ห้ามรักเธอ (Don't lie to me)

ตอนที่ 13 : จดหมายเปื้อนเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    17 ก.ย. 61












บทที่ 13

    จดหมายเปื้อนเลือด   

 

 

 

                    ขณะที่อิศรา และกลุ่มเพื่อนของเขา ยืนอยู่ต่อหน้าป้ายหลุมศพแบบคริสต์ของเพื่อนรักที่จากไปตลอดกาลนามว่าตุลธร ธำรงรัตน์ เด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่มีใบหน้าหน้าเปื้อนเศร้าซึ่งจากไปเมื่อราว 9 ปีก่อน จากการพลัดตกตึกโรงเรียนในวันวาเลนไทน์   

                    บรรยากาศของสุสานเงียบสงบ หากแต่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนจางจากดอกบัวมากมายนับพันดอกซึ่งถูกนำมาเคารพศพของเด็กหนุ่มผู้จากไป เด็กหนุ่มผู้ตายไปพร้อมกับความผิดหวังในความรักอันรุนแรงที่มีต่อหญิงสาวนามว่าบัวบูชา...

                    “แด่นาย...เพื่อนรักของเรา” พวกเขาทั้งหมดยังจดจำภาพวันที่เพื่อนรักล่วงหล่นลงมาจากตึกแปดชั้นของโรงเรียนได้ดี ร่างไร้วิญญาณอาบเลือดแดงฉานบนพื้นดินถูกรายล้อมไปด้วยเหล่านักเรียนที่ยืนช็อคตกใจกับภาพที่เห็น ขณะผู้หญิงซึ่งเป็นตัวต้นเหตุยังยืนทื่ออยู่บนชั้นดาดฟ้า ก้มมองลงมาเบื้องล่างอย่างไม่สะทกสะท้านใจ

                    วันนั้น...ตุลธรยังกำจดหมายบอกรักฉบับนั้นไว้ในกำมือไม่ยอมปล่อย แม้ความตายกำลังจะพรากลมหายใจไป จดหมายเปื้อนเลือดที่เขียนบรรยายคำรักหวานสุดซึ้งที่มีต่อบัวบูชา เด็กสาวที่ไม่เคยมีน้ำตาให้กับความตายของเขา เด็กสาวที่ไม่เคยเหยียบย่างมางานศพของเขา

                    “พวกเรากลับมาแล้วนะต้น” วราลีเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นใจ “ดอกบัวพวกนี้ พวกเราตั้งใจจะนำมาให้นายนะ หวังว่านายจะชอบ”

                    “คิดถึงว่ะ”  ราเมศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ธนินทร์ตบบ่าเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปพูดกับป้ายหลุมศพด้วยน้ำเสียงสบายๆ

                    “ต่อไปเราจะมาเยี่ยมนายทุกปีนะ จะไม่ปล่อยให้นายเหงาอีกแล้ว”

                    “ไปที่โรงเรียนกันเถอะ” ทินกรออกปากกับทุกคน เพราะเห็นว่าอิศรานิ่งเงียบไป ราวกับกำลังใช้ความคิดหนักหน่วง เขาเดาไม่ถูกว่าอิศรากำลังคิดถึงเพื่อนที่ตายไป หรือกำลังคิดถึงคนที่ทำให้เพื่อนตายกันแน่...

                    “อืม...” เขาตอบรับสั้น ๆแค่นั้น ก่อนจะหันหลังให้ป้ายหลุมศพแล้วเดินออกจากสุสานไป

                    “อ่า...” ทินกรยิ้มมุมปาก เขาได้คำตอบแล้วว่าอิศรากำลังคิดถึงใคร เขาเดินเป็นคนสุดท้ายออกจากสุสาน ตรงไปขึ้นรถคันงามแล้วขับตามเพื่อนออกไปทันที  

                    อิศราขับรถมาถึงโรงเรียนเป็นคันแรก เมื่อรถจอดสนิท เขาก้าวลงจากรถแล้วเดินไปยังจุดเกิดเหตุอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียนรุ่นน้อง ที่ต่างก็จับจ้องรุ่นพี่ผู้โด่งดังและหล่อเหลาซึ่งเป็นตำนานของโรงเรียน

                    เขาตรงมายังจุดที่เพื่อนของเขาตกลงมาตายเมื่อเก้าปีที่แล้วอย่างสั่นสะท้านในหัวใจ วินาทีแรกที่เขายืนอยู่ต่อหน้ากองหินสวยงามนั้น ภาพความโหดร้ายในวันนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในสมองของเขาอย่างจัง เสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียน เสียงไซเรนท์ที่ดังขึ้น กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ และเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเพื่อที่ดังลั่นในสมองของเขาจนทำให้เขารู้สึกปวดหัว

                    โอยปวดหัว...หัวจะระเบิดอยู่แลว!’

