天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 55 : ปกป้อง (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 466 ครั้ง
    20 ต.ค. 63



หลังจากส่งเซียวอิ่นเฉิงกลับไปเมื่อเย็น หลันอี้ก็เรียกชาวสกุลหลันทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถงของเรือนใหญ่ ยกเว้นฮูหยินผู้เฒ่าเพียงคนเดียวที่อ้างว่าเหนื่อยล้าจากพิธีปักปิ่น ต้องการพักผ่อนและไม่อนุญาตให้ผู้ใดรบกวน

              ฟางซื่อและหลันเซวียนล้วนอยู่ในกิริยาสงบนิ่ง เป็นเพราะได้หารือกันมาแล้วว่าจะปัดสวะให้พ้นตัวอย่างไร แต่แล้วพวกนางก็ต้องประหลาดใจที่หลันอี้ไม่คาดคั้นหรือถามไถ่เรื่องที่อาภรณ์ของหลันซีถูกทำลายแม้แต่น้อย ทำเอาคนมีชนักติดหลังต่างโล่งใจไปตามๆ กัน

              "ในเมื่อเรือนเล็กมีหนูเพ่นพ่านเช่นนั้น ซีเอ๋อร์กับจวิ้นเอ๋อร์ก็ย้ายมาอยู่กับพ่อที่เรือนใหญ่จะได้ไม่ถูกหนูอัปมงคลพวกนั้นรังควานอีก" หลันอี้กล่าวอย่างเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นถุงผ้าปักให้หลันซีรับไว้ถุงหนึ่ง ฟังจากเสียงก้อนเงินที่กระทบกันในนั้นแล้ว เดาว่าน่าจะเป็นเงินจำนวนไม่น้อย "เงินนี้พ่อให้เจ้าเอาไปตัดชุดใหม่ ถ้ายังไม่พอก็มาเบิกเพิ่มที่แม่สามของเจ้าได้ทุกเมื่อ"

              "ซีเอ๋อร์ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ" หลันซีเก็บถุงเงินนั้นไว้ในแขนเสื้อด้วยกิริยานุ่มนวล มิได้แสดงความดีใจออกมาจนเกินพอดี แต่เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เพลิงริษยาของสองแม่ลูกพวยพุ่งขึ้นมาได้แล้ว

              "ซีเอ๋อร์กับจวิ้นเอ๋อร์ย้ายมาอยู่เรือนใหญ่ก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ครรภ์ของน้องสาวยังไม่มั่นคง จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาสอดส่องดูแล" ฟางซื่อกล่าวพลางแย้มยิ้มละมุน ตรงข้ามกับความรู้สึกในใจที่ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ขณะที่โม่เอ่ากำลังลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาไท่ซานออกจากอก

              เป็นความจริงที่โม่เอ่าทำลายอาภรณ์ของหลันซีเองกับมือ เหตุเพราะนางไม่อาจฝ่าฝืนคำสั่งของฟางซื่อได้ จึงหาโอกาสลอบไปหารือกับหลันซีในเย็นวันหนึ่ง หลันซีใช้เวลาครุ่นคิดเพียงไม่นานก็หาทางออกที่สวยงามกับทุกฝ่าย โดยการให้โม่เอ่าทำลายเสื้อผ้าของนางเพียงสองสามชุดเพื่อตบตาฟางซื่อ อีกทางหนึ่งก็ร่วมมือกับฉู่หมิน ตระเตรียมชุดเก่าของมารดาไว้ แสร้งทำเหมือนว่าเป็นเพียงการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าโดยบังเอิญเท่านั้น

              กลายเป็นว่าโม่เอ่าจึงได้ทำตามคำสั่งของฟางซื่อโดยที่ฝ่ายนั้นไม่เคลือบแคลงสงสัย ในขณะเดียวกัน หลันซีก็เรียกคะแนนสงสารจากหลันอี้ได้อย่างท่วมท้น ยิ่งนางไม่ปริปากกล่าวโทษผู้ใดด้วยแล้ว ยิ่งทำให้บิดารู้สึกละอายใจจนต้องชดเชยให้อย่างยิ่งใหญ่เพียงนั้น

