ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,590 Views

  • 323 Comments

  • 513 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,730

    Overall
    48,590

ตอนที่ 36 : ดาวจะเคลื่อน หรือเดือนจะคล้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

            “เสียงดังตรงนั้นคืออะไรกันหรือ” ไต้ซือไป๋คุนนั่นเองที่เดินออกมาหลังจากที่ฟังเสียงถกเถียงกันมาสักพักแล้ว เขาทราบว่าวันนี้ดวงดาวจะมาชุมนุมที่นี่แต่ไม่ทราบว่าจะคึกคักเช่นนี้      


            “ขออภัยที่เสียงดัง พวกเราไม่มีเจตนาจะรบกวน”     

            “ที่นี่เป็นเขตของสงฆ์ การจับถือแขนของหญิงชายอาจจะเป็นการไม่สมควร” คำกล่าวนี้ทำให้พวกเขาทั้งสามรีบสลัดออกจากกันอย่างรวดเร็ว        

            “เชิญท่านทั้งสามด้านในก่อน” มู่เฉิงชางหันไปคาดโทษสตรีอีกนางก่อนจะผายมือเชิญแขกให้เข้าไปด้านในก่อนตนเอง จากนั้นก็ก้าวตามไปอย่างรวดเร็วเหลือก็แต่ลู่เหม่ยจิงที่ทำตัวลีบก้าวตามบุรุษทั้งสองไปอย่างกล้าๆกลัวๆ 


            ไป๋คุนทราบเรื่องที่พวกเขาจะมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว แต่ลิขิตสวรรค์เขาจะพูดมากไปไม่ได้จึงได้แต่ให้พวกเขาเลือกคำทำนายด้วยตนเองก่อนจะบอกว่าในช่วงเวลาสามเดือนถัดจากนี้ไปดวงดาวจะมีการเคลื่อนไหวที่ผิดไปจากเดิม ขอให้ตีปัญหาให้แตกหากแก้ไขทันทุกอย่างก็จะเคลื่อนไหวตามทิศทางเดิมที่ควรเป็น   

            “ท่านไต้ซือพูดเป็นปริศนาอีกแล้ว หนนี้ข้าคงไม่เจออะไรเข้าอีกนะ”     

            “ไม่หรอก ท่านอ๋องทรงระแวงเกินไปแล้ว ปล่อยวางลงบ้าง ระแวงในส่วนที่ควรระแวง เชื่อใจในสิ่งที่ควรเชื่อใจ เปิดตาแล้วเปิดใจ ทุกอย่างจะดีเอง” เขากลัวว่านิสัยนี้ของอีกฝ่ายจะทำดาวคู่บัลลังก์หลุดลอยไปเหลือเกิน        

            “ท่านนี้บุคลิกไม่ธรรมดา องอาจงามสง่า คำทำนายที่ได้คือสงบใจ แน่วแน่และปล่อยวาง หลายสิ่งพบเจอแต่ไม่อาจร่วมทาง ขอให้ท่านจงตั้งสติให้ดี”       

            “ส่วนแม่นางน้อยท่านนี้ ใบนี้อาจจะดูน่ากังวลไปบ้าง แต่ขอให้ใช้ใจนำทาง อย่าใช้อารมณ์ สายน้ำแยกไหล ยาวไกลกว่าจะเวียนพบ”เขาบอกกับบุคคลทั้งสามจบแล้วก็ขอตัวเข้าไปปฏิบัติธรรมต่อ จะเหลือก็แค่คนทั้งสามที่นั่งมองกันตรงกลางศาลาเท่านั้นเอง


            “เอ่อ พวกท่านดูเหมือนจะมีเรื่องให้สนทนากัน ข้าว่าข้ากลับก่อนจะดีกว่านะ” ลู่เหม่ยจิงสบโอกาสรีบขอตัวทันทีซึ่งบุรุษทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากมองนางเดินลิ่วลงเขาไปเพียงลำพัง     

            “นางจะไม่เป็นอันตรายหรือ”        

