天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 47 : ฉางหมิง (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 525 ครั้ง
    6 พ.ย. 63



หลันเซวียนเดินเที่ยวงานเทศกาลด้วยความหงุดหงิด ลอบสบถด่าคนอยู่ในใจ

              คนบ้า! เอาแต่เดินตามอยู่ได้

              เป็นเพราะจ้าวหย่าเดินตามนางมาสักพักใหญ่ๆ แล้ว พอนางหยุดเดินเพื่อแวะดูของ เขาก็ชะงักฝีเท้า พอนางก้าวไปข้างหน้า เขาก็สาวเท้าตาม ทว่ายังคงทิ้งระยะห่างราวสองสามจั้ง เขาคงเกรงว่านางจะหันหลังกลับมาต่อว่าอยู่บ้าง จึงมิได้ตามติดมากไปกว่านี้

แต่ถึงกระนั้น หลันเซวียนก็รู้สึกรำคาญจนเกินพรรณนาอยู่ดี ท้ายที่สุด นางทนพฤติกรรมกึ่งโรคจิตกึ่งคุกคามของจ้าวหย่าไม่ไหว จึงหมุนตัวหันหลังก้าวฉับๆ ไปยืนประจันหน้า นัยน์ตาหงส์วาววับอย่างจงใจหาเรื่อง กล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง "คุณชายจ้าว! ตามข้ามาต้องการสิ่งใด"

              ถึงแม้กว่าครึ่งใบหน้าของหลันเซวียนจะถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากกระต่ายสีขาว แต่ก็ไม่อาจปกปิดความเป็นปรปักษ์ที่พุ่งออกมาจากดวงตาของนางได้ ประหลาดยิ่ง...แววตาเร่าร้อนราวพยัคฆ์จ้องตะปบเหยื่อที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาคู่นั้น กลับทำให้จ้าวหย่ายิ่งปรารถนาจะใกล้ชิดกับนางมากกว่าเดิม แม้ต้องแลกกับการทนฟังคำพูดแสบสันของฝ่ายนั้นให้รู้สึกเจ็บๆ คันๆ อยู่บ้างก็ตามที

              "ว้า...ถูกจับได้เสียแล้ว" ชายหนุ่มลูบปลายจมูกตนเองเบาๆ แสร้งทำตัวประหม่าขัดเขินเสียเต็มประดา เหตุเพราะถูกอีกฝ่ายรู้ทัน ทว่ารอยยิ้มเจิดจ้ากลับกระจายกลาดเกลื่อนทั่วทั้งใบหน้า คิ้วตาทอแววขี้เล่นซุกซน ไม่เหมือนแววตาของคนสำนึกผิดเลยสักนิด "ข้าเห็นว่าคุณหนูหลันกับคุณหนูเซียวมาเดินเที่ยวโดยไร้คนคุ้มกัน รู้สึกอดเป็นกังวลไม่ได้ จึงอาสาคุ้มกันพวกเจ้าอยู่ห่างๆ แต่ในเมื่อคุณหนูหลันรู้ตัวแล้ว ก็มาเดินด้วยกันอย่างเปิดเผยเถอะ"

              กล่าวจบก็คว้ามือของอีกฝ่ายไปจับจูงอย่างหน้าหนา แต่มีหรือว่าหลันเซวียนจะยอมให้เขาเอาเปรียบง่ายๆ รีบสะบัดมือของจ้าวหย่าออกโดยพลัน

"คุณชายจ้าว โปรดสำรวมด้วย!" นางกล่าวพลางถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างกราดเกรี้ยว ถ้าจ้าวหย่าไม่ได้ตาฝาดไป ดูเหมือนว่าสองแก้มของนางจะแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย  

              เซียวลี่เฟินครั้นเห็นว่ามีชายหนุ่มรูปงามมาตามตื๊อสหายก็รู้สึกอิจฉาอย่างยิ่ง นางเป็นดรุณีน้อยเพิ่งก้าวเข้าวัยสาว เคยได้อ่านนิยายพาฝันผ่านตามาอยู่บ้าง ในมโนภาพของนาง บุรุษอย่างจ้าวหย่าย่อมเหมาะสมที่จะเป็นตัวแทนของพระเอกในนิยายรักหวานซึ้งเหล่านั้น

