ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,909 Views

  • 323 Comments

  • 507 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,049

    Overall
    48,909

ตอนที่ 27 : ขอบเขตแค่ไหนก็แค่นั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

            “พระชายาเรื่องนี้” จูเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างนักก็ได้ยินประโยคสนทนานี้เช่นกัน นางเห็นสีหน้าและแววตาของผู้เป็นนายแล้วก็ได้แต่สงสารจับใจ        
 

           “เจ้าอย่าคิดมากเลย บางทีข้าอาจจะไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ตั้งแต่ต้นแล้ว” นางคิดว่าวันเวลาจะทำให้อีกฝ่ายมองตนเองให้มีความสำคัญบ้าง แต่เปล่าเลย มู่เฉิงชางที่นางได้พบเจอวันแรกก็ยังคงเป็นเขาคนเดิม

            “เจ้ามาช่วยข้าจัดงานที่ได้รับมอบหมายกันเถิด” ทั้งสองไปพบท่านพ่อบ้านมู่แล้วแจ้งให้ทุกคนทราบว่าจะธิดาใต้เท้าต่างๆมาคอยดูแลเรื่องการยกสำรับอาหาร ให้เผิงเสี่ยวโยวเป็นคนดูแลเรื่องน้ำชาของอาคันตุกะที่จะมาเยือนร่วมกับท่านพ่อบ้าน ให้ทุกคนฟังคำสั่งของนาง ซึ่งพอนางสั่งจบเผิงเสี่ยวโยวก็ยกยิ้มด้วยความสะใจทันที            
            “พวกเจ้าคงเห็นแล้วสินะ ว่าข้ามีความสำคัญต่อท่านอ๋องแค่ไหนเจ้าพวกตาไม่มีแวว” เรื่องนี้เสี่ยวยาก็รีบยืดอกขึ้นมาทันที แม้จะเป็นคำสั่งที่ฟังแล้วไม่น่าเป็นไปได้แต่สุดท้ายก็เป็นไปแล้ว นางจัดการตามที่เขาต้องการเรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อบ้านวังอ๋องเป็นคนคล่องแคล่วว่องไว หลังจากที่เขารีบรับคำสั่งของนางแล้วไปจัดการงานของตนเองต่อทันทีเหลือไว้แต่ลู่เหม่ยจิงที่เดินเลียบมาตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ตำหนักอิงเซียงของตนเอง      

            “พี่หลี่ ท่านให้คนไปเตรียมรถม้าให้ข้าที ข้าจะไปหาเฉินฝู”    

            “ไปทำไมหรือ”    

            “มีเรื่องที่ข้าต้องจัดการด่วนมาก แต่เกี่ยวกับนางด้วยข้าคิดอะไรไม่ออก มีนางอยู่ด้วยอาจจะดีขึ้นก็ได้”                 
            “ได้ ข้าจะไปเตรียมรถสักครู่”        

            “ขอบคุณพี่หลี่” นางกล่าวจบแล้วก็เดินไปทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้เบื้องหน้าอย่างอ่อนแรง พิศมองตนเองในกระจกไปมาก่อนจะถอนหายใจออกมาสุดแรง หลังจากตั้งสติได้แล้ว จึงเรียกให้จูเอ๋อร์มาถอดชุดที่สวมอยู่ออกไปเตรียมตัวเดินทางออกนอกวัง           




            “พระชายาเพคะ คุณหนูกวนมาแล้วเพคะ” กวนเฉินฝูรีบร้อนมาพบสหายที่ศาลารับลมเพราะคนที่ไปรายงานบอกว่าพระชายาลู่มาหาและยังอีกบอกว่านางมีสีหน้าไม่สู้ดี       

            “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ” ลู่เหม่ยจิงหันไปบอกคนรับใช้ทั้งสองให้ออกไปรอด้านนอกก่อนจะถอนหายใจออกมาโดยแรง แววตานิ่งงันไม่สดใสเช่นเคย       

