หอมปรารถนา

ตอนที่ 20 : นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 พ.ย. 59




20
"นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย???"




“ตกลงคุณแกล้งสลบใช่มั้ย?”

เขาถามย้ำเธออีกรอบ เธอพยักหน้าอย่างเชื่องช้าราวกับคนหมดแรงแม้แต่จะหายใจ ใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาคลอน้ำ จมูกแดงเป็นลูกตำลึง

“ยังช็อคอยู่เหรอ?”

เธอพยักหน้าอีกครั้ง

“ขี้มูกย้อยเข้าปากแล้วน่ะ”

เธอแบะปากนิด ๆ ก่อนสูดขี้มูกดังฟืดแล้วนั่งนิ่งเหมือนหุ่นลองเสื้อ เขาเข้าใจว่าเธอคงอยากใช้เวลาทบทวนเรื่องราวบางอย่างเงียบๆคนเดียว จึงไม่อยากถามซอกแซกเธออีก

ทัดเทพตัดสินใจขับรถออกนอกเมือง โดยขับไปเรื่อย เปื่อย ไม่มีจุดหมายปลายทาง เพื่อให้เธอได้เห็นวิวทิวทัศน์ เขียว ๆ สวย ๆ เผื่อจะผ่อนคลายความรู้สึกแย่ๆ ลงไปได้บ้าง

“มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ยทัด” เธอถามออกมาเป็นคำแรก หลังจากเงียบไปนาน มือข้างซ้ายของเขาเลื่อนลงมาแตะบนหลังมือนิ่มที่กุมกันแน่นบนหน้าตัก

“ไม่ต้องคิดมากหรอก”

“ทำไมอ่ะ ทำไมเดียร์ถึง...” เธอพูดไม่ออกเพราะก้อนสะอื้นมันจุกที่คอ น้ำตาใสๆตกไหลลงจากดวงตากลมแบ๊วที่เคยสุกสกาว ซึ่งบัดนี้ มีเพียงแววแห่งความเศร้าเสียใจและผิดหวังอย่างแรง

“ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น” แล้วเธอก็ร้องไห้โฮ เขาจำต้องหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง แล้วคว้าร่างสะท้านไหวมากอดจนแน่น

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรนะ”

“ฮือ ๆ เดียร์ทำแบบนี้ทำไม ทำทำไม” เธอร้องไห้พลางคร่ำครวญด้วยความเสียใจ

“ไม่เป็นไร” เขาลูบแผ่นหลังเธอขึ้นลงเบาๆช้าๆเพื่อปลอบใจปลอบความรู้สึกของเธอ ความรู้สึกที่เสียไปให้กับเพื่อนรัก ที่ไม่เคยรักเธอเลย

“พิมพ์ทำผิดอะไรอ่ะทัด พิมพ์ทำอะไรผิด”

เธอผละจากอ้อมกอดของเขาแล้วร้องไห้โวยวาย ใบหน้าก่ำแดงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั้นไม่ต่างจากเด็กน้อยเลยสักนิด เขาจับสองแก้มแดงเรื่อของเธอไว้

“ตั้งสติพิมพ์ ตั้งสติ”

“ฮือๆ...ไม่ตั้ง...ไม่อยากตั้งสติไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากไปให้ไกลจากที่นี่ ไม่อยากเจอใครอีกแล้ว”

เขากดใบหน้าลงแล้วประกบจูบริมฝีปากที่กำลังงอแงอย่างแนบแน่น

“อะ...” เจ้าหล่อนถึงได้หยุด และอึ้งไป

ชายหนุ่มเมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ต่อต้าน เขาจึงเริ่มขยับริมฝีปากเคลื่อนเคล้นเคล้าบนริมฝีปากนิ่มหอมของเธออย่างดูดดื่ม เธอเผลอตอบรับจูบของเขาด้วยการเงยหน้าขึ้นแล้วขยับริมฝีปากตาม

“อือ....” ทั้งคู่จูบกันอย่างกระหาย ราวกับรอคอยเวลานี้มาเนิ่นนาน จูบจนพอใจแล้วจึงผละจากกัน แต่ไม่ถึงวินาทีก็ประกบปากจูบกันใหม่อีกครั้ง

“อื้อ......” ทัดเทพกอดร่างสวยไว้แน่น พร้อมขยี้ริมฝีปากสาวเจ้ารุนแรงเร่าร้อน ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นและจูบหอมแก้มใสที่เปียกชุ่มเพราะน้ำตาด้วยความรักจนล้นอก

