天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 51 : ปักปิ่น (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    6 พ.ย. 63


ครั้นเมื่อเห็นว่าคนบาดเจ็บหนักหนาเกินกว่าที่คาดคิด หลันซีกับไป๋หว่านก็ช่วยกันประคองชายผู้นั้นไปนอนบนเตียงตรวจรักษา 

              เดิมทีเตียงนี้มีไว้สำหรับฝังเข็มรักษาโรคมีบุตรยากของสตรี เมื่อบุรุษรูปร่างสูงใหญ่มานอนทอดกายยาวเหยียดเช่นนั้น ขนาดของเตียงจึงออกจะดูสั้นเกินไปอยู่สักหน่อย ทว่าเมื่อได้เห็นปริมาณโลหิตที่ไหลซึมออกมาจนย้อมอาภรณ์สีขาวสะอาดตาให้กลายเป็นสีแดงเข้มอย่างน่ากลัว หลันซีก็มิได้สนใจสิ่งอื่น

              นางสั่งให้ไป๋หว่านไปเตรียมน้ำร้อนกับผ้าสะอาด ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องอุปกรณ์เย็บแผลมาวางไว้ข้างกาย ทำท่าจะปลดสายรัดเอวของชายผู้นั้นเพื่อดูบาดแผล ทว่ากลับถูกเขายึดข้อมือไว้

              "แม่นางน้อย เจ้าจะทำอะไร!"

              ถึงแม้เจ็บหนักปานนี้ แต่ชายชุดขาวยังมีสติแจ่มใสครบถ้วน ไหนเลยจะยินยอมให้สตรีแปลกหน้าปลดเปลื้องอาภรณ์ได้โดยง่าย ยิ่งอีกฝ่ายเป็นแม่นางน้อยผู้มีรูปโฉมงดงามเช่นนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ชั่วขณะนั้นเขาพลันลืมเรื่องที่นางเคยพูดก่อนหน้าไปเสียสิ้นว่านางเป็นหมอ

              หลันซีมิได้นำพาถึงความกระอักกระอ่วนใจของชายหนุ่ม มีแต่ร้อนใจต้องการดูบาดแผลเท่านั้น พอไป๋หว่านเดินถืออ่างน้ำร้อนเข้ามา สตรีสองนางก็ร่วมมือกันจับชายผู้นั้นเปลื้องอาภรณ์จนร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ทำได้เพียงคร่ำครวญในใจว่าพวกนางออกจะไร้ยางอายเกินไปแล้ว!

              พอเขานั่งนิ่งๆ ให้ดูแผลอย่างว่าง่าย ดวงตาของหลันซีก็ทอประกายพึงพอใจ นางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นทำความสะอาดแผลและห้ามเลือดให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ คำหนึ่ง เมื่อพบว่าแผลนั้นลึกเพียงชั้นกล้ามเนื้อ มิได้แทงเข้าลึกถึงอวัยวะภายในอย่างที่คาดคิด เพียงแต่กล้ามเนื้อของคนหนุ่มวัยฉกรรจ์อย่างชายผู้นี้มีเลือดมาหล่อเลี้ยงเยอะเกินไป พอเกิดบาดแผลฉีกขาดขึ้นมา เลือดถึงได้ไหลออกมามากมายจนทำให้คนตื่นตระหนกได้เพียงนั้น

              "แผลไม่ลึกก็จริง แต่กว้างเอาการอยู่ พี่ชาย...ท่านจะอนุญาตให้ข้าเย็บแผลหรือไม่" หลันซีกล่าวพลางใช้ผ้าสะอาดกดปากแผลเพื่อห้ามเลือด พบว่าใบหน้าของชายหนุ่มยังเรียบนิ่งราวกับไร้ซึ่งความเจ็บปวด ก็อดนึกชื่นชมในความอดทนเป็นเลิศของเขาไม่ได้

              จะว่าไป ชายผู้นี้ก็หน้าตาดีไม่น้อย คิ้วรูปดาบคมเข้มพาดเฉียงจนเกือบถึงขมับ นัยน์ตาคมกริบวาววับราวกับจะบาดคนได้ จมูกโด่งสวยได้รูป ริมฝีปากสีชาดบางเฉียบ ยามเมื่อเขาเหยียดมุมปากแต่ละครั้ง รอยบุ๋มบนแก้มข้างขวาจะปรากฏขึ้นมา นับว่าองคาพยพบนใบหน้าของบุรุษผู้นี้ล้วนสอดรับกันเป็นอย่างดีและมีเสน่ห์ยิ่ง เสียอย่างเดียวคือดวงตาคู่นั้นมักจะมองผู้อื่นด้วยแววตาเย็นชาระคนหวาดระแวง

