นรกานต์

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 นรกานต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 พ.ย. 56

ที่ร้อนแบ่งออกได้ดังนี้ ร้อนมาก ร้อนขนาดปานกลาง และร้อนจนถึงที่สุด บรรลัยกัลป์ที่ทุกคนรู้จักดี โชติช่วงชั่วกัลปาวสานต์ หมายถึงอุบัติอยู่จนหมดสิ้นยุค เวลานี้ คือ พักผ่อน ของ ทราย พนักงานบัญชีที่ทำเกี่ยวกับเอกสารในยมโลก ปึกเอกสารเกี่ยวกับบัญชีบาปบุญ ทุ่มเทด้วยการทำงาน แต่ก็เหนื่อย ทรายรู้อยากทดแทน ในฐานะที่ตายแล้วเหมือนกัน กลับเป็นวิญญาณที่ถูกยกเว้น ไม่ให้ถูกลงโทษ มีบุญหนุนจากอดีตและของปัจจุบัน ที่มิเคยกระทำกรรมหนัก

ที่นึกถึงตอนนี้ ญาติพี่น้องที่ตายไปแล้ว จะอยู่อย่างไร จำได้ว่า ป้าพวง ลุงห้อย น้าสิน เหนือไปกว่านั้นดวงวิญญาณของย่าทองย้อย ปู่ ทองผา ตา ทองมี ยายมาลัย เพิ่งนึกได้ว่า ทุกคนก็ตายไปแล้ว

///////////////////////////////////////////

พญายมราชทรุดนั่งบนบัลลังก์/ มีการตัดสินคดีความ / นรกขุมที่1/ รายงานตัว/ บาป/บญ/ กรมสมณาคุณความดี/ โรงทำความดี/ วิญยาณบาป/ต้องส่องกระจกกรรม//สำนักหอทะเบียน/ ลงชื่อเข้าเป็นพลเมือง ประชากร/ ท่านยมพิพากษา/ทรายเป็นพนักงานบัญชี/ภูเขาตัดขั้วหัวใจ/ ดินติดต่อระหว่างสองแดน / มนุษย์กับนรก/พลังสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลพิภพ/ไอกลิ่นของวิญยาณ/กับมนุษย์/พลังแห่งสวรรค์/ ธรณี/ร่ายกายของมนุษย์/บวกกระแสไฟบวก/ แสงอันเจิดจ้าบนยอดเขา / นัยน์ตาเบิกยาก/ ยมทูตขาวดำ/

สำนักลงทะเบียน ทราบก้มหน้าอยู่กับเอกสาร เหมือนสำมะโนประชากร ข้างนอกได้ยินเสียงร่ำไห้โหยหวน ดูเป็นปกติ วิญญาณที่ถูกต้อนด้วยง่ามเหล็ก มีทั้งผู้เฒ่า หนุ่มสาวและเด็ก ตอนเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ ทราบรู้แล้วพนักงานในสำนักลงทะเบียน ยมทูตขาวดำ นำเหล่าวิญญาณมาขึ้นบุญชี ตรวจดูบาปกับบุญ

ทรายตัดขาดสัญญาเดิม คือการรับรู้แต่ครั้งเป็นมนุษย์ แต่ถ้าเธอปรารถนาอยากจะรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในโลกมนุษย์ เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ทรายจะไปสองดูที่หอส่องดูโลก ซึ่งที่นั่นจะมีเรื่องราวอดีต ต่างๆมากๆ นับตั้งแต่เธอเกิด ภาพพ่อแม่ ญาติพี่น้องที่อยู่พร้อมหน้า วัยนิสิตมหาวิทยาลัย เรียนจบ จนกระทั่งพบกับอุบัติเหตุ ทำให้เปลี่ยนภพภูมิ

สถานที่ทรายอยู่มีความเป็นทิพย์ นรกภูมิหรือนรกานต์ สำหรับผู้มีบุญ ความเป็นอยู่เป็นทิพย์ แผ่นดินนรกานต์ ยังเป็นเขตแดนต่อแดน ระหว่างมนุษย์กับยมโลก บุญกุศลที่ได้ คือเป็นเทพกึ่งหนึ่ง อันมีท้าวจาตุโลกบาลทั้งสี่ปกครอง

“ท่านมีอะไรกังวลหรือ” สุวันที่สนิทสนมกับเธอพอควร ในช่วงระยะหลัง สุวันแนะนำ รวมทั้งการปฏิบัติตัวการวางตัว สุวันเป็นเจ้าหน้าที่ใกล้ชิดท่านพระกาฬ หรือท้าวยมราช คบหากับทรายด้วยจิตกุศล

