หอมปรารถนา

ตอนที่ 18 : เพื่อนรัก เพื่อนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    19 พ.ย. 59





18
"เพื่อนรัก เพื่อนร้าย"











“เป็นอะไรไปทัด คิดอะไรอยู่???”

เธอปลุกเขาจากภวังค์ เขารีบปรับสีหน้าเคร่งเครียดให้กลับมาปกติอีกครั้ง

“คิดว่า...มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ผิดพลาด”

“หมายความว่าไง ตกลงเรื่องหลักฐานคืออำใช่มั้ย คุณไม่ได้มีจริง ๆใช่มั้ย”

“พิมพ์” เขาคว้ามือเธอมาจับจนแน่น สายตาแน่วแน่จริงจังจนเธอกลัว “ต่อไปนี้คุณห้ามไว้ใจใครเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”

“แม้แต่ยัยเดียร์ และคุณเหรอ???”

“ใช่” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นกระซิบกระซาบ “เดียร์รู้รึเปล่าว่าคุณกับหมอนั่นเจอกัน”

“หมอนั่น! อ๋อ  รู้สิ อาชวินบอกว่าเขาโทรบอกเธอแล้วตั้งแต่เมื่อคืน”

คำตอบของเธอทำให้ทัดเทพหน้าเครียดกว่าเดิมหลายเท่า  

“เอาล่ะ เรื่องหลักฐานเดี๋ยวผมเคลียร์ให้คุณ คุณใจเย็น ๆก่อนนะ ตอนนี้ก็จัดการเรื่องร้านไปก่อน ถ้ามีอะไรให้ช่วยเกี่ยวกับแรงงาน โทรไปบอกที่อู่ได้เลยนะ”

เขาบอกแค่นั้น ก่อนจะเร่งรีบออกจากร้านไป ปล่อยให้หญิงสาวแปลกใจกับท่าทีกังวลแปลก ๆของเขา

“อะไรของเขานะ เข้ามาถามๆ ๆ ๆแล้วก็ไปมันเฉยๆอย่างนี้...ไม่ให้ไว้ใจใคร...ทำไม...รอบตัวฉันมีแต่คนน่ารักๆทั้งนั้นแหละย่ะ มีแต่นายนี่แหละที่ไม่น่ารัก ชิ!

 


ชายหนุ่มขับรถกระบะอย่างเร็ว เพื่อไปยังตึกสวยของบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง

เมื่อขึ้นตึกถึงชั้นเจ็ดแล้ว เขาตรงไปยังห้องทำงานของ CEOโดยทันที แม้เลขาหน้าห้องร้องห้ามก็ไม่ฟัง

“ไอ้วิน!

อาชวินเงยหน้ามองเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาสี่ปีเต็ม หลังจากเรียนจบปริญญาตรีและโทที่อเมริกาด้วยกัน

“อ้าว แกเองเหรอ ไม่ได้เจอเลยนะ แล้วมีอะไรวะ ทำหน้าอย่างกับมีใครตายงั้นแหละ”

“แกเจอกับผู้หญิงคนนั้นแล้วใช่มั้ย”

“คนไหน”

“ก็รูปถ่ายที่แกพกติดตัวตลอดไง คนที่แกบอกว่า..”

“ตายไปแล้ว”

“ใช่”  ทัดเทพจำได้ดีเลย เมื่อครั้งที่อาชวินกระ        ทืบเพื่อนนักศึกษาที่ขโมยกระเป๋าสตางค์เขาไปจนปางตาย เหตุผลเพราะเขาต้องการเพียงภาพถ่ายใบนั้นคืน ไม่ใช่เงิน

ผู้หญิงในภาพนี่เป็นใครวะ

ก็แค่คนที่ตายไปแล้ว

ตายแล้วเหรอ

ใช่  เพราะเธอตาย ฉันถึงต้องมานี่ไง

เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้อาชวินเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคน เมาหัวราน้ำ ไม่สนใจเรียน ไม่เข้าสอบจนถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยที่เมืองไทย  

“แต่เธอยังอยู่น่ะสิ ใช่ ฉันเพิ่งได้เจอกับเธอ”

แล้วอาชวินก็หัวเราะเหมือนคนบ้า

“มันเหมือนกับว่า...ฉันได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่งเลยล่ะ”