              เพียงแต่เซียวลี่เฟินไม่เข้าใจ...เหตุใดสิ่งดีๆ จึงพากันวิ่งเข้าหาหลันเซวียนไปเสียหมด

              ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ชีวิตของเซียวลี่เฟินถูกผูกติดกับหลันเซวียนไว้อย่างยากแยก ทั้งๆ ที่ถือกำเนิดมาจากฮูหยินรองเหมือนกัน แต่ในบางครั้งเซียวลี่เฟินกลับรู้สึกว่าหลันเซวียนมักวางตัวเหนือกว่านางอยู่ขั้นหนึ่ง แม้ปากจะบอกว่านางเป็นสหายรัก แต่นางรู้ดีว่าตนเป็นเพียงลูกไล่ของอีกฝ่ายเท่านั้น

              ยิ่งพอโตเป็นสาว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปโฉมหรือฐานะความเป็นอยู่ เซียวลี่เฟินยิ่งไม่อาจเทียบชั้นกับหลันเซวียนได้เลย เป็นเพราะถานซื่อมารดาของนางไม่รู้จักกอบโกยเงินทองเหมือนกับฟางซื่อ ข้าวของเครื่องใช้ที่เซียวลี่เฟินได้รับจึงเป็นเพียงของที่อยู่ในระดับกลางๆ ย่อมเทียบไม่ได้กับของของเซียวซูเว่ยที่เป็นคุณชายใหญ่ ดีที่สกุลเซียวยังมีลูกอนุอย่างเซียวหรงให้นางได้กดข่ม ไม่เช่นนั้นคงตอกย้ำปมด้อยของนางให้ลึกลงไปกว่านี้

              "อาเซวียน ไหนๆ คุณชายจ้าวก็มาแล้ว ให้เขาเดินเที่ยวกับพวกเราเถิดนะ"

              แม้เซียวลี่เฟินจะกล่าวกับสหาย ทว่ากลับหันไปส่งยิ้มให้จ้าวหย่าอย่างมีไมตรี ภายใต้หน้ากากสีทองที่นางสวมใส่ปกปิดประกายความริษยาในดวงตาไว้อย่างมิดชิด ในยามที่นางแสร้งทำตัวเป็นสหายที่ดีของหลันเซวียนเช่นทุกครั้ง

              หลันเซวียนกลอกตามองฟ้า แค่นเสียง เฮอะ ขึ้นจมูกคำหนึ่ง ก่อนก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า มิได้ตอบรับ ทว่าไม่ปฏิเสธ จ้าวหย่าจึงรีบเดินตามไปโดยไม่ลืมส่งยิ้มละไมให้เซียวลี่เฟินแทนคำขอบคุณ

              ใบหน้าของเซียวลี่เฟินคล้ายมีสีแดงเรื่อค่อยๆ กระจายขึ้นมา พยักหน้ายิ้มให้จ้าวหย่าอย่างประหม่าเล็กน้อย ทว่าเมื่อไร้สายตาผู้คนจับจ้อง ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีทองก็เผยแววเย็นชาออกมาแวบหนึ่ง ก่อนมองดูจ้าวหย่าตามตื๊อหลันเซวียนด้วยแววตาลุ่มลึกไม่บ่งบอกอารมณ์ ขณะเดียวกัน มุมปากของนางคล้ายจะยกขึ้นนิดๆ

              เอาเถิด...เรื่องมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

 

เซียวหรงพาหลันซีมาปล่อยโคมที่เรือนหลังเล็กแห่งหนึ่ง

              ตัวเรือนนั้นทำจากไม้ มีรั้วรอบขอบชิดแบ่งแยกจากบ้านหลังอื่นที่อยู่ในละแวกเดียวกันอย่างชัดเจน ทั้งยังมีป้ายตัวอักษรที่เขียนว่า 'ฉางหมิง'[1] เด่นหราอยู่หน้าเรือน

              เพียงแวบแรกที่ได้เห็นป้ายอักษรไม้ซึ่งแขวนอยู่หน้าบ้าน หลันซีก็รู้ทันทีว่าตัวอักษรเฉียบคมและทรงพลังนั้นมาจากฝีมือการตวัดพู่กันของผู้ใด เพราะนั่นคือลายมือที่นางเคยเห็นจนชินตาทั้งในตำราสมุนไพรและจดหมายล่องหน

              ล้วนเป็นตัวอักษรที่มาจากมือพี่หรงของนาง...

แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งไปกว่านั้น เขาสารภาพกับนางว่าเรือนเล็กหลังนี้คือร้านขายสมุนไพรอย่างลับๆ ที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานปี จนป่านนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านายท่านตัวจริงของร้านฉางหมิงคือใครกันแน่

              ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังเรือนหลังนั้นอย่างตกตะลึง พบว่าภายในเรือนล้วนจุดคบไฟสว่างไสว เห็นได้ชัดว่าเซียวหรงเตรียมการไว้ล่วงหน้าเป็นอย่างดี หลันซีจึงอดรู้สึกปลาบปลื้มไม่ได้

              เขาตั้งใจพานางมาที่นี่

              ตั้งใจให้นางได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว เขามิได้โง่งมทุ่มเทกายใจให้ร้านสกุลเซียวเฉกเช่นที่แสดงให้ผู้อื่นรับรู้ แต่ยังมีหนทางให้เขาเดินอีกมากมาย โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาชื่อเสียงของสกุลเซียวแม้สักกระผีก

              หลันซีรู้สึกทึ่งในหัวคิดก้าวไกลของชายผู้นี้ยิ่งนัก ไม่รู้ว่าในวัยเด็กเซียวหรงต้องผ่านเรื่องราวหนักหนาสาหัสอะไรมาบ้าง จึงตกตะกอนความคิดได้อย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เห็นทีว่านางคงต้องมองเขาในมุมมองใหม่เสียแล้ว

              "ร้านนี้ข้ามอบหมายให้อาพั่งดูแล น้อยครั้งที่จะได้มาเยือน แต่คิดว่าอีกไม่นานคงได้ย้ายมาอยู่ถาวรแล้วละ"

              เซียวหรงเปรยเสียงเบา ถึงแม้เรือนหลังนี้จะตั้งอยู่ใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศภายในรั้วบ้านค่อนข้างเงียบสงบ กอปรกับเพื่อนบ้านที่อยู่รอบข้างต่างพากันออกไปเที่ยวงานเทศกาลกันหมด ยิ่งทำให้รู้สึกว่าเงียบสงัดกว่าที่เคยเป็น

              "พี่หรง...ท่านคิดจะออกจากสกุลเซียวจริงๆ หรือเจ้าคะ"

              หลันซีถามพลางมองดูเซียวหรงจุดไฟให้โคมลอยค่อยๆ พองขึ้นทีละน้อย ขณะเดียวกัน นางก็ช่วยเขายึดจับส่วนล่างของโคมเอาไว้ ความอบอุ่นของเปลวไฟช่วยบรรเทาความหนาวเย็นของสายลมกลางฤดูสารทที่พัดเข้ามาได้พอดี

              "มิใช่แค่คิด ข้าต้องทำได้แน่ ข้าต้องออกจากกรงขังแห่งนั้นให้ได้ในวันหนึ่ง" เซียวหรงกล่าวอย่างหนักแน่น ดวงตาสีนิลดำขลับสะท้อนแสงของเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ตรงหน้า ยามนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าแล้ว ทุกอารมณ์ที่ปรากฏบนใบหน้าจึงมาจากความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ ห้วงเวลานั้นอย่างแท้จริง

              หลันซีมองใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงสีเงินยวงของดวงจันทร์อย่างเผลอไผล ยังมีแสงสีทองอมส้มจากเปลวไฟฉาบไว้อีกชั้นหนึ่ง เส้นสายที่ปรากฏบนใบหน้าของเซียวหรงในยามนี้ แม้จะดูเฉียบขาดดุดันอยู่บ้าง ทว่าเมื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น นางกลับมองเห็นความอ่อนโยนกับความแข็งกร้าวอันเป็นเสน่ห์ของบุรุษเพศที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว

              "เช่นนั้น...ท่านก็อธิษฐานเถอะ"

              อยู่ดีๆ หลันซีก็รู้สึกว่าสองแก้มของตนเห่อร้อนขึ้นมา อีกทั้งหัวใจยังเต้นรัวแรงอย่างควบคุมมิได้ นี่ไม่ใช่ปกติวิสัยของนางเลยสักนิด บ้าชะมัด...หลันซีผู้เคยมีหัวใจแข็งดุจหินผาคนนั้นหายไปอยู่ที่ใด

              เซียวหรงเห็นนางเขินอายเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างเบิกบาน หลับตาก้มหน้าอธิษฐานอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงปล่อยให้โคมนั้นค่อยๆ ลอยขึ้นท้องฟ้า

              "ท่านหมอหลันอธิษฐานสิ่งใด เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่"

              เซียวหรงจับจูงมือหลันซีไปนั่งชมจันทร์ใต้ต้นไม้ด้วยกัน แม้กระทั่งบนผืนหญ้ายังมีเสื่อปูรองตระเตรียมไว้อย่างดี ในค่ำคืนนี้นางจึงรู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

              "ข้าขอให้ซานเซียนขายดีๆ มีลูกค้าเข้าร้านเยอะๆ เผื่อว่าจะร่ำรวยให้ได้สักเสี้ยวหนึ่งของนายท่านหรง"

              เห็นนางแย้มยิ้มกล่าวเช่นนั้น เซียวหรงก็หัวเราะอย่างขบขัน ลูบไล้หลังมือขาวผ่องของนางเล่นเพียงเบาๆ

              "ดูเจ้าสิ กลายเป็นตัวขี้งกน้อยไปตั้งแต่เมื่อใด" ชายหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะ จับศีรษะของนางโยกไปมาอย่างเอ็นดู รู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้างามพิลาสนั้น

              หลันซียิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย มีเพียงเวลานี้ที่พวกเขาจะเป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่ต้องสนใจสายตาของผู้อื่น ยามนี้พวกเขามิได้อยู่ในฐานะน้องชายสามีกับว่าที่พี่สะใภ้ แต่เป็นเพียงชายหนุ่มและหญิงสาวที่มีความรักบริสุทธิ์ใจต่อกันอย่างแท้จริง

              สองหนุ่มสาวต่างเอนกายแอบอิงซึ่งกันและกัน พลางมองดูพระจันทร์ดวงโตบนท้องฟ้า ดื่มด่ำกับความงดงามในยามราตรีที่น้อยครั้งจะได้เห็น ต่างพูดคุยถึงเรื่องของอนาคตที่วางไว้ร่วมกันด้วยความหวังอันล้นเปี่ยม จนกระทั่งได้ยินเสียงคนตีเกราะแว่วมารางๆ หลันซีถึงได้รู้สึกตัวว่าควรจะกลับบ้านได้แล้ว



[1] สว่างไสวยาวนาน


+++++++++++++++++


พี่หรงนี่น้ำนิ่งไหลลึกตัวจริงเลยเนอะ ^^

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคอมเม้นต์นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 525 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

595 ความคิดเห็น

  1. #369 555 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 20:42

    ตอนหน้าเรื่องท้องของน้องผิงเออร์คงแดงแน่นอน จะได้ถอนหมั้นได้สักทีนางเอกข้อย

    #369
    1
    • #369-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:29
      รอดูกันต่อไปนะคะ 🙂
      #369-1
  2. #366 Theoneintheworld (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 23:47
    คือน้องยังไม่ถอนหมั้นนะ ผิดจารีต น้องของว่าที่สามี กับ ว่าที่พี่สะไภ้ อืมมม จำกัดความแบบชาวบ้านก็คบชู้ นะท่าน
    #366
    1
    • #366-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:30
      บางทีมันก็ห้ามยากเนอะ ยังไงก็ขอบคุณนะคะ
      #366-1
  3. #365 minniemintra96 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 23:11
    ถึงจะชอบใจ ที่พระ-นางเขาใจตรงกัน แต่ก็แอบคิดไม่ได้ว่าคู่นี้ทำไม่ถูก

