หอมปรารถนา

ตอนที่ 2 : ความสุขของเขา/ความเจ็บปวดของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 พ.ย. 59

2

"ความสุขของเขา/ความเจ็บปวดของเธอ"





“ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นอ่ะ” เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมและยังคบหากันมาจนถึงเดี๋ยวนี้ ขณะวิ่งอยู่บนลู่ช้า ๆ  “เลยมาเข้าฟิตเนส”

“ไปออกกำลังกายหรือไปดูชายกันแน่ยะ”

“เปล๊า”

“เสียงสูงเชียว”

“เปล่าจริง ๆเว๊ยเหมียว ฉันแค่อยากผอมเพรียวหุ่นกระชับ ไม่อยากถูก...คนปากหมามันแซวแล้วอ่ะ”

“ใครวะ ที่ทำให้แกลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง ผู้ชายใช่มั้ย??? หรือว่าแกชอบเขา???”

“เปล๊า...ไม่ได้ทำเพื่อผู้ชายโว๊ยเหมียวเข้าใจมั้ย ทำเพื่อตัวเอง ทำเพื่อตัวเอง!

“เหรอ” 

เมื่อโดนเพื่อนจับได้ พิมพ์ใจก็รีบวางโทรศัพท์แล้ววิ่งบนลู่วิ่งต่ออย่างมุ่งมั่น  

“มาออกกำลังกายจริง ๆนะโว๊ย” ถึงแม้จะมีผู้ชายให้ดูหลายคนก็ตาม แต่เธอก็อยากออกกำลังกายจริง ๆ เธออยากมีสุขภาพที่ดี และเป็นผู้หญิงคลีนๆอย่างพี่กาละแมร์

“ฮึ่มฉันต้องผอมกว่านี้  ผอม...ผอม...ผอม” เธอวิ่งไปด้วยท่องไปด้วยจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนมายืนกอดอกมองเธออยู่ใกล้ ๆ ลู่วิ่ง

“ผอม...ผอม...ผอม...โอ๊ย...อยากกินเค้ก  อยากกินฮันนี่โทส...ราดน้ำเชื่อมเยอะ ๆ    งึ่ม ๆ ๆ”

“เอาไอศกรีมกี่ก้อนดี”

“สามก้อน” เธอฝันหวานถึงเมนูของหวานอย่างจริงจัง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้พูดอยู่คนเดียว “ว๊าย!

เมื่อหันมาเห็นคนที่ยืนกอดอกสูงเป็นเปรตอยู่ข้าง ๆก็ถึงกับอ้าปากหวอ เธอรีบหันไปกดปุ่มปิดลู่วิ่งเพื่อป้องกันตัวเอง ก่อนที่เขาจะคิดแผนแก้เค้นเธอคืนออก ด้วยการทำอะไรที่เธอคาดไม่ถึง เช่น ถีบเธอตกจากลู่วิ่ง!  

“ตกใจหมดเลย!  มายืนทำอะไรเนี่ย” เธอหันมาถลึงตาใส่เขา ปากงุบงิบ ๆอีกหลายคำ “หรือว่ามาแอบดูก้นฉัน! แน่ ๆ เลย สายตาลามกแบบนี้ ใช่เลย”

ทัดเทพถอนหายใจใส่หน้าเธอ ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ

“ก้นแน่นน่าดูมากอ่ะ ดูแล้วเกิดอารมณ์เลย”

เธอตาเหลือก ไพล่มือทั้งสองข้างไปด้านหลังแล้วปิดบั้นท้ายตัวเองไว้ มองเขาด้วยสายตารังเกียจ ราวกับกำลังมองฆาตกร...

“โรคจิต...นี่เข้ามาในฟิตเนสเพื่อจะส่องก้นผู้หญิงล่ะสิ”

เขาก็ยิ่งทำหน้าเย็นชาเพื่อแกล้งเธอต่อ

“เปล่า  มาส่องก้นผู้ชายต่างหาก”

เธอตาเหลือก อ้าปากหวอ ช็อคไปสามวินาที ก่อนจะหายจากอาการนั้นเพราะเสียงหัวเราะของเขา

“ผมแอบดูคุณอยู่นานแล้วนะ อย่าคิดว่าไม่เห็นนะว่าคุณเอาแต่มองก้นโค้ทต่างชาติ”

พิมพ์ใจอยากจะต่อยหน้าเขาแรง ๆ แต่รู้ว่าคงเจ็บมือเปล่า เพราะหน้าเขาหนามาก จึงเลี่ยงการปะทะด้วยการเดินหนีเสีย

“มาคนเดียวเหรอ”

เขาตามติดก้นเธอทันที

“อืม”


