天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 56 : ปกป้อง (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 360 ครั้ง
    24 ต.ค. 63


          "ฮูหยินใหญ่...อย่าหาว่าข้าสอนเลยนะ แต่ก่อนที่ท่านจะอ้าปากก่นด่าผู้ใด ควรย้อนกลับไปมองคนของตนให้ถ้วนถี่ เรื่องอื้อฉาวคาวโลกีย์พรรค์นี้ ถ้าคนหนึ่งร้องแล้วอีกคนไม่รับ ไฉนข้าวสารจะกลายเป็นข้าวสุกได้ อีกประการหนึ่ง เรื่องนี้มารดาของข้ามิได้มีส่วนรู้เห็นเลยแม้แต่น้อย จะกล่าวว่านางเสี้ยมสอนให้ผิงเอ๋อร์มายั่วยวนคุณชายใหญ่ได้อย่างไร ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่บุตรชายของท่านสันดานไม่ดีกินไม่เลือก เสเพลไปทั่ว..."

              เพียะ!

              กล่าวยังไม่ทันจบ เจียงซื่อก็พุ่งเข้าไปตบเซียวหรงจนหน้าหัน ใบหน้าหล่อเหลาพลันกลายเป็นปื้นแดงทั้งแถบ ยังมีรอยเลือดที่ไหลซึมออกจากมุมปากที่บ่งบอกว่าเจียงซื่อลงมือทำร้ายคนรุนแรงเพียงใด

              เหยียนเหมยตกใจจนใบหน้าซีดขาว ขณะที่เซียวอิ่นเฉิงกำลังขมวดคิ้วพลางหลับตาลงอย่างจนปัญญา

              "ท่านพี่! ดูลูกชายคนโปรดของท่านสิ กำเริบเสิบสานกับแม่ใหญ่อย่างข้าถึงเพียงนี้ คงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาแล้วกระมัง!" เจียงซื่อผรุสวาทด้วยความเดือดดาล มือทั้งสองข้างของนางล้วนสั่นระริก แม้ถ้อยคำที่เซียวหรงกล่าวมาจะเป็นความจริงถึงเก้าในสิบส่วน ทว่านางไม่อาจทนให้ลูกอนุชั้นต่ำเผยอหน้าชูคอขึ้นมาต่อว่าบุตรชายของนางได้

              เซียวอิ่นเฉิงเผยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนเอ่ยเสียงเบา "อาหรง...เจ้าเป็นเด็ก อย่างไรก็ไม่ควรก้าวร้าวผู้หลักผู้ใหญ่ ยังไม่รีบคุกเข่าขออภัยแม่ใหญ่ของเจ้าอีก"

              เซียวหรงใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางเหยียดยิ้ม แต่แทนที่เขาจะยอมคุกเข่าขออภัยเจียงซื่อเพื่อให้เรื่องมันจบๆ ไปเช่นทุกครั้ง กลับคุกเข่าต่อหน้าเซียวอิ่นเฉิง กระทำสิ่งที่ทุกคนมิได้คาดหมาย

              "สิบกว่าปีที่ผ่านมา นายท่านเมตตาให้ข้าวให้น้ำ บุญคุณยิ่งใหญ่ล้นฟ้า ในวันหน้าข้าเซียวหรงย่อมต้องตอบแทน" กล่าวจบก็โขกศีรษะให้เซียวอิ่นเฉิงสามครั้งจนหน้าผากปริแตก โลหิตสีแดงเข้มไหลซึม "ยามนี้ข้าไม่อาจทนต่อการปฏิบัติราวกับว่าข้าสองแม่ลูกมิใช่คนได้อีกต่อไปแล้ว ขอนายท่านเมตตาปล่อยพวกเราไปตามทางด้วยเถิด"

              "ไม่นะ! หรงเอ๋อร์ เจ้าเคยสัญญากับแม่แล้วอย่างไรว่าจะไม่ทำเช่นนี้!" เหยียนเหมยกล่าวพลางสะอึกสะอื้นพลาง ไม่อาจทำใจยอมรับการกระทำของบุตรชายได้ ทางด้านเซียวอิ่นเฉิงเห็นสองแม่ลูกเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจ ทว่าในพริบตาต่อมาเขากลับทำเรื่องที่ชาวสกุลเซียวไม่คาดคิดว่าคนอย่างเซียวอิ่นเฉิงจะกระทำได้