“แกยังรักเธออยู่เหรอ ไหนแกเคยบอกว่าแกจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ไง”

“ฉันเคยเริ่มมันแล้ว แต่มันก็ไปไม่รอด”

“หมอเดียร์ใช่มั้ย”

“แกรู้เรื่องฉันดีจังวะ”

“หมอเดียร์รู้มั้ยว่าแกรัก...” เขาเกือบจะเอ่ยชื่อพิมพ์ใจออกมา แต่ยั้งปากไว้ทัน “ว่าแกรักเพื่อนของเธอ ไม่ได้รักเธอจริง”

“รู้สิ เธอรู้ทุกอย่าง แถมยังเคยเป็นแม่สื่อให้ฉันด้วย คอยส่งดอกกุหลาบให้ คอยส่งจดหมายให้ เธอดีกับฉันมากนะโว๊ย คอยให้กำลังใจเวลาที่ฉันถูกผู้หญิงคนนั้นปฏิเสธ และเธออีกนั่นแหละที่เป็นคน...”

“อะไรวะ”

“มาบอกฉันว่า...พิมพ์ใจฆ่าตัวตายไปแล้วเพราะเธอท้องไม่มีพ่อ” เมื่อมาถึงตรงนี้ อาชวินกดกรามจนแน่นด้วยความโกรธ “ผู้หญิงคนนั้นโกหกฉันทุกอย่างเลย!!!

ทัดเทพช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เขาตั้งสติได้เร็ว เพราะเอะใจกับเรื่องนี้มาก่อนแล้ว

“เมื่อคืนมีคนมาพังร้านกาแฟของพิมพ์ เป็นฝีมือของแกรึเปล่าไอ้วิน”

“แกพูดเหมือนรู้จักพิมพ์ใจเลย”

“บอกมาว่าเป็นฝีมือแกรึเปล่า”

“แกรู้จักจริงๆด้วยว่ะ” อาชวินยิ้มเยาะหยัน ความจริงเขาเคยเห็นทัดเทพและพิมพ์ใจอยู่ด้วยกันที่ภูเก็ต

เวลานั้นเขาทั้งตกใจและประหลาดใจจนทำอะไรไม่ถูก คิดเอาเองว่าทัดเทพคงลืมใบหน้าผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว เลยไม่ยอมส่งข่าวสักนิด ว่าเธอยังอยู่และยังไม่ตายตามที่เขาเข้าใจในตอนนั้น

“ทำไมแกไม่บอกฉัน ว่าแกเจอพิมพ์ใจ?”

คนถูกถามอึกอักเล็กน้อย

“เพราะแกมีคู่หมั้นไปแล้วไงวะ อีกอย่าง แกอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ใช่รึไง”

อาชวินหัวเราะ “ไม่ใช่เพราะแกกลัวว่าฉันจะมาแย่งเธอไปจากแกเหรอ”

“ไอ้วิน!

“และฉันขอบอกแกไว้ตรงนี้เลย ว่าฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้แต่งงานกับเธอ ไม่ว่าวิธีนั้นจะสกปรกแค่ไหนก็เหอะ”

“หึ!” ทัดเทพยิ้มเยาะ “ฉันเชื่อแล้วล่ะว่าแกพูดจริง เพราะแกเริ่มต้นใช้วิธีสกปรกแล้ว ด้วยการโทรไปบอกหมอเดียร์เรื่องที่แกเจอพิมพ์!!!

อาชวินปรบมือเปาะแปะสามครั้ง “แล้วยัยนั่นก็โมโหสุดขีด แล้วก็อย่างที่เห็น”

“แกคิดจะปั่นหัวผู้หญิงสองคนนั้นหรือวะ”

“แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนที่หัวปั่นที่สุดคือแกนะ”

ทัดเทพยอมรับว่าเป็นอย่างนั้นจริง แต่เขาหมดเรื่องจะคุยกับอาชวินแล้วจึงกลับออกมา เวลานี้เขาเครียดจนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว

 


ทัดเทพยอมรับว่าอยู่ไม่ติด ยังไงเขาก็ต้องสะสางเรื่องนี้ในวันนี้เลย เขาจึงโทรหาหมอเดียร์และนัดเธอให้ออกมาเจอกันที่ร้านอาหารของเพื่อนที่เคยมาด้วยกัน