              ถึงแม้ว่ากิริยาประคบประหงมเอาใจดุจประคองไข่มุกไว้กลางฝ่ามือที่หลันอี้มีต่อฉู่หมินจะขัดหูขัดตาฟางซื่อและหลันเซวียนเพียงใด ทว่าในเวลานี้พวกนางจะทำอะไรได้ นอกจากเก็บงำความริษยาเอาไว้ภายใต้ใบหน้าแย้มยิ้ม

              จวบจนกินอาหารเสร็จสิ้น สองแม่ลูกที่รู้สึกว่าเป็นส่วนเกินถึงได้ขอตัวกลับ พอก้าวข้ามธรณีประตูเรือนของตนเพียงเท่านั้น หลันเซวียนก็แสดงกิริยาเกรี้ยวกราดออกมาทันที

              "ท่านแม่ ในสกุลหลันแห่งนี้ยังมีที่ยืนให้พวกเราอยู่หรือไม่! เหตุใดท่านพ่อจึงเอาแต่อุ้มชูเอาใจหญิงแพศยาพวกนั้นราวกับไม่เคยเห็นเราในสายตา"

              เดิมทีฟางซื่อก็คับแค้นใจจนเกินบรรยายแล้ว ยิ่งมาถูกบุตรสาวราดน้ำมันใส่กองเพลิงซ้ำๆ ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มราวกับว่าหัวใจกำลังถูกเผาให้มอดไหม้

              "ครั้งนี้ปล่อยให้พวกมันได้ใจไปก่อนเถิด มีโอกาสเมื่อใดแม่ไม่ปล่อยไว้แน่" ฟางซื่อกล่าวอย่างเข่นเขี้ยว ประกายริษยาชิงชังวาบผ่านดวงตายาวรีคู่นั้น โม่เอ่าบังเอิญเห็นเข้ายังถึงกับขนลุกไปทั่วทั้งสรรพางค์

              หลันเซวียนเองจากเดิมที่เกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง ก็ลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง นางไม่คิดว่ามารดาจะร้ายกาจจนถึงขั้นปองร้ายชีวิตบริสุทธิ์ในครรภ์อนุฉู่ผู้นั้น ทว่าเมื่อได้เห็นดวงตาของมารดาดำมืดราวกับหุบเหวที่ไร้ก้น นางก็เริ่มไม่แน่ใจ

              แต่ที่แน่ๆ ก็คือ อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่พลันสงบเงียบหาย...

               "ท่านแม่...อย่างไรเด็กในครรภ์หญิงคณิกาผู้นั้นก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านพ่อ ท่านคงไม่คิดจะ..." หลันเซวียนกล่าวยังไม่ทันจบ ฟางซื่อก็เอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นชวนให้ขนลุก

              "วางใจเถอะเซวียนเอ๋อร์ แม่หาใช่ใจคอโหดเหี้ยมเพียงนั้น ไม่ว่ากระทำสิ่งใดย่อมรู้จักหนักเบา" กล่าวจบก็ปรายตามองโม่เอ่าแวบหนึ่ง ทำเอาฝ่ายนั้นรีบหลุบตาลงเพื่อซ่อนพิรุธ "พวกเราคงต้องอยู่นิ่งๆ กันสักพัก รอดูความเคลื่อนไหวของพวกมัน อย่าได้ผลีผลาม"

              ได้ยินดังนั้น หลันเซวียนก็ผงกศีรษะอย่างว่าง่าย วันนี้นางรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ อาจเป็นเพราะยังทำใจยอมรับเรื่องที่เซียวซูเว่ยทอดทิ้งนางไปหาสตรีคนใหม่ไม่ได้ด้วยส่วนหนึ่ง

ฟางซื่อเห็นใบหน้าอิดโรยของบุตรสาวแล้วก็ให้สะทกสะท้อนใจ จึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอด ลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา

