ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,914 Views

  • 323 Comments

  • 508 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,054

    Overall
    48,914

ตอนที่ 54 : แมวดำข้าก็หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

            ออกมาจากห้องลับแล้วมู่เฉิงชางก็ยังกังวลเรื่องนี้อยู่ เขาทิ้งให้องครักษ์ลับอยู่สืบข่าวที่เมืองหลวงด้วยก่อนจะทราบว่าสกุลเสิ่นกำลังตามหาบางอย่างแม่ทัพเสิ่นมาที่เรือนของเขาในช่วงสายซึ่งเป็นวันเดียวกันกับที่พวกเขาเดินทางในยามกลางดึก ท่าทางร้อนรนเป็นอย่างมาก เขาเองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดเสด็จพ่อจึงเป็นกังวลนัก ถึงกับให้เขาออกจากเมืองในคืนนั้นหรือความเป็นมาของลู่เหม่ยจิงจะซับซ้อนกว่าที่คิดอย่างนั้นหรือ 


     ในตอนนี้ยังมีหลายสิ่งที่เขายังตัดสินใจไม่ได้ 


     เขาเองก็ทำได้เพียงประวิงเวลาไปก่อนเท่านั้นเอง เหตุการณ์ในยามนี้ไม่เหมือนก่อนนักจะบอกว่าเขารำคาญที่นางพูดมาก หรือบางครั้งก็เหงาหากไม่ได้ยินเสียง บางครั้งการทะเลาะกับลู่เหม่ยจิงกลับเป็นความสบายใจอย่างหนึ่งของเขาด้วยซ้ำไป                    




            ที่เรือนของกวนจื่อหรงก็ได้ต้อนรับบุรุษอีกหนึ่งที่เดินทางข้ามเขาไกลหลายร้อยลี้ เมื่อทราบชื่อเสียงเรียงนามแล้วเขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ช่วงหลังมานี้เรือนสกุลกวนช่างมีผู้คนบารมีใหญ่โตมาข้องแวะเหลือเกิน   

            “ข้ามาขอพบท่านลู่จะได้หรือไม่” กวนจื่อหรงคำนวณลักษณะและรูปการเห็นว่าไม่น่ามีปัญหาจึงได้ผายมือเชิญอีกฝ่ายพร้อมให้คนจัดน้ำชาไปที่สวนหลังบ้านก่อนจะเรียกหากวนเฉินฝูทันที             

            สองพ่อลูกร้อนใจแต่ก็ทำได้เพียงชะเง้อมองไปยังสวนหลังบ้านเท่านั้น เวลาก็ผ่านไปครู่ใหญ่แล้วที่บุรุษทั้งสองเข้าไปสนทนากันในสวนเจ้าของเรือนกับธิดาร้อนใจเป็นอย่างมาก ไม่ทราบว่าพวกเขาสนทนาอะไรกันบ้างชายหนุ่มผู้นั้นกลับไปแล้ว จะมีก็แต่สหายรักกลับนั่งทำหน้าเศร้าเพียงลำพัง        

            “เจ้าจำคุณหนูสกุลเสิ่นได้ใช่หรือไม่” ลู่จิ้งเหวินกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ซึ่งเล่นเอาอีกฝ่ายขมวดคิ้วเพื่อทบทวนความทรงจำ       

            “แน่นอนว่าข้าย่อมจดจำนางได้ นางงดงามถึงเพียงนั้น”       

            “ไม่ใช่งดงามอย่างเดียวนะ ชีวิตนางแวดล้อมด้วยความอันตรายมากมายเกินกว่าจะคาดเดาได้” แล้วลู่จิ้งเหวินก็ตัดสินใจเล่าเรื่องในอดีตให้กวนจื่อหรงได้ฟังพอฟังจบเขาก็ได้แต่ยกมือทาบอก ไม่คาดคิดว่าชีวิตของอีกฝ่ายจะพลิกผันไปมาได้ถึงขนาดนี้         

            “แล้วทำไมถึงได้ดูกังวลเช่นนี้”      