            “เสี่ยวจิง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมมีสีหน้าไม่สบายใจ ตอนท่านพ่อกลับมาถึงยังบอกเลยว่าเจ้าได้ออกมาฟังท่านอ๋องว่าราชการแล้ว”     

            “ใช่ ข้าได้ฟังหัวข้อราชการแล้ว แล้วก็มีเรื่องให้จัดการแล้วด้วย”         

            “ก็ดีแล้วนี่ พวกเราเคี่ยวกรำเจ้ามาตั้งมากจะได้แสดงฝีมือสักที”         

            “ดีที่ไหนกันเล่า เขาก็ยังไม่สนใจข้าอยู่ดี”    

            “น่าแปลก ท่านอ๋องผู้นี้เย็นชามากเกินไปแล้ว มีหัวใจบ้างไหมเนี่ย แล้วนี่เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป มีวางแผนไว้หรือยัง”            

            “ตอนนี้คงยังไม่มีอะไรหรอก เพราะเพิ่งมีสารจากราชสำนักแจ้งว่าจะมีเจ้าชายจากแคว้นเฝิงเยว่เดินทางมาที่นี่เลยต้องเตรียมการต้อนรับ”         

            “เมืองเฝิงเยว่ แล้วยังไงกัน?” ลู่เหม่ยจิงระบายลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องในสิ่งที่เซิ่งหนานอ๋องต้องการให้ตนเองกระทำออกไปจนหมด และพอเล่าจบเฉินฝูก็ออกอาการโกรธแค้นขึ้นมาทันที      

            “เขามันไร้หัวใจเสียจริง เจ้าตบแต่งเป็นพระชายาถูกต้องแล้วแท้ๆ แต่เขากลับจะให้ผู้อื่นสวมรอยเป็นเจ้า เซิ่งหนานอ๋องช่างอำมหิตต่อจิตใจสตรีเสียจริง”  “เฉินฝูข้าว่าข้าวาสนาของข้าคงไม่ใช่ที่นี่อย่างแน่นอน”         

            “เจ้าอย่าคิดมากเลย เรื่องนี้ข้าต้องให้ท่านพ่อหารือกับทางสำนักบัณฑิตกดดันท่านอ๋องให้รีบทำอะไรบางอย่างเพื่อยืนยันสถานะเจ้าแล้ว” 

            “สถานะปลอมๆ แบบนั้น ข้าไม่สนใจแล้วล่ะ”         

            “แล้วตัวเจ้าไม่ชอบเขาแล้วหรือ”    

            “จะบอกว่าไม่ชอบก็คงไม่ใช่ แต่ทุกวันนี้ไม่ต่างจากข้านั่งมองก้อนหินเลย หินผาไร้ใจ สลักอย่างไรก็ไร้จิตวิญญาณ ข้าคิดว่าผ่านเรื่องนี้ไปสักระยะคงต้องทำเรื่องรับพระชายารองสักที” นางครุ่นคิดมาหลายวันแล้ว รอเรื่องวุ่นวายผ่านไปเห็นทีต้องปรึกษาขุนนางอีกหลายคนในเรื่องนี้เช่นกัน 

            “แล้วเจ้าจะใจร้ายปล่อยให้ข้าสวมรอยเป็นเจ้าได้จริงหรอกหรือ”         

            “เอาตามตรงคือเจ้ามีสติปัญญามากกว่าข้า น่าจะรับมือเชื้อพระวงศ์ได้ดีกว่าอยู่แล้ว”                

            “ข้าว่า...”          

