天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 37 : ความนัย (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 515 ครั้ง
    5 พ.ย. 63


นับจากวันนั้น หลันซีก็ไม่ได้ไปที่ร้านสกุลเซียวอีกเลย

เพื่อเป็นการรักษาหน้าให้ฮูหยินผู้เฒ่า หลันอี้จึงสั่งห้ามมิให้หลันซีไปเรียนวิชาสมุนไพรที่ร้านสกุลเซียวเป็นการลงทัณฑ์ ซึ่งดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะพึงพอใจกับบทลงโทษนี้ มีเพียงฟางซื่อกับหลันเซวียนเท่านั้นที่คล้ายว่ายังไม่สาแก่ใจ เพราะรู้ดีว่าหลันซีไปเรียนวิชาจากที่นั่นมานานแรมเดือน ย่อมตักตวงความรู้ได้ไม่น้อย ถึงแม้หลันอี้จะสั่งห้ามมิให้ไปที่นั่นอีก แต่อย่างไรหลันซีคงไม่เดือดร้อน

ซึ่งก็เป็นจริงตามคาด หลันซียอมรับโทษที่ไม่เหมือนโทษนี้อย่างว่าง่าย เสียดายก็แค่นางยังไม่มีโอกาสบอกลาเซียวหรงด้วยตนเอง เพียงส่งไป๋หว่านเป็นตัวแทนไปบอกเท่านั้น เช้านี้นางจึงไม่ต้องรีบเดินไปร้านสกุลเซียวเหมือนทุกวัน เพียงมากินอาหารเช้ากับหลันอี้และฉู่หมินที่เรือนใหญ่ จากนั้นก็รอเวลาตรวจรักษา

เดิมทีหลันซีออกจะประหลาดใจอยู่บ้างว่า เพราะเหตุใดฉู่หมินซึ่งเป็นเพียงอนุภรรยาถึงได้มาอาศัยกับหลันอี้ที่เรือนใหญ่ แทนที่จะมีเรือนเล็กแยกออกไปเหมือนกับฟางซื่อ แต่เมื่อได้เห็นว่าหลันอี้ปฏิบัติต่อฉู่หมินอย่างให้เกียรติและรักใคร่ทะนุถนอม หลันซีจึงรู้ได้ทันทีว่า ในใจของหลันอี้ ฉู่หมินผู้นี้คือเอกภรรยา

หลังจากมื้ออาหารจบลง หลันอี้ก็ออกจากเรือนไปตรวจโรงกลั่นสุราเช่นทุกวัน หลันจวิ้นเองก็ต้องไปเรียนที่สถานศึกษา ส่วนหลันซีกำลังตรวจร่างกายให้ฉู่หมินอย่างตั้งอกตั้งใจ

“แม่สาม...ร่างกายของท่านแข็งแรงสมบูรณ์ดีมาก น่าแปลกยิ่งที่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้”

หลันซีขมวดคิ้วครุ่นคิด นางเคยได้ยินมาเหมือนกันว่า หญิงคณิกาล้วนต้องได้รับยาห้ามบุตรชนิดรุนแรงเพื่อมิให้ตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์ แต่เมื่อได้พูดคุยกันอย่างถ้วนถี่ก็พบว่า ฉู่หมินมิใช่หญิงคณิกาขายเรือนร่าง แต่เป็นเพียงคณิกาบรรเลงสังคีตให้ความบันเทิงแก่ลูกค้า ยิ่งไม่เคยกินยาห้ามบุตรใดมาก่อน

“นั่นละ...ข้ากับท่านพี่ถึงได้ร้อนใจนัก เรื่องเก็บหยินบำรุงหยาง[1] ก็กระทำมิได้ขาด เหตุใดจึงไม่ท้องเสียที หรือว่า...ข้าจะเป็นหมัน”

ฉู่หมินกล่าวอย่างเป็นกังวล ในเมื่อหลันอี้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว กระทั่งมีบุตรชายหญิงกับภรรยาคนอื่นได้ แสดงว่าเขามิได้เป็นหมัน ดังนั้นความผิดปกติทั้งปวงย่อมตกอยู่ที่นางเพียงผู้เดียว

