ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,549 Views

  • 323 Comments

  • 514 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,689

    Overall
    48,549

ตอนที่ 39 : ชีวิตใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

            พอถึงเวลาจวนพลบค่ำหลังจากเล่นน้ำจนสบายใจแล้วจูเอ๋อร์ก็มานั่งรอรับนางที่ริมฝั่งสีหน้าของอีกฝ่ายยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ลู่เหม่ยจิงทอดสายตามองอีกฝ่ายด้วยความใคร่รู้   

            “ทำไมยิ้มเช่นนั้น”           

            “หม่อมฉันดีใจเพคะ”      

            “เรื่องอะไรกัน บนป่าเขาขนาดนี้มีใครมาส่งข่าวอะไรอย่างนั้นหรือ”     

            “ไม่เลยเพคะ พระชายาต่างหากที่ทำให้หม่อมฉันดีใจ”         

            “ข้าน่ะหรือ?” นางชี้ตนเองก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากอีกฝ่ายพร้อมตวัดสวมเสื้อผ้าด้วยความเคยชิน สายตาของนางมองไปที่มือตนเองด้วยแววตาแปลกใจก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน           

            “จูเอ๋อร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”    

            “หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะ ตอนที่เดินกลับมาหนแรกพระพักตร์ของพระชายาสดใสมากแล้ว แต่ตอนนี้กลับยิ่งงดงามขึ้น ตอนนี้หม่อมฉันว่า...” นางกำนัลสาวส่งกระจกให้นางส่องมองตนเองก่อนจะอ้าปากค้างด้วยความไม่เชื่อสายตา 


         “นี่มัน...” เป็นไปได้อย่างไรกัน นางจะหน้าตางดงามเช่นนี้ได้ยังไง สตรีที่ผิวพรรณขาวเนียนเช่นนี้นางไม่เคยพบเจอมาก่อน         

            “ข้าไม่ได้สลับวิญญาณกับผู้ใดมาใช่หรือไม่”           

            “ไม่หรอกเพคะ นี่แหละคือความงามที่แท้จริงแล้ว หม่อมฉันว่าเรารีบกลับไปทูลท่านอ๋องดีมั้ยเพคะ ว่าพระชายาเองก็งดงามแล้วเผื่อท่านอ๋องจะเห็นใจพวกเราบ้าง” ใบหน้าตื่นเต้นดีใจของลู่เหม่ยจิงเหือดหายไปในทันทีที่ได้ยินชื่อของบุรุษอีกคน                       

            จริงด้วยสิ นางยังมีสวามีที่รักนี่นา

            ความจริงแล้วนางต้องรีบลงเขาพร้อมกับรายงานต่ออีกฝ่ายอย่างเร่งด่วน เพราะเขาเคยบอกว่าหากนางไม่งดงามราวเทพธิดาก็อย่าใกล้ตัวเขา  มาบัดนี้จะได้เวทมนต์หรือสิ่งใดก็ตามสิ่งที่นางเคยขอพรมาโดยตลอดก็ได้สัมฤทธิ์ผลแล้ว         

            นางมีผิวพรรณดั่งเช่นสตรีงดงามผู้อื่นแล้ว 

            แต่เซิ่งหนานอ๋องก็คงจะระแวงนางในเรื่องการเป็นไส้ศึกหรือตัวส่งข่าวเช่นเคย หลายวันที่ผ่านมาที่เขาให้นางออกมาอยู่นอกวังตอนแรกก็น้อยใจแต่ตอนนี้นางกลับสบายใจ ในเมื่อมู่เฉิงชางรังเกียจที่นางไม่งดงาม นางก็จะทำให้เขาอยู่กับสิ่งที่เขาไม่ชอบแทน                      

            ข้าขอเอาคืนท่านบ้างก็แล้วกัน


            “จูเอ๋อร์ฟังข้า เจ้าไม่ต้องรายงานเรื่องนี้ พวกเรากลับอาศรมกันเถอะ พอรุ่งเช้าให้พี่หลี่มาพบข้าด้วย” หญิงสาวออกคำสั่งเสร็จแล้วก็เดินนำนางกำนัลคนสนิทกลับไปนั่งสวดมนต์ภาวนาต่อไป  คืนนี้นางจะขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณเทพเทวดาทั้งหลายที่ทำให้นางได้คลายความทุกข์ใจสักที 


