天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 39 : เสี่ยวเจียว (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    6 พ.ย. 63



สายลมต้นสารทฤดูพัดพลิ้ว กลางวันสั้น กลางคืนยาวนาน

ฤดูกาลก็เป็นเช่นนี้ หมุนเวียนเปลี่ยนผันเดือนต่อเดือน ปีต่อปี เผลอเพียงพริบตา กาลเวลาก็พาให้ผู้คนเฒ่าชราขึ้นทุกวัน

เซียวอิ่นเฉิงนั่งจิบชาทอดสายตามองภาพวาดดอกเหมยแดงที่ติดอยู่บนฝาผนัง หวนคิดถึงความหลังครั้งเก่า รอคอยการมาของบุตรชายด้วยกิริยาสงบนิ่ง

เพียงไม่นานเซียวหรงก็ผลักบานประตูเข้ามา ร่างสูงใหญ่อยู่ในอาภรณ์สีดำรัดกุมเช่นทุกครั้ง ท่วงท่ากิริยากระฉับกระเฉง กอปรกับประกายในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวานั้น พาให้เซียวอิ่นเฉิงนึกถึงตนเองเมื่อครั้งยังเยาว์

"นายท่านมีสิ่งใดให้ข้ารับใช้หรือขอรับ"

เซียวหรงค้อมศีรษะคำนับผู้เป็นบิดาด้วยกิริยาห่างเหิน ทว่าเซียวอิ่นเฉิงไม่คิดใส่ใจ ด้วยฝ่ายนั้นปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชามานาน จนเขาจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าบุตรชายเรียกเขาว่า 'นายท่าน' ตั้งแต่เมื่อใดกันแน่

"จะรีบร้อนไปไย นั่งก่อนสิ...จิบชาพูดคุยกับข้าสักหลายถ้วยหน่อย"

เซียวอิ่นเฉิงถึงกับรินชาให้ด้วยตนเองเช่นนั้น เซียวหรงไหนเลยจะกล้าปฏิเสธ เขานั่งลงบนเบาะรองนั่งฝั่งตรงข้ามกับบิดา รับชาถ้วยนั้นมาด้วยกิริยานอบน้อม

เซียวหรงมองผู้เป็นบิดาพลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ขอบถ้วยชาอย่างแผ่วเบา ทั้งยังถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง เป็นเพราะน้อยครั้งที่เซียวอิ่นเฉิงจะเชิญเขามาพบที่เรือนใหญ่แห่งนี้ เกรงว่าเรื่องที่บิดาต้องการพูดคุยด้วยคงสำคัญมิใช่น้อย

"อาหรง...ปีนี้เจ้าก็เต็มสิบเจ็ดแล้ว ได้มองลูกสาวบ้านไหนไว้บ้างหรือยัง"

นั่นอย่างไร...คิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าบิดาคงมิได้เชิญเขามานั่งจิบชาฆ่าเวลาเล่นๆ เป็นแน่ เซียวหรงยกชาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"งานในร้านยุ่งมาก เรื่องนั้นข้ายังไม่ได้คิดหรอกขอรับ"

ชายหนุ่มกล่าวพลางหลุบตาลงต่ำ คนนิสัยเถรตรงอย่างเซียวหรงย่อมรู้ตัวดีว่าตนโกหกไม่เก่ง จึงเลือกที่จะไม่สบตากับผู้เป็นบิดาซึ่งมีสายตาแหลมคม ทั้งยังผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน

จะว่าไปแล้ว นอกจากเรื่องความเจ้าชู้อันเป็นข้อเสียที่ไม่อาจรับได้ เซียวอิ่นเฉิงก็เป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่บุตรชายอย่างเขาได้แทบทุกเรื่อง เพียงแต่เหยียนเหมยถูกทำร้ายมามากเกินไป เซียวหรงจึงไม่อาจมอบความรักรวมถึงความไว้เนื้อเชื่อใจให้แก่บิดาได้แม้เพียงเศษเสี้ยว

