天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 53 : การตัดสินใจ (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 463 ครั้ง
    10 ต.ค. 63


หลังจากนั้น บรรยากาศโดยรอบก็พลันอึมครึมลงทันตา นอกจากเว่ยเซี่ยแล้วก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาออกมาอีก

"ยินดีกับคุณชายเซียวด้วย คู่หมั้นของเจ้าเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่ง"

              เว่ยเซี่ยกล่างพลางเผยรอยยิ้มที่ชวนให้คนหวาดผวา ก่อนจะยกชาขึ้นจิบด้วยท่าทีผ่อนคลาย ตรงกันข้ามกับหลันอี้และเซียวอิ่นเฉิงที่ต่างพากันทำสีหน้าเขียวคล้ำ รู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก ขณะที่หลันซีกำลังมองเว่ยเซี่ยด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดว่าเขามีเจตนาใด ทั้งการกระทำและคำพูดจึงดูเหมือนจงใจปั่นประสาทผู้คนถึงเพียงนี้

              ทางด้านฟางซื่อถูกความริษยาครอบงำจนขาดสติ ถึงกับหลุดปากโพล่งออกไปว่า

              "ซีเอ๋อร์รูปโฉมงดงามก็จริง ทว่าเรื่องอ่านเขียนยังอ่อนด้อยนัก เกรงว่าเว่ยซื่อจื่อจะชมหนักเกินไปแล้ว"

              ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นศรีสะใภ้เอ่ยเช่นนั้นก็รีบเสริม "ซีเอ๋อร์ของพวกเราไม่สันทัดเรื่องการเรียนมาแต่ไหนแต่ไร กระทั่งโตจนปักปิ่นวันนี้แล้วยังเขียนตัวอักษรง่ายๆ ได้ไม่คล่องมือ ต้องโทษอี้เอ๋อร์บุตรชายข้าที่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาเคี่ยวเข็ญลูกสาว"

              คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับอย่างเหมาะเจาะเช่นนั้น ยามนี้หลันอี้จึงเดือดดาลยิ่ง มาตรว่าหลันซีเขียนอ่านไม่คล่องจริง เขาก็ไม่เห็นว่าจะเป็นจุดด้อยที่ตรงไหน ตั้งแต่โบราณมาสตรีมีหน้าที่ออกเรือนปรนนิบัติสามีและเลี้ยงดูบุตรเท่านั้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าฟางซื่อกับมารดาจะกล่าวถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร

              เดิมทีหลันซีมิได้รู้สึกรู้สากับคำพูดดูแคลนเหล่านั้น แต่เมื่อตระหนักได้ว่าผู้คนในงานล้วนให้ความสนใจ นางจึงมองว่าถ้าชื่อเสียงของตนเสียหายจากคำพูดพล่อยๆ ของสตรีน่ารังเกียจสองนางนั้น อาจส่งผลกระทบไปถึงกิจการที่เพิ่งเปิดใหม่ จึงตัดสินใจสั่งให้ไป๋หว่านไปนำกระดาษและพู่กันมาให้ชุดหนึ่ง ก่อนจะลงมือตวัดพู่กันลงน้ำหมึกบนกระดาษแผ่นนั้นต่อหน้าธารกำนัลเสียเลย

              "ภูผาหินแกร่งกล้าไม่เคยอวดอ้างกับลมฝน วิญญูชนมิควรโอนอ่อนต่อคำคนประหนึ่งต้นหญ้าเหนือกำแพง [1]"

              เป็นเว่ยเซี่ยที่ถือวิสาสะอ่านข้อความบนกระดาษด้วยเสียงดังทรงอำนาจ ทั้งยังกางภาพวาดภูเขาประชันกับต้นหญ้าที่กำลังลู่ลมอยู่บนกำแพงให้ผู้คนได้ประจักษ์แก่สายตา นั่นทำให้ฟางซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกราวกับว่าถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ใบหน้าของพวกนางล้วนซีดขาว เมื่อได้เห็นชัดๆ ว่านังเด็กเหลือขอผู้นี้ถึงกับเขียนกลอนวาดภาพมาเล่นงานคนได้อย่างแสบสันต์ ทั้งๆ ที่ใช้เวลาตวัดปลายพู่กันไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา [2] ด้วยซ้ำ!

