ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,876 Views

  • 323 Comments

  • 507 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,016

    Overall
    48,876

ตอนที่ 38 : เกือบไปแล้ว ชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

            คนที่ยอมสวมรอยเป็นผู้อื่นมานานวันมาบัดนี้ก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างสบายใจเพราะถือว่าวันนี้นางจะได้กลับไปเป็นตัวของตัวเองสักที และแน่นอนว่านางมีเรื่องจะต้องสอบถามให้หนักจากลู่เหม่ยจิงด้วย เรื่องคืนนั้นมีเวลาสนทนาด้วยไม่มากนักนางต้องรู้ให้ได้ว่าสหายรักคิดยังไงถึงไปกับผู้ชายต่างเมือง    
 

           คิ้วโก่งงามที่ขมวดมุ่นไปมาคลายตัวลงพร้อมรอยยิ้มสดใสขึ้นมาทดแทนเมื่อเลิกผ้าม่านแล้วพบว่าผู้ที่อุตส่าห์ติดตามมาส่งตนเองในวันนี้เป็นใคร 

            ช่วยไม่ได้นะ นางทำตามที่เขาบอกแล้วว่าขอให้ช่วยงานท่านอ๋องให้ผ่านไปอย่างราบรื่น นางก็ทำแล้ว เขาให้นางขอได้ทุกอย่างนางก็ขอแล้ว คิดเสียว่าลิขิตสวรรค์ทำให้ทุกอย่างมันบังเอิญเช่นนี้ก็แล้วกัน          

            ในเมื่อนางคือพระชายา การเดินทางก็ย่อมต้องมีสาวใช้และท่านพ่อบ้านเป็นผู้ติดตาม แต่พ่อบ้านหลี่หนีหายไปตั้งเมื่อคืนนี้แล้วนางก็ไม่มีคนอารักขา ดังนั้นกวนเฉินฝูจึงขอโอกาสทองครั้งนี้ก็แล้วกัน           

            “คุณหนูกวนดีใจที่ได้กลับบ้านหรือดีใจที่ได้ท่านโหลวตามมาส่งกันแน่เจ้าคะ” จูเอ๋อร์ที่นั่งมาด้วยเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

            “เจ้านี่ร้ายกาจนัก เจ้านายเจ้าไม่เคยบ่นหรือไร”        

            “เจ้านายข้าซื่อจะตายไปเจ้าค่ะ นางตามคนไม่ทันหรอก”      

            “มันก็จริง” ถ้าตามทันคงไม่หลวมตัวติดตามรัชทายาทเฝิงเยว่ไปเยือนสามีตนเองแน่นอน          

            “หากท่านชอบองครักษ์โหลวน่ะข้าว่าท่านชอบก้อนหินดีกว่าเจ้าค่ะ” นางทำงานกับท่านโหลวมานานยังคิดภาพนายหญิงไม่ออกเลยว่าจะต้องมีลักษณะเช่นไร วันๆเอาแต่เข้าเฝ้า ดูแลท่านอ๋อง จับดาบ ฝึกวิชา อ่านตำรา นางกับเหล่าพี่น้องเคยถามไถ่กันหลายคนได้แต่ส่ายหัวแล้วบอกว่าวันที่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกกระมังที่ท่านโหลวจะได้กราบไหว้ฟ้าดิน             

            “เจ้าให้กำลังใจข้าเกินไปแล้ว”      

            “ข้าก็แค่ไม่อยากให้ท่านเสียใจ”     

            “ข้าแค่ชอบเขา อยากอยู่ใกล้ๆ เท่านั้นเอง” หลายวันมานี้นางมีความสุขมาก เวลานั่งข้างๆท่านอ๋องก็จะมีเขาคนนั้นมาอยู่ข้างๆเสมอ นางกลับห้องทีไรหลับสบายใจทุกคืน     

            “โอ๊ย” รถม้าหยุดตัวกะทันหันเล่นเอาสองสาวถึงกับไถลลงมาจากที่นั่งกองกันบนพื้นในทันที      

            “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” จูเอ๋อร์ร้องถามด้านนอกพร้อมกับยื่นมือไปแตะที่เอวตนเองเตรียมพร้อมเช่นกัน        

            “มีคนร้ายคุ้มกันด้านในให้ดี” เสียงโหลวอี้เจี๋ยร้องสั่งการก่อนจะมีเสียงปะทะกันดังขั้นมาเป็นระยะ แล้วเงียบหายไป การหลบในที่นี่อันตรายเกินไปนางจึงรีบพาอีกฝ่ายลงจากรถม้าแล้วหาที่ซ่อนตัวทันที          