            “นางอยู่ในเขตเมืองเซิ่งหนาน แน่นอนว่าย่อมไม่อันตราย” ต่อให้นางจะเดินทอดน่องในตลาด ในป่าเขาหรืออย่างไรเขาก็ยังเชื่อว่านางมีคนติดตามอารักขาอยู่อย่างแน่นอน อีกอย่างองครักษ์ลับของเขาก็อยู่แถวนี้เช่นกัน

            “แม่นางท่านนั้น ท่านรู้จักหรือ”     

            “ใช่ ข้าเห็นท่านเองก็เหมือนจะรู้จักนางด้วยเช่นกัน” 

            “นางเป็นสตรีที่ข้าเห็นแล้วประทับใจมากเลย”                     

            “แม้นางจะหน้าตา เอ่อ..ด้อยกว่าผู้อื่นเช่นนั้นน่ะหรือ”          

            “ความประทับใจไม่เกี่ยวกับหน้าตาหรอกท่านอ๋อง ข้าชอบนิสัยของนางมาก ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่านางเป็นธิดาของใครกัน นางบอกว่าเดินทางมากับบิดาสองคน ตอนนี้ก็ไม่ทราบว่านางออกเรือนแล้วหรือยัง เพราะหากว่านางยังไม่มีสามีข้าก็อยากจะพานางกลับเฝิงเยว่ด้วย ข้าถูกชะตากับนางมากจริงๆ” มู่เฉิงชางเหลือบมองอีกฝ่ายที่ไม่ได้กล่าวเล่นแม้แต่น้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา 

          “ท่านจะพานางกลับในฐานะอะไรหรือ”      

            “ตอนนี้ข้ายังไม่ทราบ คงเป็นสหายที่สนทนาถูกคอกระมัง”    

            “เห็นทีว่าท่านคงต้องผิดหวังเสียแล้ว นางมีสามีแล้ว และคงติดตามใครไปไม่ได้อีกแน่นอน” รัชทายาทเฝิงเยว่หันมองหน้าเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เท่าที่ผ่านมาเขายังไม่เห็นสามีของนางเลยสักหน        

            “แต่ข้าไม่เคยเห็นว่านางจะกล่าวถึงสามีของนางเลยนี่นา” หนนี้มู่เฉิงชางถึงกับกระตุกยิ้มอย่างเป็นต่อ เขานี่ไง ถึงจะไม่ได้ชอบพออะไรกันก็เถอะ แต่เขาก็เป็นสามีของนาง เป็นอย่างถูกต้องด้วย    

            “แต่ไม่เป็นไร ข้าอาจจะพอเจรจาได้ เพราะสามีของนางคงไม่ดีนัก อาจจะทำให้นางเหงามากนางถึงต้องไปนั่งเย็บผ้าเพียงลำพังบ่อยๆ” อะไรนะ เย็บผ้าอีกแล้วเหรอ       

            “มันเกี่ยวกับเรื่องเย็บผ้าด้วยเหรอ” 

            “ข้าไปพบนางกำลังตัดผ้าอยู่ ท่านเชื่อไหมว่าฝีมือของนางดีมากเลย เสื้อที่ข้าสวมวันนั้นแล้วท่านกล่าวชมก็เป็นฝีมือนาง” มู่เฉิงชางที่เพิ่งจะหายหงุดหงิดจากเรื่องในตำหนักอ๋องมาเมื่อไม่นานนี้ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าหูของเขาอื้ออึงขึ้นมาอีกแล้ว            