เธอเดินกลับไปที่โต๊ะหนึ่งซึ่งวางขวดน้ำไว้ เธอนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเซ็งๆ พร้อมกับใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนบ่าเช็ดเหงื่อตามใบหน้าและลำคอไปด้วย

“มาบ่อยมั้ย” ชายหนุ่มลากเก้าอี้มานั่งใกล้เธอ แล้วจ้องหน้าเธอตรง ๆ

“ทำไม  คิดว่าจะเจอยัยเดียร์ด้วยงั้นเหรอ เสียใจด้วยยัยเดียร์ไม่ได้เป็นสมาชิกของที่นี่ นางเล่นโยคะย่ะ ถ้าอยากเจอมากก็ไปสมัครเล่นโยคะสิ”

“เปล่าหรอก แค่แปลกใจว่าทำไมไม่เคยเห็นคุณที่นี่ เพิ่งสมัครเหรอ” เขาทำเป็นไก๋

“ฉันมาออกบ่อย คุณไม่เห็นเอง เพราะฉันไม่ได้อยู่ในสายตาคุณไง”

“อืม...คงงั้น...เออ...ถามอะไรหน่อยสิ”

“นี่คุณ ถ้าจะถามเรื่องหมอเดียร์ ฉันขอไม่ตอบนะ เพราะฉันมาที่นี่เพื่อออกกำลังกาย ไม่ได้มาให้สัมภาษณ์ใคร”

“ไม่ได้จะถามเรื่องหมอเดียร์”

“อ้าว...เห็นเจอทุกครั้งก็ถาม งั้นอยากถามอะไรล่ะ อย่าบอกนะจะถามว่าฉันมีแฟนรึยัง ทำไม หรือว่าอยู่ ๆ ก็เกิดมองเห็นความน่ารักน่าชังของฉัน เลยคิดจะจีบฉันแทน”

เขาฟังแล้วถอนหายใจเสียงดัง ประมาณว่าเหนื่อยใจกับเธอเหลือเกิน ก่อนจะส่ายหน้าระอาใจอีกระลอก  

“ดึงสติหน่อยแม่คุณ”

ใช่...เธอควรจะดึงสติกลับมาให้ได้...ผู้ชายแบบนี้ไม่ใช่คำตอบของเธอ...ที่สำคัญเขาชอบเพื่อนสนิทของเธออยู่น่ะสิ...ดึงกลับมาแรง ๆเลยยัยพิมพ์ใจ!!!

“งั้นอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ”

“อยากรู้ว่ากาแฟแก้วนั้นเป็นสูตรหมอเดียร์จริงเหรอ”

“อืม เป็นสูตรไล่ผู้ชายไง เวลาผู้ชายที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้ามาตามจีบตามตื๊อ ก็ใช้สูตรนี้แหละ”

“งั้นแนะนำว่าคราวหลังไม่ต้องใช้วิธีนี้นะ สาดใส่เลยดีกว่า ว่าแต่คนที่ไม่ชอบขี้หน้าผมนี่หมอเดียร์หรือว่าคุณกันแน่” 

เขาจ้องเธออย่างคาดคั้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเสียด้วย ทำเอาเธอทำหน้าแทบไม่ถูก

“ก็...คิดเอาเองสิ”

“คุณเกลียดอะไรผม?”

เธอหันขวับมองเขา สายตาประสานกันเป็นคราวแรก สายตาที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว เธอรีบหันกลับมาเพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง เพราะไม่อยากให้เขาจับได้

“คุณต่างหากเกลียดฉัน”

“ผมเปล่า”

“เปล่าอะไร ไม่ต้องแก้ตัวหรอก คุณคงอยากไปไหนมาไหนกับหมอเดียร์ตามลำพัง แต่มีฉันคอยเป็นก้างขวางคอตลอด คุณก็เลยไม่ค่อยพอใจฉัน ฉันพอจะรู้หรอกน่า ทั้งสายตาทั้งคำพูดคุณ มันปิดมิดซะที่ไหน”

“ผมแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่...แต่คุณไม่ต้องกังวลหรอก ตอนนี้ฉันว่าหมอเดียร์ก็ใจอ่อนให้คุณพอสมควรแล้วล่ะ ถ้าคุณยังสู้ต่อ ไม่ท้อไปซะก่อน เดี๋ยวฉันก็จะหายไปเอง”

เขาคว้ามือเธอไปจับแน่นด้วยความดีใจ

“จริงเหรอ!

