เพลิงภุชคินทร์

ตอนที่ 2 : เพลิงภุชคินทร์ ต่อจากตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ม.ค. 56

ที่วัดนาคปรกพนม ที่โมรัญก้าวมายืนบนผืนแผ่นดิน  เมื่อการเดินทางสู่นครพนม ถึงปลายทางด้วยความปลอดภัยทุกคน  ที่บ้านพักหลังใหญ่โตของ  วิสารัช
เพราะว่า วัดแห่งนี้    อยู่ตรงกันข้ามกับซอยบ้านพักของเพื่อนรัก
เพื่อนทั้งหมด   เมื่อถึงบ้านพักแล้ว ต่างขออาบน้ำพักผ่อน   เพราะความเพลียเมื่อยล้า
แต่ว่าโมรัญ  อยากจะเดินออกไปดูข้างนอก
เช้าตรู่ที่พระภิกษุสงฆ์ท่านออกบิณฑบาตร
เห็นริ้วจีวรสีเหลืองอร่ามสดใสแล้ว
ใจของโมรัญเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
และอยู่ที่ไหน    เขาก็อยากจะทำบุญ    เพราะเกิดมาเป็นคนไทยพุทธ
พระภิกษุห้ารูปกำลังเดินผ่าน  เบื้องหน้าของเขาคือตลาดสด    ทำให้คิดจะซื้อข้าวของใส่บาตร เป็นเรื่องไม่ยาก 
และจิตเขามีใจเป็นกุศลน้อมนำอนุโมทนาให้ทั้งหมด  ได้ถึงแกงห้าถุง  พร้อมกับของหวานอย่างละเท่ากัน
พยายามเร่งฝีเท้าตรงดิ่ง  เพราะไม่นานพระคุณเจ้า จะเข้าปากทางวัด  ซึ่งเป็นซุ้มประตูลวดลายสวยงาม
“นิมนต์ ก่อนครับหลวงพ่อ”
สิ้นเสียงของเขาที่เหล่าบรรพชิตฟังออก ว่าไม่ใช่คนพื้นที่
จึงพากันหยุดพร้อมเพรียง
และโมรัญยิ้ม
เมื่อเหล่าบรรพชิตที่มีกิริยาน่าเลื่อมใส  ท่านหยุดพร้อมกับเปิดฝาบาตให้เขาได้ใส่ให้ท่านอย่างน้อมนำและเอาใจใส่
“เอาล่ะ ตั้งใจรีบศีลรับพร   กรวดน้ำนะ อาตมาจะแผ่กุศลไปให้”
พอดีกับโมรัญเตรียมน้ำขวด  พร้อมกับขวดเปล่าที่ขอจากทางร้าน  ด้วยเป็นเพราะความเคยชินที่เขาเคยใส่บาตรหน้าบ้าน ที่กรุงเทพฯ   ซึ่งจะกรวดน้ำด้วยทุกครั้ง
“ยะถาวาริวหา ปูราปุเรนติ สาครัง  เอวะเมวะอิโตทินนัง  อุปกัปปติ”
จนกระทั่งตามด้วย
“สัพพี  ตีโย  วิวัชชันตุ”
และโมรัญชันเข่าลงกับพื้น  ด้วยจิตใจที่สงบ พนมมือรับพรจนจบ
หลวงพ่อเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง  ถามเขาออกไป
“โยม คงไม่ใช่คนแถวนี้”
และโมรัญ  ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน  ที่หลวงพ่อท่านนี้ พูดไทยได้ชัดเจนเหมือนเขา
“หลวงพ่อ  พูดไทยได้ชัดมากครับ”
“อาตมาเป็นคน  นครพนมโดยกำเนิด   แต่ไปศึกษาหาความรู้เยี่ยงสมณะ  และเป็นศิษย์ตถาคต  ที่กรุงเทพ. มานานหลายสิบปี   คราวนี้เพิ่งมีโอกาสมาเยี่ยมที่บ้านเกิด”
ทำให้โมรัญ  รู้สึกศรัทธาต่อพระอาจารย์ผู้นี้
“กระผมมาที่บ้านเพื่อน    มาเยี่ยมถิ่นนี้นะครับ   เพราะว่า ไม่เคยมา มาด้วยกันสี่คน   จะมาอยู่พักช่วงมหาวิทยาลัยปิดเทอม  แต่พอเปิดเทอม  ก็กลับไปเรียนต่อครับ”
เมื่อเขาอธิบายอย่างนั้น  ทำให้หลวงพ่อที่มีจริยาวัตรน่าเลื่อมใส พยักหน้า
“อ้อ เพราะเหตุนี้เอง”
 แล้วบอกเขา
“เอ้อ  ให้นำน้ำที่กรวด นี้ไปรดต้นไม้ก่อนเสียเถอะ ในวัดก็ได้  อาตมา ก็จะเข้าวัดพอดี  มีอะไรก็ไปคุยกันต่อ ที่กุฏิไม้ด้านใน”
“เอ้อครับ  แต่ว่า  ผมไม่ทราบว่า หลวงพ่อ ชื่ออะไร”
โมรัญถามออกไป
“อาตมา ชื่อ  เปล่ง”
“ครับ  ถ้ามีโอกาสผมจะแวะไปหาหลวงพ่อ   ตอนนี้ขอกลับไปหาเพื่อนก่อน”
“อือ ก็ได้”
จากนั้นเมื่อโมรัญนำน้ำไปรดต้นไม้แล้ว จึงได้กลับไปที่บ้านเพื่อน
ทำให้วิสารัชถามเพื่อน  ที่เขาหายไปไหนนานอย่างนี้
“นายไปไหนมา  ฉันนึกว่า จะหลงแล้ว”
ทำให้โมรัญนิ่งก่อนตอบเพื่อน
“ไม่มีอะไรหรอก  เช้านี้อากาศแจ่มใสดี ฉันอยากเดินสำรวจ พอดีได้ไปใส่บาตร”
“อ้าว  นายไปใส่บาตรพระหรอกหรือนี่”
และวิสารัชถึงกับแปลกใจ
แต่เขาก็รู้ว่าเพื่อนคนนี้ มีจิตใจที่นับถือพระรัตนตรัยมาตลอด
“ใช่   นี่เอง ที่วัด นาคปรกพนม”
วิสารัชพยักหน้า  เพราะรู้จักดี
“ถ้างั้น ก็แล้วไป  ฉันนึกว่า นายจะไปไหนไกล”

 

 

 

 

 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น