            เขาไม่เคยชอบใจในเรื่องแบบนี้เลยจริงๆ                 

            นางเย็บเสื้อทุกชุดให้คนอื่นแต่ไม่เคยมีของเขาเลย มันจะมากเกินไปแล้วนะลู่เหม่ยจิง    




+++++++++++++++++++++


        พอลงจากเขาได้ลู่เหม่ยจิงก็รีบมุ่งหน้ากลับบ้านท่านบัณฑิตทันที นางคิดว่าสีหน้าของมู่เฉิงชางน่ากลัวมาก ช่วงนี้นางคิดว่าไม่ควรจะพบเขาเลยจะดีกว่า และทางที่ดีคือนางยังจะไม่กลับตำหนักอ๋องเด็ดขาด เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้นแล้วนางจึงเขียนจดหมายฝากไปที่วังเซิ่งหนานว่านางขอหลบพายุที่นอกวังสักระยะ ไม่ต้องตามหานาง จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าพร้อมของกินบางส่วนมุ่งหน้าไปยังกระท่อมริมน้ำทันทีซึ่งการไปกระท่อมวันนี้ของนางกำลังจะเปลี่ยนชีวิตตนเองโดยไม่รู้ตัว       เหลือก็แต่เจ้าของวังที่ก่อนออกไปสีหน้าไม่ดีนักแต่พอกลับมาสีหน้ากริ้วหนักกว่าเดิม อาการหนักจนโหลวอี้เจี๋ยเองก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำไป   

            ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่พอใจ         

            แต่เขาไม่พอใจจริงๆ ไม่พอใจทุกอย่างเลย  

            “ท่านอ๋องวันนี้รัชทายาทจากเซิ่งหนานแจ้งว่าจะเดินเล่นรอบเมือง ไม่ได้เข้ามาเยือนแล้วพะยะค่ะ” แต่สุดท้ายเขาก็เสี่ยงตายเข้ามาถวายรายงานจนได้       “ก็ดี วันนี้ข้าไม่รับแขก ไม่ต้องส่งใครมาอีกแล้ว” เขากล่าวจบก็โบกมือไล่ราชองครักษ์ที่ทำหน้าไม่เข้าใจแต่ก็ยอมจากไปแต่โดยดี ซึ่งพอโหลวอี้เจี๋ยเดินหมุนออกไปถึงลานทางเชื่อมตำหนักอิงเซียงก็เห็นเฉินฝูโบกมือให้พอดี           

            “วันนี้ท่านอ๋องอารมณ์ไม่ดีหรือเจ้าคะ”       

            “ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน เห็นองครักษ์รายงานว่าไปวัดไป๋หลิงมา แต่คนไปวัดเหตุใดจึงมีท่าทางเช่นนั้น” เขาดูแลท่านอ๋องมาตั้งหลายปีเพิ่งเคยเห็นเป็นเช่นนี้เหมือนกัน          

            “ขนาดท่านยังไม่ทราบเลย”          

            “แล้วพระชายากลับมาวันไหนกัน” 

            “นางให้คนมาส่งข่าวว่านางจะไม่เข้าวังเจ้าค่ะ” นั่นปะไรเล่า มันต้องมีเรื่องแน่นอน มันต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ข้างนอกแน่ สุดท้ายเขาเรียกให้องครักษ์ลับมารายงานถึงได้ทราบว่าวันนี้ท่านอ๋องไปที่วัดไป๋หลิงแต่กลับพบพระชายากับรัชทายาทเฝิงเยว่อยู่ด้วยกัน จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับ

            ถ้าไม่มีอะไรเหตุใดอีกคนถึงเอาแต่หน้าบึ้งอีกคนก็หลบหน้ากันเช่นนี้   

            เรื่องนี้จะลอดพ้นหูตาของเขาโหลวอี้เจี๋ยไปไม่ได้เด็ดขาด

 

            ไต้ซือไป๋คุนทราบว่าหากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอาจจะมีภัยต่อดาวมังกรในภายหลัง แม้จะไม่อยากยุ่งเกี่ยวนักแต่หลังจากใคร่ครวญแล้วเขาก็ตัดสินใจลงจากเขามุ่งหน้าไปพบลู่จิ้งเหวินในเย็นวันเดียวกันทันที  ลู่จิ้งเหวินจดจำอีกฝ่ายได้ก็เริ่มกังวลมากขึ้นกว่าเดิม แต่หลังจากสนทนาเรื่องเคร่งเครียดอยู่นานพวกเขาก็ออกตามหาพระชายาที่ไปหลบซ่อนตัวในป่าทันที