              "ฮูหยินผู้เฒ่าหลันกับฮูหยินรองคงมิได้ใส่ใจดูแลคุณหนูใหญ่เท่าที่ควรกระมัง ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ แต่กลับรังสรรค์ผลงานชิ้นเยี่ยมออกมาเช่นนี้ เกรงว่านางคงมิได้ 'เขียนไม่ได้อ่านไม่คล่อง' อย่างที่พวกเจ้ากล่าวหา ตรงกันข้าม ความสามารถเช่นนางควรได้รับการยกย่องสรรเสริญด้วยซ้ำไป”

              คำพูดของเว่ยเซี่ยทำให้ฟางซื่อรวมถึงฮูหยินผู้เฒ่ามีสีหน้าเขียวคล้ำขึ้นมาอย่างฉับพลัน ทว่าความจริงเป็นเช่นไรก็ประจักษ์ต่อสายตาผู้คนแล้ว พวกนางจึงไม่อาจกล่าวถ้อยคำโต้แย้งออกมาได้อีก ในขณะเดียวกัน หลันซีกับหลันจวิ้นต่างหันไปสบตากันแล้วลอบยิ้ม คิดในใจว่าเว่ยซื่อจื่อผู้นี้ช่างใช้ฝีปากรังแกคนได้สาแก่ใจดีเหลือเกิน!

              ตั้งแต่เกิดมาจนเฒ่าชราปูนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งเคยถูกคนหักหน้าอย่างหาที่สุดมิได้ก็ในครานี้เอง พอรู้ตัวว่าอย่างไรคงรั้งอยู่ต่อไม่ไหว จึงเรียกสาวใช้ประจำตัวมาประคองกลับเรือนทันที

"ผู้ชราเหนื่อยแล้ว คงต้องขอตัว"

              ฮูหยินผู้เฒ่าตัดช่องน้อยจากไปอย่างน่าอิจฉา ทางด้านของฟางซื่อเอง แม้จะอยากหายตัวหนีหน้าไปจากศาลาแห่งนั้นเพียงใด แต่ในเมื่อยังไม่บรรลุจุดมุ่งหมายของการจัดงานในวันนี้ นางจึงจำต้องนั่งทำหน้าจืดเจื่อนอยู่ข้างๆ หลันอี้อยู่อย่างนั้น

              "นี่คือเฝิ่นหงเซียง สุราสูตรพิเศษของสกุลหลันเรา เชิญเว่ยซื่อจื่อลองชิม" หลันอี้พยายามกอบกู้สถานการณ์ด้วยการเอาสุราอันดับหนึ่งของสกุลหลันมาเป็นตัวล่อ ซึ่งก็ได้ผลชะงัดนัก เพราะหลังจากสุราเข้าปากก็ดูเหมือนว่าคนที่ร่วมโต๊ะจะคุยกันรู้เรื่องขึ้นมาก หลันอี้ที่ยามนี้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงบ้างแล้ว จึงกล้าเอ่ยเรื่องสำคัญออกมา

              "วันนี้นอกจากจะเป็นวันดีที่บุตรสาวทั้งสองของข้าได้เปลี่ยนจากเด็กหญิง กลายเป็นหญิงสาวที่พร้อมมีเหย้าเรือนแล้ว ข้าหลันอี้ยังมีเรื่องน่ายินดีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องการป่าวประกาศให้รู้โดยทั่วกัน นั่นก็คือ ฉู่หมินภรรยาของข้าตั้งครรภ์ได้สามเดือนกว่าๆ แล้ว"

