ห้ามรักเธอ (Don't lie to me)

ตอนที่ 16 : สองเรากับหนึ่งคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    23 ก.ย. 61











บทที่ 16

     สองเรากับหนึ่งคน    

 

 

     

                    เมื่อ 9 ปีที่แล้ว...ตอนที่เขายังเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 6 ของโรงเรียนเอกชนชื่อดัง เขาเป็นหนุ่มเนื้อหอมที่มีผู้หญิงมากมายมาสารภาพรักและนำดอกกุหลาบมาให้ในวันวาเลนไทน์ แต่สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในใจเขามาตลอดสามปีเต็ม...

                    บนดาดฟ้าในวันนั้น...แสงแดดร้อนแรงในวันแห่งความรักยิ่งทำให้ความรักของหนุ่มสาวนั้นร้อนแรงและเร่าร้อนไม่แพ้แสงแดด

                    บัวบูชาในชุดนักเรียนยืนรออยู่ตรงมุมหนึ่งหลังห้องเก็บของซึ่งตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้า...

                    “บัว!

                    เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหันกลับมาแล้วยิ้มสดใส...

                    “เมฆ!

                    เขายิ้มเขินเดินเข้ามาหาเธอพร้อมดอกกุหลาบสีแดงในมือ...

                    “รอนานมั้ย”

                    สาวสวยยอดแก้มแดงปลั่งด้วยความเขินอาย ริมฝีปากแดงเรื่อตามธรรมชาติเม้มแน่น ขณะหัวใจเต้นรัวรุนแรงจนทำให้กายสั่นเล็กน้อย ความตื่นเต้นทำให้เธอดูน่ารักขึ้นอีกหลายเท่าสำหรับเขา

                    “วันนี้บัวน่ารักจัง” 

                    “เมฆอ่ะ...”  ดวงตากลมใสจ้องมองอิศราอย่างมีความหมายและเต็มไปด้วยรัก...รักแรกที่ผลิบานอย่างสวยงามกลางหัวใจดวงน้อยของเธอ...อิศราเป็นรักแรกของเธอ และเธอเองก็เป็นรักแรกของอิศราเช่นกัน

                    “ที่มาช้า เพราะโดนสาว ๆ รุมอยู่ล่ะสิ”

                    “ทำไงได้ คนมันฮ๊อต!

                    “แถมยังโสดด้วย” ใช่แล้ว ความรักของเธอและเขายังเป็นความลับ...ความลับที่ไม่อาจบอกใครได้ แต่มันก็หวานฉ่ำและเต็มไปด้วยความหมาย

                    สามปีที่รู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมชั้น และหนึ่งปีที่ได้เปิดใจคบหากันในฐานะคนรักอย่างลับ ๆ ไม่เคยมีวันไหนสักวันที่โลกใบนี้ไม่ได้เป็นสีชมพูสำหรับเธอและเขา มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์และกล้าหาญ  

                    “ไม่โสดแล้ว ก็แฟนยืนอยู่ตรงนี้ไง กุหลาบดอกนี้สำหรับแฟนของนายอิศรา ไวล์ราวัลย์ครับ” เขาพูดพลางยื่นดอกกุหลาบให้แก่เธอ ซึ่งถือเป็นกุหลาบดอกแรกในวาเลนไทน์แรกสำหรับสองเรา “ขอบคุณนะที่บัวยอมเป็นแฟนกับเมฆ ทั้งที่เมฆทำอะไรให้บัวได้ไม่เยอะเลย เมฆควรจะทำอะไรให้บัวมากกว่านี้...แต่เมฆรักบัวนะ บัวรู้ใช่มั้ยว่าเมฆรักบัวมาก...รักคนเดียว...และจะไม่รักใครอีก”

                    บัวบูชารับดอกกุหลาบจากมือของเขามาแล้วยิ้มหวานบ่งบอกถึงความรู้สึกที่หวานฉ่ำภายใน หัวใจของเธอพองโตทุกครั้งที่ได้ยินคำว่ารักจากอิศรา

                    “อย่าเพิ่งพูดอย่างนั้น เรายัง 18 กันอยู่เลย เมฆยังต้องเจออะไรอีกเยอะ”

                    “อะไรที่บัวหมายถึง...หมายถึงอะไร?”