“แม่สาม...ท่านอย่าเพิ่งกังวลไป ข้าต้องหาวิธีช่วยให้ท่านตั้งครรภ์ได้แน่นอนเจ้าค่ะ” หลันซีมิได้กล่าวต่อไปว่า ช่วยท่านก็เหมือนช่วยตัวข้าเองเช่นกัน ขณะนั้นสาวใช้ของฉู่หมินก็เดินถือถาดยาเข้ามายื่นให้

“ยาบำรุงเจ้าค่ะฮูหยิน”

ฉู่หมินพยักหน้ากล่าวว่าขอบใจ ก่อนจะหยิบยาถ้วยนั้นขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่าหลันซีกลับคว้าข้อมือไว้

“ช้าก่อนแม่สาม ขอข้าดูยานี้ก่อนได้หรือไม่”

ฉู่หมินส่งถ้วยยาให้หลันซีอย่างไม่ใคร่เข้าใจเท่าไรนัก เห็นหลันซียกยาถ้วยนั้นขึ้นจรดปลายจมูก สูดดมกลิ่นยาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วก้อยจุ่มลงในน้ำยาสีน้ำตาลเข้ม แตะลงที่ปลายลิ้นเพื่อชิมรสชาติ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

“แม่สาม! ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ว่าทำไมท่านถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที” นางวางยาถ้วยนั้นลงข้างตัว ไม่อนุญาตให้ฉู่หมินแตะต้องมันอีก จากนั้นจึงเริ่มซักประวัติอย่างละเอียดอีกครั้ง “ท่านตอบข้าก่อนว่ารอบเดือนของท่านมาสม่ำเสมอหรือไม่ ในแต่ละเดือนมากี่วันหรือเจ้าคะ”

ฉู่หมินออกจะไม่เข้าใจท่าทีของหลันซีอยู่บ้าง แต่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยการตอบคำถามอย่างไม่ตกหล่น

“รอบเดือนของข้ามักจะมาราวๆ วันที่ห้าหกของเดือนไม่เกินนี้ มีเพียงสองสามเดือนที่ผ่านมากระมังที่รอบเดือนเลื่อนมาเร็วขึ้นถึงสิบกว่าวัน”

ได้ยินเช่นนั้น หลันซีก็ดีดนิ้วดังเปาะ กล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ “รอบเดือนที่มาในครั้งนั้นมีสีออกคล้ำเข้ม เลือดออกเป็นลิ่มๆ และมีอาการปวดท้องมากกว่าทุกเดือนใช่หรือไม่เจ้าคะ”

กล่าวมาถึงตรงนี้ ฉู่หมินก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ รายละเอียดเหล่านี้มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ เห็นทีว่าบุตรสาวคนโตของสามีคงมีเซียนหมอมาประทับร่างจริงๆ

“เจ้ารู้ได้อย่างไร ข้ายังไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังเลยสักคน”

หลันซีคลี่ยิ้ม ก่อนทอดสายตาไปยังยาเจ้าปัญหาถ้วยนั้น “แม่สาม...ท่านตอบข้ามาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ว่าท่านได้ยานั้นมาจากที่ใด”

“ยาบำรุงเทียบนี้เป็นฮูหยินรองที่เอื้อเฟื้อจัดหาให้ ข้าลองกินแล้วรู้สึกสดชื่นแจ่มใสดี จึงหามากินมิได้ขาด” ฉู่หมินตอบไปตามตรง ก่อนจะย้อนถามอีกฝ่าย “ว่าแต่...ยานี้ไม่ดีหรือ”

หลันซียิ้มน้อยๆ อนุภรรยาของบิดาผู้นี้หัวไวใช้ได้ นางถามนำเพียงไม่กี่ประโยค ก็จับจุดได้แล้วว่ายาถ้วยนี้มีปัญหา

