天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 5 : คู่หมั้น (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 720 ครั้ง
    19 ต.ค. 63


หลายวันต่อมา หลันซีอยู่ในเรือนหลังเล็กอย่างสงบสุข

หลันเซวียนรวมถึงฮูหยินรองไม่ได้มาหาเรื่องนางอย่างที่คาดการณ์ไว้ เดาว่าคงถูกบิดาตำหนิไปไม่น้อย ช่วงนี้อาหารที่ถูกส่งมาจึงดูเหมือนอาหารปกติทั่วไป ทั้งยังมาส่งตรงเวลาทุกมื้อ

นางกำลังนั่งอ่านตำราสมุนไพรที่ให้ไป๋หว่านหามาให้อย่างตั้งใจ ที่แห่งนี้ไม่มียาสมัยใหม่ ไม่มีเครื่องมือแพทย์ทันสมัยที่นางคุ้นเคย ในเมื่อหลันซีคิดจะยึดอาชีพเก่าทำมาหาเลี้ยงตัว ก็จำต้องเรียนรู้สิ่งที่มีอยู่ในยุคสมัยนี้ให้ถ่องแท้เสียก่อน

ไป๋หว่านไม่ค่อยเข้าใจความคิดของคุณหนูใหญ่เท่าไรนัก หลังจากโรคหอบกำเริบเมื่อเดือนที่แล้ว ก็เหมือนกับว่านางได้คุณหนูคนใหม่มาอย่างไรอย่างนั้น มิเพียงกิริยาวาจาสุขุมนุ่มนวลขึ้นมากโข แต่คุณหนูยังตั้งใจค้นคว้าหาความรู้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นั่นทำให้ไป๋หว่านรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง

คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามคุณหนูไปที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ” ไป๋หว่านกล่าวกับหลันซีอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่วางใจเต็มสิบส่วนว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้จะไม่เล่นงานนาง จึงระแวงอยู่บ้างเมื่อยามพูดคุย “ได้ยินว่าคุณชายเซียวมาเยี่ยม นายท่านจึงอยากให้คุณหนูออกไปพบหน่อย ประเดี๋ยวบ่าวจะช่วยคุณหนูแต่งตัวนะเจ้าคะ”

หลันซีเงยหน้าจากตำรา สีหน้ายังเรียบเฉยขณะกล่าว “เพียงแค่ไปพบคู่หมั้นคงไม่ต้องถึงกับเปลี่ยนอาภรณ์หรอกกระมัง”

หลันจวิ้นที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นกล่าวแทรกขึ้นมา “ทำตามที่พี่สาวบอกเถอะอาหว่าน เพราะถึงแม้พี่สาวจะแต่งอย่างไรก็สู้พี่รองไม่ได้อยู่ดี”

หลันซียกยิ้มมุมปาก ก้มมองตนเองที่อยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนเรียบง่ายแล้วไม่เห็นว่าจะน่าเกลียดตรงไหน เพียงแต่ดูไม่ค่อยหรูหราสมฐานะคุณหนูใหญ่สกุลหลันเท่านั้นเอง

นางลูบศีรษะน้องชายพลางกำชับ “คัดหนังสือรอพี่อยู่ที่นี่ แล้วพี่จะกลับมาทำขนมให้เจ้ากิน” จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับไป๋หว่าน “ไปกันเถอะ”

สองดรุณีพากันมุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่อย่างไม่รีบร้อน ตั้งแต่ทะลุมิติมา หลันซีเพิ่งเคยได้มาเหยียบเรือนนี้เป็นครั้งแรก จึงสอดส่ายสายตาด้วยความสนใจ

เรือนแห่งนี้กว้างขวางใหญ่โตกว่าเรือนเล็กของนางมากมายนัก ทั้งยังตกแต่งไว้สวยงามอย่างเทียบไม่ได้ โครงสร้างเรือนเป็นแบบสี่ประสาน [1] บรรดาตึกล้วนก่อสร้างขึ้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ล้อมรอบสวนดอกไม้กลางลานซึ่งตกแต่งไว้ด้วยภูเขาและน้ำตกจำลอง ยังมีสะพานโค้งเล็กๆ ที่มีธารน้ำใสไหลลอดผ่าน แม้แต่เรือนของพวกบริวารยังดูดีกว่าเรือนเล็กของนางเสียอีก

ไป๋หว่านเดินนำหน้า ก้าวผ่านประตูเข้าไปทีละชั้น กระทั่งถึงห้องโถงใหญ่จึงผายมือเชื้อเชิญให้นางเข้าไปก่อน

ภายในห้องนั้น หลันอี้นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้มีพนักตัวกลาง ทางด้านซ้ายมือน่าจะเป็นเซียวซูเว่ย คุณชายใหญ่สกุลเซียวผู้เป็นคู่หมั้นของหลันซี สังเกตได้จากชายหนุ่มผู้นั้นแต่งกายด้วยอาภรณ์เนื้อดีสีม่วงเข้ม เรือนผมถูกจัดทรงไว้อย่างพิถีพิถัน สวมกวาน [2] หยกเนื้อดีมีปิ่นปัก ทั้งยังได้กลิ่นหอมฟุ้งรวยรินแตะจมูกทั้งๆ ที่เขานั่งอยู่ตั้งไกล