                    “ทุกอย่าง ทุกอย่างที่เราต้องเจอในอนาคต”

                    “บัวพูดเหมือนเราจะเลิกกันอย่างนั้นแหละ” เขาหน้าบึ้งเล็กน้อยเพราะความน้อยใจ “คิดว่าเมฆคิดกับบัวเล่นๆเหรอ คิดว่าเมฆไม่มั่นคงในความรัก”

                    “ไม่ใช่อย่างนั้น บัวหมายถึงเราสองคนยังต้องเจอกับปัญหาและอุปสรรคอีกมากมายในชีวิตให้ต่อสู้ อย่างน้อยก็เรื่องครอบครัวของเมฆ เพราะงั้น ตอนนี้เราแค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอแล้ว เข้าใจมั้ย?”

                    “ไม่...เมฆจะคิดถึงอนาคตด้วย อนาคตของเมฆต้องมีบัวอยู่ด้วย มันจะไม่ใช่แค่วันนี้” อิศราจ้องมองใบหน้าสวยแดงเรื่อของบัวบูชาด้วยสายตาสงสัย “หรือว่าบัวกังวลเรื่องที่เราคบกันแบบเป็นความลับ บัวอยากเปิดเผยเหรอ?”

                    “ไม่ใช่อย่างนั้น บัวรู้ว่าเมฆจำเป็น อีกอย่าง ความรักของเราไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ก็ได้นี่นา เรารู้กันแค่สองคนก็ได้ เพราะแค่นี้เราสองคนก็มีความสุขมากพอแล้ว”

                    อิศราจับมือหญิงสาวแน่น “เมื่อไหร่ที่เมฆโตเป็นผู้ใหญ่ มีการมีงานทำ ไม่ต้องใช้เงินพ่อแม่แล้ว เมฆจะขอบัวแต่งงานทันทีเลย แต่ตอนนั้น เมฆคงโดนคุณแม่ตัดออกจากกองมรดกแน่นอน เพราะเมื่อวาน เมฆได้ยินคุณแม่พูดกับพี่ดาว เรื่องที่จะให้พี่ดาวแต่งงาน คุณแม่บอกว่าถ้าพี่ดาวไม่แต่งกับคนที่คุณแม่เลือกให้ คุณแม่จะตัดพี่ดาวออกจากกองมรดกด้วยนะ”

                    “โหว...ขนาดนั้นเลยเหรอเมฆ”

                    “ใช่ ขนาดนั้นเลย คุณแม่ของเมฆน่ากลัวมาก แต่บัวไม่ต้องห่วงนะ เมฆจะสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเอง เมฆจะไม่ยอมให้คุณแม่มาบงการหรือบังคับขู่เข็ญได้ เราสองคนต้องจับมือกันแบบนี้ไปตลอดนะ อย่าปล่อยมือกันเด็ดขาด”

                    บัวบูชานึกสงสารเขาอยู่ในใจ เพราะถึงแม้เขาจะเกิดมาในตระกูลร่ำรวย แต่ความเป็นครอบครัวนั้นแทบไม่มีเลย เขาเป็นลูกชายคนเล็กที่อยู่กับพี่เลี้ยงมาตั้งแต่เกิด นานๆครั้งจึงจะได้เจอหน้าพ่อกับแม่เสียที แถมเจอกันทีไรก็เอาแต่พูดเรื่องเงินทองธุรกิจ ไม่เคยได้กอดหอมหรือถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเหมือนครอบครัวทั่วไปหรอก  

                    “บัวไม่ปล่อยหรอก เมฆก็อย่าปล่อยนะ”

                    “แล้วบัวรักเมฆมากมั้ย”

                    “มากสิ ถามได้”

                    “จะถามอย่างนี้ ถามเรื่อยๆ เพราะชอบฟัง”

                    “งั้นจะบอกทุกวัน ไม่จำเป็นต้องแค่วันแห่งความรัก”

                    “จะถือว่าเป็นคำสัญญา”

                    “ก็ได้ แต่เมฆต้องสัญญาเหมือนกัน ว่าต่อไปนี้ เมฆจะใช้ชีวิตอย่างดี เมฆจะมีความสุข”

                    “ถ้าเมฆมีบัวอยู่ด้วย เมฆต้องมีความสุขอยู่แล้ว”

                    ทั้งคู่ยิ้มให้กัน จับมือกันแน่น

                    “ว่าแต่วาเลนไทน์แรกของเรา ไม่เห็นบัวมีอะไรให้เมฆเลยอ่ะ ไหนอ่ะของขวัญ”