              แต่กระนั้น หลันซีก็พอเข้าใจได้ ชายผู้นี้เพิ่งถูกคนทำร้ายมา ย่อมต้องระวังตัวในทุกฝีก้าว การที่นางตัดสินใจช่วยเขาก็ไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาดี แต่เป็นเพราะป้ายหยกห้อยเอวของเขาต่างหาก

แม้กระทั่งคนตาบอดยังเห็นเลยกระมังว่า กลางป้ายหยกสีม่วงนั้นมีคำว่า 'เว่ย' สลักไว้เด่นหรา เกรงว่าชายผู้นี้คงเป็นหนึ่งในขุนศึกตระกูลเว่ยซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือ

              "จะทำอะไรก็รีบทำ" ชายหนุ่มไม่รู้จะกล่าวถ้อยคำใดที่ดีกว่านี้ เสื้อผ้าล้วนถูกถอดออกหมด บาดแผลก็ถูกคนเห็นไปแล้ว เขายังจะเหลือทางเลือกใดอีก

              หลันซีอมยิ้มน้อยๆ ไม่เก็บเอาสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายมานำพาใส่ใจ ก่อนจะเลือกเข็มเย็บแผลใหม่เอี่ยมอ่องออกมาทดลองใช้กับเขาเป็นคนแรก โดยมีไป๋หว่านคอยช่วยตัดไหม

              เป็นเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หลันซีจึงไม่ทันได้เตรียมยาชา แต่ถึงอย่างนั้น คนไข้ก็นอนนิ่งให้นางเย็บแผลอย่างอดทน ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งเค่อ บาดแผลที่เคยเปิดกว้างราวหนึ่งฝ่ามือก็ถูกเย็บปิดเรียบร้อย เป็นเวลาเดียวกับที่ม่านราตรีเคลื่อนคล้อยลงมาคลี่คลุมท้องฟ้า

              "พี่ชาย...ท่านต้องระวังอย่าให้แผลถูกน้ำ ห้ามขยับตัวส่งเดช พอครบเจ็ดวันค่อยตัดไหมออกนะเจ้าคะ" หลันซีพันผ้าไว้รอบลำตัวของชายผู้นั้นอย่างเรียบร้อย ก่อนจะยื่นอาภรณ์สีเข้มเนื้อหยาบให้เขาผลัดเปลี่ยน "เสื้อผ้าชุดนี้อาจเล็กไปสักนิด ท่านก็ทนอึดอัดหน่อย แต่รับรองเลยว่าชุดของคนงานร้านข้าสะอาดอย่างแน่นอน"

              ชายหนุ่มรับเสื้อผ้าชุดนั้นมาถือไว้ แววตาที่มองหลันซีคล้ายอ่อนลงหลายส่วนยามเอ่ยคำขอบคุณ

เขาสวมชุดผ้าเนื้อหยาบนั้นอย่างลวกๆ เพียงไม่นานก็เรียบร้อยดี แต่ก่อนที่จะจากไป เขายังไม่ลืมถามชื่อเสียงเรียงนามของผู้มีพระคุณ

"หมอหญิง...บอกชื่อแซ่ของเจ้ามาเถอะ พบกันคราวหน้าข้าจะได้ตอบแทน"

              หลันซีพลันคลี่ยิ้มสดใส นางช่วยคนไม่หวังสิ่งใดอยู่แล้ว จึงโบกมือรัวเร็ว "เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ พี่ชายอย่าได้ถือเป็นบุญคุณเลย กลับดีๆ นะเจ้าคะ ข้าไม่ส่ง"

              ครั้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่ได้สนใจเรื่องที่เขาคิดจะตอบแทนถึงเพียงนั้น ชายหนุ่มก็พยักหน้าสองสามที ก่อนเร้นกายกลืนหายไปกับสายลม

              "คุณหนูเจ้าคะ..." พออยู่กันเพียงลำพัง ไป๋หว่านจึงกล้าเอ่ยปากถาม ทว่ายังกล่าวไม่ทันจบดี หลันซีก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

