หอมปรารถนา

ตอนที่ 7 : ฉันมาทำอะไรที่นี่???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 พ.ย. 59


7

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"





“ว๊าววววว....”

สวยอย่างที่หมอเดียร์โฆษณาไว้จริง ๆ แต่เธอก็ยังไม่อยากจะพักรวมกับทั้งคู่อยู่ดี  

“เดี๋ยวทัดพักห้องนั้นนะคะ” เธอยื่นกุญแจห้องให้ชายหนุ่ม เขารับไปถือไว้ พร้อมรอยยิ้มสดใส  

“ขอบคุณนะที่ให้ผมมาด้วย”

“อ้าว!  ก็คุณบอกว่าจะเป็นสารถีให้ไงคะ ก็เลยให้มาด้วย”

“โห เห็นเป็นคนขับรถเหรอเนี่ย” เขาทำเสียงออดเสียงอ้อน มันทำให้หญิงสาวอีกคนรู้สึกพะอึดพะอมอยากจะอาเจียน

“เฮ๊ย! ฉันออกไปข้างนอกก่อนนะเดียร์”

“อ้าว จะรีบไปไหน”

“นั่นสิ กระเป๋าก็ยังไม่เก็บเลย” เขาแย้งขึ้นมาอีกคน ด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างแรง เธอจะออกไปตะลอนทั้งที่ยังไม่เปลี่ยนชุดด้วยซ้ำ “รถก็ยังไม่ได้ไปเช่าเลยนะ เอาไว้...”

“ฉันจะไปเดินเล่นแถว ๆนี้แหละ ไปไม่ไกลหรอก”

เธอเลือกบอกเพื่อน แทนที่จะโต้ตอบกับเขา

“ไม่ต้องห่วงนะเดียร์ ฉันมีไกด์บุ๊คละ ซื้อที่สนามบินตะกี้ เจอกันตอนค่ำๆนะ แต่ถ้าไม่เจอก็แสดงว่าฉันอยู่ในร้านกาแฟไหนสักร้านหนึ่ง โอเค๊!

เธอพูดจบก็คว้ากระเป๋าสะพายใบใหญ่ขึ้นไพล่บ่าไว้ พร้อมกล้องถ่ายรูปขนาดเหมาะมือ โบกมือบ๊ายบายเพื่อนรักแล้วออกจากห้องพักไป

ทัดเทพรู้สึกไม่ค่อยดีเลยที่พิมพ์ใจมีท่าทีหางเหินกับเขาอย่างเห็นได้ชัด หากเธอด่าเขา กัดเขา โมโหใส่เขาอย่างเคยก็คงจะดีเสียกว่า

และการที่เธอยอมหลีกทางเพื่อให้เขากับหมอเดียร์ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง โดยการออกไปข้างนอกคนเดียวแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย

“เป็นอะไรคะทัด ทำไมหน้าดูเครียดจัง”

“อ๋อ...เปล่าครับเปล่า ผมแค่กำลังคิดว่าคืนนี้จะพาคุณไปดินเนอร์ที่ไหนดี เอาแบบเห็นวิวทั้งเมืองภูเก็ตเลยดีมั้ย”

หมอเดียร์หัวเราะเขิน “ยังไงก็ได้ค่ะ เดียร์ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร ไม่เหมือนยัยพิมพ์ รายนั้นน่ะ ช่างเลือก เลือกแล้วไม่พอใจก็วีนใส่ เดียร์แล้วแต่ทัดละกัน”

“แล้วเพื่อนคุณเขาจะไปดินเนอร์กับเรามั้ย”

“ไม่น่านะ เดียร์ว่ายัยพิมพ์มันน่าจะนัดกับเพื่อนขาเมามันไว้มากกว่า”

“เพื่อนขาเมา!!

“ใช่  เพื่อนที่นี่มันเยอะนะคะ ไม่ต้องห่วงมันหรอก ยัยพิมพ์อ่ะคอแข็งจะตาย ไม่โดนมอมง่าย ๆหรอก มีแต่มันนี่แหละที่จะมอมคนอื่น”

เขาอึ้งไปเลย...ยอมรับว่าอยากจะออกไปตามหายัยคอแข็งให้กลับมาร่วมทริปด้วยกันดีกว่า

“เพื่อนกลุ่มนี้นี่ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ”

“ก็คละเคล้ากันไปน่ะค่ะ ทั้งเก้งบ่างชะนี ทัดมีอะไรรึเปล่าคะ”