“อือ...ทัด...อ่า...ทัดพอก่อน พอก่อนทัด” พิมพ์ใจบอกเขาอย่างนั้น ก่อนจะส่งเสียงครางออกมาอย่างลืมตัว

“อ่า...” ชายหนุ่มจูบหอมทั่วใบหน้าจนหนำใจก็กลับมาจูบปากเธออีกหน ก่อนหญิงสาวจะเบือนหน้าหนีแล้วดันแผ่นอกเขาออก

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาหวานหื่น เสียงลมหายใจที่ดังกระเส่ารุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก มากจนเธอรู้สึกกลัวเลยทีเดียว

“พิมพ์...ผม”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก” เธอรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขา ด้วยสีหน้าเศร้า ๆ “มันก็สมควรแล้วที่เดียร์จะทำแบบนี้ เพราะฉันแอบจูบกันแฟนเธอตั้งหลายครั้ง”

น้ำตาเธอไหลอีก เขาจึงใช้นิ้วหัวแม่มือกวาดเช็ดน้ำตาให้เธออย่างทะนุถนอม

“ความจริงฉันน่ะ รักมันมากนะ แต่ทำไมมันถึงได้คิดทำร้ายฉันแบบนี้”

“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดขนาดไหน แต่...”

“ทำไมคนที่ฉันรักทุกคน ต้องทำร้ายฉัน” เธอหมายถึงเขาด้วย ซึ่งเขารับรู้ได้ “ถ้าไม่ต้องการฉัน ก็แค่บอก ฉันยินดีที่จะออกจากชีวิตของทุกคน”

ทัดเทพเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา

“มีคน ๆ หนึ่งเขารักคุณและต้องการคุณเสมอ”

เธอจ้องหน้าเขา เขากำลังจะพูดเรื่องอะไรเนี่ย

“ผู้ชายคนนั้นรักคุณมานานแล้ว และตอนนี้ก็ยังรักอยู่”

“คุณกำลังพูดถึงใคร”

“อาชวิน”

คำตอบของเขาทำให้เธออึ้งไปเลย

“เป็น...เป็นไปไม่ได้”

“ผมพูดเรื่องจริง ผมกับอาชวินเคยเรียนด้วยกันที่อเมริกา เขาพกรูปของคุณไว้ตลอด และที่เขามาเชียงใหม่ครั้งนี้ ก็เพื่อมาหาคุณ”

พิมพ์ใจไม่อยากจะเชื่อ เพราะไม่ว่าจะย้อนไปในช่วงเวลาไหน ชีวิตของเธอก็ไม่เคยมีอาชวินอยู่เลย แม้เวลาหนึ่งปีที่มหาวิทยาลัยก็ตาม

“แต่...อาชวินเขาจีบนาเดียร์มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะ เขาส่งจดหมายส่งดอกกุหลาบส่งของขวัญให้กันตลอด ฉันเห็นกับตาเลยนะ แถมเดียร์ยังเคยอ่านจดหมายให้ฉันฟังเลยด้วย เขาเขียนถึงกันหวานมากเลยนะคุณ คุณอย่าล้อเล่นนะทัด”

“ผมไม่ได้ล้อเล่น...ของพวกนั้นไอ้วินมันส่งให้คุณ”

เธออยากจะช็อค แต่เปลี่ยนเป็นปวดหัวแทนดีกว่า

“ส่งให้ฉัน...แล้วทำไมเดียร์ถึง”

“เข้าใจรึยังว่าทำไมร้านคุณถึงพัง”

เธอกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ

“ตอนนี้ฉันอยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแค่เพียงความฝัน”

“แต่มันเป็นเรื่องจริง เพื่อนคุณโกหกคุณมาตลอด”

“รวมทั้งคุณด้วย!” เธอตวัดสายตาร้ายมาทางเขาแล้วจ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาถึงกับขนลุก

“อะไรพิมพ์ ผมโกหกอะไรคุณ”

“คุณบอกว่าอาชวินพกรูปฉันไว้ตลอดใช่มั้ย”

เขาพยักหน้าอย่างงงๆ

“งั้นแสดงว่าคุณรู้จักฉันมาก่อนใช่มั้ย”

เขาถึงกับหน้าชา “ผมว่าเราขับรถออกมาไกลแล้ว เรากลับเข้าเมืองกันก่อนดีกว่ามั้ย ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ฮันนีโทส หรือไม่ก็ ไอศกรีม หรือบิงซู!

“ทัด!

“โอเค” เขายอมจำนน “ใช่ ผมรู้จักคุณมาก่อนจากภาพถ่ายใบนั้น แล้วยังไง ผมจำเป็นต้องบอกคุณด้วยเหรอในเมื่อผม...”

