天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 48 : ฉางหมิง (๒) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 436 ครั้ง
    6 พ.ย. 63


เป็นเพราะต้องการให้พี่สาวได้มีเวลาส่วนตัวกับคนรัก หลันจวิ้นจึงขอแยกตัวไปเดินเที่ยวกับพวกไป๋หว่านกับเซียวพั่งตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ แต่สิ่งที่หลันซีเป็นกังวลก็คือ นางนัดหมายกับน้องชายไว้ว่าจะกลับไปพบกันไม่เกินต้นยามไฮ่[1] เกรงว่าตอนนี้คงไปไม่ทันเวลา

"พี่หรง ท่านช่วยไปส่งข้าที่หน้าโรงเตี๊ยมฮุ่ยหรูทีเถิดเจ้าค่ะ ข้านัดกับอาจวิ้นไว้ ป่านนี้คงรอนานแย่แล้ว" หญิงสาวกล่าวพลางลุกขึ้นยืนปุบปับอย่างร้อนใจ ส่งผลให้ยืนได้ไม่มั่นคงเท่าไรนัก ทั้งยังสะดุดชายกระโปรงของตนเองจนหงายหลังล้มลง

หลันซีหลับตาแน่น คิดว่าคราวนี้คงได้หกล้มก้นจ้ำเบ้าให้ขายหน้าคนเขาแน่แล้ว ครั้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ข้างหู กอปรกับสัมผัสถึงไออุ่นที่โอบล้อมร่างเล็กของตนไว้ นางก็ลืมตาพึ่บขึ้นมา

เป็นเซียวหรงที่เข้ามารับร่างบอบบางไว้ได้ทัน นางจึงไม่ต้องเจ็บตัวอย่างที่คาดคิด ทว่าความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันย่อมพาให้คนรู้สึกประหม่าขัดเขินอย่างไม่อาจควบคุมได้

              “ระวังหน่อย” เขากล่าวอย่างนุ่มนวลพลางประคองนางให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนถอดเสื้อคลุมสีขาวงาช้างมาห่มให้ "เจ้าสวมไว้เถิด น้ำค้างเริ่มลงแล้ว ประเดี๋ยวจะไม่สบาย"

              หลันซีรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจจนต้องยกมือขึ้นมาเกาแก้ม ยังลอบคิดด้วยว่าเหตุใดช่วงนี้เขาถึงขยันทำตัวน่ารักเหลือเกินนะ นางออกจะปรับตัวไม่ทันอยู่สักหน่อย

              "ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา เหตุเพราะสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายมองมาชวนให้ใจเต้น ยามนี้ใบหน้าเล็กๆ ของนางจึงแดงก่ำราวกับผลอิงเถา[2] ก็ไม่ปาน

              เซียวหรงยังคงจับจ้องหลันซีไม่วางตา ยามเมื่อแสงจันทร์สาดส่องลงมาอาบไล้ดวงหน้าเนียนละเอียดราวกระเบื้องเคลือบ ยิ่งขับเน้นให้องคาพยพทั้งห้างดงามประณีต ยากนักที่จะละสายตาได้ โดยเฉพาะริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดที่กำลังเผยออยู่น้อยๆ นั้น มองละม้ายผลไม้ลูกเล็กที่สุกงอม ทั้งยังส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ เห็นแล้วชวนให้คนนึกอยากลองชิมสักหลายคำ

              การกระทำย่อมไวกว่าความคิด เซียวหรงโน้มศีรษะลงกดแนบริมฝีปากของตนลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบาคล้ายแมลงปอบินแตะผิวน้ำ หลันซีไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเบิกตากว้างอย่างตะลึงลาน ทั้งยังไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน กระทั่งอีกฝ่ายสัมผัสได้ว่ายามนี้ร่างเล็กในอ้อมแขนล้วนแข็งเกร็งไม่เป็นธรรมชาติ จึงรีบผละออก