              "อกตัญญู!" เซียวอิ่นเฉิงตรงเข้าไปตบหน้าเซียวหรงหนึ่งฉาดใหญ่ ก่อนสบถด่าด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ "ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับโง่งมไม่คว้าไว้ เช่นนั้นก็ไสหัวออกสกุลเซียวไปเสีย! ออกไปด้วยกันทั้งแม่ทั้งลูกนั่นล่ะ คนเนรคุณพรรค์นี้ข้าไม่อยากเลี้ยงให้เปลืองข้าวสุก!"

              ได้ยินเช่นนั้น เจียงซื่อก็คลี่ยิ้มสาแก่ใจ ขณะที่เหยียนเหมยโผเข้ากอดขาสามีไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นดั่งว่าใจจะขาด

              "ท่านพี่! หรงเอ๋อร์อายุยังน้อย คำพูดและการกระทำย่อมวู่วามไม่รอบคอบ ได้โปรดให้อภัยเขาสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ"

              เซียวอิ่นเฉิงหลุบตามองเหยียนเหมยด้วยแววตาทอดอาลัยอยู่แวบหนึ่ง ทว่าพริบตาถัดจากนั้น ใบหน้าของเขาก็พลันเฉยชากร้าวกระด้าง "อาหรงก้าวร้าวไม่เห็นหัวหงอกหัวดำเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าอบรมสั่งสอนเขาไม่ดี จากนี้ไปพวกเจ้าสองแม่ลูกไม่นับเป็นอะไรในสกุลเซียวทั้งนั้น ออกไปซะ!"

              ปลายนิ้วมือของเซียวอิ่นเฉิงที่กำลังชี้ไปทางประตูนั้นคล้ายจะสั่นเทาอยู่บ้าง ยิ่งได้เห็นหยาดน้ำตาที่ล้นทะลักออกมาจากดวงตาคู่งามของเมียรัก ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกคนควักหัวใจออกมาบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ทว่าจะชั่วจะดีอย่างไร ละครฉากนี้เขาต้องตีบทให้แตกต้องแสดงให้สมบทบาท จะไม่ยินยอมให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิด เพราะนั่นหมายถึงความเป็นความตายของเหยียนเหมยสองแม่ลูก

              "ท่านแม่...ไปกันเถิด" เซียวหรงค่อยๆ แกะมือของมารดาออกจากขากางเกงของเซียวอิ่นเฉิงที่ถูกนางขยุ้มจนยับย่น ไม่แม้แต่จะเหลือบแลสีหน้าของบิดาสักแวบหนึ่งด้วยซ้ำ เพียงพยุงมารดาที่ร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจจากไปอย่างเงียบงัน

              อาหรง...จากนี้ไปข้าต้องฝากนางไว้กับเจ้าแล้ว

เซียวอิ่นเฉิงมองตามแผ่นหลังของสองแม่ลูกค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปด้วยแววตาเรียบนิ่ง ราวกับว่าเขาเป็นคนไร้หัวใจอย่างไรอย่างนั้น ทว่าสวรรค์เท่านั้นที่รู้ ที่เขาทำไปทั้งหมดเพียงเพราะต้องการปกป้องสองแม่ลูกไว้ แม้ว่าท้ายที่สุดจะเป็นเขาเองที่ต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดนั้น ยามนี้เขาจึงรู้สึกว่าในโพรงอกยะเยือกว่างโหวงราวกับถูกคนควักหัวใจออกไปทั้งดวง

              พอเซียวหรงกับเหยียนเหมยจากไป โทสะของเจียงซื่อก็บรรเทาลงไปมาก เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีสตรีนางนั้นมาให้เกะกะรำคาญลูกตา อารมณ์ของนางก็ดีขึ้นมาหลายส่วน จึงหันไปกล่าวกับเซียวซูเว่ย