            “แม่ทัพเสิ่นกำลังให้คนสืบประวัติของนางอาจจะเพราะเหม่ยจิงหน้าเหมือนแม่ของเขามาก พวกเขาคงเริ่มสงสัยแล้วที่มาวันนี้ก็คือเสิ่นเฟยซิ่นบุตรชายของเสิ่นเจ้าเหรินแม่ทัพตะวันออกของต้าเหยียน”       

            “อะไรนะ เจ้าหนุ่มคนนั้นคือรองแม่ทัพตงหลินงั้นหรือ”         

            “เขามาบอกเรื่องอันตรายที่กำลังจะเข้ามาใกล้ตัวของเหม่ยจิง แล้วตัวเขาก็อยากพบน้องสาวของเขาด้วย” แน่นอนว่าก่อนที่เสิ่นเฟยซิ่นจะมาพบเขาทางนั้นต้องสืบมาจนมั่นใจอยู่แล้ว เมื่อวานนี้ตอนขึ้นเขาไป่หลิงไต้ซือเพิ่งบอกบางอย่างแก่เขาว่า ดวงดาวจะส่องสว่างได้หากยังมีแสงส่อง จะใกล้จะไกลก็ต้องไม่ให้แตกสลาย ตอนนั้นเขายังไม่ทราบว่าบุตรสาวไปสร้างเรื่องที่จินหวง เพิ่งจะมารู้เรื่องตอนมีคนมาติดตามหานางนี้เอง      

            “แล้วไม่ดีหรือ อย่างน้อยพี่น้องก็จะได้พบกัน”         

            “หากมีเพียงตระกูลเสิ่นข้าคงไม่เป็นไร แต่เรื่องนี้ฮองเฮาต้องไม่พอพระทัยอย่างแน่นอน”           

            “ทำไมกัน”         

            “ก่อนหน้าที่หรูซื่อจะมาพบข้านางถูกคนที่สวมชุดเหมือนทหารในวังไล่จับที่เนินเขา ตอนนั้นข้าได้เข้าไปช่วยนางไว้ จนทำให้ทราบว่าเพราะนางงดงามมากจึงถูกเลือกให้เข้าไปเป็นพระสนมในวัง แต่ฮองเฮาไม่ทรงโปรดให้มีอิสตรีที่งดงามกว่าพระนางมาเพิ่มเติม ดังนั้นนางจึงถูกกำจัดอย่างเงียบๆ” แต่เขาก็มักจะเข้าไปเจออยู่บ่อยครั้ง ช่วยกันไปมาก็เลยเกิดความรู้สึกดีต่อกัน หนสุดท้ายคือนางถูกปองร้ายตอนที่กำลังเดินเล่นกับสาวใช้ในตลาด เขาที่เพิ่งอ่านหนังสือเตรียมจะสอบเสร็จก็จะกลับห้องพักพอดีจึงได้ช่วยนางไว้ แต่หนนี้คนเหล่านั้นคงไม่คิดจะไว้ชีวิตจึงไล่ล่าอย่างเอาเป็นเอาตาย พวกเขาจึงหลบหนีไปเรื่อยก่อนจะตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเกิดของลู่จิ้งเหวินใช้ชีวิตอย่างสงบที่นั่นจนกระทั่งนางจากไป

            “เรื่องนั้นข้าจะค่อยๆหาทางออกช่วยเจ้าเอง”           

            “แต่ตอนนี้คุณชายเสิ่นอยากพบเหม่ยจิง ข้าจะให้พวกเขาพบกันอย่างไรดี”ตอนนี้ท่านอ๋องไม่อนุญาตให้นางออกจากวังง่ายดายเหมือนเมื่อก่อน ตัวเขาจะไปพบบุตรสาวก็ไม่เหมาะนัก ทั้งสองนั่งสนทนากันก่อนที่กวนจื่อหรงจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นธิดาของตนเองเดินเตร่ไปมารอบๆเพราะอยากทราบเรื่องราวเช่นกัน          