“ทำไมไม่ยอมรับสายเลย ผมโทรตั้งแต่เมื่อวาน”

นาเดียร์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างเซ็ง ๆ

“ไหนเราเคยตกลงกันว่าจะไม่ก้าวก่ายเวลาส่วนตัวกันไงคะ โดยเฉพาะเวลาที่เดียร์กำลังดูแลคนป่วย”

“ดูแลคนป่วยเหรอ???” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดกลุ่มไลน์เพื่อนสมัยมัธยม แล้วส่งให้เธอดู

“อะไรคะ”

“ไอ้คินส่งให้เพื่อนในกลุ่มดูเมื่อคืน”

“อะ...”  หมอเดียร์หน้าซีดเผือด เมื่อเห็นภาพแอบถ่ายของตัวเองขณะนอนหลับบนเตียง หลังจากเสร็จกิจกามกับนายภาคิน!

“อะไรกันเนี่ย...ไม่จริงค่ะ มันเป็นภาพตัดต่อแน่!!!

เขากัดกรามแน่น จ้องหน้าเธอเขม็ง “คุณคิดว่ามีแค่รูปเดียวเหรอ...ไอ้คินมันไม่รู้ว่าคุณเป็นแฟนผม แต่ตอนนี้มันรู้แล้ว และมันกำลังเครียดมาก คุณล่ะ เริ่มเครียดรึยัง”

หญิงสาวหน้าซีดปากสั่น แทบไม่กล้าสู้หน้าชายหนุ่ม เธอคิดไม่ถึงเลยว่าหนุ่มนักเรียนนอกอย่างนายภาคินจะเป็นคนเลวขนาดนี้

“โอเค...ฉันนอกใจคุณ ฉันทำผิด แต่คุณก็ผิดเหมือนกันที่ทำให้ฉันเครียดจนหาทางออกไม่ได้”

“ผมทำอะไร”

“คุณทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่มีความมั่นคงเอาซะเลย อย่าหาว่าฉันเห็นแก่ตัวเลยนะ ฉันไม่อยากกัดก้อนเกลือกิน คุณดูไม่มีอนาคตเลยทัด”

ชายหนุ่มยิ้มหยัน “เอาเป็นว่าผมขอโทษแล้วกันที่ทำให้คุณรู้สึกอย่างนั้น”

“เราเลิกกันอย่างนี้ เพื่อนรักฉันก็ดีใจแย่สิคะ”

“หมายความว่าไง”

นาเดียร์ยิ้มมุมปาก “ยัยนั่นมันแอบชอบคุณมาตั้งนานแล้ว ก่อนเราจะเจอกันซะอีก คุณไม่รู้เหรอ”

ทัดเทพมองหน้าหญิงสาวอย่างผิดหวังสุด ๆ

“ที่คุณคบกับผมเพราะคุณอยากแกล้งเพื่อนคุณอย่างนั้นเหรอ”

“ก็ช่วยไม่ได้นี่คะ คุณอยากชอบฉันเองนี่”

“อ้อ...งั้นตอนคุณกลับมาง้อผมที่ภูเก็ต คุณคุกเข่าอ้อนวอนขอร้อง บอกว่าคุณไม่มีแรงจะรักษาใครอีกแล้ว คุณอ่อนแอและหมดกำลังใจ คุณบอกว่าคุณจะฆ่าตัวตายถ้าผมไม่ยอมคืนดีด้วย ขอให้ผมให้โอกาสคุณสักครั้ง ทุกอย่างคือการแสดง?”

