天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 49 : บุรุษชุดขาว (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 423 ครั้ง
    6 พ.ย. 63



ได้ยินเช่นนั้น เซียวซูเว่ยก็รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเป็นคำรบสอง

              ตั้งครรภ์?

              พูดเป็นเล่น! โจวชิงผิงจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร ทุกครั้งหลังจากร่วมอภิรมย์ เขาก็เอายาห้ามบุตรให้นางกินไม่ได้ขาด แล้วเหตุใดนางจึงตั้งครรภ์ได้เล่า คำถามเหล่านี้พากันวนเวียนอยู่ในหัวของเซียวซูเว่ยอย่างไม่จบสิ้น

              โจวชิงผิงครั้นเห็นว่าเซียวซูเว่ยอึ้งงันเช่นนั้นก็พลันรู้สึกจุกตื้อในลำคอขึ้นมา แม้พอจะคาดเดาได้ว่าเขาคงไม่ยอมรับ แต่เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านางรู้สึก...เสียใจ

              หญิงสาวกลืนน้ำตาลงคอ บังคับมิให้เสียงสั่นเครือในยามเอ่ยออกมาว่า "บ่าวรู้ดีว่าเด็กคนนี้คือตัวปัญหา รบกวนคุณชายหายาขับเลือดมาให้บ่าวทีเถิดเจ้าค่ะ"

              พอจบคำ หยาดน้ำตาก็หลั่งรินออกมาจากดวงตาคู่งาม มองดูคล้ายดอกสาลี่ต้องหยาดฝน[1] ไม่ว่าใครได้เห็นย่อมรู้สึกปวดใจ นับประสาอะไรกับบุรุษที่เคยกกกอดเจ้าของเรือนร่างงดงามนี้อยู่แทบทุกทิวาราตรีเล่า

              "ผิงเอ๋อร์...เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้น ชั่วดีอย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะใจดำทำร้ายเขาได้ลงคอเชียวหรือ" เซียวซูเว่ยค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ ซับน้ำตาให้โจวชิงผิงอย่างอ่อนโยน "วางใจเถิด ข้าไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า"

              "คุณชาย..." โจวชิงผิงช้อนตามองเซียวซูเว่ยอย่างไม่เชื่อสายตา เดิมทีนางไม่เคยคิดไว้วางใจชายหนุ่มเจ้าสำราญเช่นเขา แต่เมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่สะท้อนออกมาล้วนจริงจังหนักแน่น จึงบังเกิดความรู้สึกตื้นตันจนต้องหลั่งน้ำตาออกมาอีกคราหนึ่ง

              "ชู่ว์...ไม่ต้องร้องแล้ว แม่ร้องไห้ ประเดี๋ยวลูกก็เศร้าไปด้วย" เขารั้งศีรษะเล็กลงมาซบบนไหล่กว้าง พลางลูบหัวลูบหลังปลอบประโลม "ผิงเอ๋อร์...จากนี้ไปเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี งานจุกจิกในบ้าน ข้าจะส่งคนมาทำแทนเจ้า ทั้งยังมียาบำรุงครรภ์ที่ต้องกินทุกวันห้ามขาดแม้แต่วันเดียว"

              พอโจวชิงผิงได้รับการปฏิบัติอย่างทะนุถนอมเอาใจใส่เช่นนั้น ความรู้สึกหนักอึ้งทั้งมวลก็พลันมลายลง มือเล็กของนางกอดเอวเซียวซูเว่ยไว้ คิดในใจว่าต่อจากนี้ชีวิตของนางจะมีเขาเป็นหลักให้เกาะยึด ขณะที่เซียวซูเว่ยกำลังทอดสายตาเหม่อมองไปไกล ร่องรอยความหนักใจพาดผ่านดวงตาคู่นั้น

              คุณชายใหญ่อย่างเขาจะแต่งบ่าวรับใช้เป็นภรรยาได้ คงไม่ง่ายเสียทีเดียว

 

พิธีปักปิ่นใกล้เข้ามา

              อีกเพียงไม่กี่วัน หลันซีก็ต้องเข้าพิธีก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัวแล้ว แต่แทนที่นางจะรู้สึกตื่นเต้นยินดีไปกับไป๋หว่าน กลับต้องมานั่งทอดถอนใจด้วยความกลัดกลุ้ม

