หอมปรารถนา

ตอนที่ 6 : หนีไม่พ้นสินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 พ.ย. 59


6

"หนีไม่พ้นสินะ"






“แกจะไปเที่ยวภูเก็ตเหรอพิมพ์???”

นาเดียร์โทรมาในช่วงหัวค่ำ

“แก...แกรู้ได้ไง”

“ก็ฉันแวะไปที่ร้านเมื่อตอนเย็น เห็นใบจองตั๋วกับใบจองที่พักที่เด็กมันปริ๊นส์ไว้ให้”

“อ๋อ...อืม...พอดีไม่ได้เที่ยวนานแล้วก็เลยว่าจะไปพักสมองหาแรงบันดาลใจซะหน่อย”

“ดีเลยแก ฉันเองก็กำลังอยากเที่ยวทะเลพอดี ฉันก็เลยจองตั๋วเรียบร้อยแล้ว

“หาแก...แกจองตั๋วแล้ว”

“ใช่ ทัดก็โอเคนะ เป็นอันว่าเราไปเที่ยวพร้อมกันเลยสามคน ไปสักสองคืน น่าสนุกดีเนอะ”

อืม...น่าสนุกดี...พิมพ์ใจวางโทรศัพท์จากเพื่อนรักด้วยความอึ้ง...ทึ่ง...และช็อค

“หนูทำผิดอะไรคะ  ทำไมถึงได้ใจร้ายกับหนูขนาดนี้ หนูแค่อยากหนีไปจากโลกความจริงสักพักเท่านั้นเอง ไม่ได้จะคิดไปทำอะไรทะลึ่งจริง ๆ”

หลังจากวางโทรศัพท์จากเพื่อนรัก เธอถอนหายใจไม่รู้จะสักกี่ครั้ง เพื่อระบายความอึดอัดในอก

“ไอ้เหมียว...ไอ้เหมียวต้องช่วยหาทางออกให้ฉันได้สิ เพราะมันฉลาดสุด ๆ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะกดเบอร์ของเหมียว  

“เอ๊ะ...” ไลน์ผุดเตือนขึ้นมาในตอนนั้นเองว่ามีคนส่งสติ๊กเกอร์มาให้เธอ “นะ...นายนั่นนี่”

หัวใจเธอเต้นรัวอีกแล้ว เมื่อรู้ว่านายทัดเทพเป็นคนส่งสติ๊กเกอร์มาให้เธอ

“ส่งอะไรมาอีกล่ะ” เธอคิดไม่ตกว่ามันอาจเป็นตัวผายลมหรือโถส้วมอีกตามเคย หากแต่พอเปิดออกดู เธอกลับตกใจตาค้าง “สติ๊กเกอร์บอกรัก...อะ...อะไรเนี่ย”

เขาส่งสติ๊กเกอร์บอกรักมาหลายแบบทีเดียว ทำเอาเธอหูอื้อตายลายคล้ายจะเป็นลม ก่อนเขาจะหยุดส่งไปสักนาที แล้วตามด้วยข้อความ...

เฮ๊ย! ขอโทษที ส่งผิดว่ะ

วินาทีนี้ เธอล่ะอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด หากเขาไม่โทรเข้ามาซะก่อน

“เฮ๊ยพิมพ์โทษที ๆ จะส่งให้เดียร์น่ะ ไม่ได้เข้าใจผิดใช่มั้ย”

ถามมาได้ เธอล่ะอยากจะฆ่ามันจริง ๆ

“อืมมมม...โทรมาทำไม?”

“โห เสียงแข็งเชียว งอนป๊ะเนี่ย”

“งอนอะไร!”  เออ...งอน...แล้วไง...จะง้อเหรอ...ก็ไม่นี่ แล้วยังจะโทรมาทำให้อารมณ์เสียเข้าไปอีก “ถ้าไม่มีอะไรวางนะ”

“อะเดี๋ยว ๆ ๆ” เขารีบเบรกก่อนเธอจะกดปิดจริง ๆ ก่อนเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม “เรื่องไปภูเก็ตพรุ่งนี้อ่ะ ขออะไรอย่างได้มั้ย”

เธอขมวดคิ้วสงสัย

“ขออะไร”

“คุณไม่ไปได้มั้ย”

ที่เขาขอ...มันทำให้เธอถึงกับอึ้ง...อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกทีเดียว

“ผมขอโทษนะพิมพ์ แต่ผมขอได้มั้ย คุณแกล้งทำเป็นไม่ว่างหรือติดธุระสำคัญอะไรก็ได้ เดี๋ยวเรื่องค่าตั๋วกับค่าโรงแรมที่จองไปแล้ว ผมจ่ายคืนให้คุณหมดเลย แล้วก็คุณอยากได้อะไรเป็นของฝาก บอกมาได้เลยนะ ผมจัดให้คุณชุดใหญ่เลย...น๊า ๆ ช่วยผมหน่อยนะ”

คราวนี้พิมพ์ใจรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของโลกใบนี้จริง ๆ เธอเกิดมาทำไมเนี่ย?