“ฉันแสดงเก่งมั้ยล่ะคะ” เธอพูดพลางยิ้มอย่างภูมิใจ และเล่าต่อด้วยแววตาสุกสกาว “วันนั้นแฟนฉันโทรมาบอกว่าเขากำลังจะแต่งงานแล้ว ฉันก็เลยรีบบินไปหาเขาที่กรุงเทพฯ เพื่อจะขอร้องให้เขาเปลี่ยนใจ แต่ความจริงเขาเองก็อยู่ที่ภูเก็ต เขาแค่หลอกฉัน ปั่นหัวฉัน ฉันก็เลยรู้ว่าเขาต้องเห็นยัยพิมพ์แล้วแน่ๆ”

ทัดเทพถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นซดดับความร้อนในอก

“แล้วทำไมแฟนคุณจะเห็นพิมพ์ใจไม่ได้”

“ไม่ได้ค่ะ! ยังไงก็ไม่ได้” แล้วเธอก็หัวเราะขบขัน ก่อนจะเล่าไปเหมือนไม่รู้ตัว “แฟนฉันเขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและมีอาการทางประสาทมานานแล้วนะ แต่พอเขารู้เรื่องยัยพิมพ์ เขากลับดูเหมือนคนที่มีชีวิตขึ้นมาใหม่ ฉันรับไมได้ เขาเป็นคนไข้ของฉัน เขาไม่ควร...”

“คุณหมอครับ!” เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าเธอนั่นแหละที่ป่วย “ผมว่าคุณ...”

“ฉันก็เลยต้องแย่งคุณกลับมา เพราะฉันรู้ว่ามันจะทำให้ยัยพิมพ์เจ็บปวดใจแค่ไหน...ฉันไม่ผิดใช่มั้ยคะ เพราะฉันไม่ได้บังคับคุณ คุณให้ความร่วมมือกับฉันเองนะ”

“โอเค ผมผิดเองทุกอย่าง!” เขาพยักหน้ากับตัวเอง ยอมรับว่าพยายามเลี่ยงพิมพ์ใจมาตลอดก็เพราะอาชวิน ส่วนกับหมอเดียร์ “ที่ผมชื่นชอบคุณ ก็เพราะว่าคุณดูเป็นคนดี ทุ่มเททำงานหนักเพื่อคนอื่น  ใสๆ”

“แล้วที่ชอบยัยพิมพ์ล่ะ ยัยนั่นไม่ใช่คนดีซะหน่อย แรดเงียบ...ฉันสวยกว่า ฉลาดกว่า ดีกว่ามันตั้งเยอะ ทำไมแฟนฉันยังไปรักไปชอบมันได้ ส่วนคุณน่ะ ฉันก็เห็นอยู่นะว่าพอจะตาถึง มีความฉลาดอยู่บ้าง แต่ก็นะ กลับทนมันยั่วไม่ไหวอยู่ดี แอบไปกิ๊กกับมันจนได้”

“พอเถอะคุณหมอ!” เขาสุดจะทนแล้วนะ “พูดอะไรเลอะเทอะ”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ คืนนั้นเอากันใช่ปะ?”

เขาขบกรามแน่น จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เขามองเธอผิดไปขนาดนี้ได้ยังไง

“ผมขอโทษนะที่ต้องพูดอะไรแบบนี้ คุณอย่าคิดว่าพิมพ์จะทำเหมือนคุณเลย”

“งั้นสาบานสิว่าไม่ได้ทำอะไรกันเลย” เธอยิ้มเยาะ “ที่คุณยอมกลับมาคบกับฉันต่อเพราะคุณก็รู้ใช่มั้ยว่ายังไงฉันก็ดีกว่า ถูกมั้ยคะ”

“ไม่ใช่!” เขาพูดเสียงดังกว่าปกติ

“หรือเพราะแค่ไม่อยากให้ยัยพิมพ์กลายเป็นมือที่สามคะ กลัวคนจะมองยัยพิมพ์ไม่ดีเหรอคะ เพราะมันแทงข้างหลังเพื่อนไง มาแอบเอาผัวเพื่อนเฉย อะไรแบบนี้ใช่มั้ย โอ๊ย! จะปกป้องความชั่วมันทำไมกัน”

“มากไปแล้วนะคุณหมอ!

“คุณมันก็เลวเหมือนกันแหละทัด อย่าคิดว่าฉันไม่รู้”

“คุณเองก็อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้นะ” เขาข่มกลั้นความโกรธไว้ ก่อนเงยหน้าแล้วจ้องเธอตรง ๆ  “หลังจากนี้คุณจะกลับไปหาอาชวินรึเปล่า”

นาเดียร์ตกใจอ้าปากหวอ ไม่คิดว่าเขาจะรู้

“คุณ...!!!

“ผมรู้นะว่าคุณทำอะไรเมื่อคืนน่ะ”

“อะ...อะไรของคุณอะทัด!!!

