ตะวันกินดวง

ตอนที่ 8 : ตะวันกิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

 

ภามส่งลูกชิ้นไม้เสียบในถุงสี่ห้าไม้ให้กับคนตรงหน้า   เฟื่องแพร หรือเฟิร์นคนรักสาวที่ขึ้นมาจากต่างจังหวัดถึงกรุงเทพแล้ว   ภามจึงจัดฉลองเป็นการส่วนตัวแบบเรียบง่าย  เฟื่องแพรจะทำงานอยู่กับเพื่อนบ้านเดียวกันเป็นช่างเย็บเสื้อผ้าโหล   เขาบอกว่าไม่เป็นงานฝึกงานได้  แสงจันทร์เป็นคนบอก

 

ภามนั่งแท็กซี่มาหาแฟนสาวถึงที่พักซึ่งเป็นบ้านเช่ากึ่งไม้กึ่งปูนสองชั้น  อยู่ในซอยย่านคลองตัน

 

"เลี้ยงเฟิร์นได้ด้วยลูกชิ้นนี่ล่ะ  ไม่รู้จะเลี้ยงอะไร  อยากกินบุฟเฟ่ต์มั้ย"

 

ภามถามแฟนสาวลืมไปว่า เฟื่องแพรคงยังไม่รู้อะไร เพราะที่ต่างจังหวัดไม่มีพวกนี้    เฟื่องแพรเลยทำหน้างง

 

"อะไรภาม  พูดอะไรของเธอ  บุฟเฟ่ต์คืออะไร  เหมือนงานเลี้ยง ใช่มั้ย"

 

"มันก็เหมือนกันหรอกนะ ของกินเยอะ กินได้ไม่อั้นตักเอง  หัวละ 199บาท"

 

ยิ่งภามพูดแบบนี้เฟิร์นยิ่งงง  แต่ก็นึกสนใจ

 

ภามยังปกปิดในงานที่เขาทำอยู่ให้เฟื่องแพรรู้ไม่ได้  เดี๋ยวมีร้อนมีหนาว  เมื่อเฟื่องแพรถามเขา

 

"ภามทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอ"   ภามมักจะตอบแบบเลี่ยงๆไปว่า

 

"ภามทำงานเกี่ยวกับร้านอาหาร  แล้วก็สลับกับเรียนหนังสือด้วย"   เรื่องเรียนหนังสือต่อนั้นเฟิร์นรู้มานานแล้ว   ตั้งแต่ภามบอกให้รู้คราวก่อนขึ้นมาที่กรุงเทพเป็นครั้งแรก ก็ชื่นชมและเห็นด้วยกับความตั้งใจของเขา   ขอให้ขยันและประสบความสำเร็จ

 

"งั้น วันหลัง เฟิร์นจะไปเยี่ยมภามที่ทำงานบ้าง"  เมื่อเฟิร์นพูดแบบนี้เขาหัวเราะ

 

"ทำไมเหรอถึงหัวเราภาม"

 

"ปละเปล่า"  เขารีบแก้และกล่าวปฏิเสธ

 

"แต่ทำงานของภาม เอ้อ ผู้หญิงเข้าไปไม่ได้ ต้องเป็นคนมีตังค์  ประเภทไฮโซ  เพราะชาร์จแพงมาก"

 

"เฟิร์นก็ไม่ได้จะมาเที่ยวสักหน่อย แค่มาหาภาม  หน้าประตู ออกมาหาหน่อย แล้วก็กลับ"   

 

เฟื่องแพรพูดแบบง่ายๆ  นึกว่าจะง่ายตาย  ภามฟังแล้วอิหลักอิเหลื่อตาม แต่ก็เอาเหอะ  เขายังมีเวลาจัดการเรื่องนี้ได้

 

"ก็ตามใจนะ แต่โทร บอกภามก่อน"

 

"จ้ะ  ยังไงเสียเฟิร์นต้องโทรบอกภามล่วงหน้าอยู่แล้ว เอ หรือว่า ภามมีใครอีกนอกจากเฟิร์น"

 

เด็กสาวถามเขาเสียงแบบคาดคั้น แต่ไม่ได้จริงจังมากนัก แต่ก็ต้องการรู้

 

"ป่าว ภามไม่ได้มีใครจริงๆ มีแต่เฟิร์นเท่านั้น  สาบานได้"   เขาตอบถึงขนาดนั้น

 

"ล้อเล่นน่า   ขอโทษนะ ที่เฟิร์นอินไปหน่อย แต่ก็เชื่อใจภามล่ะนะ เราคบกันมานานเกือบยี่สิบปีมาแล้ว"

 