“พิมพ์...ได้ยินมั้ย...พิมพ์...ตายแล้วเหรอ”

เขาเรียกเธอหลายครั้ง ก่อนเธอจะถอนหายใจเสียงดังใส่โทรศัพท์ให้เขาได้ยินด้วย

“คุณจะทำอะไรเพื่อนฉันเหรอ”

“ผมจะทำอะไรได้ ขนาดมือเขายังไม่ให้ผมจับเลย”

อ้าว...แล้วเมื่อเช้านี้ล่ะ

“แต่ถ้าได้ไปเที่ยวกันสองต่อสองหนนี้ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะมีอะไรคืบหน้า ให้โอกาสผมทำคะแนนหน่อยน่า อย่าใจดำนักเลย ช่วยผมคราวนี้ มันอาจจะส่งผลทำให้คุณได้เจอกับผู้ชายดี ๆสักคนนะ”

โอ๊ย...เอาผู้ชายมาล่อ เธอคงจะดีใจหรอกนะ

“อืม”

“เย้...คุณนี่น่ารักที่สุดเลย ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนน่ารักเท่าคุณเลย คุณอยากได้อะไรบอกมาเลยนะ เดี๋ยวผมซื้อมาฝาก...ของกินใช่มั้ย”

หาว่าเธอเห็นแก่กินอีกต่างหาก

“ที่อยากได้ก็มีอยู่หรอก อยากได้ม๊ากมาก คุณให้ได้แน่นะ”

“แน่สิครับ อยากได้อะไรบอกมาเลย”

“คราวหลังอย่าส่งไลน์มาผิดอีก เพราะถ้าแฟนคุณเห็นขึ้นมาจะเข้าใจผิดเอาได้ ถึงคุณจะส่งผิดก็เหอะนะ ส่วนเรื่องทริปพรุ่งนี้ ไม่ต้องห่วง ฉันคิดอยู่แล้วว่าคงไม่ไป สบายใจได้ ขอให้มีความสุข”

พูดเสร็จเธอก็ตัดสายทิ้งด้วยความโกรธปนน้อยใจ เขาไม่ควรทำอย่างนี้เลย เพราะถึงไม่ขอ เธอก็ตั้งใจจะหลบเลี่ยงอยู่แล้ว แต่การที่เขาโทรมาขออย่างนี้ มันทำร้ายหัวใจเธอเกินไปหน่อย

เขาโทรกลับมา ก็คงตามมารยาท เธอก็เลยไม่รับสาย พร้อมทั้งจัดการปิดเครื่องเสียเลย  

พรุ่งนี้เธอแค่ไม่ไปสนามบินก็เท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรยากเลยสักนิด

แต่เธอก็นอนร้องไห้ทั้งคืนด้วยความปวดใจ ร้องจนกระทั่งหลับไป และสะดุ้งตื่นอีกครั้งก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้าแล้ว

“สายแล้ว!”  พิมพ์ใจดีดตัวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วลืมตัว เพราะคิดว่าต้องไปสนามบิน แต่พอนึกขึ้นได้ก็ชะงักไปเลย

“จริงสิ...นอนต่อดีกว่า” แต่เธอก็ไม่อยากนอนต่อแล้วนี่นา เธอควรอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปทำงานซะ “ยุ่งเข้าไว้ จะได้ไม่เพ้อเจ้อ!

 

เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาในร้านกาแฟตอนช่วงเที่ยงๆ เด็กในร้านแซวกันใหญ่เลยว่าไหนว่าลาหยุดสองวัน ไหนว่าจะไปเป็นฮิปสเตอร์ ไหนว่าจะไปเปรี้ยว

“แล้วมาทำงานทำไมอีกเนี่ยพี่พิมพ์”

“ตอนแรกก็ว่าจะไปเป็นฮิปสเตอร์สักสองวันน่ะแหละ แต่พอคิดไปคิดมา ทำงานดีกว่า เก็บเงินไปเที่ยวญี่ปุ่น หรือไม่ก็เกาหลี เผื่อไปเจออุปป้าที่โน่น แล้วแต่งงานอยู่โน่นไปเลย”

เธอพูดติดตลกไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่ในใจนั้นแสนเศร้าระทมไหว

“ทำงานดีกว่า...ยุ่งเข้าไว้ แล้วจะดีเอง”

“พี่พิมพ์คะโทรศัพท์ค่ะ”

พิมพ์ใจเงยหน้าจากสมุดบัญชี

“ใครโทรมา”

“หมอเดียร์ค่ะ”

อืมนะ...โทรเข้าโทรศัพท์มือถือไม่ได้ก็เลยโทรเข้ามาที่เบอร์ร้านแทน

“โทรมาหลายครั้งแล้วค่ะ เห็นว่าติดต่อพี่พิมพ์ไม่ได้ โทรศัพท์พี่พิมพ์เสียรึเปล่า”

ไม่ได้เสียหรอก แค่เธอปิดเครื่องไว้เท่านั้นเอง เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาแนบหู

“แกอยู่ไหน รีบมาเลยนะแก เครื่องใกล้ออกแล้วนะ!