              สิ้นเสียงของหลันอี้ ผู้คน ณ ที่นั้นล้วนกล่าวคำยินดีกันเซ็งแซ่ ยกเว้นฟางซื่อเพียงผู้เดียวที่นิ่งงันเป็นไก่ไม้ [3] อยู่พักหนึ่ง แล้วจึงปรับสีหน้ามาเป็นยิ้มแย้มชื่นบาน ตรงกันข้ามกับหลันเซวียนที่มิอาจเก็บกดสีหน้าพิศวงเอาไว้ได้ ทั้งยังหลุดปากออกมาว่า

              "ฉู่อี๋เหนียง [4] ตั้งครรภ์! เป็นไปได้อย่างไร"

ไม่แปลกที่หลันเซวียนจะสงสัย ในเมื่อนางเห็นกับตาว่ามารดาเอาสมุนไพรที่เต็มไปด้วยจื่อเถียนให้ฉู่หมินกินมาตลอด อีกทั้งโม่เอ่ายังบอกว่าฝ่ายนั้นส่งคนมาขอยาบำรุงกับมารดาอยู่เนืองๆ

              เรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในเป็นแน่!

              "ดูแล้วแม่รองคงดีใจจนพูดไม่ออกกระมัง น้องรอง...เจ้าก็ช่วยรินสุราให้นางเพิ่มสักหน่อยเถอะ"

              ในสายตาของฟางซื่อ น้ำเสียงหวานใสกอปรกับสีหน้าบริสุทธิ์ใจที่หลันซีเผยออกมานั้น ช่างแสลงใจทั้งยังขัดนัยน์ตายิ่ง ถ้านางเดาไม่ผิด การที่นางคณิกาแพศยานั่นตั้งครรภ์ได้ ต้องเกี่ยวข้องกับนังเด็กเหลือขอหลันซีอย่างแน่นอน!

              มิน่าเล่า...ก่อนหน้านี้มันถึงได้เสนอหน้าไปกินอาหารเช้าที่เรือนใหญ่ทุกวัน ทั้งยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ออกไปหาซื้อสมุนไพรที่ร้านสกุลเซียวอยู่บ่อยๆ

              พอคิดมาถึงตรงนี้ ฟางซื่อก็รู้สึกเจ็บใจจนแทบกระอักเลือดออกมา เป็นเพราะนางประมาทนังเด็กเหลือขอผู้นั้นเกินไป มันถึงได้ย้อนเกล็ดเล่นงานนางเช่นนี้ ยิ่งสามีป่าวประกาศออกมาว่านางหญิงคณิกาชั้นต่ำกำลังอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาด้วยแล้ว ถ้าจู่ๆ ครรภ์ของฉู่หมินบังเอิญต้องมีอันเป็นไป ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องพุ่งเป้ามาที่นางเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน

              นับว่างานนี้สองพ่อลูกช่างรวมหัวกันได้อย่างไร้ที่ติ!

              ยามนี้ฟางซื่อทำได้เพียงกำกระโปรงไว้แน่น ก่อนจะส่งสายตาปรามมิให้หลันเซวียนอาละวาดฟาดงวงฟาดงาต่อหน้าผู้คน ทว่าแม้แต่ตัวนางเองก็ไม่อาจแย้มยิ้มออกมาจากใจจริงได้ จึงทำเพียงกล่าวกับฉู่หมินไปตามมารยาทเท่านั้น

              "น้องสาวตั้งครรภ์นับเป็นเรื่องน่ายินดี ต่อไปเจ้าต้องรักษาตัวให้ดี แม้แต่จะก้าวเดินก็ต้องระมัดระวังให้มากด้วยนะ"

              ฉู่หมินพยักหน้ายิ้มรับพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณ คนนอกมองอย่างผิวเผินแล้วรับรู้เพียงว่า สตรีเรือนหลังของสกุลหลันรักใคร่ปรองดองกันเป็นอย่างดี คงไม่มีเรื่องแก่งแย่งให้วุ่นวายใจ ทว่าทุกอากัปกิริยาของคนเหล่านั้นล้วนไม่อาจหลุดรอดสายตาอันแหลมคมของเว่ยเซี่ยไปได้ ถึงกับลอบสรุปในใจว่าเป็นเพราะครอบครัวแตกแยกเช่นนี้ หลันซีถึงได้ไปเปิดร้านหมอหาเลี้ยงตนเองราวกับไม่มีบิดาให้พึ่งพิง

              นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเวทนาสงสารนางมากขึ้นไปอีก

              หลังจากที่ถูกหลันซีช่วยชีวิตไว้โดยบังเอิญในวันนั้น เว่ยเซี่ยก็ให้คนไปสืบประวัติความเป็นมาของนางโดยละเอียด เพราะมิใช่แค่รูปร่างหน้าตาที่งดงามสะกดใจ ทว่าความสามารถของนางต่างหากที่ดึงดูดให้อยากรู้จักสตรีนางนี้อย่างลึกซึ้ง

              เว่ยเซี่ยยังจำได้ดี เป็นมือเล็กบอบบางคู่นั้นที่ทำแผลใส่ยา กระทั่งใช้เข็มเย็บแผลรูปทรงประหลาดค่อยๆ บรรจงเย็บปิดบาดแผลให้ ทุกการกระทำของนางล้วนเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่น ปราศจากความประหม่าและเคอะเขินที่สตรีพึงมีต่อบุรุษโดยสิ้นเชิง ประหนึ่งว่าเขาเป็นเพียงตุ๊กตาขาดๆ ที่นางกำลังเย็บซ่อมแซม หาได้มีอะไรลึกซึ้งเกินไปกว่านั้น

              ทว่าไม่เคยมีครั้งใดที่เว่ยซื่อจื่ออย่างเขาเปลือยท่อนบนแล้วสตรีจะไม่หวั่นไหว ปฏิกิริยาของหลันซีในวันนั้นจึงสั่นคลอนความมั่นใจของเขาไปมากทีเดียว พอทราบข่าวว่ามีเทียบเชิญจากสกุลหลันส่งมา เขาจึงเข้าร่วมพิธีปักปิ่นครั้งนี้อย่างไม่ลังเล ซึ่งเว่ยเซี่ยก็พบว่าตนมาไม่เสียเที่ยวจริงๆ

              "ยินดีกับนายท่านหลันล่วงหน้า ยินดีด้วย...ยินดีด้วย" เว่ยเซี่ยยิ้มพลางคารวะสุราให้หลันอี้ ก่อนจะชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ ทว่าดวงตาคู่นั้นยังจับจ้องใบหน้าของหลันซีจนนางเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วน ทางฝ่ายเซียวหรงเองก็ไม่ค่อยพอใจกับสายตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มของเว่ยเซี่ยเท่าใดนัก ทว่ายามนี้เขายังไม่นับว่าเป็นอะไรกับนาง จึงได้แต่หลุบตาลงเพื่อเก็บงำความไม่พอใจ

              พวกเขาดื่มสุราพลางสนทนากันไปอย่างออกรส กระทั่งเว่ยเซี่ยมีคนมาตามจึงขอตัวกลับจวน ทุกคนในที่นั้นถึงได้รู้สึกหายใจทั่วท้องขึ้นมาหน่อย

              เงยหน้าขึ้นมาอีกที แขกเหรื่อในงานก็ทยอยกลับบ้านกันเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงคนของตระกูลเซียวที่ยังอยู่กันพร้อมหน้า ไม่ว่าจะเป็นเซียวอิ่นเฉิง เซียวซูเว่ย เซียวลี่เฟิน เจียงซื่อ ถานซื่อ จะขาดก็แค่เหยียนเหมยที่ไม่ค่อยสบายจึงรั้งอยู่ที่เรือนสกุลเซียวโดยมีโจวชิงผิงคอยดูแล

              ขณะที่เซียวอิ่นเฉิงกำลังจะกล่าวลาหลันอี้นั้นเอง โดยไม่คาดคิด เซียวซูเว่ยก็ตัดสินใจพูดในสิ่งที่คิดในใจไว้เป็นร้อยเป็นพันหนออกมา