เขาหยุดไปอึดใจหนึ่ง

“ในเมื่ออะไร”

“ในเมื่อ...ผม...คือพอผมเจอคุณครั้งแรกที่อู่วันนั้นผมก็จำคุณได้ทันที ว่าคุณคือผู้หญิงในภาพถ่ายของไอ้วิน ซึ่งมันบอกว่าคุณตายไปแล้ว”

“ตายไปแล้ว!!!

“ใช่ มันคิดว่าคุณตายไปแล้ว”

“ทำไม”

“คุณค่อยถามมันเองแล้วกัน ผมว่าหลังจากนี้มันคงโผล่มาหาคุณบ่อย ๆแหละ”

“ตกลงจะบอกได้รึยังว่าทำไมถึงโกหกว่าไม่รู้จักฉัน”

“เพราะผมไม่อยากให้คุณรู้เรื่องไอ้วิน! พอใจรึยัง”

เขาโมโหใส่เธอซะอย่างนั้น

“แล้วทำไมฉันจะรู้ไม่ได้”

“เฮ้อ...” เขาสีหน้าไม่ดีเลย ขณะพูดสารภาพน้ำเสียงอ่อย ๆ “นอกจากไม่บอกคุณ ผมก็ทำผิดกับไอ้วิน ไม่ยอมบอกเรื่องที่เจอคุณให้มันรู้ด้วย ผมไม่อยากให้มันรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทำแบบนั้น”

พิมพ์ใจจ้องหน้าเขานิ่ง ๆ ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยหนักใจ

“เรากลับกันเถอะ ฉันอยากจะนอนพักยาวๆสักสามสิบชั่วโมง ขอชัตดาวน์สมองกับหัวใจหน่อยเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว”

ชายหนุ่มทำตามประสงค์ของเธอ ด้วยการขับรถพาเธอกลับเข้าเมืองเชียงใหม่ แต่ไม่ได้พาเธอไปส่งที่คอนโดมิเนียม แต่กลับพาไปที่อู่ซ่อมรถของเขาแทน

“พามานี่อีกทำไม” หลังจากหลับไปโดยไม่รู้ตัว เธอตื่นขึ้นก็พบว่ารถจอดอยู่หน้าอู่แล้ว “บอกว่าให้ไปส่งที่คอนโดไง”

“รถคุณไม่ได้เสียหรอก คืนนั้นแค่น้ำมันหมด แต่คุณมัวแต่กลัวเลยไม่ได้สังเกตุเอง ผมให้ลูกน้องเติมน้ำมันให้คุณแล้ว เต็มถังเลยนะ”

“อ้าว ก็ไหนบอกว่าต้องซ่อมหลายวัน”

“ผมโกหกคุณ”

“อีกแล้วเหรอ นี่ยังมีเรื่องอะไรที่หมกเม็ดไว้อีกมั้ย รีบเคลียร์ ๆมาเลย พูดมาตอนที่ฉันยังให้อภัยคุณ ในฐานะที่คุณช่วยฉันหลุดพ้นจากการเป็นนางเองหนังโป๊”

“ยังมีอีกเรื่อง แต่เรื่องนี้ไม่น่าโกรธเท่าไหร่”

“อะไร!






โปรดติดตามตอนต่อไปนะค๊า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #46 แอล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 13:03
    รีบสราภาพเลยทัดก่อนจะหมดโอกาสแล้วอยาดบอกว่ารีบบอกเรื่องนังเดียร์บอกเลิกนายด้วยนะทัดอย่าลืม บางทีความรู้สึกที่ทัดมีให้พิมพ์น่ากลัวน้อยกว่าความรู้สึกขอวอาชวิน อาชวินน่ากลัวกว่าเยอะแถมยังมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนยังไงก้อไม่สมหวัง พิมพ์อิหนูคิดดีๆหน่อยนะลูกอย่าหลงกลใครอีกโดยเฉพาะอาชวินกับนังมอ
    #46
    0
  2. #44 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 06:00
    เรื่องไรที่ไม่โกหกหละ บอกที เอแต่ว่าทั้งหมดนี่ไม่รักพิมบ้างเหรอ
    #44
    0
  3. #43 nok (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 03:03
    รอลุ้นแบบค้างๆๆๆๆอ่ะไรท์.....รีบมาเคลียร์ให้กระจ่างเลยน่ะมันอยากรู้เต็มทีแล้วฮ่าๆๆๆ
    #43
    0