กล่าวว่าเจ็บช้ำเพียงใด ย่อมจดจำฝังใจเพียงนั้น

"อายุเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ไม่คิดไว้เนิ่นๆ เสียตั้งแต่ตอนนี้ จะไปคิดตอนไหน" น้ำเสียงของเซียวอิ่นเฉิงฟังดูคล้ายจะตำหนิอยู่บ้าง "ถ้าเจ้ายังไม่ถูกใจใคร พ่อจะเลือกคุณหนูจากตระกูลดีๆ สักตระกูลให้เจ้าหมั้นหมายไว้ก็แล้วกัน จะได้จัดงานแต่งพร้อมกับซูเว่ยเสียเลยทีเดียว"

ได้ยินเช่นนั้น ประกายในดวงตาของคนฟังก็พลันกระด้างขึ้นทันใด

"ข้าคงไม่อาจรบกวนนายท่าน" เซียวหรงวางถ้วยชาลง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เรื่องคู่ครอง ข้าคิดว่าควรปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนา ตอนนี้ข้ายังไม่ถูกตาต้องใจสตรีใด นายท่านอย่าได้สิ้นเปลืองความคิดกับเรื่องนี้จะดีกว่า”

หรือถ้ากล่าวอย่างไม่อ้อมค้อมก็คือ เก็บเอาความปรารถนาดีของท่านกลับไปเสียเถอะ

เซียวอิ่นเฉิงประสานสายตากับบุตรชายแล้วถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง อุปนิสัยของบุตรชายคนนี้ เขาย่อมรู้ดีว่าดื้อเงียบเพียงใด แม้ภายนอกจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามแทบทุกอย่าง ทว่าภายใต้ท่าทีเจียมตนนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนงและไม่ยอมจำนนต่อผู้ใด แม้กระทั่งเขาที่เป็นบิดายังไม่แน่ว่าจะบีบบังคับให้เซียวหรงทำตามความต้องการได้

วันหนึ่ง...ถ้าเซียวหรงคิดไปจากสกุลเซียวจริง เกรงว่าแม้แต่เขาเองก็คงไม่สามารถรั้งไว้

"เช่นนั้นก็ตามใจ"

ในที่สุดเซียวอิ่นเฉิงก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ เขามิได้เอ่ยอะไรกับบุตรชายอีก เพียงยกชาขึ้นจิบเงียบๆ ถ้วยแล้วถ้วยเล่า ปล่อยให้ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบคลุม

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัว"

เซียวหรงไม่อยากรั้งอยู่นาน วันนี้อาการเวียนศีรษะของมารดาไม่สู้ดีเท่าไรนัก อยากจะกลับเรือนเล็กไปดูแลมารดามากกว่า ทว่าเซียวอิ่นเฉิงกลับรั้งไว้ แล้วยื่นห่อยาที่เก็บไว้ข้างกายมาให้ห่อหนึ่ง

"ยาแก้เวียนหัวจากนอกด่าน" พอเห็นว่าบุตรชายรับยาห่อนั้นไปด้วยท่าทีมึนงง เขาก็กล่าวสำทับ "แม่เจ้าบ่นเวียนหัวอยู่บ่อยๆ มิใช่หรือ เอายานี้กลับไปต้มให้นางกินเถอะ"

"ขอบคุณนายท่าน"

เซียวหรงค้อมศีรษะกล่าวคำขอบคุณด้วยใบหน้าเรียบเฉย กิริยาห่างเหินเย็นชาที่บุตรชายแสดงออกมา ทำให้เซียวอิ่นเฉิงรู้สึกคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดที่หัวใจ

เอาเถิด...สักวันหนึ่งเจ้าคงเข้าใจ

สักวัน...