              "เจ้าวางใจเถิดอาหว่าน พี่ชายคนนั้นไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ช่วยเขาไว้ย่อมดีกว่าปล่อยให้เขาตายในร้านเราอย่างแน่นอน"

              ได้ยินเช่นนั้น ไป๋หว่านก็นึกสงสัย คุณหนูมั่นใจได้อย่างไรว่าชายผู้นั้นจะไม่นำความเดือดร้อนมาให้ในภายหลัง แต่ก็มิได้โต้แย้งอะไร เพียงเก็บผ้าเปื้อนเลือดกับเข็มเย็บแผลไปทำความสะอาดเงียบๆ

              กว่าไป๋หว่านกับหลันซีจะเสร็จธุระก็ปาไปต้นยามไฮ่ ขณะที่สองคนกำลังเป็นกังวลว่าจะเดินกลับเรือนสกุลหลันอย่างไรท่ามกลางความมืดมิด เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พลันปรากฏตรงหน้า

              เป็นเซียวหรงที่ถือโคมไฟเดินตรงเข้ามา คล้ายว่าดักรออยู่นานแล้ว เพียงแต่มิได้ไถ่ถามว่าเหตุใดวันนี้หลันซีถึงได้กลับบ้านช้ากว่าปกติ ด้วยเข้าใจว่านางกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องจัดการร้าน

              "พี่หรง ยังไม่กลับบ้านหรือเจ้าคะ" หลันซีเดินถือเตาอุ่นมือไปยืนตรงหน้า เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

              "เห็นว่ายังมีแสงไฟส่องออกมาจากร้านของเจ้า ก็เลยรอดู" เซียวหรงแสดงความห่วงใยอย่างไม่คิดปิดบัง นั่นทำให้หลันซีรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งกว่าเตาพกที่อยู่ในมือเสียอีก "ไปกันเถิด ประเดี๋ยวข้าจะนำทางให้"

              หลันซีมิได้เปล่งวาจาใด เพียงพยักหน้าแล้วเดินตามเซียวหรงไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

เผลอเพียงพริบตาก็ถึงวันปักปิ่น

              หลันอี้พร้อมด้วยฟางซื่อและฉู่หมินที่ยืนขนาบข้างซ้ายขวา กำลังต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โดยเฉพาะฮูหยินรองฟางซื่อที่วันนี้แต่งกายพิถีพิถันงดงามอย่างยิ่ง จึงได้รับคำชมเชยแทบไม่ขาดปาก

              ใกล้จะได้ฤกษ์ปักปิ่นแล้ว เงาร่างของหลันเซวียนจึงค่อยเยื้องกรายเข้ามา ร่างอ้อนแอ้นบอบบางของเด็กสาวอยู่ในชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพูเข้มปักลายหงส์ไว้อย่างประณีตงดงาม เรือนผมดำยาวถูกปล่อยสยายไปถึงกลางหลังเพื่อเตรียมให้ฟางซื่อและฮูหยินผู้เฒ่าเกล้าผมและปักปิ่นให้ ในมือยังถือพัดกลมปิดบังใบหน้าในส่วนของริมฝีปากเอาไว้เล็กน้อย กึ่งปิดกึ่งเปิดเช่นนั้นยิ่งชวนให้คนสนใจ

              ฟางซื่อพิศมองบุตรสาวของตนด้วยความพึงพอใจ หลันเซวียนได้เค้าโครงหน้าของหลันอี้มาถึงเจ็ดแปดส่วน จึงนับว่าเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีอย่างน่าอิจฉาเมื่อเทียบกับมารดาอย่างนาง ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ไม่ว่าใครได้เห็นก็ล้วนชื่นชม

              "เซวียนเอ๋อร์ แล้วซีเอ๋อร์เล่า" หลันอี้ถามพลางสอดส่ายสายตามองหาบุตรสาวคนโต เดิมทีเขาเข้าใจว่าสองคนพี่น้องจะเดินเข้างานมาพร้อมกัน แต่กลายเป็นว่ายามนี้เขาไม่เห็นหลันซีแม้แต่เงา จึงรู้สึกประหลาดใจยิ่ง

