หอมปรารถนา

ตอนที่ 19 : อ้าว...เฮ๊ย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 พ.ย. 59


19
"อ้าว...เฮ๊ย!"







“ว่าไงเดียร์”

พิมพ์ใจรับสายของหมอเดียร์ ขณะกำลังจะออกจากร้านในตอนเย็นพอดี หลังจากปล่อยลูกน้องทั้งสามกลับไปก่อนเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

“แกว่างมั้ย”

“ว่างสิ กำลังจะกลับคอนโดเนี่ย ทำไมเหรอ”

“ไปเอาของที่บ้านเพื่อนให้หน่อยได้มั้ย พอดีติดผ่าตัดน่ะ”

“เหรอ เพื่อนคนไหนอ่ะ”

“คนที่เป็นแอร์ไง พอดีฉันฝากซื้อของที่ญี่ปุ่นน่ะ แล้วไม่ได้ไปเอาซะที นี่มันก็จะบินอีกแล้ว กลัวว่าจะเลยวันเกิดทัดไปน่ะ”

“อะ...อ๋อ แกสั่งซื้อของให้ทัดเหรอ”

“ใช่  จะเซอร์ไพรซ์วันเกิดน่ะ ตกลงแกไปให้ได้ใช่มั้ย”

ก่อนจะตอบเพื่อน เธอหันมองคนที่เข้ามายืนข้างๆด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดเล็ก ๆ ใจนั้นอยากจะด่าว่าไม่มีมารยาทซะจริง แต่ยังติดสายอยู่นี่สิ

“ก็ได้”

“เย้ ๆ ขอบใจมากนะ เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้ทางไลน์นะ”

“อืม...”

“แต่แกห้ามบอกทัดเรื่องนี้นะ เพราะฉันจะเซอร์ไพรซ์เขา โอเค๊?”

“จ๊ะ”  เมื่อเธอวางโทรศัพท์ เขาถามทันทีอย่างร้อนใจ แม้รู้ว่าค่อนข้างเสียมารยาท ก็จะยอมให้สวดล่ะ

“หมอเดียร์ใช่มั้ย”

“เฮ้อ...” หญิงสาวกรอกตามองบน “ใช่!  แล้วคุณหายไปไหนมา ทำไมเพิ่งโผล่มาตอนนี้ ตกลงเรื่องหลักฐานมีหรือไม่มี ว่าไง! ช่วยเคลียร์ให้เข้าใจหน่อยสิ”

“หมอเดียร์โทรหาคุณทำไม”

นอกจากไม่ยอมเคลียร์เรื่องที่เธอถามแล้ว ยังมัวแต่สนใจเรื่องแฟนตัวเองอยู่ พิมพ์ใจบึนปากใส่เขาแรง ๆ

“ยุ่งอะไรด้วย”

“ไปคุยกันที่รถ” เขาคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปขึ้นรถอย่างเร็ว เร็วชนิดที่เธอตั้งตัวแทบไม่ทัน

ต่อเมื่ออยู่ในรถแล้วนั่นแหละ เธอจึงถามเขา

“จะไปโรงพักใช่มั้ย”

“ผมมีเรื่องจะบอกคุณ” ทัดเทพตัดสินใจพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันจะฟังแค่เรื่องหลักฐานที่คุณมีอยู่เท่านั้น”

เขาขยับใบหน้าเข้าใกล้เธออีกนิด จนลมหายใจประสานกัน

“ผมให้คุณแน่ แต่ขอถามอีกเรื่อง และต้องบอกตรงๆด้วย”

“อะไรอีกล่ะคุณ”

“คุณเคยท้องรึเปล่า”

“จะบ้าเหรอ! ถามอะไรอย่างนั้น ฉันยังเวอร์จิ้นอยู่ย่ะ”

ว๊าย! แล้วเธอจะบอกเรื่องยังเวอร์จิ้นทำไมยะยัยพิมพ์! มีความนัยแอบแฝงรึเปล่า???