            “วิ่งออกมาแบบนี้ไม่อันตรายเหรอ”

            “อยู่ในนั้นน่ากลัวกว่าเจ้าค่ะ” พูดไม่ทันขาดคำก็มีลูกธนูกลุ่มใหญ่พุ่งตรงเข้าไปในรถม้าซึ่งไร้ผู้คนไปแล้ว  

            หวังเอาชีวิตเลยหรือนี่      เฉินฝูยกมือปิดปากตนเองเพราะไม่คาดคิดว่าจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เมืองเซิ่งหนานสงบสุขมาตลอดครอบครัวนางเป็นบัณฑิตเจอเรื่องเช่นนี้เข้านางถึงกับขยับตัวไม่ออก      

            “ก้มลงเจ้าค่ะ ถ้าข้าไม่เรียกท่านห้ามขานรับเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” โชคดีที่พวกนางไม่ได้สวมเสื้อผ้าฉูดฉาดนักเลยไม่สะดุดตา แต่คนร้ายที่มาก็น่าจะหลายคนพวกเขากระจายกันลงมือและไม่ทราบว่ามีหลบอยู่อีกแค่ไหน    

            จูเอ๋อร์ดึงชายผ้ามาปิดตาอีกฝ่ายก่อนจะทะยานออกไปตรงลานด้านหน้าอย่างรวดเร็ว คนร้ายตรงหน้ารูปร่างไม่ใหญ่โตนักน่าจะเป็นสตรีที่พุ่งตรงเข้าหานางอย่างรวดเร็ว กระบี่อ่อนในมือนางตวัดออกอย่างว่องไวจนอีกฝ่ายต้องชะงักด้วยไม่คิดว่าสาวใช้อ่อนแอนางหนึ่งจะรู้วรยุทธ์      

            แต่เมื่อคิดจะถอยก็ไม่ทันเสียแล้ว โหลวอี้เจี๋ยกับองครักษ์บางส่วนที่ไล่กวดคนร้ายไปอีกทางย้อนกลับมาพอดีเช่นกัน           

            “จับมันให้ได้” คนร้ายได้ยินเช่นนั้นก็เตรียมท่าจะหลบหนีแต่ก็ไม่ทันองครักษ์ผู้เก่งกาจจนได้ เขาซัดเข็มเงินออกไปอย่างว่องไวทันทีที่ปะทะเข้าร่างอีกฝ่ายก็ทรุดฮวบลงทันทีแต่ยังไม่ทันเข้าไปจับกุมไว้ก็มีใครบางคนพุ่งเข้ามาหอบร่างนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ตอนแรกเขาคิดจะติดตามไปแต่ก็ห่วงสตรีอีกนางมากกว่าจึงหยุดไว้เพียงแค่นั้น

            “ตามไปดูแล้วกลับมารายงานข้าอีกที  ส่วนเจ้าวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาทำไมกัน” เขาทำตาดุให้จูเอ๋อร์คืนร่างซึ่งนางก็รีบเก็บอาวุธแล้ววิ่งไปหาหญิงสาวอีกคนอย่างรวดเร็ว   

            “ขออภัยท่านโหลว ข้ากลัวคุณหนูกวนจะเป็นอันตรายเลยวิ่งออกไปเจ้าค่ะคุณหนูกวนท่านไหวหรือไม่เจ้าคะ”        

            “ไหว แค่ตกใจมากไปหน่อย คนร้ายจะฆ่าข้าหรือ”    

            “น่าจะเป็นพระชายามากกว่าเพคะ ดีนะที่วันนี้ท่านโหลวมาด้วย ไม่เช่นนั้นพวกเราคงแย่แน่เลย

จ้าค่ะ” อา...นางเป็นหนี้บุญคุณโหลวอี้เจี๋ยหรอกหรือนี่      

            นางต้องทำเช่นไรดี         

            “ขอบคุณองครักษ์โหลว” 

            “ไม่เป็นอะไรแล้วก็รีบเดินทางกันเถอะ”       

            หลังจากที่รถเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง สตินางกลับมาแล้วกวนเฉินฝูถึงกับคว้าชายเสื้อขึ้นมากัดแน่นด้วยความเขินอาย ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด นางลืมไปเลยว่าตนเองไม่ได้อยู่คนเดียวจนกระทั่งจูเอ๋อร์กล่าวลอยๆขึ้นมาด้วยความเข้าใจอารมณ์ของสตรี นั่นโหลวอี้เจี๋ยผู้หวงตัวเชียวนะที่ยอมอุ้มสตรีเป็นครั้งแรก           