            “ข้าพอมีวิธีแล้วล่ะ”



            ในเมืองเซิ่งหนานยามนี้กำลังมีข่าวสะพัดออกไปว่าจะมีขบวนของในวังส่งพระชายาเดินทางมาอีกคน น่าจะถึงเซิ่งหนานในอีกหลายวันถัดไป ซึ่งชาวบ้านเองพอได้ยินก็ทั้งไม่ค่อยชอบใจนัก กว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะเสด็จไปไหนมาไหนด้วยกันพวกเขารอมาตั้งนาน กว่าแม่นางเผิงจะยอมหายตัวไปแม้จะหาเหตุในการจากไปของนางไม่ได้แต่พวกเขากลับโล่งใจ  

            ไม่มาก็ดีแล้ว แต่หลังจากที่ท่านอ๋องเสด็จไปเมืองหลวง ในวังยังจะส่งคนมาอีกหรือ เรื่องนี้ลู่เหม่ยจิงเองก็ร้อนใจไม่น้อย แม้ว่าโหลวอี้เจี๋ยจะหาทางออกว่าให้นางมาก่อน ส่วนพิธีแต่งตั้งอาจจะล่าช้าไปบ้างเพราะเซิ่งหนานยังต้องขุดลอกคูคลองเพื่อทำการเกษตรท่านอ๋องอาจจะไม่สะดวกในช่วงนี้ ก็ยังทัดทานไม่ได้         

            “พระชายาเพคะ เรื่องชายารอง”   

            “ท่านอ๋องเคยบอกข้าแล้วล่ะ มันเป็นเรื่องสำคัญของบ้านเมืองไม่ใช่หรือไง”ในเมื่อนางไม่มีทายาทสักทีก็เกิดช่องว่างให้พวกเขาหาข้ออ้างได้อยู่แล้ว                      “หม่อมฉันว่าต่อไปเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะเพคะ” หลายวันมานี้มีแต่คนเตือนนางเรื่องนี้ นางเริ่มอึดอัดเป็นอย่างมากอยากออกไปเที่ยวเล่นให้สบายใจเหลือเกิน        

            จูเอ๋อร์เราออกไปข้างนอกกันดีกว่า”          

            ไปไหนหรือเพคะ”         

            ออกไปดูชาวบ้านทำนากัน” ที่เซิ่งหนานฤดูหนาวเพิ่งผ่านไปได้ไม่นานชาวเมืองก็เริ่มไถนาปลูกข้าวทำมาหากินแล้ว นางเองก็ไม่ได้สูดอากาศท้องนามานาน ขอไปเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยก็แล้วกัน


            หลี่จื้อเหยาพานางนั่งรถม้ามาถึงบริเวณที่ชาวบ้านกำลังขุดลอกคูคลองเพื่อการเกษตรจึงหยุดดูด้วยความสนใจ นางเริ่มจากการดูชาวบ้านที่ปักดำต้นกล้าที่ริมทางจึงอยากลงไปช่วย นางคิดถึงสมัยที่นางอยู่กับบิดาอย่างมาก เคยสนุกมากกว่านี้แม้จะลำบากกายแต่ก็ไม่เคยลำบากใจ   

            พระชายาเพคะ”           

            ชู่ว์” นางถลกขากางเกงขึ้นแล้ววิ่งลงไปในท้องนาอย่างรวดเร็วสุดที่จูเอ๋อร์กับหลี่จื้อเหยาจะคัดค้านได้ทัน ทั้งสองจึงทำได้แค่มองหน้ากันไปมารอผู้เป็นนายที่อาสาชาวบ้านปักต้นกล้าอย่างมีความสุขกลับขึ้นมาเท่านั้นเอง       