                    “ใครบอกว่าไม่มี” ขาดคำนั้น บัวบูชาสวมกอดอิศราไว้แน่นด้วยความรัก เขารับรู้ถึงความรักและความปรารถนาดีที่หญิงสาวมีให้เขาอย่างเต็มหัวใจ เขาจึงสวมกอดตอบด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน “ต่อให้ไม่มีใครรัก ก็จงรู้ไว้ว่า บัวบูชาคนนี้รัก รักหมดหัวใจเลย”

                    หนุ่มสาวกอดกันอย่างดื่มด่ำ ท่ามกลางแสงแดดและสายลมหอมหวานจากดอกไม้สีชมพูที่ยังคงบานสะพรั่งไปทั้งโรงเรียนแม้จะเป็นปลายฤดูหนาว

                    “ชีวิตของเมฆเป็นของบัวนะ” เขาผละออกแล้วมองหน้าเธอนิ่ง “ลมหายใจของเมฆเป็นของบัวนับตั้งแต่วันนั้น บัวรู้ใช่มั้ยว่าเมฆจะไม่ลืมวันนั้น”

                    “บัวรู้ แต่เมฆลืมมันไปก็ได้นะ ถ้ามันทำให้เมฆ...”

                    “ไม่ เมฆจะไม่มีวันลืม” เขาปฏิเสธอย่างแน่วแน่ พลางลูบศีรษะนุ่มมือของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม “เพราะมันจะคอยตอกย้ำให้เมฆรู้ว่าบัวคือผู้หญิงของเมฆ บัวคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต บัวจะเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของเมฆ บัวจะเป็นทุกอย่างของเมฆ”

                    “ขอบคุณนะเมฆ”

                    อิศราทนเสียงหัวใจเรียกร้องไม่ไหวจึงก้มเข้าหาใบหน้าสวยอย่างถือวิสาสะแล้วจูบแน่นบนแก้มหอมแสนนุ่มนั้นอย่างดื่มด่ำและโหยหา...

                    “อือ...ไม่เอานะเมฆ...” เธอขยับใบหน้าหนีพอห่าง ลมหายใจอุ่นซ่านของเขารดรินไม่ขาดสาย “แค่นี้พอ พอแล้ว กลับห้องเรียนได้แล้ว”

                    เขายิ้มขำ “อายเหรอ”

                    เธอทำหน้ายักษ์ใส่เขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่กระจายไปทั้งร่าง วินาทีนี้เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านตั้งแต่หัวจรดเท้า แก้มแดงปลั่งเป็นลูกตำลึง

                    “งั้นบัวไปก่อน”

                    “เดี๋ยวสิ” เขาพูดรั้งพลางดึงเธอมาใกล้แล้วก้มลงขโมยจูบริมฝีปากของเธออย่างแนบแน่นอ่อนโยน

                    “อ่า......” เธอจะผละออกเพราะความกลัวและตื่นเต้น แต่เขากลับรั้งรวบกอดสะเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอหนีได้  รสสัมผัสที่รุนแรงขึ้นทุกวินาทีทำให้เธอหลงใหลและเคลิบเคลิ้มจนไม่อาจต้านทานได้ เธอจึงจูบตอบเขาอย่างโหยหา จูบจนพอใจแล้วก็ผละออก แล้วต่างจ้องมองกันอย่างมีความหมาย ตอกย้ำให้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดพลาด แต่มันคือแรงดึงดูดจากภายในที่ไม่อาจต้านได้

                    “นี่เป็นจูบแรกของเราทั้งสองคน...เราต่างเป็นจูบแรกของกันและกันใช่มั้ยบัว”

                    บัวบูชาหน้าแดงก่ำ ปากสั่นระริก ใจเต้นรัวเหมือนจะคลั่ง วินาทีนี้เธอแทบไม่กล้าสู้สายตาที่จับจ้องมองมาได้

                    “ไอ้เมฆ!!

                    เสียงตะโกนลั่นนั้นเองที่ทำให้ทั้งคู่ตกใจแล้วขยับยืนห่างกันโดยอัติโนมัติ ราวกับว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นเป็นเรื่องผิด แน่นอน สำหรับบัวบูชา เธอรู้สึกว่ามันไม่สมควรเท่าไหร่นักที่เด็กมัธยมสองคนจะนัดแนะมาพลอดรักกันบนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียน แต่ไม่ใช่สำหรับอิศรา นั่นเพราะเขาจำได้ดีว่านั่นเป็นเสียงของใคร...