“โอเค...งั้นเหตุผลที่คุณลาออกจากคณะแพทย์”

“ก็แค่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ ฉันเลยลาออก ฉันผิดด้วยเหรอ พ่อแม่ยังไม่ว่าอะไรฉันเลย...ว่าแต่ การลาออกจากมหาวิทยาลัยของฉันนี่มันเกี่ยวกับเรื่องที่มีคนมาพังร้านฉันด้วยเหรอ”

“เกี่ยวสิ เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้”

“อะ...พูดอะไรเนี่ย มันจะเกี่ยวกันได้ยังไง”

“ฟังนะ แล้วห้ามโวยวาย ห้ามสติแตกด้วย”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคุณ”

“คุณไว้ใจหมอเดียร์ไม่ได้”

“ว่าไงนะ!!!

“เรื่องร้านคุณเป็นฝีมือหมอเดียร์”

“ไม่จริง  ยัยเดียร์จะพังร้านฉันทำไม คุณอย่ามามั่วนะ ฉันไม่เชื่อหรอก ยัยเดียร์จะทำแบบนั้นทำไม ไม่มีเหตุผลเลย”

“ผมนึกแล้วว่าคุณต้องไม่เชื่อ เอางี้ มาพิสูจน์กัน เมื่อกี้ร์หมอเดียร์โทรมาหาคุณทำไม”

“โทรมาเพราะเรื่องคุณนั่นแหละ เธอขอให้ฉันไปเอาของที่บ้านเพื่อนที่เป็นแอร์ให้ มันเป็นของขวัญวันเกิดที่เธอจะเซอร์ไพรซ์คุณไง  คุณนี่เลวจริง ๆ ไปใส่ร้ายยัยเดียร์แบบนั้นได้ยังไง เป็นแฟนกันภาษาอะไร”

“ซื้อของล่วงหน้านานไปรึเปล่า วันเกิดผมอีกตั้งหลายเดือน”

“ว่าไงนะ!” เธออุทานลั่น ก่อนจะเงียบไป แล้วคิดขึ้นมาได้ “แต่มันก็เป็นไปได้ เพราะเป็นของที่เธอฝากซื้อที่ญี่ปุ่น เธออาจจะเอามาเก็บไว้ก่อนไง”

“งั้นเราไปที่บ้านของเพื่อนคนนั้นกัน เพื่อพิสูจน์ว่าเพื่อนของคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ผมบอก”

“ได้”

“แต่ถ้าใช่ คุณจะให้อะไรผม”

“อยากได้อะไรก็บอกมาเลย ฉันจ่ายไม่อั้น”

แล้วเขาก็ขับรถออกจากลานจอดรถไปอย่างรวดเร็ว หลังจากได้ดูแผนที่ในไลน์ ตามที่หมอเดียร์ส่งมาให้ ซึ่งไม่นานนักก็ถึงบ้านหลังนั้น มันตั้งอยู่บริเวณชานเมือง เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว มีรั้วรอบขอบชิด ปลูกห่างจากบ้านหลังอื่นๆ พอสมควร

“คุณเข้าไป เปิดโทรศัพท์ไว้ด้วย”

“ได้ค่ะ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

หญิงสาวลงจากรถ ตรงไปที่ประตูรั้ว กดกริ่งไปสามครั้ง ก่อนประตูจะเลื่อนออก เพราะเป็นระบบอัติโนมัติ เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น

“นี่เราทำผิดหรือทำถูกวะ”  ทัดเทพเฝ้ามองเธอเดินเข้าบ้านหลังนั้นผ่านกระจกหน้ารถด้วยใจกระวนกระวาย โดยเปิดลำโพงโทรศัพท์ไว้ด้วย เพื่อฟังเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งเขามั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่

“ฮึ่ย! รอไม่ไหวว่ะ เข้าไปแอบดูเลยดีกว่า” เขาตัดสินใจลงจากรถ มองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าทางสะดวกก็ปีนข้ามรั้วไปอย่างไม่ลังเล