“ที่ร้านกาแฟห๊อมหอม กล้องในรถของผมบันทึกไว้หมดแล้ว คุณทำแบบนั้นทำไม มันเป็นอาชญากรรมนะคุณ คุณติดคุกได้เลยนะ”

หมอสาวหน้าเซียวหน้าซีด

“ฉัน...ฉัน...ฉันไม่ได้ทำ คุณอย่ามาปรักปรำฉันนะ!!!

“ที่เรียกออกมา ไม่ได้จะมาฟังคุณประจานสันดานตัวเองหรอกนะ ผมแค่อยากจะเตือนเรื่องอาชวิน เขาแค่หลอกใช้คุณเป็นเครื่องมือ เพื่อให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการ คุณก็รู้นี่ว่าเขาต้องการอะไร”

“ไม่จริง ที่เขามาที่นี่ เพราะเขากลับมาง้อฉัน”

“ยังหลอกตัวเองอีก ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้นแล้วคุณพังร้านของพิมพ์ทำไม!!!

เธอตาลุกวาว หน้าสั่น มือสั่นด้วยความโกรธและแค้นระคนกัน

“เพราะฉันเกลียดมันเข้ากระดูกดำเลยไงล่ะ!!!

“นี่แหละจุดอ่อนของคุณ อาชวินรู้เลยใช้ข้อนี้ปั่นหัวคุณ แล้วคุณก็เดินตามเกมเขา”

“อย่าพูดเหมือนรู้จักเขาดีเลย คุณกับเขามันคนละชั้นกัน และรู้เอาไว้ด้วยว่าเขาคือผู้ชายที่ฉันจะแต่งงานด้วย ไม่ใช่คุณ ลาก่อนนะคะ”

เธอลุกพรึ่บแล้วออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทัดเทพกดปิดปุ่มอัดเสียงในโทรศัพท์ แล้วถอนหายใจอย่างหนักเหนื่อยในอก


“ถ้าพิมพ์รู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นยังไง” 


เขาอดเป็นห่วงความรู้สึกของเธอไม่ได้จริง ๆ เพราะขนาดตัวเขาเองก็ยังรับไม่ค่อยได้เลย ..... 



^^Y

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #50 ขวัญข้าว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:39
    เชียร์อาชวินสุดใจความรักมั่นคงมากๆๆๆ
    #50
    0
  2. #40 แอล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 09:45
    ทัดขอถามคำนะคะว่า เมื่อกี้ที่นัวหมอเดียร์พูดแกได้บรรทึกคำให้การของนางมั่ย(เผื่อต้องใช้หลักฐาน)และตวรบอกพิมพ์พร้อมเอาหลักฐานให้ดูนะคะตอนนี้พิมพ์แย่โดนคนที่ปลืัม(อาชวิน)และคนที่รัก(หมอเดียร์)ใช้ความเชื่อใจที่มีให้ทำร้ายพิมพ์ พิมพ์ไม่เชื่อแน่ทัดถ้าไม่มีหลักฐานทัดควรฉลาดกว่านี้นะคะเวลาเดินเกมส์รุกเพราะทั้งอาชวินและนีงหมอเดียร์มันภาษีดีดีกว่าทัดตรงที่สนิทกับพิมพ์(หวังว่านะคะพิมพ์ไม่เซ็นต์สัญญากับอาชวินที่จะเป็นไกด์นะคะไม่งั้นสัญญาทึ่มีนัยยะแอบแฝงอย่างนั่นพิมพ์ดิ่นไม่หลุดแน่ๆถ้าถูกอาชวินเอาเปรียบ)
    #40
    0
  3. #39 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:15
    มาเป็นแบบนี้ได้ไงนะ????
    #39
    0
  4. #38 nok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:14
    โหแรงอ่ะ..แรงจริง..จัดเต็มเลยยายหมอเดียร์นี้..แล้วไหนจะลูกพี่อาชอีกไม่คาดคิดบอกตรงๆๆ..ซวยแล้วพิมพ์เอาใจช่วยให้นางผ่านวิกฤตพวกโรคจิตไปซักที..อยู่เคียงข้างนางน่ะนายทัด..รอค่าๆๆๆ
    #38
    0