    ถึงยังไงก็ยังไม่ถอนหมั้น นั่นคือว่าที่พี่สะใภ้กับน้องสามีนะ,นี่มันคบชู้สู่ชายชัดๆ ผิดจารีตประเพณีอย่างแรง หมั้นกันแล้ว เท่ากับแต่งไปครึ่งตัว,รีบถอนหมั้นด่วนๆ ก่อนนางเอกจะกลายเป็นนางแพศยา เต็มตัว (อุ๊ยแรงไป) ,นี่ถ้าไม่ใช่คู่พระ-นาง,ก็จะเป็นหญิงร้ายชายเลวไปละ, ด้วยความหวังดี จากมุมมองภายนอกครัช
    #365
    1
    • #365-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:29
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ
      #365-1
  4. #364 isareellim (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 16:06
    อันนี้น้องยังไม่ได้ถอนหมั้นใช่มั้ย
    #364
    1
    • #364-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:30
      ยังค่า
      #364-1
  5. #361 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 15:19

    เขาเทผู้ชายเจ้าชู้กันหมดแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีก.....สองสาวบ้านหลันมีผู้ใหม่กันหมดเลย อิอิ (ทำไมแอบสะใจ)

    #361
    1
    • #361-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:30
      ผู้ใหม่ไฉไลกว่า ง่อววว
      #361-1
  6. #360 นางน้อย (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 12:57

    นายท่านหรงนี่เวลารุกรวดเร็วทันใจดีมาก ปากกับใจตรงกันแท้ไม่ต้องอ้อมให้มากชอบจัง

    #360
    1
    • #360-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:32
      พี่หรงเขาจ้องมานานค่ะ พอมีโอกาสเลยรุกหนักหน่อย อิอิ
      #360-1
  7. #359 usaonly (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 11:08

    เขาแอบมาสวีทกันไม่มีใครเห็นนอกจากรี้ดกับคนอ่าน อิ อิ ขอบคุณค่ะ

    #359
    0
  8. #358 nuwalnaka (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:45

    เมื่อไหร่นางเอกจะถอนหมั้นได้ซะที เฮ้อออ

    #358
    1
    • #358-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:32
      เฮ้ออออ (ถอนหายใจเป็นเพื่อนรี้ด)
      #358-1
  9. #357 tigerdog (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:32
    ละมุนต่อใจ
    #357
    1
    • #357-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:32
      ขอบคุณค้าบ
      #357-1
  10. #356 manbigbang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:07
    ชุ่มชื่นจริงๆ อยากให้ออกมาแฮปปี้เร็วๆ
    #356
    1
    • #356-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:33
      เดี๋ยวจบเร็วนะคะ 😂
      #356-1
  11. #355 NiyadaJetinai (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:04
    น่ารักพระนาง แต่รักพี่หลงมาก
    #355
    1
    • #355-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:33
      ดีใจจังค่ะ 🥰
      #355-1
  12. #354 LizaKeng (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:04

    รอตอนต่อไป🤩
    #354
    1
    • #354-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:33

      ❤❤❤❤❤❤
      #354-1
  13. #353 Pannmak (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 10:01
    ตามติดสุดๆๆๆรีดนั่นแหละ ตามไรท์สุดๆๆๆๆ น่ารักเนอะพระนาง ละมุนเชียว รอจัดการตาคู่หมั้นก่อน ค่อยหวานกว่านี้นะคะไรท์ รีดจะรออออ
    #353
    1
    • #353-1 wachie130(จากตอนที่ 47)
      22 กันยายน 2563 / 18:34
      ขอบคุณนะคะรี้ด เม้นท์ให้ตลอดเลย 😍
      #353-1