"ท่านพ่อ...ท่านลุงหลันขอรับ ข้ามีเรื่องต้องการปรึกษาพวกท่านสักหน่อย"

ดูจากสีหน้าอมทุกข์ของบุตรชายแล้ว เซียวอิ่นเฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่เซียวซูเว่ยต้องการพูดย่อมเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย จึงสั่นศีรษะพร้อมกับเอ่ยเสียงเข้ม

              "มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้าน"

เซียวอิ่นเฉิงดึงแขนบุตรชายให้ลุกจากเก้าอี้ ทว่าเซียวซูเว่ยกลับทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหลันอี้ ยังโขกศีรษะลงบนพื้นจนดั่งสนั่น

              "ท่านลุงหลัน...อภัยให้หลานด้วยเถิดขอรับ หลานไม่อาจแต่งกับน้องซีได้แล้ว ได้โปรดอนุญาตให้หลานกับน้องซีถอนหมั้นกันด้วยเถิดขอรับ!"


[1] มาจากสุภาษิตเต็ม “หญ้าเหนือกำแพง ลู่ล้มตามลม” หมายความถึงคนที่ไม่มีหลักการ ใครชักจูงไปทางใดก็ได้ คล้ายกับสำนวนไทยที่ว่า “ไม้หลักปักเลน”

[2] วิธีประมาณเวลาคร่าวๆ ของจีนในสมัยโบราณ กล่าวคือช่วงระยะเวลาตั้งแต่รินน้ำชาลงถ้วย แล้วค่อยๆ จิบจนหมด โดยหนึ่งถ้วยชามักอยู่ระหว่าง 10-15 นาที ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิที่ทำให้ชาเย็นเร็วหรือช้า

[3] ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

[4] สรรพนามที่บุตรใช้เรียกอนุภรรยาของบิดา


++++++++++++++++


เว่ยซื่อจื่อ คือออกตัวแรงล้อฟรี 5555

ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นต์นะคะ ^^

ตอนนี้อีบุ๊คของไรท์จัดโปรอยู่เน้อ ใครสนใจจิ้มๆ เข้าไปดูได้เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 463 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

595 ความคิดเห็น

  1. #479 delightletters (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 19:28

    พี่เว่ยเด็ดมาก มาเป็นพี่ชายจ้าวอิทธิพลช่วยสนับสนุนน้อง ๆ หน่อยนะ
    #479
    0
  2. #477 สุดแล้วแต่ใจ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 20:59

    คือคาดไม่ถึงจริงที่คุณชายใหญ่เซียวจะกล้าพูดถอนหมั้นก่อน ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษอยู่นะ

    #477
    0
  3. #476 Kazena9 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 20:57
    เอาแล้ววววววว
    #476
    0
  4. #475 nakanaru (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 22:22

    คุณชายเซียวก็เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ย นึกว่าจะชอบหลอกสาวอย่างเดียว

    #475
    0
  5. #474 wilainat27 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 21:07
    ซือจือแน่มาก
    #474
    0
  6. #473 keng24kaow (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 18:28
    เราเปลี่ยนเรือได้มั้ย5555ชอบพี่เว่ย
    #473
    0
  7. #472 ismepound (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 18:27
    เกินความคาดเดาจริงๆ
    #472
    0
  8. #471 Jigalo (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 17:32

    ยังดี ที่.มีจิตสำนึก ของความเป็นพ่อ คิดว่าจะเจ้าสำราญ ตลอก

    #471
    0
  9. #470 pongladapapoom (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 14:18

    เข็มขัดสั้นจริง ๆ ว่าคุณชายเซียวจะรับผิดชอบเด็กในครรภ์
    #470
    0
  10. #469 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 13:43