              "อาหรงกล้าไปจากตระกูลเซียวเช่นนี้ ย่อมละทิ้งงานที่ร้านเป็นแน่ อาเว่ย...ต่อไปเจ้าต้องช่วยงานพ่อเจ้าให้มาก ดูแลร้านของเราให้ดี ให้สมกับที่กำลังจะเป็นพ่อคน"

แม้ใบหน้าของเจียงซื่อจะยังบึ้งตึงอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับตอนที่อาละวาดใส่เหยียนเหมยเมื่อครู่นี้ ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว หากแต่เมื่อสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งคู่นั้นตวัดมองไปยัง ลูกสะใภ้ ที่อยู่ในอ้อมแขนของลูกชายก็ชวนให้คนถูกมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังอยู่ดี

              บ้านเดิมของเจียงซื่อผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งกร้าวไม่ยอมคน เบื้องหน้าตระกูลเจียงคือพ่อค้าสุราเฉกเช่นเดียวกับตระกูลหลัน ทว่าในลั่วหยางแห่งนี้ไม่มีผู้ใดไม่ล่วงรู้ เจียงหลุนบิดาของเจียงซื่อซ่องสุมกำลังคนไว้มากมาย ล้วนเป็นนักฆ่าฝีมือฉกาจ ผู้ใดเผลอไปมีเรื่องกับตระกูลเจียงก็เท่ากับรนหาที่ตายเท่านั้น

              เจียงซื่อผู้นี้เป็นถึงคุณหนูใหญ่สายหลักของตระกูล เจียงหลุนรักใคร่อุ้มชูเอาอกเอาใจนางเป็นอย่างยิ่ง ครั้นเมื่อนางถูกตาต้องใจเซียวอิ่นเฉิง เจียงหลุนก็เป็นตัวตั้งตัวตีบีบบังคับคนเขาให้ตบแต่งด้วย ทั้งๆ ที่ในตอนนั้นเซียวอิ่นเฉิงกำลังเตรียมจะแต่งเหยียนเหมยเป็นภรรยา เจียงหลุนก็ใช้กำลังขู่เข็ญให้เซียวอิ่นเฉิงรับบุตรสาวของตนเป็นภรรยาเอก ถีบเหยียนเหมยให้ตกต่ำลงสู่ตำแหน่งอนุภรรยาเพื่อแลกกับการรักษาชีวิตของเหยียนเหมยไว้ เซียวอิ่นเฉิงจึงตกอยู่ในสภาพจำยอม กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมานับแต่นั้น

              "โจวชิงผิง...ไม่ว่ามองแง่มุมใดเจ้าล้วนไม่คู่ควรกับลูกชายข้า ให้เจ้าแต่งเป็นอนุภรรยาของอาเว่ยก็มากเกินพอ"

              โจวชิงผิงได้ยินแล้วได้แต่ก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น เดิมทีสกุลโจวของนางมิใช่ขี้ริ้ว เคยรุ่งเรืองอย่างมากในยุคที่ต้นตระกูลรั้งตำแหน่งทั่นฮวา [1] โชคไม่ดีที่ตอนผลัดแผ่นดินเกิดความพลิกผัน ตระกูลโจวตกอับ บ้านแตกสาแหรกขาดภายในชั่วข้ามคืน โจวชิงผิงต้องระเหเร่ร่อนไปกับมารดา ใช้ชีวิตอย่างลำบากอัตคัต จนกระทั่งมารดาสิ้น เซียวอิ่นเฉิงพบนางเร่ร่อนขอทานอยู่ข้างถนนแล้วบังเกิดความสงสาร จึงพานางมาให้เหยียนเหมยคอยดูแล

              "ผิงเอ๋อร์ทราบแล้วเจ้าค่ะ" โจวชิงผิงผงกศีรษะรับอย่างโอนอ่อน เพราะรู้ดีว่า การที่เจียงซื่อมิได้บีบบังคับให้นางกินยาขับเลือดแล้วไล่ตะเพิดออกมาสกุลเซียวก็นับว่าปรานีต่อนางมากแล้ว ดังนั้นนางควรอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ยิ่งไม่ควรเรียกร้องสิ่งใดจนเกินพอดี