            ที่บนถนนใหญ่มู่เฉิงชางในชุดชาวเมืองปกติควบม้าผ่านไปกับโหลวอี้เจี๋ยแต่เขาสังเกตว่ารถม้าที่จอดริมทางนั้นค่อนข้างคุ้นตาจึงแวะดูก่อนจะพบว่าชายาของเขากำลังแบกต้นกล้าวิ่งเล่นในท้องนาอย่างมีความสุขมีสาวใช้กับท่านพ่อบ้านปรบมือให้กำลังอยู่ข้างรถม้า ซึ่งภาพนี้หลี่จื้อเหยาถึงกับอมยิ้มในความซื่อสดใสของพระชายาลู่ก่อนจะแสร้งทำเป็นเคร่งขรึมเดินเข้าไปหาหลี่จื้อเหยา          

            “ท่านอ๋อง”         

            นางเป็นบ้าอะไรอีก”      

            พระชายาบอกว่านางคิดถึงบ้านเพคะ พอมาเจอชาวนาทำนาไม่ถูกวิธีนางทนไม่ไหวจึงลงมือสอนเอง”   

            ไม่ถูกวิธี”         

            ใช่เพคะ” แล้วอย่างไหนคือถูกวิธีกัน เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนขอชมการทำนาโดยชาวนาผู้เชี่ยวชาญสักหน่อยก็แล้วกัน ลู่เหม่ยจิงทำได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวจนชาวบ้านมามุงดูพร้อมกับบอกว่านางปักดำเป็นระเบียบนัก ลู่เหม่ยจิงที่วันนี้ไม่ได้อยากกลับตำหนักอยู่แล้วก็รื่นเริงบันเทิงใจโดยไม่ทันได้หันกลับไปมองเลยว่าข้างรถม้าของนางนั้นมีม้าตัวใหญ่พร้อมเจ้าของมาเพิ่มอีก             
            นี่นังหนูเจ้าทำนาเก่งเช่นนี้ ใช่ออกเรือนไปหรือยัง”  

            ข้าเหรอท่านป้า ออกเรือนแล้วแต่ยังไม่มีสามีเจ้าค่ะ” ได้ยินนางตะโกนโต้ตอบกับชาวบ้านแล้วโหลวอี้เจี๋ยกับอีกสองคนได้แต่ยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะจะบอกว่านางโกหกก็ว่าไม่ได้ พระชายาออกเรือนแล้วแต่ห้องหอไม่ได้เข้าสักทีอันนี้เป็นที่รู้กันในหมู่คนสนิท มู่เฉิงชางเดินเข้าไปใกล้จุดที่นางยืนอยู่ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย      

            แล้วที่ยืนอยู่ตรงนี้เขาเรียกว่าอะไร”          

            ท่านอ๋องเสด็จมาได้ยังไงเพคะ” ชาวบ้านที่ยืนในโคลนตมได้ยินนางเรียกขานก็เลิกลักไม่รู้จะทำตัวยังไงดี แล้วท่านอ๋องเสด็จมาที่นี่ได้ยังไงมัวแต่สนทนากันอย่างออกรสเลยไม่ทันสังเกตว่ามีคนมากันเลยสักคน         

            เรียกข้าถูกนี่ว่าท่านอ๋อง แล้วข้าเป็นใคร”   

            เป็นเจ้าเมืองเซิ่งหนานอย่างไรกันเพคะ” ต่อหน้าคนอื่นลู่เหม่ยจิงมักจะมีนิสัยเช่นนี้ หนก่อนนางก็ไม่ยอมบอกว่าเขาเป็นสามีนางปล่อยให้รัชทายาทเฝิงเยว่มีตีสนิทจนเขาคิดว่านางจะแปรพรรคไปเสียแล้ว หนนี้มีหนุ่มชาวบ้านมาให้ความสนใจนางก็จะไม่ยอมบอกอีกอย่างนั้นหรือ     

            ท่านอ๋องเพคะ โคลนตมมันสกปรกรบกวนไปรอที่โน่นก่อนดีมั้ยเพคะ”เจ้าของที่นาเริ่มกังวลหาทางให้เจ้าเมืองของตนเองหลบออกไป          

            “ไม่ได้หรอก ข้าต้องจับแมวกลับบ้านไปด้วย”           