            “ท่านจะกรีดร้องข้าก็ไม่ว่าหรอกเจ้าค่ะคุณหนู ข้าเข้าใจ”

 


+++++++++++++++++




            แล้วขบวนเดินทางก็ถึงบ้านท่านบัณฑิตอย่างปลอดภัยจากนั้นผู้ติดตามก็แตกกันไปคนละทาง  จูเอ๋อร์รีบรุดไปพบเจ้านายบนเขา โหลวอี้เจี๋ยเองก็ต้องกลับไปจัดการงานด่วนที่เพิ่งพบเจอระหว่างทาง ส่วนกวนเฉินฝูนางได้สติหลุดลอยเข้าภวังค์ส่วนตัวไปนานแล้ววันนี้ทั้งวันนางไม่กินอะไรแต่คงอิ่มไปแล้วแน่นอน  

            “จูเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วเหรอ” ลู่เหม่ยจิงยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าสาวใช้คนสนิทมาถึง นางมีกิจหลายอย่างที่ไม่กล้าใช้งานหลี่จื้อเหยาจึงได้แต่ให้เขาเฝ้าด้านนอกก็พอ ซึ่งนางก็พบว่าอยู่บนนี้ก็สบายใจดี

            “เพคะ มีของฝากเยอะเชียวเพคะ”

            “เจ้าตั้งใจทำมาฝากข้าหรือเอามาฝากพี่หลี่กันแน่” ที่ถามนั้นเพราะนางจำได้ว่าหลี่จื้อเหยาชอบทานอะไรแล้วที่จูเอ๋อร์พกมานั้นส่วนมากจะเป็นของท่านพ่อบ้านมากกว่าของนางด้วยซ้ำไป      

            “ฝากทั้งสองคนน่ะสิเพคะ”          

            “แล้วไป ข้าแค่ถามเฉยๆ เหตุใดเจ้าจึงหน้าแดงเพียงนั้น”      

            “เปล่าสักหน่อย หม่อมฉันเดินทางมาไกล เลยรู้สึกเหนื่อยต่างหาก” เรื่องพวกนี้เหตุใดนางจะไม่เข้าใจ ธรรมชาติชายหญิงก็ย่อมต้องมีบ้าง นางเองเวลาพบมู่เฉิงชางก็ยังขัดเขินเลย ผิดก็แต่ว่าสีผิวของนางนั้นไม่อาจจะมองให้เห็นว่าสีแดงระเรื่อเป็นเช่นไรต่างหาก         

            “เช่นนั้นก็พักผ่อนก่อนเถิด เจ้ามาก็ดีแล้ว เมื่อวานท่านไต้ซือบอกว่าด้านหลังอาศรมนี้มีบ่อน้ำพุร้อนเผื่อเจ้าอยากไปแช่ด้วยกัน”

            “บนนี้หรือเพคะ”

            “ใช่ ไต้ซือไป๋คุนบอกว่านี่เป็นความลับมาก ท่านเลยสร้างเป็นอาศรมบังไว้”        “แล้วปลอดภัยแน่หรือเพคะ”        

            “เมื่อวานพี่หลี่บอกว่าที่นี่ปลอดภัย ห่างไกลจากเขตตัวศาลาไหว้พระ ไม่มีผู้คนขึ้นมา ส่วนลูกน้องของเขาก็อยู่ข้างล่างหมด หากเราไม่เรียกพวกเขาจะตามอยู่ข้างล่างแทน” นางบอกให้อีกฝ่ายคลายกังวลใจแต่กลับไม่ทราบเลยว่าที่หลี่จื้อเหยาให้คนของเขาไปรอด้านล่างนั้นเพราะข้างบนนี้มีจูเอ๋อร์ต่างหาก แค่บนนี้มีนางเขาก็หลับได้อย่างเต็มตาแล้ว




+++++++++++

เนียนกันทั้งนายทั้งบ่าว

จูเอ๋อร์นี่ตัวจี๊ด ไม่งั้นพี่โหลวไม่ฝากพระชายาไว้ด้วยหรอก อิอิ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #212 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 06:53
    นางรองฟิน แต่ท่านโหลวรู้บ้างหรือเปล่า 5555
    #212
    0
  2. #104 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:39

    ท่านโหลด....ฟินกับนางเลย
    #104
    0
  3. #48 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:02
    ท่านอ๋องๆมาๆมาแช่น้ำพุร้อนกัน คริๆ
    #48
    0
  4. #47 kai589 (@kai589) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:01

    เมื่อไหร่ท่านอ๋องจะเปิดใจเสียที

    #47
    0