“วิญญาณบาปดูเหมือนจะมีมากทุกวัน” ทราบบ่น ไม่ใช่เหนื่อยท้อ แต่สงสารวิญญาณเหล่านั้น ที่ตกชะตากรรม “ไม่มีใครช่วยพวกเขาได้ บาปกรรมอยู่ที่การกระทำ” ทรายพยักหน้า การทำงานที่ข้องแวะอยู่กับบัญชีและประวัติ รู้ดีว่า ผู้กระทำบาป น้อยกว่าผู้ทำบุญ

“ต่อไป นรก คงไม่มีที่ให้สำหรับพวกบาปหนักอยู่”

“อย่าคิดเช่นนั้น ท่าน พวกมนุษย์ทำบาปกรรมมากเท่าไหร่ ตกลงมายังนรก ก็สามารถจะรองรับคนบาปเหล่านี้ได้”

“หมายความว่าอย่างไรท่าน”

“นรกมีวิวัฒนาการเช่นกัน มีเทคโนโลยีเหมือนกัน”

พลอตเรื่อง

บนโลกมนุษย์/งานของวุวัน/สุวานเริ่มขึ้น/ ท่านยมสั่งให้ไปตรวจตรา/ และรีบนำตัววิญฯาณบาป/ บางครั้งองค์ยมราชเสด็จด้วยตัวเอง/ไม่มีเค้าเมฆฝน/ แต่ลมก็พัด ฝนตกไม่ลืมหูลลืมตา ตามด้วยเสียงอสุนียาตฟาดลั่น/เป็นสายยาว

/////////////////////////////////////

ลมกรรโชกแรง เบื้องบนเมฆตั้งเค้าดำทะมึน ทั้งที่แต่แรกอากาศแจ่มใส ท้องฟ้าสีเงินสาดสว่าง พลันแปรสีเป็นขมุกขมัว ดุจราวกับพระพิรุณจะสาดลงมาห่าใหญ่ หมู่ตึกที่สูงเรียงราย ตั้งอยู่ริมถนน ในย่านเศรษฐกิจ พายุคะนองอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงอสุนีบาตฟาดเปรี๊ยะ แล่บเป็นสายสีขาว ดุจเพลานี้ หลุดออกมาอยู่ในโลกอีกแห่ง ที่ไม่ใช่มนุษย์ เป็นดินแดนสนธยา ลึกลับ ทั้งมหัศจรรย์ยากที่จะค้นหา

เพราะร่างที่ปรากฏนั้นอุบัติทันที กลางม่านสายสีขาว หากละอองฝน มิต้องวรกายแม้แต่นิด บรรยากาศเก้าโมงเช้า ราวกับเป็นเวลาบ่ายแก่ๆจนพลบค่ำ ฝนฟ้าที่ตก ผิดกาลฤดูด้วยซ้ำ เพราะนี่เข้ากลางฤดูหนาวของเดือนธันวา

“มนุษย์ยังไม่รู้ในสิ่งผิดชอบชั่วดี เราจะทำให้ทุกคนประจักษ์” เสียงตรัสนั้นทรงอำนาจ มิใช่มนุษย์ สุรเสียงก้องกังวานน่าเกรงขาม รวมทั้งมิมิมนุษย์หมู่ใด แลเห็นพระองค์ การเสด็จดำเนินเบื้องหน้าคือเงา ย่างพระบาทที่องค์อาจ และสม่ำเสมอ การแต่งกายของบุคคลแปลกประหลาดผู้นี้เป็นอัศจรรย์ วรองค์ที่ดูเลื่อมพราย จากประดับอาภรณ์ เครื่องประดับมากชิ้น ทั้งแก้วประพาฬ สร้อยสังวาลย์ มรกตและทับทิม

“นำทางเราไป” ไม่บ่อยที่จ้าวแห่งพระกาฬ ท่านจะลงมาตรวจตราด้วยตัวเอง นอกจากราชกิจนั้นถูกแบ่งเบา

“นรกไม่เคยว่างเว้นจากคนชั่ว” สุรเสียงนั้นตรัส

“ฝ่าบาท ไม่น่าลำบากตามพวกระหม่อมมา” ข้ารับใช้ อันมี สุวันกับสุวาน ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

“หน้าที่ของเรา” สุรเสียงทรงอำนาจตรัสเนิบ เสด็จดำเนินไปเรื่อย ภาพที่หมู่มนุษย์ไม่เห็น นอกจากภูมิทิพย์ ที่แลเห็นวรกายของพระองค์ แต่บางประการ ที่พระองค์อยากให้เห็น เสด็จมาเที่ยวเมืองมนุษย์ครั้งนี้ เหมือนมาเที่ยว และเก็บเกี่ยวรายงาน

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น