จุ๊ๆ ...เกรงว่าเซียวซูเว่ยผู้นี้จะเป็นชายหนุ่มเจ้าสำราญชนิดหาตัวจับยากอย่างที่ไป๋หว่านเคยเล่าให้นางฟังจริงๆ

หลันซีมองประเมิน ‘คู่หมั้นคู่หมาย’ อย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง เซียวซูเว่ยผู้นี้นับว่ารูปร่างหน้าตาหล่อเหลาคมคายใช้ได้ ทว่าคงมีนิสัยเอาแต่ใจไม่เบา สังเกตได้จากข้างกายเขามีบ่าวรับใช้ถึงสองคน คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สวมอาภรณ์สีดำสนิท หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา อายุอานามน่าจะใกล้เคียงกับเขาทว่าบุคลิกสุขุมเยือกเย็นกว่ามาก ทั้งยังรู้ใจเซียวซูเว่ยเป็นที่สุด เพียงแค่เซียวซูเว่ยปรายตามอง ชายผู้นั้นก็รู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด ส่วนบ่าวอีกคนคล้ายติดตามมาเพื่อประดับบารมีเท่านั้น

ซีเอ๋อร์ มาแล้วหรือ” หลันอี้ทักขึ้นมา นางจึงก้มศีรษะคำนับอย่างนอบน้อม

คารวะท่านพ่อ...คุณชายเซียว”

หลันอี้มองหลันซีด้วยความพึงพอใจ ไม่พบกันหลายเดือนแต่ดูเหมือนว่าลูกสาวคนนี้จะเติบโตขึ้นมาก กิริยาท่าทางสง่างามเยือกเย็นกว่าที่เคยเป็นมากมายนัก แม้แต่เซียวซูเว่ยยังพิศมองด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

น้องซีไม่ต้องมากพิธี ข้าเองงานยุ่งมากจึงไม่ค่อยได้หาเวลามาเยี่ยมเยียน รู้สึกละอายต่อเจ้ายิ่งนัก” เซียวซูเว่ยกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด หวังจะได้เห็นแววตายกย่องเทิดทูนจากหลันซีอย่างเช่นทุกครั้ง ทว่านางกลับยิ้มน้อยๆ แล้วตอบอย่างเรียบง่าย

คุณชายเซียวต้องดูแลกิจการทางบ้าน หลันซีย่อมไม่กล้ากล่าวโทษท่าน”

หลันซียกยิ้มมุมปากพลางมองเขาด้วยแววตาเฉยเมย นางรู้ เขาเพียงพูดจาเอาดีใส่ตัวก็เท่านั้น คุณชายใหญ่สกุลเซียวเคยสนใจกิจการทางบ้านเสียที่ไหน เท่าที่นางรู้มา สกุลเซียวอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะมีนายท่านกับคุณชายรองสกุลเซียวที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ไม้หลักปักเลนที่วันๆ เอาแต่ดื่มสุราเคล้านารีอย่างเขาน่ะหรือจะเป็นที่พึ่งให้ใครได้

ช่างน่าขันยิ่ง!

++++++++++++

 

[1] ซื่อเหอเยวี่ยน(四合院)หรือเรือนสี่ประสาน คือบ้านที่ล้อมรอบด้วยกำแพงทั้งสี่ด้านมีลานบ้านอยู่ตรงกลาง

[2] รัดเกล้าสวมครอบมวยผม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 720 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

577 ความคิดเห็น

  1. #363 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:23
    หาทางถอนหมั้นเลย5555555
    #363
    0
  2. #172 bosbosboss (@bosbosboss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 12:08
    สันมากกกก
    #172
    1
  3. #44 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:44

    เห็นแซ่เซียวแล้ว

    นึกถึง เซียวเสา จัง

    หวังว่าลูกหลาน คงไม่ทำให้

    เซียวเสาเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลนะคะ

    #44
    1
    • #44-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 5)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:11
      พระเอกแซ่เซียวรับรองว่างานดีทุกคนค่ะ อิอิ
      #44-1
  4. #8 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 08:23

    คู่หมั้นน้องซีเป็นหนุ่มเจ้าสำราญนี่เอง น้องจะถอนหมั้นจากเขาได้ไหมนะ หลันซีคนก่อนคงชอบเขามากถึงได้ยอมหมั้น รอลุ้นกันต่อไป ว่าน้องจะได้เรียนแพทย์ไหม ขอบคุณค่ะ

    #8
    1
    • #8-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 5)
      6 กรกฎาคม 2563 / 10:42
      ต้องรอดูกันต่อไปเนอะ ขอบคุณค่ะรี้ด ^^
      #8-1