              "ตั้งแต่เช้า ลูกยังไม่ได้พบพี่สาวเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ สงสัยว่าพี่สาวจะยังแต่งตัวไม่เสร็จ" หลันเซวียนตอบคำถามของบิดาด้วยสีหน้าเป็นปกติและแนบเนียน ทั้งๆ ที่ความจริงลอบกระหยิ่มอยู่ในใจ ขณะที่โม่เอ่ากำลังหลุบตาลงต่ำมองเพียงปลายเท้าของตน

              “เช่นนั้นเจ้าก็ไปรอพี่สาวเจ้าในศาลาก่อนเถิด" หลันอี้ให้คนพาหลันเซวียนไปรอที่ปะรำพิธีหลังฉากกั้น แต่ในใจเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว ปกติหลันซีเป็นคนตรงต่อเวลาอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่นัดหมายกับฉู่หมินไม่ว่าจะเป็นการตรวจรักษาหรือฝังเข็ม นางล้วนมาถึงก่อนเวลาทั้งนั้น ยิ่งวันนี้เป็นพิธีสำคัญด้วยแล้ว หลันซีไม่มีทางมาสายเด็ดขาด ยกเว้นว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

              "ท่านพี่ ข้าไปดูซีเอ๋อร์สักหน่อยนะเจ้าคะ" ฉู่หมินขันอาสาอย่างรู้ใจ หลันอี้จึงพยักหน้าเรียบๆ ทีหนึ่ง ก่อนชำเลืองแลสีหน้าของฟางซื่อที่ยังแย้มยิ้มกับแขกเหรื่ออย่างเบิกบานแจ่มใส แม้ฝ่ายนั้นจะไร้ซึ่งพิรุธใดให้เห็น แต่ลึกๆ แล้วหลันอี้ยังอดคิดไม่ได้ว่า ใช่ฮูหยินรองผู้นี้กลั่นแกล้งบุตรสาวของเขาอีกแล้วหรือไม่

+++++++++++++


ไหนๆ ใครลงเรือพี่ชายชุดขาวไปแล้วบ้างยกมือหน่อยจิ๊


++ ประกาศจากไรท์ ++

ท่านหมอหลันจะตีพิมพ์เป็นรูปเล่มและในรูปแบบอีบุ๊คในนามของสนพ.ดีบุ๊คส์นะคะ

กำหนดการคร่าวๆ คือจะวางจำหน่ายกลางเดือนธันวาค่ะ ยังไงหยอดกระปุกรอกันได้เลยน้า

สำหรับนักอ่านที่สั่งหนังสือรอบพรีออเดอร์กับสนพ. 100 ท่านแรก ไรท์แอบกระซิบบอกว่ามีของแถมเซอร์ไพรส์ให้ด้วยนะคะ แต่จะเป็นอะไรนั้นคงต้องอุบไว้ก่อนค่ะ ^^

เรื่องการอัป ไรท์จะอัปไปเรื่อยๆ จนกว่าจะครบ 60% ของเนื้อหานะคะ จะเห็นว่านิยายทุกเรื่องของไรท์จะอัปให้อ่านประมาณนี้เพราะกลัวเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ค่ะ ยังไงฝากสนับสนุนผลงานของไรท์ด้วยนะคะ จะได้มีแรงสร้างสรรค์ผลงานเรื่องต่อไป ^^

ขอขอบคุณทุกคำอวยพรวันเกิดนะคะ ทุกคอมเม้นต์ของนักอ่านทำให้วันเกิดปีนี้ของไรท์มีความหมายมากๆ ค่ะ ซาบซึ้งจริงๆ (จะร้องแน้ว)

สำหรับคนที่สงสัยว่าเพลง "เขาเป็นใครนะคะ" อยู่ในยุคไหน เฉลยให้เลยค่ะว่าเพลงนี้ออกมาในปี 2546 ค่ะ ดังนั้น ไรท์เป็นเด็กยุค 90 ค่ะ อายุอานามไรท์ก็ประมาณเดียวกับน้องซีนางเอกของเรานี่ล่ะค่า 55555 

อ้อ...ตอนนี้อีบุ๊คของไรท์หลายๆ เรื่องจัดโปรโมชั่นลดราคาอยู่นะคะ ใครสนใจแว้บๆ ไปดูกันได้เลย :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #513 isareellim (@isareellim) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 13:51
    ยกมือจ้า
    #513
    0
  2. #462 555 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 11:34