                    “ไอ้ต้น...”

                    อิศราใบหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ขณะหันไปมองตุลธรที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

                    ตุลธรยืนอึ้งปนช็อคเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ในมือขวากำดอกกุหลาบไว้แน่น ส่วนอีกมือกำจดหมายที่เขาเขียนถึงผู้หญิงที่เขาหลงรักมาสามปีเต็มเอาไว้ ซึ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรักของเขาในตอนนี้  

                    “ไอ้เมฆ...”  ตุลธรมองอิศราด้วยสายตาที่แสนจะผิดหวังและเสียใจ ก่อนจะหันมองบัวบูชาที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่งุนงงสงสัย แต่ไร้ความหมาย “ทำไมมึงทำอย่างนี้!! ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้!!

                    “ไอ้ต้น...เดี๋ยวสิ! ฟังกูก่อน!!

                    ตุลธรโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่คิดจะฟังเพื่อนทรยศอีกแล้ว เขาเดินห่างออกไปอย่างหัวเสีย

                    “บัว...กลับห้องเรียนไปก่อนนะ” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน สายตาร้อนรน “ไม่ต้องคิดอะไร มันไม่มีอะไร เชื่อเมฆก็พอ โอเคนะ”

                    “เอ่อ...โอเค...แต่มีอะไรกันหรือเมฆ”

                    “ไม่มีอะไร เดี๋ยวเมฆเคลียร์เองนะ”

                    “อือ...”

                    ขาดคำนั้น อิศราตะโกนลั่น...

                    “ไอ้ต้น!!!!

 


                    “อะ....”  อิศราลืมตาขึ้นด้วยความช็อคและตะลึงตาค้าง เพราะภาพสุดท้ายที่เขาเห็นนั้นมันสุดแสนสะเทือนใจและสั่นความรู้สึกของเขาจนแทบรั้งตัวเองไม่ไหว หากเขายืนอยู่ก็คงจะล้มครืนลงไปแล้ว แต่เพราะเขากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน เขาจึงทำได้แค่ดิ้นอยู่บนเตียงแล้วร้องไห้โฮออกมาเหมือนจะขาดใจ

                    “บัว!....บัว!!!

                    “เมฆ!  อิศเรศพี่ชายของเขาก้าวมายืนใกล้เตียงด้วยความดีใจและโล่งใจที่เห็นน้องชายตื่นขึ้นอีกครั้ง หลังจากเข้าห้องผ่าตัดแล้วสลบไปสองวันเต็ม แต่พอเห็นน้องชายกำลังร้องไห้ฟูมฟาย พร่ำพรรณนาถึงใครบางคนไม่หยุด ก็ทำให้เขาทั้งงงและแปลกใจเป็นอย่างมาก

                    “เมฆ นี่พี่เองนะ เมฆ! เดี๋ยวพี่เรียกหมอนะ”

                    อิศราคว้าข้อมือพี่ชายไว้แน่น ดวงตาฉ่ำน้ำเอ่อล้นไปด้วยความเสียใจและสะเทือนใจจนแน่นขนัด  

                    “ผม...ผม...ผมอยู่ที่ไหน!!!

                    “โรงพยาบาลไง ใจเย็น ๆ” อิศเรศพยายามบอกให้น้องชายสงบสติอารมณ์ “ฟังพี่นะ ฟังพี่  เมฆ  นายไม่เป็นอะไรแล้ว นายปลอดภัยแล้ว”

                    “ผมปลอดภัย ผม...แล้ว...” ใบหน้าคร้ามเข้มยังช็อคกับความทรงจำของเขาที่ย้อนกลับมา เขายังช็อคกับสิ่งที่ได้เห็นในอดีต “บัว...บัว...บัวล่ะพี่...บัวอยู่ไหนครับ”

                    “บัวไหน?”