พิมพ์ใจแสร้งไอชุดใหญ่ใส่โทรศัพท์ “แก...ฉันคงไปไม่ได้แล้วอ่ะ...ฉันไม่ค่อยสบาย”

“อะไรนะ!...แกไม่สบายเหรอ!

“ใช่” แล้วเจ้าหล่อนก็ไออีกหลายชุดโชว์เพื่อน “แค่นี้ก่อนนะจะนอนพักสักหน่อย แกเที่ยวให้สนุกนะ”

หญิงสาวพูดจบก็วางโทรศัพท์ฉับ ไม่โล่งใจเท่าไหร่หรอก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้บอกอะไรเพื่อน เธอถอนใจพรึดก่อนจะหันไปเห็นนาเดียร์ยืนเป็นนางยักษ์อยู่ที่ประตูร้าน

“ยัยพิมพ์!!!

“อะ...อ้าว!” เจ้าของชื่ออ้าปากค้าง ก่อนจะถูกหมอเดียร์ลากออกจากร้านเพื่อไปขึ้นรถเก๋งคันงามที่จอดรออยู่หน้าร้าน ซึ่งคนขับก็คือนายทัดเทพตัวดีนั่นแหละ

พิมพ์ใจจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น เขาส่งสัญญาณบอกทางแววตาว่าเขาขัดใจหมอเดียร์ไม่ได้  

ในที่สุด...ทริปท่องเที่ยวฉบับรักสามเส้าก็เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งคนที่อึดอัดที่สุดก็คงหนีไม่พ้นเธอ

พิมพ์ใจจำต้องเดินตามหลังคู่รักข้าวใหม่ปลามันประหนึ่งเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของทั้งคู่

“โรงแรมที่ยัยพิมพ์จองไว้ เดียร์ยกเลิกไปแล้วค่ะ พอดีเพื่อนสนิทเดียร์เขามีคอนโดชุดให้เช่าที่ป่าตองน่ะค่ะ เดียร์ก็เลยขอเช่าเขา ราคาคนกันเองค่ะ”

“ว่าไงนะ!” พิมพ์ใจตกใจหน้าเสีย...ต้องอยู่ร่วมห้องกันด้วยอย่างนั้นหรือ???

“ไม่ต้องห่วงย่ะ คอนโดเขาหรูหราเลยแหละ มีสองห้องนอนกว้างๆ มีห้องดูทีวี และครัวเล็ก ๆสำหรับทำกับข้าวด้วย แถมระเบียงก็กว๊างกว้างสำหรับชมวิวทะเลสุดโรแมนติก”

“โอ้โห...ชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าจะสวยขนาดไหน”

“สวยมากค่ะทัด เดียร์การันตีค่ะ”

“มาเที่ยวที่นี่บ่อยหรือครับ”

“ก็ไม่บ่อยหรอกค่ะ แค่ปีละครั้งสองครั้ง”

สองคนนั้นเดินคุยกันออกจากสนามบินภูเก็ตแบบลืมเพื่อนร่วมทริปอีกคนไปเลย!!!

เธอน่าจะใช้โอกาสนี้หนีไปเลยนะ จะได้หมดเรื่องหมดราว แล้วโทรบอกหมอเดียร์ว่าขอแยกออกไปเที่ยวคนเดียว เพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอ 



^^Y
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #13 แอล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:05
    ยังคบกับผู้หญิงแบบนี้เป็นเพื่อนอีกเหรออ่ะ มันก้าวความเป็นส่วนตัวมากำปเหมือนเป็นคนไร้กาละเทศะอ่ะเพื่อนกันต้องเข้าใจความเป็นส่วนตัวเพื่อนบ้างไม่ใช่จะไปกัยแฟนแต่ลากเพื่อนไปด้วยแถมเอาไปเนี่ยเพื่อเอาไปทำกับข้าวใช่มั้ยพิมพ์ก้อคิดได้แล้วนะคะไม่ใช่คนรับใช้นะอไรขัดได้ขัดใจเพื่อนหน่อยเหอะ(จะได้เห็นธาตุแท้นาง)
    #13
    0