อริรักกัน

ตอนที่ 8 : อริรักกัน มาอ่านต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 58

 

กลับบ้านพบเจอตามทางหนุ่มสาวซิ่งมอไซค์ทางเข้าบ้านป้า มีร้านชำ ผู้หญิงที่ทำงานกลางคืน เล่นไพ่  ตลอดไปถึงยาเสพติด   โจรขโมย และนักเลงในชุมชน  ที่เล่นหมากฮอส กินเหล้าเมายาเอะอะโวยวาย

 

กินเหล้าเมายาเอะอะโวยวายคือภาพที่เก่งรบได้มองเห็นตรงหน้า คนพูดโผงผางน้ำเสียงที่ลิ้นไก่สั้น อ้อแอ้  ถนนที่เป็นซีเมนต์ลาดยาวไปกับแนวของคลองที่ชื่อว่าแสนแสบ บ้านเรือนที่ปลูกเป็นไม้ติดกันยาวเหมือนกับสลัม  ปลูกสร้างแบบง่าย ทางเดินที่สวนกันในเวลานี้ พ่อค้าแม่ขายที่มีรถเข็นส่วนตัว เข็นของกลับบ้านหลังจากที่ขายหมด

คนหนุ่มคนแก่สี่ห้าคนร่วมวงเล่นหมากฮอสเอาเงิน มันเป็นการพนัน  เก่งรบพอจะรู้  เขามองออก ที่ทางที่ระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ มีทั้งราวตากผ้า เตียงไม้เก่าหรือแคร่  กับข้าวของในบ้านที่วางไม่เป็นระเบียบของเจ้าของบ้าน  ดูแล้วรกสายตา ก็เข้าใจว่า ดงนี้มันคนหาเช้ากินค่ำสลัมชุมชน   อยู่เพื่อซุกหัวนอน ทำมาหากิน

ผู้หญิงแต่งชุดสีชมพูเดินมา  แต่งหน้าทาปาก เธอชื่อหลิน  เห็นพวกเด็กๆทัก   “เจ๊หลิน”  หล่อนหันขวับมาพร้อมยิ้มให้  “ว่าไงจ้ะเด็กๆ”   เก่งรบมองดูหญิงสาวที่ชื่อ หลิน  หล่อนแต่งตัวด้วยชุดสีฉูดฉาด  แต่ก็สวยผิวของหล่อนเกลี้ยงขาวผ่อง  หน้าตาบ่งว่ามีเชื้อจีน  เดินสะพายกระเป๋าผ่านหน้ากับรองเท้าแก้วส้นสูง

เจอผู้หญิงแต่งชุดสีฉูดฉาดเหมือนจะรีบไป  พวกเด็กๆทักเหมือนรู้จักกัน

 

เก่งรบมองตาม การแต่งหน้าทาปากของหล่อนดูสวย  แต่ก็บ่งบอก  เขารู้ว่าหล่อนไปทำงาน อยากจะรู้ว่า ทำงานอะไร    “ชื่ออะไร”  คล้อยหลังหล่อนคนนั้นไปแล้ว  เก่งรบถามพวกเด็ก    “เจ๊หลินไง”     เจ้าห้อยตอบ    “อย่ารู้เลย  รู้แล้วจะหนาว”  มันตอบยิ่งทำให้เขางง   ใกล้ถึงที่พักเมื่อสืบเท้าไปเรื่อย พบว่าคนในชุมชนแห่งนี้นอนดึก  ที่ริมทาง

เห็นเกะกะออกมาจับกลุ่มคุยกัน  แต่งตัวง่ายๆเหมือนบ้านนอกที่เขาอยู่  คือไม่พิถีพิถัน  เขามีความรู้สึกว่า ชุมชนแถวนี้วางตัวทำตัวเหมือนคนชนบท  ร้านชำอีกแห่งยังไม่ปิด คาดว่าคงโต้รุ่ง  ตรงนี้จะเลี้ยวเข้าไปบ้านพักของป้า

            “อ้าวมากับใคร” เมื่อเห็นหน้าหลาน นางเอี่ยมแปลกใจ   “เจ้าสามคนนี้ครับ”  นางเอี่ยมจึงหันไปมอง  แล้วบอก   “ไอ้จุกไอ้ห้อยไอ้โอ่งนี่เอง  รีบเข้าบ้านเถอะ มันดึกแล้ว  จะได้ตื่นเช้าไปเรียน”    สามทุ่มครึ่งแล้ว เมื่อรู้สึกว่าเหนียวตัวอีกครั้ง เก่งรบเข้าอาบน้ำชำระกายจนสดชื่น แล้วมาทิ้งตัวลงนอนใกล้ต่าง  ที่เป็นพี่ชาย  ภายในห้องส่วนตัวของบ้านไม้ ห้องที่พี่ต่างอยู่ ภายในติดภาพวาดหลายใบ ไม่ยักกะรู้ว่าพี่ต่างหัวศิลป์   บางภาพเขียนเอา แต่บางภาพคงจะซื้อ  หมอนว่างหนึ่งใบดูเหมือนพี่ต่างจะจัดให้  ต่างรู้สึกตัวจึงพลิกตัว จากเงาและแรงไหวของพื้นกระดาน   “มาแล้วหรือ พี่ง่วง ขอหลับก่อน  พี่ลืมไปรับ”

“ไม่เป็นไร   เก่งมากับเจ้าเด็กสามคน”  ต่างพยักหน้าเข้าใจที่น้องชายเอ่ย

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น