                    “ก็........”  อิศราสีหน้าสับสนเหมือนคนไม่แน่ใจตัวเอง เขาเริ่มทบทวนว่าก่อนหน้าที่เขาจะมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลนั้นมันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น แล้วภาพของหญิงสาวที่นอนเปื้อนเลือดก็ทำให้เขานิ่งค้างไปเลย

                    “บัว!!!!  เขาร้องลั่น ปล่อยมือพี่ชายแล้วเกาะกุมศีรษะเอาไว้เพราะความเจ็บปวด น้ำตาไหลพรากออกมาราวกับทำนบพัง ความเสียใจและเศร้าใจหลั่งไหลท่วมใจ ความเจ็บปวดรวดร้าวกัดกินความรู้สึกของเขาจนแทบไม่เหลือ  

                    “ปวดหัวอีกแล้วเหรอ ใจเย็นนะเมฆ”

                    “ไม่...ไม่จริง” อิศราถามตัวเองว่าเขาทำอะไรลงไป เขาได้ทำอะไรลงไปกับผู้หญิงที่เขารัก...

                    “คงเป็นอาการหลังผ่าตัดน่ะเมฆ พักก่อนนะ เดี๋ยวคุณหมอก็มาแล้ว พี่เรียกคุณหมอแล้วนะ ใจเย็นๆ”

                    แต่อิศราไม่ฟังจะลงจากเตียงให้ได้...

                    “บัว!....ผมจะไปหาบัว ผมจะไปหาบัว!

                    “บัวเหรอ บัว...นายหมายถึงผู้หญิงที่โดนรถชนที่โรงแรมของเรารึเปล่า”

                    “ใช่พี่  ตอนนี้เธออยู่ไหนครับ” เขาถามอย่างมีความหวัง “บอกมาสิพี่ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนครับ เธอปลอดภัยรึเปล่าพี่ฟ้า!! 

           อิศเรศหน้าซีดเผือด สีหน้าและสายตาของเขาบ่งบอกว่ามันไม่ใช่ข่าวดีสักเท่าไหร่


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #76 sakulrattt2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 02:15
    ไรท์มาต่อเถอะค่ะ พลีส มองตาปริบๆ
    #76
    0
  2. #75 ยูกิิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 22:58

    ออกอีบุ๊คเถอะค่ะ รอลุ้นไม่ไหวแล้ว ปวดใจ????

    #75
    0
  3. #74 นู๋แหม่ม ผกามาศ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 18:24

    มาเฉลยหน่อย บัวเป็นไง

    #74
    0
  4. #72 tom247 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 06:58
    เราว่าบัวตายนะ
    #72
    1
    • #72-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:26
      ต้องติดตามต่อไปนะคะ มีหักมุมกันทุกตอนแน่นอน อิอิ ขอบคุณที่อ่านนะคะ
      #72-1
  5. #71 Ratchani Pumipak (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:57
    เดียวรู้ว่าแท้งลูกอีกดูสิจะเอาผิดเพื่อนสาวมั้ย สงาัยนางตั้งใจชนนางเอกแน่เลย
    #71
    1
    • #71-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:26
      รอดูกันต่อไปนะคะ อิอิ ล้วนแล้วแต่หักมุมกันทุกตอน
      #71-1
  6. #70 MuBin69 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:47
    อ๊ากกกก...ค้างงงงง
    #70
    2
    • #70-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:25
      รอแป๊บบบบบ
      #70-1
  7. #69 coonX3 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:57
    สมน้ำหน้า โทษตัวเองให้หนัก ตัวเองนั่นแหละทำเพื่อนตาย ขอให้บัวปลอดภัยและเทนายนี่ไปเลย
    #69
    1
    • #69-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:25
      เดี๋ยวทุกคนได้ชุดใหญ่จัดเต็มแน่นอนจ้าาาา 55+ ขอบคุณนะคะ
      #69-1
  8. #68 Ar.nie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:55

    555 หัวเราะทีหลังดังกว่าจริงด้วย อิพวกเพื่อนรักทั้งหลายรู้ความจริงแล้วจะทำยังไงต่อละ ดันแก้แค้นผิดคน

    #68
    1
    • #68-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:23
      ต้องดูกันต่อปายยยยย อิอิ
      #68-1
  9. #65 paphapin1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:46
    สมน้ำหน้าค้าาาาา
    #65
    1
    • #65-1 แมวมณี(จากตอนที่ 16)
      24 กันยายน 2561 / 17:23
      ทุกตัวละครล้วนมีปมจ้าา แต๊งกิ้วที่เม้นต์ให้ทุกตอนเลยนะค๊าาาา^^
      #65-1