เฟื่องแพรพูดถูก  เขากับหล่อนคบหากันยาวนานขนาดนั้น  ตั้งแต่เป็นนักเรียนชั้นประถมจนจบชั้นประถมปลาย    ดุเหมือนเฟื่องแพรจะเรียนต่อ สายกศน  ขณะที่เขาเข้าโรงเรียนสามัญ  แต่ก็จบการเฟื่องแพร  ก่อนที่จะมุ่งหน้าเข้ากรุง

 

 

 

การเคลียร์ปัญหาแล้วของสรญากับสามี  ถือว่าเธอสบายใจไปเปลาะหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อสามียินยอมเฉลยตัวตนแท้จริงของเขาออกมาแล้วนั้น ต่อไป หล่อนจะจัดการอย่างไรดีกับชีวิตรักที่เหมือนค้างคาและคาราคาซังเช่นนี้    นลินีเพื่อนรักกับสามีพูดถูก   ต่อไปเธอคงจะมีแต่ความแข็งแกร่งที่จะต่อสู้ชีวิตในโลกนี้

 

ก็เพื่อลูกคนเดียวเท่านั้นไม่ใช่เพื่อใคร

 

เธอลุกขึ้นมาใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย คือทำหน้าที่แม่บ้านตามปกติ ตื่นเช้าหุงหาอาหารทำกับข้าว  นี่คือหน้าที่ของหล่อน  ปลุกลุกชายเพื่อให้อาบน้ำเข้าไปโรงเรียน  แต่กับภูวนัยเธอพบเขาน้อยลง  ไม่พยายามที่จะพบหน้าของเขา ถึงแม้อยู่่ในบ้านเดียวกัน      แต่บางครั้งก็ต้องพบเจอหน้ากัน เพราะเขาอาสาไปส่งลูกที่โรงเรียนแล้วก็จะแวะมาส่งเธอเข้าบ้าน  

 

จนคราวนี้เธอต้องบอกว่า   "ญานั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ ภู  ส่งตาพีทแล้ว  กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ ก็นั่งเล่นของญาไปเรื่อย"

 

"แต่ไม่เป็นไร  หน้าที่ของผมคือเลี้ยงดูครอบครัว อย่างที่เราตกลงกันแล้ว ผมเป็นคนเริ่มต้นสั่งให้คุณอยู่กับบ้านตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกัน"

 

หล่อนยังจำได้ไม่ลืม แต่เวลานี้จะมีความหมายอะไรเล่า    เขาขับรถจากไปแล้ว  ส่วนหล่อนก็กำลังจะเรียกแท็กซี่ เพื่อกลับบ้านแต่แทนที่สรญาจะกลับบ้าน  แต่หล่อนกลับให้แท็กซี่มุ่งไปทางบ้านเก่าแถวรามคำแหง  ของพ่อแม่  แท็กซี่จอดหน้าบ้าน   ผู้อยู่อาศัยแปลกใจ  เมื่อเห็นลูกสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วกับสามีไฮโซ   มาเยี่ยมถึงบ้าน ปกติ สรญาจะไม่มีเวลามาเยี่ยมที่นี่

 

อาจจะเป็นเพราะว่า หล่อนส่งลูกชายเข้าเรียนแล้ว หน้าที่ดูแลในบ้านไม่ค่อยมีอะไรมาก ยังมีคนใช้อยู่สองคน ให้เฝ้าบ้าน

 

"อ้าว  แม่ญา  เข้าบ้านสิ ลมอะไรหอบแกมาถึงที่นี่"

 

สรญาฝืนอารมณ์ให้ร่าเริงเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่

 

"ลมคิดถึงพ่อกับแม่สิจ้ะ   พอดีตาพีทเข้าโรงเรียนแล้ว หนูเลยว่าง"

 

"อ้อ  งั้นเรอะ"  นายสุธนฟังลูกสาวตอบแล้วจึงพยักหน้า

 

"แม่ของแกอยู่ข้างใน เข้าไปหาสิ เมื่อสองสามวันก็บ่นถึงอยู่"

 

สรญายิ้มให้กับผู้เป็นพ่ออีก ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในประตูบ้านชั้นใน   ซึ่งมีมารดานั่งง่วนอยู่บนโซฟา  ด้วยอายุมาก และร่างกายที่มีน้ำหนัก ทำให้เป็นโรคเบาหวานและความดัน  และดูเหมือนจะมีโรคหัวใจแทรกอีก เป็นกันทั้งบ้าน พ่อของหล่อนก็ไม่ต่างกัน   จะต้องไปหาหมอในทุกๆเดือนตามที่หมอนัด ก็ขับรถไปกันเองสองตายายสองผัวเมีย  โรงพยาบาลอยู่ไกล คือ โรงพยาบาลรามา

 

 

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น