เขาก้มต่ำวิ่งเข้าไปซ่อนใต้บานหน้าต่างตรงห้องรับแขก ยื่นหัวขึ้นพอให้มองเห็นข้างใน เขาจึงได้เห็นพิมพ์ใจกำลังคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งอยู่

“ผมโทรไปบอกยาหยีแล้วว่าคุณเข้ามาเอาของ อีกสักประมาณสิบนาทีก็น่าจะถึง ดื่มน้ำ กินขนมก่อนสิครับ”

“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ”

“ดื่มเถอะครับ เดี๋ยวยาหยีจะว่าผมเอาได้ว่าต้อนรับเพื่อนหมอเดียร์ไม่ดี”

“เอ่อ...” พิมพ์ใจเกรงใจเลยหยิบน้ำขึ้นมาจิบ ขณะทัดเทพที่แอบมองอยู่ด้านนอก กำลังเพ่งมองสีหน้าของผู้ชายคนนั้นอย่างจดจ่อ

“ชิมขนมดูสิครับ อร่อยนะ”

ผู้ชายคนนั้นพยายามคะยั้นคะยอให้พิมพ์ใจดื่มน้ำและกินขนมตลอดเวลาจนผิดสังเกต เขาภาวนาว่าเธออย่าหลงกลเด็ดขาดเชียวนะ เพราะไม่อย่างนั้น...

“เฮ๊ย!” เขาตกใจแทบร้องอุทานออกมา เมื่อเห็นพิมพ์ใจทิ้งร่างลงบนโซฟาแล้วสลบเหมือดไปซะดื้อๆ ซึ่งไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ตกใจ ไอ้ผู้ชายคนนั้นก็ตกใจเช่นเดียวกัน

“อะไรวะ...ตกลงนี่มันยาปลุกเซ็กส์หรือยานอนหลับกันแน่วะเนี่ย” เขาสบถออกมา ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปยังปลายสายหนึ่ง “เฮ๊ยเดียร์! เพื่อนแกสลบไปแล้วว่ะ ไหนบอกจะวางยาปลุกเซ็กส์ไง”

หมอนั่นหยุดฟังแล้วทำหน้างง “ถ้าเป็นยาปลุกเซ็กส์จริงๆแล้วทำไมเพื่อนแกสลบไปวะ”

ผู้ชายคนนั้นพูดพลางหันหลังให้ร่างของหญิงสาวที่นอนแอ้งแม้งไร้สติ

“เออ ๆ แบบนี้ก็ง่ายเหมือนกัน...ไม่ยาก...เดี๋ยวจะถ่ายคลิปให้ภาพคมชัดเลย...สวยน่าหม่ำขนาดนี้เดี๋ยวจัดเน้น ๆเลยเพื่อน”

โดยไม่รู้ตัวสักนิด ว่าระหว่างที่คุยโทรศัพท์อยู่นั้น มีผู้ชายอีกคนย่องเบาเข้ามาแล้วอุ้มหญิงสาวที่กำลังสลบออกจากบ้านไปอย่างเร็วราวสไปเดอร์แมน

“ได้...เดี๋ยวจัดให้...ไม่ต้องห่วง...มือชั้นนี้ละ คืนนี้เพื่อนรักของแกได้ขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์แน่”

หากพอหันกลับมา...ทุกอย่างกลับว่างเปล่า เหยื่อที่น่าหม่ำของเขาหายไปจากบ้านของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

อ้าว....เฮ๊ย!





ปล.ตัวละครและการกระทำของตัวละครในเรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงทั้งสิ้น อาจดูรุนแรงไปบ้าง ต้องขออภัยด้วย ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นมันแค่นิยายที่ไม่มีสาระอะไรนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #45 แอล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 12:54
    พิมพ์อ่อนอ่ะแล้วยังเชื่อนังหมอเบิกเชื่อไเ้แล้วถ้าไม่อยากให้แม่นกเกลียด
    #45
    0