+++++++++++++++++++


            ในยามเช้าลู่เหม่ยจิงก็ลงมาไหว้พระที่ศาลาตามปกติโดยที่ด้านล่างมีเพียงหลี่จื้อเหยา ไต้ซือไป๋คุน และอีกบุรุษที่ขึ้นมาเพื่อแจ้งข่าวบางอย่างแต่มิคาดว่าจะมารับทราบความลับกับเขาด้วยอย่างบังเอิญ ท่านไต้ซือพิจารณานางแล้วก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก สวดมนต์จบแล้วก็กลับเข้าที่พำนักของท่านไปเหลือแต่พวกเขาที่ยังนั่งอยู่กลางลานวัด           

            “พระชายาจริงหรือนี่” โหลวอี้เจี๋ยเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง ส่วนหลี่จื้อเหยานั้นพอจะมองออกแต่แรกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่แต่อย่างใด เพียงแค่นางมอมแมมไม่ได้รับการดูแลอย่างถูกต้องเท่านั้นเอง         

            เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นในวันนี้เขาจึงไม่แปลกใจนักเพียงแค่สงสัยว่าเหตุใดผู้เป็นนายถึงได้ชุบตัวจนงดงามขึ้นมาเพียงข้ามคืนเท่านั้นเอง          

            “เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ข้าสมควรต้องรีบกราบทูลท่านอ๋อง”         

            “ช้าก่อนพี่โหลว เรื่องนี้โปรดระงับเอาไว้ก่อนได้หรือไม่”          

            “เพราะอะไร”     

            “ข้ากับท่านอ๋องไม่ได้มีจิตปฏิพัทรต่อกันมาตั้งแต่แรก ข้าว่าเหตุผลเพียงเพราะผิวกายและหน้าตาของข้าที่เปลี่ยนแปลงไปจะมีผลต่อจิตใจเขาหรอก” พระชายาฉลาดอีกแล้วโหลวอี้เจี๋ยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองขาดในเรื่องนี้ด้วย          


               “แล้วจะทำเช่นไรต่อหรือพะย่ะค่ะ”       

            “ในที่แห่งนี้มีแค่พวกเราที่ทราบว่าข้ามีความเปลี่ยนแปลงดังนั้นก็ขอให้ช่วยเก็บเป็นความลับไปก่อน หากวันไหนท่านอ๋องรักข้าด้วยใจจริงข้าจะบอกเขาเอง แต่หากยิ่งอยู่กันไปยิ่งเข้ากันไม่ได้ ข้าก็จะไม่รั้งเขาเอาไว้แน่นอน”         

            “หมายความว่าอย่างไรกัน”          

            “ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก แต่ข้าอยากเอาคืนเขาสักหน่อย หากพวกท่านจะเมตตาก็ให้ช่วยสนับสนุนข้าด้วยก็แล้วกัน” โหลวอี้เจี๋ยนั่งฟังเหตุผลของนางแล้วก็นึกสนุกขึ้นมาเช่นกัน ท่านอ๋องปากบอกว่าไม่ชอบนางแต่กลับมีความหึงหวงจนออกนอกหน้าเขาเพิ่งทราบจากท่านไต้ซือว่ามีการปะทะคารมกันที่เชิงเขาเมื่อหลายวันก่อนที่รัชทายาทเฝิงเยว่จะเสด็จล่วงหน้าไปก่อน ซึ่งแน่นอนว่าน่าจะวันเดียวกับที่เจ้านายของเขามีสีหน้าโกรธขึ้งกลับตำหนัก       

            พระชายามีความคิดเข้มแข็งเช่นนี้ก็ดีแล้วจะได้เบาใจ          

            “หม่อมฉันจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถพะยะค่ะ”      



++++++++++++++++++

สบายใจไหมน้องลู่

ต่อไปอิอ๋องจะด่ายังไงคงไม่โกรธ ไม่น้อยใจ เพราะไม่ใช่ความจริง

5555555555             

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #105 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:43
    ความสวยมาพร้อมความฉลาดเลย
    #105
    0