พิมพ์ใจทำหน้าแทบไม่ถูก ใจตุ้มๆต่อม ๆ ขนาดรู้ทั้งรู้ว่าเขาดีใจเพราะเธอจะหายไป เธอรีบแกะมือเขาออกอย่างแนบเนียน

“หมอเขาพูดว่าไงบ้าง”

“อืม....” เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเธอต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้นะ มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิดเดียว เธออยากจะร้องไห้ ยิ่งเห็นเขาดีใจ น้ำตาในหัวใจของเธอยิ่งพรั่งพรู “เธอก็บอกว่า...อยู่กับคุณแล้วสบายใจดี”

“แค่นั้นเหรอ...มีอีกมั้ย”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อให้การสูบฉีดในหัวใจดีขึ้นหน่อย หลังจากที่เหี่ยวแฟบไปหลายนาที

ก่อนจะหันมองหน้าเขาด้วยสายตาเอือมระอา..ประมาณว่ามึงจะถามกูไปถึงไหน

“เฮ้อ...พอดีจ่ายค่าฟิตเนสแล้วยังเล่นไม่คุ้มเลย”

“ฮันนี่โทส”

“ฉันดูเหมือนคนเห็นแก่กินเหรอ”

“บุฟเฟ่ห์แพง ๆ บนชั้นดาดฟ้าโรงแรมหรู”

“จริงเหรอ!” เธออุทานลั่นก่อนจะหุบปากฉับ เขาหัวเราะหึๆ รู้จุดอ่อนเธอจนได้ ก็แค่เอาของกินมาล่อ

“ไม่เอาหรอก ไม่อยากกินดึก”

“เดี๋ยวออกกำลังกายเสร็จไปเลยก็ได้...ปูตัวใหญ่ ๆ กุ้งตัวเบอเริ่ม หอยแมลงภู่อีก ปลาหมึกสด ๆ และ...โอว...แต่ละเมนูคือแบบ...อลังการงานสร้างสุด ๆ”

หญิงสาวคิดหนัก...เรื่องอาหารก็อย่างหนึ่ง...เรื่องได้ไปยืนบนชั้นดาดฟ้าแสนโรแมนติกกับผู้ชายก็เรื่องหนึ่ง แต่มันเป็นความฝันของเธอเลยนะ...เอาไงดียัยพิมพ์

“แต่แพงมากนะ”

“ผมยอมแลกเอ้า”

เธอแอบคิดว่าเมื่อต้องจ่ายเงินค่าอาหาร เธอจะขอจ่ายส่วนของเธอเอง

“พูดแล้วนะ”

“อืม  สัญญา”

“ก็ได้   เธอบอกว่า...แบบคุณน่ะไม่ใช่สเป๊คของเธอเลยสักนิด แต่จะลองให้โอกาสดู...เป็นไง...ข้อมูลเจ๋งพอกับเงินค่าหัวบุพเฟ่ห์มั้ย”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือเธออีกครั้งแล้วฉุดขึ้นยืน เธอตกใจหน้าเหวอ

“เฮ๊ย...อะไรของคุณ”

“ไปสิ”

“ไปไหน”

“ก็ไปแต่งตัวไง เดี๋ยวไปจัดบุพเฟ่ห์กัน”

“จะแต่งอะไรเล่า...ชุดที่ฉันใส่มาก็ได้”

“โรงแรมหรูนะคุณ กลับไปแต่งตัวที่ห้อง ไปเร็ว เดี๋ยวผมพาไป คอนโดคุณอยู่หลังมหาวิทยาลัยใช่มั้ย”

“อืม รู้ได้ไงอ่ะ”

“อ๋อ หมอบอก” พิมพ์ใจถูกทัดเทพลากออกจากสปอร์ตคลับไปแบบงง ๆ แล้วพาขึ้นมอเตอร์ไซค์บิ๊กไซค์ขับออกมาอย่างเร็ว


เธอได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์เขาเป็นครั้งแรก อยากจะกอดเอวอยู่เหมือนกันนะ แต่ก็ไม่กล้า

เมื่อถึงคอนโดมิเนียมเจ็ดชั้นสุดสบาย เขาจอดรถใต้คอนโดแล้วตามขึ้นมานั่งเล่นในห้องชุดของเธอด้วย โดยที่เธอไม่ได้ชวนสักคำ

“รอข้างล่างไม่ได้เหรอ”

“ไม่เอา อยากเข้าห้องน้ำปวดฉี่”

“ห้ามยืนฉี่นะ ถ้าคุณทำเลอะเอาไว้แม้แต่หยดเดียว ฉันเอาคุณตายแน่” เขาเดินเข้าห้องน้ำ แล้วหันหลังให้เธอโดยไม่ยอมปิดประตูซะด้วย

“หือ...ไอ้คนเลวไม่มีมารยาทเนี่ย คอยดูนะถ้าเจอแม้แต่หยดเดียว ฉันจะให้คุณเลียให้หมดเลย”