              "อย่าเสียใจไปเลยเซวียนเอ๋อร์ ลูกแม่งดงามเพียงนี้ เพียบพร้อมขนาดนี้ คนแซ่เซียวยังตาต่ำไปคว้าบ่าวรับใช้เป็นเมียได้ มิสู้ปล่อยเขาไป แล้วมองผู้ชายคนใหม่ที่คู่ควรกับเจ้ายังจะดีเสียกว่า"

              หลันเซวียนพยักหน้าช้าๆ สาบานต่อตนเองว่าจะเสียน้ำตาเพื่อชายผู้นั้นเป็นครั้งสุดท้าย

               

ทางด้านสกุลเซียวก็มิได้น้อยหน้ากัน

              เซียวซูเว่ยก่อเรื่องใหญ่เพียงนั้น ถึงกับต้องยกเลิกพันธะหมั้นหมายระหว่างสองตระกูลที่มีมายาวนานลงโดยไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้เลย เซียวอิ่นเฉิงย่อมต้องเดือดดาลเป็นธรรมดา

              คราวนี้ถึงแม้เหยียนเหมยจะป่วยหนักแค่ไหน ก็ไม่รอดพ้นต้องถูกตามตัวมายังเรือนใหญ่ โดยไม่ตระหนักสักนิดว่าเรื่องวุ่นวายในสกุลเซียวล้วนเกี่ยวข้องกับหลานสาวสุดรัก

              ฝ่ายโจวชิงผิงรู้สึกใจคอไม่ดีตั้งแต่มีคนมาตามเหยียนเหมยไปที่เรือนใหญ่แล้ว ทว่านางก็ทำได้เพียงประคองเหยียนเหมยไปยังที่แห่งนั้น ท่ามกลางหัวใจที่เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

              ทันทีที่สตรีจากเรือนเล็กปรากฏกาย เจียงซื่อก็ก้าวฉับๆ เข้าไปฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าเหยียนเหมยทันที

              "ท่านแม่!" เซียวหรงรีบวิ่งเข้าไปประคองมารดาที่ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนตวัดสายตามองเจียงซื่ออย่างคับแค้นพลางกล่าวด้วยเสียงลอดไรฟัน "ฮูหยินใหญ่ เหตุใดจึงทำเช่นนี้"

               "ทำไมข้าถึงตบมารดาเจ้าน่ะหรือ?" เจียงซื่อสะบัดมือเบาๆ ด้วยท่าทีเดียดฉันท์ พลางเหยียดยิ้มดูแคลน "ถ้าเหยียนซื่อ ไม่ได้เก็บนังจิ้งจอกผู้นั้นมาเลี้ยง อาเว่ยของข้าไหนเลยจะถูกนังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นจับเสียจนอยู่หมัดแบบนี้ ฮึ!คิดว่าข้ารู้ไม่ทันหรือ...ตัวเองเคยทำอย่างไรก็สั่งสอนให้คนในปกครองทำเช่นนั้น ข้าถึงต้องออกแรงสั่งสอนมารดาของเจ้าสักหน่อยอย่างไรเล่า!"

              เซียวหรงได้ยินเข้าก็พลันกำหมัดแน่น วาจาของเจียงซื่อช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ทั้งยังฟังระคายหูยิ่งกว่าเสียงผายลม แต่กระนั้นเซียวอิ่นเฉิงก็ทำเพียงปล่อยให้มารดาของเขาถูกฝ่ายนั้นข่มเหงรังแกหน้าตาเฉย นอกจากแววตาที่ดูคล้ายจะแฝงความละอายใจอยู่บ้าง เขาก็แทบมองไม่เห็นเลยว่าบิดาจะปกป้องดูแลมารดาตรงที่ใด

              เกรงว่ามารดาฝากกายฝากใจไว้ผิดคนเสียแล้ว

              ทางด้านโจวชิงผิง พอเห็นว่าเหยียนเหมยถูกเจียงซื่อทำร้ายเพราะตนเป็นต้นเหตุ จึงทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นอย่างรีบร้อน ทว่ายังมิทันได้โขกศีรษะลงไป เซียวซูเว่ยก็ถลาเข้ามาประคองเสียก่อน

              "ผิงเอ๋อร์ เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่นะ รีบลุกขึ้นเร็ว!"