 

ผ่านไปร่วมเดือน หลันซีใช้ชีวิตในสกุลหลันอย่างเป็นปกติสุข

              นับตั้งแต่หลันอี้ออกหน้าปกป้องนางคราวนั้น หลันเซวียนกับฟางซื่อก็ยังไม่กล้าหาเรื่องกลั่นแกล้งนางอีกเลย หรืออาจเป็นเพราะฝ่ายนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการตระเตรียมพิธีปักปิ่น นางเองก็สุดรู้

              ทุกๆ วันในยามเช้า หลันซีต้องไปกินอาหารเช้าที่เรือนใหญ่พร้อมกับหลันอี้และฉู่หมิน จากนั้นก็อ้างว่าอยู่คุยเล่นกับแม่สามอีกครึ่งค่อนวัน แต่อันที่จริงนางอาศัยช่วงเวลานั้นฝังเข็มรักษาโรคมีบุตรยากให้ฉู่หมินต่างหาก เพียงแต่ที่ทำเช่นนั้นเพราะต้องการปกปิดมิให้ฟางซื่อรับรู้

              คนใจคอคับแคบอย่างฟางซื่อมีหรือจะยอมให้อนุภรรยาตั้งครรภ์ได้ หลันซีจึงกำชับให้ทุกคนในเรือนใหญ่ร่วมเล่นละครตบตาฝ่ายนั้น ให้ทุกคนในเรือนกระทำราวกับว่าการที่หลันซีมาขลุกอยู่กับฉู่หมินทุกวันเป็นเพราะพูดคุยกันถูกคอ มิได้มีสิ่งอื่นซ่อนเร้นแอบแฝง

              ใกล้พิธีปักปิ่นเข้ามาทุกวัน ในยามบ่าย หลันซีจึงต้องไปที่เรือนของฟางซื่อเพื่อเรียนรู้มารยาทของกุลสตรี รวมถึงขั้นตอนพิธีการในวันนั้นร่วมกับหลันเซวียน ซึ่งถึงแม้ฝ่ายนั้นดูจะไม่พอใจที่มีนางมาร่วมเรียนด้วย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าการชักสีหน้างอง้ำใส่

              วันนี้หลันซีมาที่เรือนของฟางซื่อก่อนเวลาเล็กน้อย จึงไปนั่งรอที่โถงรับแขก เพียงไม่นานก็มีคนเอาน้ำชาเข้ามารับรอง

              "คุณหนูใหญ่ดื่มชาก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวฮูหยินรองกับคุณหนูรองคงออกมาเจ้าค่ะ" เสี่ยวเจียวรินชาให้หลันซีด้วยกิริยานอบน้อม จะว่าไปแล้ว นางเป็นสาวใช้เพียงคนเดียวของฟางซื่อที่ดูมีความเคารพคุณหนูใหญ่อย่างหลันซีอยู่บ้าง แตกต่างจากบ่าวรับใช้คนอื่นๆ ของฟางซื่อโดยสิ้นเชิง

              หลันซีรับถ้วยชามาอุ่นมือไว้พลางเอ่ยถาม "เสี่ยวเจียว เด็กในครรภ์ดิ้นดีหรือไม่"

              เสี่ยวเจียวพยักหน้ายิ้มรับ มือน้อยลูบครรภ์ของตนไปด้วย "เจ้าหนูดิ้นเก่งมากเจ้าค่ะ บางทีก็เตะขาแรงมากจนบ่าวรู้สึกเจ็บ"

              หลันซีมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู ทั้งยังนึกยกย่องเด็กสาววัยไม่ถึงสิบห้าปีคนนี้ในใจ 

              ขึ้นชื่อว่าตั้งครรภ์โดยหาบิดามิได้ ไม่ว่าใครก็ย่อมมีความทุกข์ใจทั้งนั้น...

              เสี่ยวเจียวเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของโม่เอ่า[1] คนเก่าคนแก่ของฟางซื่อ แม้ไม่อาจกล่าวได้ว่าสนิทสนม แต่ไป๋หว่านเคยเล่าให้หลันซีฟังว่าเด็กสาวผู้นี้เป็นคนหัวอ่อน จิตใจดี ไม่คิดเลยว่าจะถูกคนล่อลวงจนกระทั่งท้องไม่มีพ่อไปเสียได้

              กล่าวว่าเรื่องดีไม่ขยาย เรื่องร้ายกระจายทั่วคงมิผิด เมื่อแรกที่โม่เอ่ารู้เรื่องนี้ก็ให้เดือดดาลยิ่ง บีบบังคับเสี่ยวเจียวให้กินยาขับเลือดท่าเดียว ทว่าเสี่ยวเจียวก็ใจเด็ดนัก ไม่ว่าโม่เอ่าจะบังคับขู่เข็ญอย่างไรก็ไม่ยินยอม ยืนกรานว่าจะอุ้มท้องเด็กคนนี้ต่อไป ถึงแม้โม่เอ่าข่มขู่ว่าจะไล่นางออกจากสกุลหลัน นางก็ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