                    “ต้น...พวกเรามาหานายแล้ว” วราลีวางช่อดอกกุหลาบสีขาวลงไปบนพื้นดินหน้ากองหินซึ่งเป็นจุดที่ศพของตุลธรตกลงมา ดูเหมือนว่าเพื่อนรักผู้ตายจากจะยังอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน เพราะมีดอกไม้มากมายวางอยู่อย่างเนืองแน่น  

                    “ฉันยังจำวันนั้นได้แม่น...” วราลีเอ่ยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองที่จุดสูงสุดของตึกแปดชั้น “ยัยนั่นนั่งมองอยู่บนนั้น ตอนที่ต้นตกลงมา หากมันเป็นการฆาตกรรมล่ะ ยัยนั่นอาจเป็นคนผลักต้นลงมาก็ได้ !

                    “ไม่ใช่หรอกน่า” ทิวากรเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา ซ่อนลึกความนัย “มันไม่มีเหตุผลที่เธอจะทำอย่างนั้นกับคนที่ไปสารภาพรักเธอนี่นา”

                    “ใช่” ราเมศกับธนินทร์ก็เห็นด้วย

                    “ตำรวจก็สรุปคดีไปแล้วด้วยว่ายัยนั่นไม่เกี่ยวข้อง เป็นแค่คนเห็นเหตุการณ์” 

                    “แต่ใครจะรู้ดีเท่าต้นกับยัยนั่นล่ะ ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ความจริงที่ซ่อนอยู่ ทำไมต้นถึงตกลงมา เพราะวันนั้นมีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่อยู่บนดาดฟ้า!

                    เมื่อถึงประโยคนี้ ดวงตาคมกริบของทิวากรผุดรอยยิ้มร้ายออกมา แต่ไม่ทันที่ใครจะได้เห็นมันหรอก เขาซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็วผ่านสายตาเย็นชาไร้หัวใจตามถนัดเสียก่อน

                    “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด แต่ไอ้ต้นไม่ควรตาย!!!

                    อิศราเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ด้วยน้ำเสียงดุดันคลั่งแค้นพอกับใบหน้า ดวงตาคมดุฉายภาพตัวเองในวันนั้นให้เขาได้เห็นอีกครั้งอย่างชัดเจน วันที่เขาตระกองกอดร่างที่เต็มไปด้วยเลือดแล้วกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมตะโกนเรียกชื่อเพื่อนไม่ขาดปาก ปลดปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบลงบนร่างสิ้นลมนั้นด้วยหัวใจที่แตกสลาย...

                    ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากตอนนี้เลย...แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปีแล้ว แต่หัวใจของเขาก็ยังสั่นสะท้านไม่เสื่อมคลาย ราวกับว่าได้กลับไปยืนอยู่ในวันนั้น

                    อิศรารู้สึกปวดหัวอีกครั้ง ความทรงจำเลวร้ายทำให้เขาเกิดอาการด้านสมองขึ้นมาอีกแล้วสินะ แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอของเขาเด็ดขาด  

                    “ฉันกลับก่อนนะ!” เขาบอกเพื่อน ๆ เพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินกลับมาที่รถ โดยมีวราลีวิ่งตามมา

                    “เมฆ! ทำไมรีบกลับล่ะ น่าจะอยู่อีกสักนิด”

                    แต่เขาไม่ฟัง ทั้งยังไม่คิดจะอธิบายเพื่อนด้วย เขารีบขึ้นรถแล้วขับออกจากโรงเรียนไปด้วยความเร็ว โดยขับมุ่งหน้ากลับบ้านทันที  

                    เมื่อมาถึงบ้านก็รีบขึ้นชั้นสอง โดยไม่หยุดรอฟังรายงานจากป้าแม่บ้านแต่อย่างใด เขาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวอย่างไม่ลังเล ไขเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดแล้วหยิบกรอบรูปเก่าใบนั้นออกมาอีกครั้ง

                    “หึ!  ยัยนั่นสมควรจะได้รับแล้ว” ใบหน้าคร้ามกรุ่นไปด้วยความชิงชังคลั่งแค้น ขณะแกะภาพถ่ายใบนั้นออกจากกรอบรูป แล้วหยิบจดหมายเปื้อนเลือดฉบับนั้นซึ่งซ่อนอยู่หลังภาพออกมาดูอีกครั้ง

                    “แด่ความรักที่มีต่อเธอ...บัวบูชาที่รัก...”

                    เขาไล่สายตากร้าวอ่านจดหมายเปื้อนเลือดฉบับนั้นอีกครั้งด้วยใจที่สั่นสะท้าน...

                    “เธอควรจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ บัวบูชา!  เธอควรจะได้อ่านมันทุกคำ ทุกประโยค!” 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #46 aprilfuday (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 14:49

    มาอัฟต่อเถอะค่ะ พลีสสส
    #46
    1
    • #46-1 แมวมณี(จากตอนที่ 13)
      19 กันยายน 2561 / 19:10
      เดี๋ยวมาค่าาาา^^
      #46-1
  2. #43 NovelMania (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:39

    อยากอ่านอีบุ๊กแล้วคร้า

    #43
    1
    • #43-1 แมวมณี(จากตอนที่ 13)
      19 กันยายน 2561 / 19:09
      เดี๋ยวถ้ามีอีบุ๊คจะมาแจ้งอีกทีค่าา ขอบคุณครับ^^
      #43-1