“อ้อ...ไม่มีอะไรครับ หมอเข้าห้องไปจัดเสื้อผ้า อาบน้ำแต่งตัวสวย ๆดีกว่า เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างติดต่อรถให้เช่าก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปขับรถชมเมืองกัน จากนั้นค่อยเลือกร้านอาหารนะครับ”

“โอเคค่ะ” หญิงสาวบ๊ายบายเขาแล้วลากกระเป๋าทั้งสองใบเข้าห้องนอนด้วยท่าทางสดใสแช่มชื่น  

ชายหนุ่มมองส่งจนกระทั่งประตูห้องนั้นปิดลง แล้วสีหน้ายิ้มแย้มของเขาก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นกังวลเล็ก ๆ ด้วยยังค้างคาใจเรื่องพิมพ์ใจจอมซ่าอยู่

“มีเพื่อนขาเมาด้วยเหรอวะ จะก๋ากั๋นไปถึงไหน” เขาลอบถอนใจแผ่วเบาราวกับมีเรื่องหนักอก ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกอะไรอย่างนี้เลย

ตอนนี้เขาควรจะกระโดดโลดเต้นกับสถานการ์ที่เป็นใจให้เขาทำคะแนนเพื่อเอาชนะใจหมอเดียร์มากกว่า  

แต่เขากลับเซ็ง...เซ็งอย่างไม่มีเหตุผล และรู้สึกว้าวุ่นใจแปลก ๆ

“เราเป็นอะไรวะ ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากกินเหล้าวะเนี่ย มันน่าจะลั้นลาไม่ใช่หรือวะ”

ถึงอย่างไรเขาก็หาเหตุของการเกิดผลเช่นนี้ให้กับร่างกายของเขาไม่ได้

เขาตีความเอาว่าเป็นเพราะเขาตื่นเต้นที่จะได้ท่องเที่ยวกับคนที่เขาอยากได้เป็นแฟนนักหนามาสามเดือนเต็ม

 

คุณหมอนาเดียร์ไม่ว่าจะแต่งชุดไหน เธอก็สวยจับใจไร้ที่ติอยู่แล้ว ยิ่งใส่ชุดแซ็กสีขาวก็ยิ่งดูมีเสน่ห์

ซึ่งการปรากฏโฉมหลังจากหายเข้าห้องไปเกือบสองชั่วโมง มันช่างคุ้มค่ากับการรอคอยจริง ๆ

“สวยมากครับหมอ” เขาอดชื่นชมเธอไม่ได้จริง ๆ

“จัดการเรื่องเช่ารถเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคะ”

“ครับ เชิญคุณหมอครับ” โอย...ทำไมเขารู้สึกว่ามันเป็นทางการเกินไปล่ะ เขาควรจะผ่อนคลายและเป็นกันเองกับหญิงสาวมากกว่านี้ไหม?

ทัดเทพยื่นมือให้เธอจับ หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือให้เขาสัมผัส

มือนิ่มที่เคยช่วยชีวิตคนมาแล้วมากมาย เขาควรจะภูมิใจที่ได้จับมือของผู้หญิงคนนี้

ทว่า  เมื่อการเที่ยวรอบเมืองสุดโรแมนติกระหว่างเขากับเธอผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ความเบื่อหน่ายก็เริ่มเข้ามาครอบคลุมบรรยากาศ

จนเขาขับรถผ่านถนนเส้นหนึ่งซึ่งนำไปสู่ตลาดกลางคืนหรือถนนคนเดินที่กำลังฮิตฮอตในหมู่นักท่องเที่ยว เขาจึงลองเสนอทางเลือกที่คิดว่าน่าจะสนุกสำหรับเธอ

“แวะตลาดมั้ยครับ ได้ข่าวว่าตลาดนี้มีของเจ๋ง ๆ เยอะเลย”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดียร์ไม่ค่อยชอบที่พลุกพล่าน เราหาร้านอาหารอร่อย ๆ ทานกันดีกว่า เดียร์ว่าไปทานกันที่ร้านบนเขารังดีมั้ยคะ”

เธอเสนอกึ่งบังคับ ขณะสายตาของชายหนุ่มกลับมองผ่านกระจกไปยังใครคนหนึ่งที่กำลังเดินถ่ายรูปร้านขายสินค้าบนริมฟุตบาธ

“มีอะไรหรือคะทัด”

เขาคิดว่าเขาเห็นพิมพ์ใจยืนอยู่ในกลุ่มคนที่กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นนะ

“อ้อ....เปล่าครับ ผมว่าเราน่าจะลองลงไปเดินเล่นที่ตลาดกันสักหน่อยนะ”