              ท่าทีรักถนอมที่เซียวซูเว่ยมีต่อโจวชิงผิง ยิ่งมองยิ่งรู้สึกขัดตาเจียงซื่อนัก ถ้าไม่ติดว่าในครรภ์ของโจวชิงผิงคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเซียวซูเว่ย เกรงว่านางคงปรี่เข้าไปสั่งสอนนังเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นั้นสักหลายฝ่ามือ

              "ท่านแม่ เรื่องนี้ล้วนผิดที่ข้า ท่านอยากระบายโทสะก็เชิญทุบตีข้าเถิด อย่าได้ไปลงกับแม่สามเช่นนั้นเลย ถือเสียว่าข้าขอร้องท่าน" เซียวซูเว่ยคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงซื่อ แววสำนึกผิดที่ฉายชัดในดวงตาพาให้คนเป็นมารดาตัดใจทำร้ายเขาไม่ลง

              "อาเว่ยหนังหนาเพียงนั้น ออกแรงตีไปเจ้าก็เจ็บมือเสียเปล่า มา...มานั่งพักก่อนเถิด" เซียวอิ่นเฉิงเห็นว่าเพลิงโทสะของเจียงซื่อเบาบางลงบ้างแล้ว จึงประคองนางไปนั่งบนเก้าอี้อย่างเอาใจ ในขณะเดียวกัน เซียวหรงกำลังพยุงเหยียนเหมยไว้ด้วยความทุลักทุเล หยาดน้ำตาของมารดาที่หลั่งออกมาเป็นสาย กอปรกับสีหน้าอมทุกข์ระคนกับจนปัญญาจะกระทำสิ่งใดนั้น เปรียบเหมือนมีดคมๆ กรีดลงมาที่กลางใจของเขา กรีดซ้ำลงที่เก่าตรงแผลเดิม

              กี่ครั้ง...ที่เขาต้องทนเห็นมารดาเจ็บปวดเพราะถูกคนพวกนั้นข่มเหงรังแก กี่ครั้งแล้ว...ที่บิดาไม่เคยแม้แต่จะออกหน้าปกป้องพวกเขาสองแม่ลูก วันนี้เซียวอิ่นเฉิงทำให้เขาได้รู้ซึ้งแล้วว่า ความอดทนของคนย่อมมีขีดจำกัด

ซึ่งเซียวหรงยอมรับว่ายามนี้ความอดทนของเขาได้ขาดสะบั้นลงแล้ว!


+++++++++++++


พี่หรงสู้ๆ ถอนหงอกแม่ใหญ่โลดดดด


ใครสนใจอีบุ๊คผลงานเรื่องก่อนหน้านี้ของนับดาว จิ้มๆ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 466 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #560 Jindawan45 (@Jindawan45) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 17:23
    พี่หรง ออกจากตระกูลเลย
    #560
    0
  2. #503 0835923660 (@0835923660) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 21:25
    คืองงกับแม่รักผัวยอมให้เขารังแกแต่ไม่รักลูกของตัวเองปล่อยให้ลูกต้องเสียใจตลอดปากบอกรักลูกรักลูก
    #503
    1
    • #503-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:42
      เรื่องมันซับซ้อนนน
      #503-1
  3. #502 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 06:05
    แม่ไม่มาก็เอายาสลบใส่อุ้มหนีมาเถอะเด๋วก็ทำใจได้เอาหนังสือหย่ามาเถอะ
    #502
    1
    • #502-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:42
      อุ้มหนีเลยเนอะ 555
      #502-1
  4. #501 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 20:00

    พาออกไปอยู่นอกบ้านได้มั้ยคะ ขอร้อง

    #501
    1
    • #501-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:42
      คุณได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้ ^^
      #501-1
  5. #500 คนชอบ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 15:55