            แมวที่ไหนกัน” ทุกคนทำหน้างงเพราะที่ยืนอยู่ด้วยก็ไม่มีสัตว์เลี้ยงเลย            “แมวดำน่ะ มันดื้อนิดหน่อย ชอบปีนกำแพงมาเที่ยวข้างนอก ขึ้นมาได้แล้ว” เข้าใจแล้วเขาว่านางนี่เอง ลู่เหม่ยจิงไม่ได้อยากขึ้นนักหรอกนางกำลังสนุกแต่ในเมื่อความซวยที่เขาผ่านทางมาพบเข้า ยอมกลับไปก่อนแล้วค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน           


            ไปล้างเท้าด้วย” ชาวบ้านมองหน้ากันด้วยความแปลกใจว่าเจ้าเมืองของตนเองมารอสตรีคนเมื่อครู่ทำไม แต่เมื่อพิจารณาแล้วกลับพบว่านางมีผิวคล้ำดำเหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง      

            เมื่อครู่นี้พระชายาลู่หรือเปล่า”    

            น่าจะใช่นะท่านป้า ไม่อย่างนั้นท่านอ๋องจะมารอรับกลับทำไมกัน”    

            ข้าพูดอะไรผิดไปมั้ย หัวข้าจะหลุดจากบ่ามั้ย”       

            ถ้าไม่นับที่ท่านจะหาสามีให้นาง นอกนั้นก็ไม่มีปัญหาใดแล้ว” ทุกคนแตกฮือกลับที่นาตนเองตั้งใจปักชำต้นกล้าตามที่นางเคยบอกไว้ไม่นานก็เป็นแถวเรียงสวยงามน่ามอง ข่าวก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็วว่าท่านอ๋องกับพระชายามาช่วยชาวบ้านทำนา ไม่ถือตัวแล้วก็รักกันมากขนาดพระชายาเปื้อนโคลนเช่นนั้นท่านอ๋องยังเดินจูงมือนางกลับไปด้วยกันเลย ซึ่งสิ่งที่พวกเขาไม่ทราบก็คือนางไม่อยากกลับไปกับเขาต่อรองกันไปสุดทางแต่สุดท้ายก็โดนลากไปล้างตัวที่ลำธารส่วนเขากับท่านโหลวไปนั่งรอที่ค่ายทหารแทน เรื่องราวมันไม่ได้หวานแหววเลยสักนิดเดียว    



++++++++++++++++

เก่งๆอย่างหนูลู่ใครก็อยากได้เป็นสะใภ้เน้อ

ใครจะไปรู้ว่าท่านอ๋องเลี้ยงแมวดำในวัง

อาการคือหนักแล้วพี่มู่เอ๊ยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #110 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:52
    เริ่มเข้าที่แล้ว...น่ารัก
    #110
    0
  2. #67 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:50
    พาไปล้างตัวแล้วทำไมผงถ่านไม่ออกสักทีอ่ะ..ปล.ไม่อยากให้มีชายารองแต่ถ้ามีนางเอกก็ต้องไม่แสดงท่าทีว่าเกรงใจชายารอง
    #67
    0
  3. #63 rain naja (@3330700244974) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 16:59
    สนุกมากไปเลย
    ถ้าไรท์ย้ายไปอยู่หมวด อดีต ปัจจุบันอนาคต
    ต้องมีคนติดตามเยอะมากแน่ใจ
    #63
    2
    • #63-1 วรัทชิยา (@waratshiya) (จากตอนที่ 54)
      17 มีนาคม 2562 / 00:02
      งั้นย้ายหมวดคืนนี้เลยจ้า5555
      #63-1
    • #63-2 Funny cute Bunny (@funny31) (จากตอนที่ 54)
      17 มีนาคม 2562 / 01:57
      เราว่าแล้วว ปกติเฝ้าหมวดนี้ไม่เคยเจอนิยายเรื่องนี้เลยค่า ขอบคุณที่ย้ายหมวดมานะคะ เลิฟฟฟ ❤❤
      #63-2