อริรักกัน

ตอนที่ 16 : แนวสร้างสรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ย. 58

“จ้อน” เก่งรบทักเพื่อนที่เจอคนแรกหลังจากเข้าโรงเรียน จ้อนลงจากรถเมล์ก่อนหน้าเขาเล็กน้อย  เก่งรบข้ามสะพานลอยมา   “อ้าวรบ  เราก็เพิ่งมาถึง”

“เมื่อคืนนอนดึกดูบอล” จ้อนเอ่ยต่อ

“เราไม่ได้ดู  หลับ”

“อ้าว พี่ชายเก่งมาส่งไม่ใช่เหรอ วันนี้เดิน”

“รถเสียน่ะพี่เขาเอาไปซ่อม  เรานั่งรถแมล์มา”  ระหว่างเดินก็คุยกัน

“เก่งดีนะบ้านอยู่ใกล้ มาญาติมาส่งทุกครั้ง”   จ้อนพูดเหมือนน้อยใจอะไรบางอย่างกับชีวิต  เขาตบบ่าเพื่อน

“จ้อนอย่าคิดอย่างนั้นสิ เรามีญาติ แต่คงไม่พึ่งพาเขาไปตลอดหรอก เราต้องช่วยเหลือตัวเองด้วย”

จ้อนหน้าซึมไปนิด  เก่งรบสังเกต

“มีอะไรเหรอ”

“เรามีญาติเหมือนกับไม่มี แค่ขออาศัยเขา  ทางญาติเขาอยู่เป็นครอบครัว เราก็เกรงใจเขา  น้าของเราก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเกรงใจน้าสะใภ้”

“ทำใจเย็นๆน่า  ไม่มีอะไรหรอกค่อยๆแก้ไข”

“เราอยากยืมมอเตอร์ไซค์น้า  ขับมาเรียน ยังไม่กล้า  น้ามีตั้งสองคัน อีกคันให้ลูก ส่วนอีกคันจอดอยู่เฉยๆ  น้าสะใภ้ขายของที่ตลาด” นี่คือความในใจที่จ้อนเอ่ยระบาย

“พ่อแม่ของจ้อนล่ะ”

“พ่อแม่เราอยู่ชลบุรีอาชีพประมง”

“เสาร์อาทิตย์นี้เราจะกลับไปหาพ่อแม่แล้วล่ะ”

“ไปทำไม”

“ขอตังค์ จะหมดแล้ว ไม่พอใช้  น้ามีให้ใช้ แต่มันก็ไม่พอ เราอยู่กินกับเขาด้วย”  จ้อนบอกเหตุผล แล้วหันมาทางเก่งรบยิ้มให้

“เก่ง  ไปบ้านเราไหม”  เก่งรบส่ายหน้า

“คงไม่หรอก เราเพิ่งมาอยู่ไม่กล้าไปไหน ก็อยู่บ้านญาติ ก็ต้องช่วยลุงกับป้าขายพวงมาลัย ช่วยงานบ้าน เราก็เหมือนกับจ้อน ที่มาอาศัยขอที่หลับที่นอนกับท่าน  แต่ลุงกับป้าเราใจดี”

“เป็นอย่างเก่งดีเนอะ  ญาติใจดี”  เพื่อนคนนี้ดูเหมือนมีความในใจหลายอย่างที่ไม่กล้าระบายให้ใครฟัง จากนั้นเตรียมตัวเข้าแถวเพื่อเคารพธงชาติ  จะได้ถึงเวลาเรียนภาคเช้าคาบแรก

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น