    เซียวหรงอยากออกไปใจจะขาด ติดที่แม่ ยังยินดีอยู่กับสามี ไม่ไม่ยอมตัดใจเสียที แบบนี้เซียวหรงเลยไปไหนไม่ได้ เลยถ่วงลูกตลอดเวลา ต้องทำงานให้กงสี ถ้าออกไปทำเพื่อครอบครัวตัวเองได้ ว่าไป ฮูหยินใหญ่ไม่ดีแต่คุณชายใหญ่ไม่เลวนะ ทำเขาท้องแล้วรับผิดชอบ

    #500
    1
    • #500-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:43
      ท่านแม่เขาก็รักของเขาเนอะคะ
      #500-1
  6. #499 ปารมี (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 15:08

    เกลียดอินังแม่ของเซียวหรง ลูกชวนให้ออกไปจากสภาพแบบนี้ก็ไม่ไป ช่างไม่รู้ตัวเองเลยว่ามีชีวิตอยู่เพื่อเป็นตัวถ่วงความเจริญของลูก เขียนให้นางตายๆไปซะได้มั้ย อ่อนแอปวกเปียกแบบนี้ควร...ตาย

    #499
    1
    • #499-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:43
      แง้ รี้ดใจเย็นน้า
      #499-1
  7. #498 mano26282331 (@mano26282331) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 10:26
    พาแม่ออกจากบ้านมาเลยพี่หรงให้ลูกชายสุดที่รักมันดูแลกันเอาเองดีกว่า
    #498
    1
    • #498-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:44
      เนอะๆ ออกไปให้พวกมันล่มจม
      #498-1
  8. #497 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 01:56

    แม่ไม่ยอมไปลูกจะทำไงได้ละ......

    #497
    1
    • #497-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2563 / 20:44
      สงสัยต้องอุ้มหนีแบบเม้นล่างบอกมั้งคะ 55
      #497-1
  9. #496 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 00:40

    เซียวหรงตัดใจจากพ่อได้นานแล้วท่ีอดทนก็เกื่อท่านแม่แต่วันนี้คิดว่าเขาถึงท่ีสุดท่ีจะทนต่อไปแล้วย้ายออกมาตั้งตัวเองจะดีกว่า ขอบคุณค่ะ

    #496
    0
  10. #495 หนูเล็ก (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 22:15

    แยกบ้านเลย ออกจากขุมนรกได้แล้ว ไปตั้งตัว ใหม่ดีกว่า ความรู้ก็มี ดูแลร้านยาได้อีก ปล่อยเลย ร้านยาที่เคยดูอยู่จะได้เจ้งไปเลย ให้แม่ใหญ่ดูแลกับลูกชายตัวเอง ดูซิจะไปได้กี่น้ำ

    #495
    0
  11. #494 SomponratMalasut (@SomponratMalasut) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 20:20
    ไปเถอะอาหรง พาแม่ออกไปจากนรกแห่งนี้
    #494
    0
  12. #493 manbigbang (@manbigbang) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 19:48
    พี่หรงตัดให้ขาดเลยฉับๆๆๆๆ
    #493
    0
  13. #492 Cbbingg (@chalalaizaza) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 19:30
    พี่หรงสู้ๆ ทีมพี่หรงง
    #492
    0
  14. #491 นิจจาข้าวขาหมู (@lak11) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:48
    สงสารอาหลง คุนแม่น่าจะตาสว่างรักลูกตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยนะ...
    #491
    0
  15. #490 Kazena9 (@Kazena9) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:35
    แรงมากกกดก
    #490
    0
  16. #489 Niaomjarin (@Niaomjarin) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:27
    พีหรง ต้องทำได้ จะได้ไปหมั้นน้องได้เร็วขึ้น
    #489
    0
  17. #488 Pudcharinn (@Pudcharinn) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:25
    ล่มจมก็คราวนี้ล่ะ
    #488
    0
  18. #487 Pannmak (@Pannmak) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 18:22
    เอาวะตัดให้ขาดเลย ชับๆๆๆอีพ่อนี่แบบ มีผัวผิดคิดจนผัวตายเลยอ่ะ
    #487
    0