อริรักกัน

ตอนที่ 11 : งานสร้างสรรค์ อริรักกัน มาต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ส.ค. 58

เก่งรบเลิกเรียนยังเข้ามาช่วยป้าเก็บของกลับบ้าน  และทุ่มกว่าเขายังช่วยลุงขายพวงมาลัยเหมือนเดิม

 

ค่ำสนิทระหว่างที่เดินออกไปซื้อกับข้าว ป้าบอกให้ซื้ออาหารตามใจที่อยากกินให้เงินมาหกสิบบาท เพราะคิดว่าเก่งรบน่าจะเบื่ออาหารเดิมๆ  ในซอย แม้จะเป็นชุมชนแคบ  แต่ว่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้ามากมี  จอดขายของกันพรืด มีให้เลือกไม่หวาดไม่ไหว ทั้งของคาวหวานและอาหารตามสั่ง เขาหยุดตรงหน้าร้านผัดไทย   อยากกินขึ้นมาทันที  แต่ทว่ามีคนยืนอยู่ก่อนหน้าแล้ว  เป็นผู้หญิง  ผมซอยสั้นระดับบ่า  หน้าตาเหมือนคุ้น  เพราะหุ่นอวบแบบนี้ผิวขาว  พอหันหน้ามา   ไหมวาดตกใจ ที่ได้เจอเขา  ไม่นึกเลย

“อ้าวไหม”  เขาทักก่อน คราวนี้รู้จักชื่อ  ไหมวาดเงียบไปครู่  รู้จักกันแล้ว แต่รู้สึกเขิน จึงไม่กล้าทัก แต่ยิ้มให้  เขาค่อยเบาใจ แม้ไม่ตอบ  ไม่อยากเห็นสีหน้าที่บึ้งตึงอย่างเดียว    “วันนี้อยากทานผัดไท”  เขาถามก่อน

“ใช่ แล้วเอ้อ เธอล่ะ”

“ก็ผัดไท เหมือนกัน เลยมายืนรอ” ตอบด้วยรอยยิ้ม

“อ้าว  ป้าเอี่ยมจะชอบทำกับข้าวไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่กินในบ้าน”

“ป้าก็นึกว่า เอ้อ เก่งจะเบื่อ  เลยให้ตังค์มาซื้อกับข้าวกินเอง”  ผัดไทของไหมวาดพับเป็นห่อใส่ถุงให้เรียบร้อยพร้อมผักหัวปลีกับถั่วงอก  แต่ใบกุยช่ายอย่างเดียวที่ไหมวาดไม่ชอบ รสที่ร้อนแรงเผ็ด  อีกอย่างเห็นว่าไม่เหมาะกับไต  มีกลิ่นฉุน แต่พี่สาวของเอกลับชอบ  วันนี้เจ๊หลินยังนอนอยู่ในห้อง สักพักถึงจะไปทำงาน  ฝากให้ไหมวาดซื้อกะเพาะปลามาฝากด้วย   “กลับแล้วเหรอ”  ทักไหมวาด เพราะเห็นเด็กสาวกำลังขยับตัว

“ยังหรอก  ซื้อกระเพาะปลาให้เจ๊ก่อน”

เก่งรบทานอาหารเสร็จมื้อเย็น  เขาจะออกไปช่วยขายพวงมาลัย  หญิงสาวก้าวออกจากบ้าน

“อ้าวเจ้”  หล่อนเขม้นตามอง ไม่ชอบใจ

“เรียกใครเจ้  ฉันไม่ใช่เป็นญาติของเธอ”

“ผมเรียกตามไหมครับ”  ระหว่างเดินด้วยกัน  ลินจงหันมาพิจารณาอีกครั้ง  น่าจะเป็นเด็กหนุ่มที่มาเจอเมื่อหลายวันก่อน   “เอ เธอนี่เอง  ที่เข้ามาอยู่บ้านของน้าเอี่ยม”

“ใช่ครับ น้าเอี่ยมที่เจ้ว่า เป็นป้าของผมแท้ๆ”  ลินจงพยักหน้าเข้าใจ

“จะออกไปไหนค่ำคืนดึกๆอย่างนี้แล้ว  เรียนหนังสือไม่ใช่เหรอ  ฉันเห็นเธอแต่งชุดพวกนักเรียนช่างกล”  เจ๊คุยไปเรื่อยเปื่อย อาศัยเป็นเพื่อนร่วมเดิน  เก่งรบพยักหน้า  ถามเจ๊บ้าง     “เจ๊ ทำงานอะไร เห็นออกหัวค่ำทุกครั้ง”

“บาร์”  หล่อนตอบสั้น  เก่งรบพยักหน้าเข้าใจ  การแต่งกายของหล่อนก็บ่งบอกอยู่  เขาอยากจะเข้าใจมากกว่าเดิมและเพื่อแน่ใจ  “งานดีมั๊ยครับ”

“ดีสิ  ไม่งั้นฉันจะทำเหรอ”  หล่อนตอบเท่านี้

“งั้นผมทำได้มั๊ย”  หล่อนหันมามองคนร่วมเดินคุย

“อย่างเธอ  ทำได้ไง เขามีแต่ผู้หญิงที่ทำแบบนี้ เอ แต่พวกเสริฟ์  น่าจะได้ แต่ร้านเต็มแล้ว”  หล่อนตอบ

“แล้วนี่ไปไหน”

“ช่วยลุงขายมาลัย สักพักค่อยเข้าบ้าน”  ตอบเจ๊หลิน จากนั้นเขาแยกทางกับหล่อน ซึ่งเดินไปเรียกแท็กซี่  เพื่อให้ทันเวลางาน  จากนั้นหล่อนปิดประตู รถก็แล่นจากไป  เก่งรบเดินไปตามฟุตบาธ  ที่ตั้งร้านขายพวงมาลัยแห่งเดิม  นายแท้นั่งตบยุงไปพลางๆ วันนี้ไม่ใช่วันพระ  ลูกค้าห่าง และค่อนข้างขายยาก  ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเพิ่งได้พวงเดียว

“ลุง”

“อ้าว เก่ง  ไม่นอนล่ะ”

“เก่งจะมาช่วยลุง  ขายเป็นไงบ้างครับ”

“เงียบเชียบเลยวะ เก่งเอ๋ย” แกพูดบ่น พร้อมกับสีหน้าที่เครียดประสาคนขายของไม่ได้  เก่งก็พลอยสีหน้าไม่ดีด้วย แต่เขาให้กำลังใจ

“เก่งมา อาจจะเป็นตัวนำโชคก็ได้ครับ  กวักเงินเข้าร้าน”  ลุงได้ฟังแล้วยิ้มแทนเครียด

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น