            “ท่านพ่อมาได้ยังไงกัน”   

            “พ่อถามคนของท่านกวนทราบว่าเจ้าชอบมาที่นี่ พอดีท่านไต้ซือมีเรื่องจะคุยด้วย ออกมาเจรจากันสักหน่อยสิ” ลู่เหม่ยจิงถอนหายใจน้อยก่อนจะยอมออกมาพบแขกที่ชานบ้าน นางมองหน้าผู้มาเยือนทั้งสองด้วยความไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องมาตามหานาง ท่านไต้ซือท่านนี้ก็เหมือนเพิ่งเคยเจอกันมาด้วยซ้ำ         

            “พระชายาตอนนี้หม่อมฉันทราบว่าทรงไม่สบายพระทัย เลยมาเชิญเสด็จให้ไปพักผ่อนปฏิบัติธรรมบนยอดเขาสักสามวัน รอให้ทุกอย่างดีขึ้นค่อยเสด็จกลับวังอ๋อง”   

            “แค่หาที่พัก เหตุใดต้องไปบนยอดเขาด้วยเจ้าคะ”   

            “เจ้าก็เชื่อฟังท่านเถิด  ตอนเจ้ายังเด็กดวงชะตาบอกว่ายามเจ้าครบอายุสิบหกดวงชะตาจะมีปัญหาพ่อว่านี่ก็ใกล้จะถึงแล้วควรทำบุญให้มากสักหน่อยจะดีกว่า” จนปัญญาจะหาข้ออ้างลู่จิ้งเหวินจึงยกข้อนี้ออกมาเสียดื้อๆ     

            “แล้วเรื่องท่านอ๋อง”        

            “พ่อหารือกับใต้เท้ากวนแล้วจะให้ทางวังอ๋องแจ้งว่าพระชายาจะออกมาพักผ่อนข้างนอกวัง ตอนนั้นเฉินฝูก็จะได้กลับบ้านเป็นตัวตนของนางสักที”        

            “แล้วตอนนี้ลูกควรทำเช่นไรเจ้าคะ”           

            “พ่อจะให้คนหารถม้าขึ้นเขาไปสองคัน วันรุ่งขึ้นหากจูเอ๋อร์กับท่านหลี่มาถึงจะให้ตามไปหาบนเขาไป๋หลิง” พวกเขาวางแผนกันมาเรียบร้อยแล้วขอเพียงเกลี้ยกล่อมให้นางขึ้นเขาได้ ที่เหลือด้านล่างจะจัดการเอง   

            “ก็ได้เจ้าค่ะ ลูกเองก็ยังไม่อยากที่จะกลับตำหนักอิงเซียงเหมือนกัน”เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันจึงได้ตัดสินใจเดินทางไปส่งลู่เหม่ยจิงและไต้ซือไป๋คุนบนยอดเขา ส่วนตัวลู่จิ้งเหวินก็กลับไปรับสถานการณ์ที่บ้านบัณฑิตกวนจื่อหรงแทน

 

           


++++++++++++++++

ดาวจะเคลื่อนเดือนจะคล้อยใครจะไปห้ามได้

ฝากแปะแปร้บบบนะคะ

ตอนนี้เร่งมือปั่นหนักมาก

ปกเสร็จแล้วแต่เนื้อหายังไม่เข้าที่นัก

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #211 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 06:26
    มีคำผิดน้า ต้องเป็นรัชทายาทจากเฝิงเยว่ //ไต้ซือออกโรงแล้ว
    #211
    0
  2. #103 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:23

    ชอบมาเลย
    #103
    0
  3. #45 ที่รัก (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:30

    โคตรชอบ มาอัพบ่อยๆน่ะ ติดมาก

    #45
    0
  4. #44 mamzawastetime (@mamzawastetime) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:27
    ติดตามค่ะชอบมาก
    #44
    0