เขาไม่ฟังเธอ เป่าปากเป็นเพลงสบายใจ ขณะปล่อยฉี่ลงโถชักโครกเสียงดังลั่น

“โอ๊ย! คิดผิดคิดถูกเนี่ยที่ตกลงไปกับเขา”

ทัดเทพทำธุระเสร็จ จัดการตัวเองเรียบร้อยก็เดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวยาวหน้าทีวี

“อ้าว  ทำไมยังยืนอยู่ล่ะ ยังไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก”

“นี่คุณ คิด ๆดูแล้ว บุพเฟ่ห์หัวละพันห้าเลยนะ ฉันว่าอย่าเลย เปลืองเงินเปล่า ๆ เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวที่ตลาดก็ได้

“เฮ๊ย  ไม่เป็นไร ก็สัญญาแล้วไง เงินแค่นี้เอง กับข้อมูลที่คุณให้มา มันมีค่ามากกว่านั้นเยอะ”

ความสุขล้นเอ่อในแววตาของเขา...ความสุขของเขามันทำให้เธอรู้สึกเจ็บอย่างไรก็ไม่รู้

“ได้...งั้นเดี๋ยวฉันจะกินให้คุ้มเงินคุณเลย”

“แต่งชุดสวยๆนะ” เธอหายเข้าห้องไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนจะออกมาในแบบที่เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก...

เธอสวมชุดแซ็กติดกันสั้นแค่เข่า สีฟ้าพาสเทลตัดขาวดูน่ารักสดใส แต่งหน้าอ่อน ๆกับลิปสติกสีส้มเป็นธรรมชาติ ปล่อยผมยาวสลวยละแผ่นหลัง

ต่างจากปกติที่เธอมักจะสวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์ขาสั้นบ้างยาวบ้างเพื่อความทะมัดแทมง

“ดูน่ารักดีอ่ะ”

“เหรอ คุณอย่าเปลี่ยนใจมาชอบฉันเข้าล่ะ ยังไม่อยากถูกมองว่าแย่งของเพื่อน”

“ไม่ต้องกังวล ไม่มีทาง”

“ชิ”  เธอล่ะหมั่นไส้ “งั้นชวนหมอไปด้วยดีกว่านะ คุณจะได้ไม่ต้องเซ็งไปกับผู้หญิงอ้วนเตี้ยสองต่อสอง คุณโทรไปสิ”

“โทรแล้ว...ติดผ่าตัดใหญ่น่ะ”

“อ๋อ...งั้นเหรอ” เธอพยักกับตัวเอง ไม่เห็นต้องไปแนะนำเขาเลย ลำพังไปกับเธอสองต่อสอง เขาคงไม่กระตือรือร้นขนาดนี้หรอก นี่คงเห็นช่องทางจะได้ไปดินเนอร์กับหมอ ก็เลย... “งั้นจะยกเลิกทริปมั้ย ฉันไม่มีปัญหาหรอกนะ เอามั้ย ยกเลิกตอนนี้ยังทันนะ”

“บอกเลิกอีกแล้ว ผมไม่ใช่แฟนคุณนะ ไม่ต้องบอกเลิกหลายครั้งก็ได้”

เธอลมออกหู ยกสองมือขึ้นเท้าสะเอว

“ยกเลิก ไม่ใช่บอกเลิก ไอ้บ้า”

“ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่า  เฮ๊ย เอาจริงเลยนะ ผมเองที่เป็นคนอยากไป ไม่ใช่ไปเพราะสัญญาไว้กับคุณหรอก ไปกันนะ ไปเป็นเพื่อนผมหน่อย”

“จริงเหรอ”

“อืม...พร้อมแล้วใช่มั้ย จะเติมหน้าใส่ขนตาเพิ่มหรือปัดมาสคาร่าอะไรอีกมั้ย จะได้ไปกันซะที”

“แล้วคุณเหอะ จะใส่ชุดนี้ไปเหรอ” เขายังอยู่ในชุดออกกำลังกายอยู่เลย แถมรองเท้าผ้าใบอีกต่างหาก

“เดี๋ยวแวะเปลี่ยนที่อู่ไง ไม่ต้องห่วงได้ควงคนหล่อแน่จ๊ะอ้วนจ๋า”

“หึ่ยอ้วนใช่มั้ย” เธอก้มลงคว้าแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะเตรียมขว้าง...

“โอเค ๆ  ไม่อ้วนก็ได้...สวย หุ่นดี น่าร๊าก”

“ทำไมต้องประชด”

เขาไม่ตอบ...เอาแต่ยิ้ม 


^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #9 แอล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 20:16
    อืมเจ็บแทนนางเอกอ่ะเค้าเจ็บอ่ะไรท์
    #9
    0