              โม่เอ่าจนปัญญาจะจัดการกับหลานสาวตัวดี จึงตากหน้าไปขอคำปรึกษาจากฮูหยินรอง เคราะห์ดีที่ฟางซื่อยังพอมีเมตตาอยู่บ้าง จึงอนุญาตให้เลี้ยงเสี่ยวเจียวและลูกในครรภ์ไว้ แต่ถึงอย่างนั้น โม่เอ่าก็กักบริเวณเสี่ยวเจียวมิให้ออกจากสกุลหลันแม้เพียงครึ่งก้าว รวมถึงไม่อนุญาตให้ติดต่อกับบิดาของเด็กในครรภ์

              หลันซีพิศมองใบหน้าไร้เดียงสาของเสี่ยวเจียวแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ดูจากการอุ้มท้องอย่างมีความสุขของอีกฝ่ายแล้ว นางก็พอจะเดาได้ถึงแปดเก้าส่วนว่าเด็กในครรภ์ย่อมเกิดจากความรัก เพียงแต่เสี่ยวเจียวไม่ยอมปริปากบอกว่าบิดาของเด็กเป็นใคร จึงต้องอุ้มท้องลูกน้อยเพียงลำพังเช่นนี้

              "ครรภ์ของเจ้าโตขึ้นมากแล้ว เริ่มมีอาการเจ็บครรภ์บ้างหรือยังเล่าเสี่ยวเจียว"

              หลันซีจิบชาพลางถาม คะเนจากขนาดครรภ์ของเสี่ยวเจียวแล้ว อย่างดีก็คงไม่เกินเจ็ดแปดเดือน แต่ความเป็นสูตินรีแพทย์ที่แทรกซึมอยู่ในกระแสเลือด จึงทำให้นางอดซักถามหญิงมีครรภ์ตรงหน้ามิได้

              "น่าจะยังนะเจ้าคะ เพียงแต่หลายวันมานี้บ่าวรู้สึกว่าหน้าท้องแข็งเกร็งและนูนขึ้นมา แต่ละครั้งล้วนเกิดขึ้นเพียงไม่นาน จึงมิได้ใส่ใจเจ้าค่ะ"

              หลันซีอยากร้องไห้ทว่าไร้น้ำตา อาการที่เสี่ยวเจียวกล่าวมา คืออาการเจ็บครรภ์เตือนมิใช่หรือ



[1] คำเรียกสตรีสูงวัย


+++++++++++++++


โถ...เสี่ยวเจียวช่างใสซื่อ

ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ^^

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

595 ความคิดเห็น

  1. #350 and4 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 11:01
    ลองมาแบบนี้ซูเว่ย ซูเว่ยชัวร์ๆ
    #350
    0
  2. #236 keng24kaow (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 18:34

    ขอบคุณค่ะมาต่ออีกนะคะ
    #236
    0
  3. #233 usaonly (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 21:06

    เสี่ยวเจียวท้องกับใครขออย่าให้เป็นคุณชายใหญ่เลย หมอซีเตรียมตัวทำคลอดได้อีกแล้ว พี่หรงดีนะท่ีปฏิเสธบิดาไปไม่งั้นโดนคลุมถุงชนอีกราย ขอบคุณค่ะ

    #233
    0
  4. #232 SunidaLuangjam (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 20:42
    หลันซีได้ทำคลอดให้เสี่ยวเจียวแน่ๆ
    #232
    0
  5. #231 A-Arungomes (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 19:49
    อ้าววว
    แล้วแผนของท่านเซียวหรง
    ว่าอย่างไรคะ (คนอ่านอยากให้น้องซีถอนหมั้นเร็ว ๆ )
    #231
    0
  6. #230 0890854561 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 17:27
    คุณหมอเตรียมตัวทำคลอดอีกล่ะสิ
    #230
    0