              ร้านฝานหรง[2] ของนางเปิดขายอย่างเป็นทางการมาหลายวันแล้ว แม้ปากจะกล่าวว่าไม่คาดหวัง แต่ลึกๆ แล้วหลันซีก็ยังอดตั้งเป้าหมายไว้ในใจไม่ได้ แม้มิได้ไปเฝ้าหน้าร้านด้วยตนเอง แต่นางก็เฝ้ารอฟังรายงานการขายจากเซียวพั่งด้วยใจจดจ่อรอคอย

              ผลปรากฏว่าวันแรกที่เปิดร้าน ยาบำรุงซานเซียนที่นางภาคภูมิใจเป็นนักหนากลับขายไม่ออกเลยสักเม็ดเดียว ผ่านไปอีกหลายวันจึงขายออกชุดหนึ่ง หลันซีจึงเอาแต่หมกมุ่นครุ่นคิดว่าตนทำผิดพลาดที่ขั้นตอนใด รวมถึงไม่มีแก่ใจจะสนใจไป๋หว่านที่กำลังหอบหิ้วเอาเครื่องประดับอาภรณ์ที่จะใช้ในวันงานมาให้นางได้เลือกสรร

              "ได้ยินว่าคุณหนูรองจะสวมชุดกระโปรงสีชมพูบานเย็น เช่นนั้นคุณหนูก็ควรสวมอาภรณ์สีฟ้าสดใส" ไป๋หว่านพึมพำกับตนเองอยู่พักใหญ่ ดูเหมือนว่านางจะตื่นเต้นยิ่งกว่าคนที่ต้องเข้าพิธีอย่างหลันซีเสียอีก "ส่วนปิ่นที่จะใช้ เดาว่าฮูหยินรองคงเตรียมปิ่นระย้ามาอย่างเต็มที่แน่ แต่เราจะไม่ทำเช่นนั้น ปิ่นระย้างดงามก็จริง ทว่าทำให้ดูมีอายุขึ้นหลายส่วน ทั้งยังบดบังความงดงามสดใสของสตรีวัยแรกแย้ม ดังนั้นคุณหนูเลือกเครื่องประดับน้อยชิ้น แต่หรูหราสมหน้าสมตาก็พอเจ้าค่ะ"

              "อืม...เจ้าเห็นว่าแบบไหนดีก็เอาแบบนั้นแหละ"

              พอเห็นว่าหลันซีตอบอย่างเนือยๆ ไป๋หว่านถึงได้เลิกสนใจเครื่องประดับและอาภรณ์ตรงหน้า เพิ่งตระหนักว่าสีหน้าคุณหนูของนางแลดูไม่สบายใจอย่างยิ่ง เดาว่าเจ้านายคงไม่สบายใจเรื่องซานเซียนขายไม่ดีอย่างที่คาดการณ์ไว้ จึงพูดปลอบใจไปหลายคำ

              "การค้าขายล้วนต้องอาศัยเวลา คุณหนูอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ"

              หลันซียังคงมีสีหน้าเรียบเฉย หลักการพื้นฐานนี้ใช่ว่านางจะไม่รู้ เพียงแต่กำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้สินค้าของนางติดตลาดโดยเร็วที่สุด ปลายนิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนเคาะโต๊ะเบาๆ ด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่หลายอึดใจ ก่อนที่ใบหน้างดงามจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

              "อาหว่าน พวกเราไปร้านสกุลเซียวกันเถอะ"

              ไป๋หว่านไหนเลยจะขัดข้อง รีบปรนนิบัติอีกฝ่ายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ทั้งยังสวมเสื้อคลุมบุนวมให้อีกหนึ่งชั้น ก่อนจะพากันไปพบหลันอี้ที่เรือนใหญ่ โดยหลันซีอ้างว่าจะขออนุญาตออกไปซื้อยาบำรุงครรภ์ให้ฉู่หมิน หลันอี้จึงไม่ซักไซ้อันใดให้มากความ อนุญาตให้บุตรสาวออกไปซื้อของที่ต้องการได้ตามแต่ใจ

              สภาพอากาศกลางสารทฤดูเริ่มแห้งแล้ง การเดินเท้าเข้าเมืองจึงสะดวกกว่ายามที่ถนนเฉอะแฉะอยู่มาก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ ดรุณีทั้งสองก็มาถึงร้านสกุลเซียว