“อย่าเลยค่ะทัด คนเยอะ อึดอัดจอแจ แถมไม่ค่อยมีของให้เลือกซื้อสักเท่าไหร่ ส่วนมากก็ของมือสองน่ะค่ะ กับพวกเปิดท้ายขายของ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ”

“อืม...ครับ งั้นเราไปร้านอาหารกันเลยดีกว่า”

เขาตามใจหญิงสาวอยู่แล้ว เพราะการที่เขามาเที่ยวกับเธอครั้งนี้ เหตุผลก็คืออยากจะสานความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

รถเก๋งคันเล็กจึงแล่นผ่านทางเข้าตลาดไปจนไกลลิบ มุ่งหน้าสู่เขารังอันมีเชื่อเสียงในด้านการเป็นจุดชมวิวยามค่ำคืนของเมืองภูเก็ตที่สวยที่สุดแห่งหนึ่ง

 

พิมพ์ใจกำลังเพลิดเพลินกับการเดินถ่ายรูปบรรยากาศตลาดกลางคืนซึ่งเต็มไปด้วยสีสันและความหลากหลายของสินค้า

“ชิ้นนี้เท่าไหร่คะ” เธอหยิบรถของเล่นแบบโบราณขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าของร้าน เมื่อเขาบอกราคา เธอก็ซื้อทันที

“จะได้เอาไปตกแต่งร้าน” หญิงสาวได้ของหลายชิ้นสำหรับนำไปตกแต่งร้านกาแฟของเธอ ซึ่งส่วนมากจะเป็นของเก่าสไตล์คลาสิคหรือของทำมือน่ารัก ๆ

“หูย...สวยจังเลยค่ะ  ชิ้นนี้เท่าไหร่คะ”

“เล่มนี้ล่ะคะ” และเข้าไปที่ร้านหนังสือเก่า เลือกหาทั้งหนังสือทั่วไปและหนังสือนิยายสำหรับนำไปประดับร้าน สำหรับลูกค้าหนอนหนังสือ

“ตายแล้ว ซื้อซะเยอะ แล้วเราจะขนกลับยังไง สงสัยต้องเสียค่าเครื่องเพิ่มแน่งานนี้”

แต่เธอก็สู้ไม่ถอยล่ะนะ เพราะถือคติว่า...กับคนบางคน กับของบางชิ้น เราอาจได้เจอกันแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็ได้

“ก๋วยจั๊บโบราณพิเศษที่หนึ่งค่ะ” เธอเลือกดินเนอร์ในค่ำคืนนี้ที่ตลาดเปิดท้ายนั่นล่ะ เข้าร้านก๋วยจั๊บตรงสุดทางเดินในซอยหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่เปิดในตึกพานิชย์

“เฮ้อ...ซูดดดดด” เธอดูดน้ำดังจ๊วบจนเกือบค่อนแก้ว เพื่อดับความกระหายและความเนื่อยล้าจากการเดินมาราธอนมาไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง 

“เฮ่อ...เมื่อไหร่จะได้สั่ง...สองที่กับเขาบ้างนะ...ป่านนี้คู่นั้นไปถึงสวรรค์ชั้นไหนกันแล้วล่ะ”

เธอไม่ได้อิจฉานะ...ก็แค่หมั่นไส้ที่พวกเขากำลังมีความสุขกันอย่างไม่เกรงใจคนโสดเช่นเธอ...ก็เท่านั้นเอง   


^^Y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #14 แอล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:15
    ติดตามนะคะ บอกพิมพ์ให้ด่วยนะคะไรท์ว่าเพื่อนแทงข้างหลังแล้ว นางอิจฉาพิมพ์ทั้งๆที่พิมพ์แสนดีกับนางอ่ะระ บอกให้มองเพื่อนมุมใหม่บ้างนะคะ ถ้าอึดอัดก้อตัดๆไปมั่งก้อดีเพื่อนแบบนี้คบไปมีแต่จะสร้างความเดือดเนืัอร้อนใจให้เรา ตัดค่ะลุกตัดเลยหนูพิมพ์ตีตัวออกห่าวค่ะ
    #14
    0
  2. #3 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 15:32
    สนุกมากๆเลยค่ะชอบมาย่อยๆนะคะ แอบอินไปกะนางเอก
    #3
    1
    • #3-1 แมวมณี(จากตอนที่ 7)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 19:17
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ ^^ มาส่งแรงใจเชียร์นางเอกไปด้วยกันนะคะ
      #3-1