้นได้ว่ามันเกือบจะเป็นเวลาที่ครอบครัวของเขากลับมา เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่มาถึงก่อน

เขานอนลงบนเตียงพร้อมนอนกอดเฟนที่อยู่ข้าง ๆ จนหลับลึกไป








































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #4 Horusuki (@assaw11211) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:37
    สั้นๆ หนุกดี
    #4
    0