              หลันซีกับไป๋หว่านเดินผ่านประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคย เห็นเซียวหรงกำลังอธิบายการใช้ยาให้ลูกค้าคนหนึ่ง เมื่อได้เห็นเงาร่างของหลันซี รอยยิ้มละมุนตาก็พลันปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เซียวพั่งรับช่วงต่อดูแลลูกค้าให้ เปิดโอกาสให้เซียวหรงปลีกตัวมาต้อนรับหลันซีโดยที่ผู้เป็นนายแทบไม่ต้องเอ่ยคำ

              "คารวะคุณชายรอง" หลันซีค้อมศีรษะอย่างมีมารยาท เซียวหรงเองก็ยิ้มน้อยๆ เช่นกัน ต่อหน้าธารกำนัลแล้ว พวกเขาล้วนวางตัวดียิ่ง มีเพียงไป๋หว่านกับเซียวพั่งเท่านั้นที่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร

              "ข้าอยากมาดูซานเซียนชุดใหม่เจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชายรองพอจะปลีกตัวสักครู่ได้หรือไม่"

              ได้ยินเช่นนั้น เซียวหรงก็หลุบตาลงซ่อนรอยยิ้มในดวงตา ไม่รู้ว่า ไปดูซานเซียน กลายเป็นรหัสลับระหว่างพวกเขาไปตั้งแต่เมื่อใด รู้เพียงว่าได้ใช้ประโยชน์จากมันบ่อยครั้งเหลือเกิน

              "ข้าว่างอยู่พอดี คุณหนูหลัน...เชิญทางนี้"

              หลันซีเดินตามเซียวหรงไปยังหลังร้านอย่างไม่รีบร้อน พอถึงห้องเก็บยาก็ตรงเข้าไปดูยาลูกกลอนที่ปั้นเรียงในขวดโหลไว้อย่างเป็นระเบียบ หยิบยาออกมาชิมเม็ดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อพบว่ารสชาติของยาหวานละมุนกว่าครั้งก่อนไม่น้อย

              "ข้าเห็นว่ารสชาติเดิมของซานเซียนชุดแรกออกจะเผ็ดร้อนอยู่สักหน่อย จึงลองเติมน้ำผึ้งดู เจ้าว่ากินง่ายขึ้นหรือไม่" เซียวหรงทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เท้าคางมองนางอย่างอารมณ์ดี

              หลันซีพยักหน้ารัวเร็ว คลี่ยิ้มจนตาหยี ริมฝีปากนุ่มแดงที่กำลังเคี้ยวซานเซียนหงุบๆ หงับๆ เกิดเป็นภาพโฉมสะคราญไร้เดียงสาที่น่าเอ็นดู ดวงตาของเซียวหรงคล้ายถูกตรึงให้มองเพียงใบหน้างดงามนั้น ทั้งยังไม่คิดจะละสายตาจากนางแม้เพียงชั่วอึดใจ

ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้มองนางอย่างเต็มตา ดังนั้นต้องมองให้มากหน่อย

              เซียวหรงพิศมองดวงหน้างามพิลาสของอีกฝ่ายอย่างเพลิดเพลิน ดวงตากลมโตคู่นั้นเจิดจ้าสุกสกาวราวกับดวงดาวนับหมื่นนับพันบนท้องฟ้า คิ้วเรียวดุจใบหลิว จมูกโด่งที่เชิดรั้นน้อยๆ ขับเน้นให้ดวงหน้าเล็กยิ่งดูจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ยังมีริมฝีปากรูปกระจับอวบอิ่มที่เขารู้ดีว่ารสชาติของมันหวานล้ำเพียงใด

เพียงแค่นึกถึงจุมพิตในค่ำคืนนั้น หัวใจของชายหนุ่มก็พลันสะท้านไหว...