            “ไม่มีเวลาให้คิดแล้วล่ะ อีกไม่กี่วันพวกเขาก็มาถึงแล้ว โจทย์ที่ท่านอ๋องให้ข้าคิดว่าจะทำสิ่งใดต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองก็ยังคิดไม่ออกเลย”           

            “เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก พวกเรามีการเต้นรำของชาวเซิ่งหนานอยู่แล้ว ซึ่งน่าจะขอความร่วมมือจากธิดาขุนนางคนอื่นได้ด้วย”    

            “เรื่องนั้นทำได้หรือ”         

            “ได้สิ แต่เรื่องนี้เราจะต้องหารือกับหลายฝ่ายสักหน่อย พวกเราต้องปรึกษาหารือกับท่านพ่อแล้วล่ะ” เฉินฝูเองก็ไม่ถนัดเรื่องนี้นัก เซิ่งหนานไร้ญาติขาดมิตรไม่เคยเตรียมตัวต้อนรับใครอาจจะแปลกอยู่บ้างแต่คาดว่าไม่น่าจะยากเกินจะรับมือ หลังจากระดมขอความช่วยเหลือกันในค่ำคืนนั้นแล้วฝ่ายในก็ได้ตกลงใช้ระบำของเซิ่งหนานในการต้อนรับแขกเมือง เป็นการเปิดโอกาสให้ธิดาของขุนนางต่างๆได้แสดงความสามารถด้านการร่ายรำ ซึ่งพอมู่เฉิงชางทราบเรื่องก็หัวเราะออกมาทันที         

            “มันมีที่ไหนระบำของเซิ่งหนาน ลู่เหม่ยจิงนี่ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ”      


                “ไม่มีก็ใช่จะทำไม่ได้นี่นา”

            “อะไรทำให้ท่านมั่นใจนักหนาว่านางต้องทำได้”       

            “ไม่ทราบพะยะค่ะ แต่หม่อมฉันเชื่อว่าพระชายาลู่จะต้องไม่ทำให้เสียหน้าท่านอ๋องแน่นอน” โหลวอี้เจี๋ยอยากจะบอกว่าเขาเชื่อคำทำนายของของไต้ซือท่านนั้นมากกว่า ในขณะที่ผู้เป็นนายก็มั่นใจว่าไม่พังแน่นอนเพราะเขาได้สั่งสลับตัวคนมาเป็นชายาอ๋องแทนลู่เหม่ยจิงไปเรียบร้อยแล้ว    

            ยิ่งมีคนจะมาเยือนก็ยิ่งต้องระวังตัวดังนั้นมู่เฉิงชางจึงออกไปดูเหมืองแร่และวางกลยุทธ์ทางทหารเพิ่มขึ้น  ทุกฝ่ายก็ช่วยกันจัดเตรียมต้อนรับอาคันตุกะจนไม่มีเวลามาหาเรื่องกันเช่นเคย ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติแต่ที่ไม่ปกติคือลู่เหม่ยจิงไม่ได้กลับตำหนักจะมีบ้างคือให้หลี่จื้อเหยาเข้ามาส่งรายงาน ทุกเช้าที่หารือเรื่องงานเลี้ยงมู่เฉิงชางจะได้รับคำตอบว่ากำลังดำเนินการอยู่แต่น่าจะพร้อมในการแสดงแน่นอน                       

            ได้ยินเช่นนี้เขาย่อมพึงพอใจอย่างแน่นอน  



+++++++++++++

นางเอกเริ่มอยู่เป็นแล้วนะจ้ะ

ให้ทำแค่ไหนก็ทำแค่นั้น

เขาเลิกหลงรูปท่านอ๋องเมื่อไหร่ จะหนาววววววววเหน็บยิ่งกว่าอากาศของเซิ่งหนาน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #202 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 05:33
    ดีค่ะเสียวจิง ผู้ชายแบบท่าอ๋อง สู้พี่หลี่ยังไม่ได้เลย
    #202
    0
  2. #96 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 19:56
    ใช่เลย...เอาให้หนัก
    #96
    0
  3. #30 prapapornkulsan (@prapapornkulsan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53

    อัพทุกวันนะ อยากให้ถึงตอนที่นางเอกเลิกสนจัยพระเอกแล้วมีคนใหม่มาชอบนางเอก. มโนไปก่อนนะคะ

    #30
    0
  4. #29 นัทจัง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:28

    รอเจอรัชทายาท นายท่านเผืงก่อนเถ่อะ งานนี้มีเงิบนะท่านอ์อง สิหาว่าไม่เตือนนะออเจ้า

    #29
    0