    รอฟังความจากทุกฝ่าย อิอิ

    #469
    0
  11. #468 Bao_Bao (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 13:04
    นับถือความทำผิดเเล้วกล้ารับของพี่ใหญ่เซียวนะ ชอบค่ะ!!! น้องหลันซีของเราจะหลุดพ้นเเล้วนะ!!!💖💖
    #468
    0
  12. #467 Pannmak (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 12:16
    เรื่องนี้สำคัญยิ่ง รีดขอแอบฟังอยู่ใต้โต๊ะเงียบๆๆ ไม่ได้สอดรู้สอดเห็นนะบอกจริงๆๆๆๆ
    #467
    0
  13. #466 jane4117 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 11:58
    ฮึ้ยยยยย ดีอยู่นะถึงเรื่องอื่นจะทำตัวเหลวแหลกแต่ก็กล้าทำกล้ารับ ไม่ตัดปัญหาแบบอะไรๆก็ทำแท้ง เพราะถ้าเอาจริงเป็นคุณชายสูงศักดิ์ส่วนใหญ่ถ้าไม่อยากให้ลูกมีเชื้อสายลูกบ่าวก็คงสั่งทำแท้งไปแล้ว
    #466
    0
  14. #465 555 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 11:58

    เซียวยอมรับคุณชายเจ้าสำราญอย่าง คุณชายเซียวซูเว่ย เป็นลูกผู้ชายตัวจริง กลัาทำกล้ารับ ว่าทำลูกสาวบุญธรรมแม่รองท้อง (แม่พระเอก เป็นน้องบุฯธรรมพระเอก) ปรบมือรัวๆอย่างน้อยก็ไม่ได้ให้สาวไปกินยาขับเลือด ดูจะรักลูกที่กำลังจะเกิดมาไม่น้อย อีกอย่างน้องผิงก็ไม่ใช่หญิงมั่วแต่เพราะตามเล่ห์คุณชายเศียวไม่ทันพลาดมีอะไรกันและสานสัมพันธ์จนกลายเป็นความรัก เป็นกำลังใจให้ท่านพ่อท่านแม่มือใหม่ สู้ๆ

    #465
    0
  15. #464 usaonly (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 11:53

    น้องซีเราหลุดพ้นแล้วหวังว่าพ่อของซูเว่ยจะยอมนะ ส่วนพีหรงแอบลุ้นอยู่ใช่ใหมนี่ก็กลัวว่าเว่ยซื่อจื่อจะมาจีบน้องซีล่ะสิ จะออกอาการมากก็ไม่ได้ ต้องเก็บซ่อนไว้ ส่วนแม่รองวันนีโดนกระชากหน้ากาก แถมอนุสามยังตั้งครรภ์อีก เป็นอย่างไรบ้างล่ะ ถึงคราวท่ีต้องตกอับบ้างแล้วล่ะกร่างมานานแล้ว ขอบคุณค่ะ

    #464
    0
  16. #461 กิจิ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 10:57

    ก็ยังดีที่เป็นคนกล้าทำกล้ารับ เปลี่ยนตัวคนหมั้นเลยจ้าเอาท่านพี่หรงแทนซะก็จบเรื่อง

    #461
    0
  17. #460 Niaomjarin (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:59
    พี่หรงจะได้เคียงน้องิย่างเปิดเผยแล้ว แต่ว่า...ซื่อจื่อ นี่ชักจะยังไง วางยาซะดีไหม
    #460
    0
  18. #459 SunidaLuangjam (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:53
    ขอให้ถอนหมั้นได้สำเร็จนะเจ้าคะคุณชายใหญ่
    #459
    0
  19. #458 Yunha (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:24

    ถถอนหมั้นเลยดีพี่หรงเตรียมตัว แต่ๆพี่หรงมรคู่แข่งละนะ

    #458
    0
  20. #457 manbigbang (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:23
    กรีดร้องรอคนโสดแล้ว อยากอ่านอีบุ๊คใจจะขาดแง้
    #457
    0
  21. #456 atirattand (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:18
    มาต่อเร็วๆนะค้าาาา
    #456
    0
  22. #455 Preen772 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:18
    จะได้ถอนหมั้นแล้วลุ้นๆ
    #455
    0