              “ข้าขอโทษ” ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเซียวหรงล้วนแสดงออกว่าสำนึกในความผิดอย่างยิ่งยวด ด้วยเข้าใจว่าการที่นางนิ่งงันไปนั้น เป็นเพราะไม่พอใจในการกระทำของเขา ไหนเลยจะล่วงรู้ว่านางมิได้โกรธเคืองอะไร เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าคนที่มีภาพลักษณ์อ่อนน้อมเจียมตนอยู่เสมอเช่นเขา จะมีความกล้ากระทำตามใจตนเองอยู่เหมือนกัน

              “ไยต้องขอโทษด้วยเล่า ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเลยสักคำ” หลันซีเอ่ยเสียงเบา ในดวงตาปราศจากร่องรอยไม่พอใจใดๆ ด้วยภายในร่างนี้คือจิตวิญญาณของหญิงสาวอายุสามสิบกว่าปีซึ่งมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เดิมทีก็มิใช่คนหัวโบราณที่ยึดถือจารีตระหว่างชายหญิงเคร่งครัดปานนั้น ทว่าที่นางอึ้งงันไปเป็นเพราะรู้สึกประหลาดใจว่า เหตุใดจุมพิตผิวเผินเมื่อครู่จึงสั่นคลอนหัวใจนางได้ง่ายดายนัก อาจเป็นเพราะจิตปฏิพัทธ์ของคนทั้งคู่ที่กำลังเบ่งบานสุกงอม หรือเป็นเพราะยามนี้นางอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกปีที่เปี่ยมไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวก็สุดรู้

              “เจ้าไม่รังเกียจข้า?” กว่าจะรู้ตัวว่าคำถามนั้นฟังดูโง่งมเพียงใด เซียวหรงก็เอ่ยมันออกไปแล้ว ยามนี้เขาจึงทำได้เพียงจับจ้องดวงหน้าของอีกฝ่าย รอฟังคำตอบจากนางพร้อมหัวใจที่เต้นรัวแรง

              หลันซีรับรู้ได้ถึงสายตาคาดหวังและรอคอยจากฝ่ายนั้น จึงส่ายหน้าช้าๆ กล่าวเสียงเบาทว่าชัดเจน

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยคิดรังเกียจท่าน”

              ถ้อยคำของนางเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่พร่างพรมลงมาบนผืนดินอันแห้งผาก สีหน้าของเซียวหรงจึงดูแช่มชื่นขึ้นทันควัน ในดวงตาคู่นั้นฉายแววปีติยินดี มองดูระยิบระยับเปล่งประกายคล้ายดวงดาวที่พร่างพราวอยู่บนท้องฟ้า

ใช่เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่กระทำอยู่นั้นไม่เหมาะไม่ควร ทว่าอีกเพียงไม่กี่อึดใจต่อจากนี้ หลันซีก็จะได้ยกเลิกการหมั้นหมายกับเซียวซูเว่ยแล้ว กอปรกับค่ำคืนนี้ท่านหมอหลันของเขางดงามเปล่งประกายเพียงนั้น เขาจึงไม่อาจหักห้ามใจไว้ได้

ท่ามกลางสายลมกลางฤดูสารท ท่ามกลางแสงสีเงินยวงของดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอย่างอบอุ่นนุ่มนวล เงาร่างหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กประสานสายตากันนิ่งนาน หัวใจสองดวงต่างเต้นรัวในยามที่ใบหน้าของคนทั้งคู่ค่อยๆ โน้มเข้าหากันทีละนิด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยควบคุมให้เป็นไป

              "เช่นนั้น...ข้าขอลองอีกครั้งได้หรือไม่"

              หลันซีได้ยินเพียงเสียงทุ้มต่ำก้องดังที่ริมหู ก่อนที่หญิงสาวจะพริ้มตาลงเมื่อสัมผัสได้ว่าลมหายใจอุ่นๆ กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา

นางรู้...คำว่า ลอง ที่เขาเอ่ยหมายถึงสิ่งใด

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่ดูสุภาพเยือกเย็นอย่างเซียวหรงจะกล้ากล่าววาจาอย่างตรงไปตรงมาเพียงนั้น หรือเป็นนางเองที่มองเขาผิดไป แท้จริงแล้วบุรุษผู้นี้หาได้ใสซื่ออย่างที่นางคาดคิด  

              ขณะที่หลันซีกำลังคิดเลื่อนเปื้อนอยู่นั้น ริมฝีปากรุ่มร้อนก็พลันประกบลงมา ก่อให้เกิดกระแสวาบหวามสายหนึ่งปะทุขึ้นจากจุดเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกลามแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง ตั้งแต่โคนเส้นผมจรดปลายนิ้วมือ ในยามนั้น โลกทั้งใบของหลันซีพลันหมุนคว้าง ทั่วทั้งสรรพางค์ของหญิงสาวเบาหวิวอุ่นสบายคล้ายล่องลอยอยู่บนปุยนุ่นก็ไม่ปาน

              จุมพิตนี้เกิดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ทว่าการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มค่อนข้างเงอะงะอยู่บ้าง กระทั่งมือไม้ยังไม่รู้จะวางไว้ตรงที่ใด แปดส่วนหลันซีจึงคาดเดาว่าเซียวหรงไม่เคยจุมพิตสตรีใดมาก่อน พอคิดเช่นนั้นแล้ว ในหัวใจก็รู้สึกหวานล้ำดั่งว่าถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำผึ้งแสนหวาน

              ทางฝ่ายของเซียวหรง แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสชาติหอมหวานของการจุมพิต ทว่าเขาเป็นคนหัวไวยิ่ง ใช้เวลาเรียนรู้เพียงไม่นาน มือใหญ่ก็เลื่อนเข้ามาประคองท้ายทอยของหลันซีให้เงยแหงน ตักตวงความหอมหวานด้วยการบดจูบอย่างลึกล้ำ รุกไล่นางที่บอบบางราวบุปผาแรกแย้มอย่างไม่ผ่อนปรน ทั้งดูดดึงทั้งรีดเค้นรสหวานปานน้ำผึ้งจากนางจนไม่เหลือสักหยาดหยด ทำเอาหลันซีรู้สึกว่าจุมพิตนี้ได้ดูดกลืนจิตวิญญาณของนางไปด้วย

ชั่วขณะหนึ่ง เซียวหรงปรือตามองอีกฝ่ายอย่างเคลิบเคลิ้ม มุมปากโค้งขึ้นอย่างพึงพอใจ

              นับว่าเป็นจุมพิตที่ไม่เลว...

 

ถัดจากนั้นอีกหลายวัน

              โจวชิงผิงยืนอยู่หน้าราวตากผ้า ลูบไล้หน้าท้องของตนอย่างเหม่อลอย

              นางเริ่มมีอาการแพ้ท้องบ้างแล้ว เกรงว่าอีกไม่นานคงปิดเรื่องตั้งครรภ์ไว้ไม่มิด แต่ถึงแม้จะร้อนใจเพียงนั้น นางก็ยังไม่กล้าตัดสินใจกระทำสิ่งใดโดยพลการ อย่างน้อยต้องรอให้เซียวซูเว่ยกลับจากนอกด่านเสียก่อน ทว่านี่มันก็เลยกำหนดกลับของฝ่ายนั้นมาหลายวันแล้ว ยามนี้จิตใจของนางจึงร้อนรนกระวนกระวายยิ่งนัก

              "อ๊ะ!" โจวชิงผิงอุทานเสียงดัง เมื่อจู่ๆ ก็มีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้ามาสวมกอดนางจากทางด้านหลัง ทั้งยังฝังปลายจมูกลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของนางอีกด้วย

              "คุณชายใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว!"