    อบากลงเรือลำทัี่ 2 นี้จังเลย หุหุ (บุรุษชุดขาว แต่..สงสารเฮียหรง อิอิ)

    #462
    0
  3. #441 น้องพริกหวาน (@2228314) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 11:26
    ช่วงนี้ยังลงต่อหรือว่าครบ%แล้วค่ะจะได้รออัพค่ะ แต่ยังไงก็รอซื้อ meb แน่ค่ะ
    #441
    1
    • #441-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      4 ตุลาคม 2563 / 11:35
      ไรท์จะอัพเรื่อยๆ ค่ะ ตอนนี้เพิ่งได้ประมาณ 40% ของเนื้อเรื่องนะคะ ในmeb น่าจะวางขายกลางๆ ธันวาค่ะรี้ด ^^
      #441-1
  4. #438 0971539347am (@0971539347am) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 14:06

    ไรท์มีอีบุ๊ครึป่าววว
    #438
    1
  5. #436 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 09:21
    ลงเรือพี่เซียวหรงไปแล้วไม่เปลี่ยนใจค่ะ😊
    #436
    1
  6. #435 หนูเล็ก (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 08:31

    ไม่เอาชุดขาว เพราะเด๋วมากอนุมากภรรยา เอาพี่เซียวน่ะดีแล้ว เป็นหมอด้วยกันจะได้ช่วยกันทำมาหากินน่ะ

    #435
    1
    • #435-1 นับดาวจอมเพ้อ (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      1 ตุลาคม 2563 / 18:31
      ว่าไปนั่น พี่ชุดขาวเขาเพิ่งออกมาแวบเดียวเองนะคะรี้ด 😂😂
      #435-1
  7. #434 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 22:36
    เรายึดเรือพี่เซียวอย่างเหนียวแน่น จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด
    #434
    1
    • #434-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      1 ตุลาคม 2563 / 08:11
      เรือพี่หรงเหนียวแน่นจริงๆ ค่ะ ยอมล้าว
      #434-1
  8. #433 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 20:59

    น้องซีโดนแกล้งอีกแน่เลยทำให้มาช้า ส่วนชายชุดขาวจะเป็นท่านแม่ทัพรึเปล่า แต่ก็ยังเชียร์พี่หรงของเราอยู่เพราะพี่เขาน่ารักกับน้องคนเดียว ขอบคุณค่ะ

    #433
    1
    • #433-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      1 ตุลาคม 2563 / 08:03
      กองเชียร์พี่หรงหนาแน่นมากจริงๆ ค่ะ ^^
      #433-1
  9. #432 Preen772 (@Preen772) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 16:37
    เมื่อไหร่น้องจะได้ย้ายออกล่ะเนี้ยเบื่อนังคนบ้านนี้เต็มทีละ
    #432
    1
    • #432-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      1 ตุลาคม 2563 / 08:03
      ไรท์ก็เบื่อด้วยคนค่ะ 555
      #432-1
  10. #431 manbigbang (@manbigbang) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 15:59
    เรื่องนี้มีอีบุ๊คไหมคะ
    #431
    1
    • #431-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      30 กันยายน 2563 / 16:23
      มีค่ะ ออกกลางๆ เดือนธันวาพร้อมกับหนังสือวางแผงนะคะ
      #431-1
  11. #430 จินหมิง (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 15:47

    เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องมากๆๆ ปกป้ปงลูกไม่เคยได้มีแต่อยากมีลูกเพิ่ม แม่ทำผิดก็ปล่อยให้แม่ทำ

    #430
    1
    • #430-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      30 กันยายน 2563 / 16:23
      น้องถึงได้อยากย้ายออกไงคะ ^^
      #430-1
  12. #429 jukkarin2 (@jukkarin2) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 15:31
    เราขึ้นเรือเซียวหรงนะไรท์ อย่าคว่ำเรือเรานะ พลีสสส
    #429
    1
    • #429-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      30 กันยายน 2563 / 16:22
      เรือพี่หรงแล่นฉิวไปไกลแล้วค่ะ 555
      #429-1
  13. #428 $.FABL 0F GIRL.$ (@lovelast) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 15:31
    ยัยน้องเปนไรรรร
    #428
    1
    • #428-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 51)
      30 กันยายน 2563 / 16:22
      รอดูตอนต่อไปนะคะ ^^
      #428-1