              เซียวอิ่นเฉิงยกมือขึ้นคลึงขมับ เรื่องวุ่นวายเหล่านี้ชวนให้คนเหน็ดเหนื่อยโดยแท้ น้ำเสียงที่กล่าวออกมาจึงติดจะอ่อนระโหยอยู่บ้าง "เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปอยู่เรือนเล็กตามเดิม เรื่องงานแต่งยกให้ฮูหยินใหญ่จัดการก็แล้วกัน"

กล่าวจบก็เดินหายไปทางห้องหนังสือโดยไม่มีผู้ใดกล้ารั้งไว้ เพราะเป็นที่รู้กันว่าถ้านายท่านอารมณ์ไม่ดีถึงกับต้องไปสงบสติในห้องหนังสือเมื่อใด ต่อให้มีเรื่องคอขาดบาดตายแค่ไหนก็ห้ามเสนอหน้าเข้าไปรบกวน

              "ท่านแม่...เรื่องงานแต่งของข้ากับผิงเอ๋อร์ต้องรบกวนท่านแล้ว อันที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากเร่งรัดอะไรหรอกนะ แต่ครรภ์ของผิงเอ๋อร์โตขึ้นทุกวัน อย่างไรท่านก็ช่วยหาฤกษ์ที่เร็วที่สุดให้หน่อยได้หรือไม่" เซียวซูเว่ยเห็นว่ามารดาคลายโทสะลงมากแล้วจึงเข้าไปกอดเอวออดอ้อน เจียงซื่อก็พลันใจอ่อนให้บุตรชายเช่นทุกครั้ง

              "ข้าจะให้คนเอาวันเกิดของพวกเจ้าไปผูกดวงชะตาเช้าวันพรุ่ง" เจียงซื่อกล่าวอย่างไม่ใคร่เต็มใจเท่าไรนัก ยังปรายตามองโจวชิงผิงด้วยแวบหนึ่ง "ข้าจะส่งบ่าวไพร่ให้ตามไปรับใช้ที่เรือนเล็ก จนกว่าจะถึงวันแต่งพวกเจ้าก็แยกเรือนนอนไปก่อนก็แล้วกัน"

              "ขอบคุณท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านดีที่สุด!" เซียวซูเว่ยบรรจงตบตูดม้า [2] ด้วยการหอมแก้มมารดาทั้งขวาซ้าย เป็นเช่นนี้ก็หมายความว่า เจียงซื่อมิได้ชิงชังภรรยาของเขาเหมือนกับเมื่อแรกที่แสดงอาการต่อต้านเสียใหญ่โต ถ้าเด็กในครรภ์ของโจวชิงผิงคลอดออกมาเป็นชาย เขาคงยกนางขึ้นเป็นภรรยาได้ไม่ยากอย่างที่เคยนึกกลัว

              ชั่วขณะนั้น เซียวซูเว่ยก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นสามีที่ดีของภรรยา และจะเป็นบิดาที่ดีของบุตรให้จงได้


[1] บัณฑิตขั้นหนึ่งที่สอบได้เป็นอันดับที่สาม รองจากจ้วงหยวนและปั่งเหยี่ยน

[2] ประจบสอพลอ


+++++++++++

ดีใจกับอิสรภาพของพี่หรงด้วยนะเจ้าคะ ^^


++ Writer's talk++

ว่าด้วยเรื่องของแถมหนังสือรอบพรีออเดอร์ นับดาวจะทำแม็กเน็ตจิบิพี่หรงน้องซีโดยใช้รูปนี้นะคะ


ที่ต้องใส่ลายน้ำไว้เพราะกลัวว่าจะมีคนดูดไปใช้ค่ะ ภาพจริงไม่มีลายน้ำนะคะ ^^

ส่วนฉากหลังจะใช้ฉากเดียวกับภาพปกค่ะ ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการวาด เอาไว้ปกเสร็จเมื่อไรนับดาวจะเอามาอวดอีกทีเนอะ