              หญิงสาวหมุนกายไปเผชิญหน้ากับเซียวซูเว่ยอย่างดีอกดีใจ แต่กระนั้นก็ไม่ลืมที่จะผลักไสมือไม้รุ่มร่ามของอีกฝ่ายออกให้พ้นตัว ด้วยเกรงว่าจะมีคนทะเล่อทะล่ามาเห็นเข้า โจวชิงผิงมีนิสัยขี้ระแวงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้เรือนเล็กหลังนี้จะตั้งอยู่ห่างไกลผู้คน แต่นางยังไม่อาจวางใจ

              "ผิงเอ๋อร์...ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน" เซียวซูเว่ยไม่พูดพร่ำ โน้มใบหน้าลงหอมแก้มโจวชิงผิงฟอดใหญ่จนนางต้องถลึงตา แล้วดึงมือเขาให้เข้าเรือนไปด้วยกัน

              ยามนี้เป็นเวลานอนกลางวันของเหยียนเหมย พวกเขาจึงไม่ต้องระแวงระวังเท่าไรนัก พอเข้าห้องของโจวชิงผิงได้ เซียวซูเว่ยก็กดหญิงสาวลงบนฟูกที่นอน ปลดสายรัดเอวของนางออกทันที

              หัวใจของโจวชิงผิงพลันเต้นรัวขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้กระนั้น หญิงสาวปล่อยให้เซียวซูเว่ยกอดจูบลูบคลำตามแต่ใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็ต้องเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เมื่ออยู่ดีๆ นางก็ผลักเขาออกอย่างแรง ก่อนหยิบกระโถนที่วางไว้ข้างเตียงมาโก่งคออาเจียน

              ยามเมื่อเห็นภาพนั้น หัวสมองของเซียวซูเว่ยพลันกลายเป็นสีขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะช่วยลูบหลังให้โจวชิงผิงอย่างเก้ๆ กังๆ

              "ผิงเอ๋อร์...เจ้าเป็นอันใดไป ไม่สบายเหตุใดจึงไม่บอกข้า"

              เซียวซูเว่ยจัดการอาภรณ์ของตนให้เข้าที่ อารมณ์พิศวาสที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ยามนี้กลับถูกความเคร่งเครียดเข้าครอบงำจนหดหาย ได้แต่ภาวนาขอให้สิ่งที่คิดไว้ไม่เป็นความจริง

              โจวชิงผิงพอได้อาเจียนออกไปก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย ทว่าใบหน้ายังคงซีดขาว นางรับน้ำที่เซียวซูเว่ยรินให้มากลั้วคอแล้วบ้วนทิ้งสองสามครั้ง ท้ายที่สุดจึงเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

              "คุณชายใหญ่...บ่าวตั้งครรภ์เจ้าค่ะ"



[1] ช่วงเวลา ๒๑.๐๐ น.-๒๒.๕๙ น.

[2] ผลเชอร์รี

+++++++++++++++


พี่หรงทำไมร้าย >///<


++ ช่วงคุยกับนักอ่าน ++

หลังจากบทนี้ ไรท์จะปรับการแทรกเชิงอรรถเป็นบทต่อบทนะคะ เลขจะได้ไม่เยอะเกิน (คือไรท์เริ่มงง 555) 

อีกเรื่องที่อยากพูดคือ ต้องขออภัยที่ไรท์อาจดำเนินเรื่องได้ไม่ถูกใจรี้ดบางท่านนะคะ แต่พล็อตใหญ่ของเรื่องได้วางไว้แบบนี้ ดังนั้นไรท์จะปรับแก้เท่าที่ปรับได้นะคะ ขอขอบคุณทุกคอมเม้นต์ติชมมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ไรท์เห็นทุกคอมเม้นต์แหละ เพียงแต่บางทีไม่รู้จะตอบอะไร เอาเป็นว่าไรท์จะพยายามปรับปรุงในส่วนที่นักอ่านท้วงติงมานะคะ

