อริรักกัน

ตอนที่ 18 : อริรักกัน ต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.ย. 58

“ไหม”นางทักบุตรสาว ไหมวาดรู้ว่าแม่มาเพราะโทร.มาบอกก่อน

“ไม่นึกว่าแม่จะมา ไหมว่าจะไปหาเสาร์นี้”

“ไม่เป็นไรหรอกลูก  แม่ไม่สบายอยู่หน่อยอยากจะมาพักที่บ้าน”

“กี่วันจ้ะแม่”

“วันสองวันแม่จะกลับไปทำงานต่อ”

“โหแม่  แม่จะหายหรือเปล่า”

“หายสิ ยังไงก็ต้องหาย”

“เจ๊ไปพัทยา”

“โทร.บอกแม่แล้วล่ะ  เห็นว่าไปกับแฟน  ไหมเคยเห็นหรือเปล่า”

“เคยเห็นแต่ในรูปค่ะ เจ๊บอก หน้าตาก็ใช้ได้ สะอาดสะอ้าน”

“ย่ะ เขาว่าแฟนเขาหล่อ” นางสมรพูดเสริม สร้างบรรยากาศในครอบครัว

“คงงั้นล่ะคะแม่”  สุขชื่นใจไหนจะเท่าอยู่ใกล้แม่ ด้วยแม่ไปทำงาน ทิ้งให้หล่อนอยู่กับพี่สาว การใช้ชีวิตของไหมวาดต้องพึ่งพาตัวเอง

“จะกลับเมื่อไหร่ล่ะ พี่แก”

“น่าจะเป็นอาทิตย์ค่ะ”

“คนนี้พี่แกปลื้มมากไม่ใช่หรือ ว่าจะตบจะแต่ง”

“ค่ะแม่”  เท่าที่รู้ความเป็นไปของพี่สาว ไหมวาดพอจะรู้  แต่ก็ตอบแม่ได้เท่านี้

“แม่มีกับข้าวมาฝาก เอามาจากที่โน่นล่ะ ทำเหลือ  เจ้าของก็เลยให้เอามา เยอะแยะ  ทานไม่หมดแม่จะแบ่งให้ป้าเขาด้วย”  นางพูดถึงพี่สาวบ้านข้าง ที่เป็นเครือญาติกันจริง

“ปั้น”  ประทิศทักบุตรชาย สีหน้าของเขาออกเนือยๆบ่งบอกว่าไม่ชอบใจ  ปองพลอึกอัก ไม่กล้าหันมาสบตาพ่อ   คุณธนิตาผู้เป็นมารดาเช่นเดียวกัน  นางออกอาการไม่พอใจตั้งแต่แรกแล้วที่บุตรชายเลือกไปสอบเข้าโรงเรียนช่างกล  ที่นางไม่เคยเห็นภาพพจน์ของโรงเรียนนี้ดีเด่นอะไรเลย  นอกจากเป็นนักเลงหัวไม้เถื่อน  นางหวั่นหวาดกลัวเสมอว่า ลูกชายอยู่ในที่อันตราย  ข้าวปั้นก้มตัวเดินผ่านเข้าไป ขึ้นไปยังห้องของเขา ขังตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัว

รู้ว่าคนทางบ้านไม่ชอบที่เขาเลือกเรียนสายนี้  แต่จะทำไมล่ะก็เขาชอบ  เปิดเพลงฟังดุหนังสบายใจดีกว่า  ปองพลมีกีต้าร์ไฟฟ้ายามเขาเหงาสิ่งเหล่านี้ช่วยเขาได้มาก  ทำให้เขาไม่ได้อยู่เดี่ยวเดียว อย่างน้อยมีเสียงเพลงมีเสียงร้องมีกีต้าร์เป็นเพื่อน เขาฮัมเพลง เขาร้องเพลงอย่างมีความสุข

สมรเข้าไปสำรวจที่ครัวบ่น   “บ้านทำไมรกเหลือเกินลูก ทำความสะอาดเสียหน่อยจะได้น่าอยู่” จริงอย่างมารดาเอ่ยไหมวาดไปเรียนและงานพวกนี้นานๆทำที อาศัยว่าอยู่กับพี่สาว เจ๊พี่สาวของหล่อนแทบไม่หยิบจับไม้กวาด   นางสมรเลยต้องจ้ำจี้จ้ำไชแบบนี้  นางสมรทำให้เป็นแบบอย่าง บ้านหลังนี้อยู่อาศัยมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก  สมัยสามีของนางยังมีชีวิต เป็นบ้านที่ปลูกเองบ้านไม้สองชั้น  ถัดไปนั้นเป็นบ้านของนางสุนีย์พี่สาวของนางสมร  ไหมวาดเพิ่งนำกับข้าวไปให้แล้วกลับมา

สมรนั่งพิงพนักเบาะกลางห้องหลังจากเหนื่อย   เพราะมือไม้ของนางไม่ปล่อยให้ว่างเมื่อเห็นข้าวของยังรกดูเกะกะสายตาจึงลงมือจัด  ไหมวาดต้องมาช่วยแม่อีกแรง  เสร็จจากนั้นสองแม่ลูกจึงมานั่งทานข้าวเย็นด้วยกัน

ไหมวาดไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แต่อาหารฝีมือแม่อร่อยต้องกิน

“ไหมกินไม่เยอะนะคะแม่  ตอนนี้น้ำหนักขึ้น”  ลูกสาวบอก นางสมรพยักหน้า

“แม่อุตส่าห์ทำนะ แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายของโปรดลูก”

ลินจงเดินลงมาชอบปิ้งในห้างสรรพสินค้า ส่วนที่เป็นเซ็ทอาหารของชาวญี่ปุ่น  สำหรับฮารุตะที่เขาเข็นรถแล้วหยิบจับข้าวของใส่ส่วนมากเป็นบะหมี่น้ำจิ้มเครื่องปรุงซอสญี่ปุ่นและสาหร่าย รวมทั้งอาหารกล่อง

 

 

เก่งรบมายืนเมียงมองแถวนี้เขารู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของไหมวาด  ไฟข้างในเปิดแสดงว่าไหมวาดอยู่  แต่ไม่กล้าเข้าไป จนกระทั่งข้างบ้าน  สุนีย์ซึ่งเป็นป้าของไหมวาด  “มีธุระอะไร”

“มาหาไหมครับ”  เขาหันขวับไปตอบ

“วันนี้แม่ไหมมา  ลองเคาะประตูสิ”  เขาตกใจกับคำกล่าว  มีแม่ของไหมวาดอยู่ข้าง ในซึ่งเขาไม่เคยเห็นหน้าท่าน ใจตื่นกลัว ไหมวาดเล่าให้ฟังว่า แม่ไม่ได้พักอยู่ด้วยกันที่นี่     แต่นานๆจะมาหาสักครั้ง   เพราะแม่ทำงานเป็นแม่ครัวอยู่ร้านอาหารแถวฝั่งธน  กล้าๆกลัวๆ ตัดสินใจหมุนตัวกลับ

ไหมวาดได้ยินเสียงเหมือนป้าคุยกับใครอยู่จึงเดินออกมาดู

“เก่ง”  เก่งรบเลยหมุนตัวกลับ

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น