สำหรับนักอ่านสายอีบุ๊คไม่ต้องเสียใจ ใครอยากได้แม็กเน็ตไปเก็บเป็นที่ระลึก หลังจากซื้ออีบุ๊คแล้วแค่เพียงรีวิวและกดให้หัวใจ แล้วแคปชั่นหน้าจอมาให้นับดาวทาง inbox เฟซบุ๊คเพจ "นับดาว จอมเพ้อ"  นักอ่าน 50 ท่านแรกที่ทักแชทมาหานับดาวพร้อมหลักฐานการรีวิวจะได้รับแม็กเน็ตส่งตรงถือบ้านไปเลยจ้าาา

แอบกระซิบว่าทั้งภาพปก จิบิ รวมถึงแม็กเน็ต นับดาวออกเงินเองทั้งหมดเพราะอยากจะคืนกำไรให้นักอ่านที่ติดตามสนับสนุนผลงานของนับดาวค่ะ อีกอย่างคือนับดาวรักนิยายเรื่องนี้มากกก จึงอยากให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ติดตามเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้เติบโตในเส้นทางสายน้ำหมึกด้วยนะคะ ^^

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นต์ค่ะ


ใครสนใจอีบุ๊คผลงานเรื่องก่อนหน้านี้ของนับดาว จิ้มๆ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 360 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

595 ความคิดเห็น

  1. #514 and4 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 03:37
    อืม อย่างน้อยซูเว่ยก็ยังคิดได้ นับว่ามีสมองมากแม่ตัวเองอยู่บ้าง
    #514
    0
  2. #511 perm_1988 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 01:28
    รอน้องออกจากตระกูลบ้าง ไปทั้งพี่ทั้งน้องกับสองข้ารับใช้
    #511
    0
  3. #510 keng24kaow (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:29
    เป็นคนไม่เอาไหน แต่ถ้าทำตัวเปนพ่อที่ดีเปนสามีที่ดีของผิงเอ๋อ ก้ดีไปนะ
    #510
    1
    • #510-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:38
      พี่เว่ยเขากลับใจละจ้า
      #510-1
  4. #509 porpla7279 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 14:42
    ลายน้ำอย่างเท่55555
    #509
    1
    • #509-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:39
      รี้ดอย่างล้อจิ ไรท์อ๊ายอาย 555
      #509-1
  5. #508 A-Arungomes (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 14:21

    น้ำตาซึมเลยค่ะ

    #508
    1
    • #508-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:40
      ทำไมรี้ดอ่อนไหว // ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ค่ะ ^^
      #508-1
  6. #507 Swanc (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 12:37

    แอบตกใจกับการใส่ลายน้ำ เคยเจอแต่ใส่แบบตัวจางลงในรุป


    #507
    1
    • #507-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:40
      แหะๆ มันคือการใส่แบบเร่งด่วนค่ะ เลยออกมาเป็นแบบนี้ อายจุง
      #507-1
  7. #506 natpapat5665 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 10:42
    เกียจพวกคุณหนูเอาแต่ใจอยากแต่งกับใครก็ใช้กำลังบีบบังคับเอาได้ออกจากนรกสักทีพี่หลง
    #506
    1
    • #506-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:40
      พ่อฉันใหญ่ฉันจะอาววว
      #506-1
  8. #505 usaonly (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 09:37

    พี่หรงหลุด พ้นจากขุมนรกแล้ว ที่จริงท่านพ่อทำทุกอย่างเดื่อปกป้องสองแม่ลูกแต่เขาไม่ได้บอกให้รู้ หวังว่าฮูหยินใหญ่จะไม่ส่งใครมาทำร้ายพวกเขา ถ้าเป็นไปได้ก็ย้ายไป อยู่ท่ีเมืองอื่นเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า ตั้งตัวได้แล้วค่อยมาสู่ขอหลันซีแต่งงาน ขอบคุณค่ะ

    #505
    1
    • #505-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:41
      รอดูนะคะว่าพี่หรงจะทำยังไงต่อ ขอบคุณมากๆ ค่ะรี้ด ^^
      #505-1
  9. #504 manbigbang (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 08:41
    อ่ารักเลย รอๆอีบุ๊คค่ะเราจะต้องทัน50คน😬
    #504
    1
    • #504-1 wachie130(จากตอนที่ 56)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:41
      ทันชัวร์ค่ะ นี่ไรท์ยังกลัวว่าจะไม่มีใครอยากได้ของสมนาคุณ 555
      #504-1