ปล. ตัวละครทุกตัวในนิยายเรื่องนี้ ไรท์ตั้งใจให้ออกมาเป็นปุถุชนคนธรรมดา ไม่มีใครดีหรือร้ายแบบสุดโต่ง จะออกแนวเทาๆ เสียมากกว่า เพียงแต่จะเทามากเทาน้อยตามบริบทของเรื่องและปมหลักของตัวละครนั้นๆ ดังนั้น ด่าได้ แต่อย่าแรง (เพราะไรท์ใจบาง) 


ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะคะ  ^^

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 436 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #387 kobkob2244 (@kobkob2244) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 18:09
    เราชอบบบบ เป็นกำลังใจให้จ้า
    #387
    1
  2. #386 27602 (@27602) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 19:12

    ♥️♥️♥️♥️♥️♥️
    #386
    0
  3. #385 karnnuttha (@karnnuttha) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 19:03

    ชอบมากจ้า ให้อนุแม่ของคุณชายรองตื่นมาเห็นสองคนนี้น่าจะดี จะได้ไม่ต้องพูดเยอะจะได้ถอนหมั้นง่ายๆด้วย จะรอตอนต่อไปนะคะขอบคุณค่ะ
    #385
    1
  4. #384 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 16:39

    อ่านเพลินค่ะไรท์ กลัวจะไม่ได้ถอนหมั้นน่ะสิเพราะชายใหญ่คงแต่งผิงๆ เป็นน้อยแน่เลย
    รับมาต่อนะคะ ค้างหนักมาก
    #384
    1
  5. #383 natpapat5665 (@natpapat5665) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 16:00
    สนุกนะค่ะไม่รู้สึกติดขัดสักตอนการดำเนินเรื่องก็กำลังดี
    #383
    1
  6. #382 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 10:50
    คุณชายใหญ่จะยอมรับลูกในท้องผิงเอ๋อร์หรือเปล่าน้อ รอตอนต่อไปค่ะ
    #382
    1
  7. #381 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 10:42

    จะถอนหมั้นสำเร็จไหมนะ .....

    #381
    1
  8. #380 Niaomjarin (@Niaomjarin) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 10:33
    สนุกค่ะ ชอบมาก เนื้อเรื่องไม่ยืด มีหลากหลายอารมณ์ ปรบมือ 👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻
    #380
    1
  9. #379 Jeans-ariya (@Jeans-ariya) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 09:39

    โดนพระเอกเราเปลี่ยนยาจากห้ามครรภ์เป็นยาบำรุงครรภ์สินะ

    #379
    1
  10. #378 Myaily1971 (@Myaily1971) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 09:25
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #378
    1
  11. #377 Earthkid (@Earthkid) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:57
    ขอให้ถอนมั่นได้สำเร็จจะได้ลงเอยกัน
    #377
    1
  12. #376 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:53

    อยากรู้ว่าซูเว่ยจะแก้ปํญหานี้อย่างไร ขอแต่เพียงผลลัพธ์ท่ีได้ต้องเป็นการยกเลิกการหมั้นของซูเว่ยกับหลันซีก็พอ ขอบคุณค่ะ

    #376
    1
  13. #375 MeMinTen (@MeMinTen) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:50
    รีบถอนหมั้นเร็วๆนะ
    #375
    1
  14. #374 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:43
    ขอบคุณค่ะ
    #374
    1
  15. #373 Pannmak (@Pannmak) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:00
    สนุกค่ะ รอติดตามตลอด แบบนี้ล่ะค่ะคือความจริง เค้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ
    #373
    1
  16. #372 Preen772 (@Preen772) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 07:59
    ได้ถอนหมั้นแน่ๆ
    #372
    1
  17. #371 manbigbang (@manbigbang) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 07:44

    รอติดตามนะคะ
    #371
    1
  18. #370 Yunha (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 07:38

    ขขอให้น้องได้ถอนหมั้นเร็วๆ

    #370
    1