              เซียวหรงรีบหลุบตาลงต่ำ กระแอมกระไอออกมาสองสามที หลันซีที่ยังไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายคิดอะไร จึงถามขึ้นอย่างพาซื่อ

              "พี่หรง ท่านไม่สบายรึ? ได้หายากินหรือยัง"

              ชายหนุ่มรีบส่ายหน้ารัวเร็วเพื่อสลัดความคิดเลื่อนเปื้อน ก่อนจับศีรษะเล็กของอีกฝ่ายโยกไปมาเพียงเบาๆ "ข้าสบายดี ว่าแต่เจ้าเถอะ มาหาข้าถึงที่นี่ มีธุระอันใดหรือ"

              หลันซีพลันยิ้มกว้าง มือเล็กเกาะเกี่ยวต้นแขนของชายหนุ่มไว้อย่างสนิทสนม ก่อนจะออดอ้อนคนอย่างชำนิชำนาญ "นายท่านหรง...ทั้งๆ ที่ซานเซียนของเราสรรพคุณดีเลิศถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงขายไม่ดีอย่างที่คิด ท่านช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าทีเถิดเจ้าค่ะ"



[1] ดอกหลีหรือดอกสาลี่ต้องหยาดฝน คือคำบรรยายความงามของสตรีในยามร้องไห้ ที่ทั้งดูสวยและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน

[2] เจริญรุ่งเรือง, รุ่งโรจน์


+++++++++++++


น้องซีเป็นแม่ค้ามือใหม่ 5555

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ  ^^

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 423 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #399 NuReader (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 15:58
    คุณชายใหญ่จะดูแลแบบไหนน้อ... ให้แต่งเป็นอนุ?
    ชอบพี่หรงดูแลน้องดีๆนะ
    #399
    2
    • #399-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      28 กันยายน 2563 / 20:44
      ต้องรอดูกันต่อไปค่ะ ไรท์สปอยล์ไม่ล่ายยย
      #399-1
  2. #398 A-Arungomes (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 10:44

    รอวันที่เธอคลายปมนะคะ

    #398
    1
    • #398-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 10:50

      ขอบคุณที่ติดตามตลอดๆ นะคะ ❤
      #398-1
  3. #397 Pannmak (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 09:36

    อ้อนขนาดนี้ พี่เซียวคงช่วยถวายหัว555

    #397
    1
    • #397-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 10:31
      มีบ้านขายบ้าน มีรถขายรถ 5555
      #397-1
  4. #396 SunidaLuangjam (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:38
    คุณชายใหญ่ยังพอมีมโนธรรมอยู่ เอาใจช่วยผิงเอ๋อร์และคุณชายใหญ่ให้ผ่านอุปสรรคนี้ไปให้ได้✌️
    #396
    1
    • #396-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:13
      รี้ดทำไมน่ารัก 😍
      #396-1
  5. #395 Jeans-ariya (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:27

    ซูเว่ยก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไป แค่เจ้าสำราญและถูกเลี้ยงตามใจมากไปหน่อย

    #395
    1
    • #395-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:14
      ประมาณนั้นเลยค่ะ 😆
      #395-1
  6. #394 porpla7279 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:24
    เดาจากประโยคที่ว่า “การแต่งงานของบ่าวไพร่กับคุณชายใหญ่ ไม่ได้ง่าย” กลัวใจจะให้ อาหลงรับผิดชอบแทนตัวเอง เพราะ อาหลงเป็นลูกอนุ น่าจะแต่งงานง่ายกว่าตนเอง กลัวใจไรท์จะเขียนออกมาแนวนั้นจริงๆ 😕
    #394
    1
    • #394-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:14
      ต้องรอดูกันต่อไปค่ะ ไรท์จะไม่สปอยล์ อิอิ
      #394-1
  7. #393 usaonly (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 08:03

    หวังว่าซูเว่ยจะทำตามที่รับปากชิงผิงว่าจะดู ละนางละลูก ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเปิดเผยหรือไม่ ถ้าเปิดเผยน้องซีก็จะขอถอนหมั้นได้แน่ รอดูกันต่อไป ขอบคุณค่ะ

    #393
    1
    • #393-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:16
      รอติดตามนะคะ ขอบคุณค่า ❤
      #393-1
  8. #392 manbigbang (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 07:38
    ซูเว่ย ดีกว่าที่คิดนะเนี้ยคิดว่าจะใจร้ายให้เอาออก ชอบพี่หรงคนละมุนจริงๆ
    #392
    1
    • #392-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:19
      พี่หรงสายละมุน 😊
      #392-1
  9. #391 Preen772 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 07:29
    เดี๋ยวก็มีคนมาซื้อลูกใจเย็นๆ
    #391
    1
    • #391-1 wachie130(จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2563 / 09:19
      น้องจะสร้างเนื้อสร้างตัวค่ะ 😆
      #391-1