“ผิดแล้วแม่สาม เดิมทียาเทียบนี้เป็นยาดีเชียวละ เพียงแต่มันมีส่วนผสมที่ทำมาจากจื่อเถียน” พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังทำหน้าตางุนงงสงสัยเช่นนั้น หลันซีก็อธิบายเพิ่มเติม “จื่อเถียนนับเป็นยาบำรุงเลือดลมของสตรีที่หาได้ยากยิ่ง แต่คุณสมบัติของมันประหลาดมาก สตรีทั่วไปถ้าได้กินจื่อเถียนเป็นประจำ เลือดลมจะไหลเวียนดีนัก ตรงกันข้าม ถ้าสตรีมีครรภ์ดื่มเข้าไป ตัวยานี้จะกลายเป็นยาพิษ มีฤทธิ์ขับเลือดจนถึงขั้นแท้งบุตร”

ฉู่หมินเป็นคนเฉลียวฉลาดหัวไว มักเข้าใจอะไรได้ง่ายโดยไม่ต้องกล่าวย้ำ ยามนี้นางจึงกำมือไว้แน่น

มิน่าเล่า...ฟางซื่อถึงไม่เคยมายุ่มย่ามสั่งให้นางกินยาห้ามบุตร ทั้งยังสวมหน้ากากพี่สาวผู้แสนดีส่งยาบำรุงมาให้ โดยที่นางไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ยานั้นทำให้นางต้องแท้งบุตรโดยไม่รู้ตัวมาแล้วกี่ครั้ง

เอาเถิด...ที่ผ่านมาก็ถือว่าแล้วกันไป ยามนี้นางมีคุณหนูใหญ่อย่างหลันซีคอยสนับสนุนเสียอย่าง ฟางซื่อผู้นั้นนับวันมีแต่จะไม่อยู่ในสายตา

“เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรดี” ฉู่หมินถามหลันซีเป็นเชิงขอคำปรึกษา นางรู้ ความริษยาของสตรียากจะหาถ้อยคำใดพรรณนาออกมาได้ ฟางซื่อลอบทำร้ายนางลับหลังมานานปี ยามนี้นางมีความปรารถนาจะตั้งครรภ์ลูกของหลันอี้ มีหรือว่าฝ่ายนั้นจะยอมรามือ

เรื่องนี้หลันซีเองก็รู้อยู่แก่ใจ จึงคิดหาหนทางไว้แล้ว

“แม่สามวางใจเถิดเจ้าค่ะ ช่วงนี้ท่านกินยาบำรุงของข้าแทนยานี้ไปก่อน เพียงไม่กี่วันร่างกายคงฟื้นฟูอย่างเต็มที่ ข้าลองคำนวณดูแล้ว ช่วงเวลาที่เหมาะสมกับการตั้งครรภ์ของท่านคือช่วงวันที่ยี่สิบพอดี ดังนั้นตั้งแต่วันที่สิบแปดของเดือนนี้เป็นต้นไป ท่านก็หมั่นอุ่นเตียงให้ท่านพ่อสักหน่อย วันเว้นวันน่าจะกำลังดี จนถึงวันที่ยี่สิบสี่ค่อยหยุดพักนะเจ้าคะ”

พอหลันซีกล่าวจบ สาวใช้น้อยใหญ่ในห้องนั้นก็พากันทำหน้าแดงก้มหน้างุด นึกในใจว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่จึงกล่าวถึงเรื่องระหว่างชายหญิงอย่างเปิดเผยราวกับพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ นั่นมิใช่เรื่องน่าอายสำหรับหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนหรอกหรือ

ทว่าฉู่หมินกลับหัวเราะร่วน กล่าวกับหลันซีว่า

“คำชี้แนะของท่านหมอหลัน ข้าฉู่หมินจดจำไว้แล้ว”

 

คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด

ย่างเข้าสารทฤดู ฝนทิ้งช่วงมาหลายวัน อากาศเริ่มแห้งแล้ง ต้นไม้ใหญ่เริ่มผลัดใบเปลี่ยนสี

หลันซีนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง เท้าคางมองดวงดาวบนท้องฟ้ามากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้านอนง่ายๆ

หญิงสาวชูหยกห้อยเอวที่ได้จากเซียวหรงขึ้นตรงหน้า เอียงคอมองอย่างเกียจคร้าน พร้อมกับแกว่งมันเล่นเพียงเบาๆ จากนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวกับตนเอง

“คนอะไรกล้าให้ แต่ไม่กล้าบอก”

หลันซีเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วหยกชิ้นนี้เป็นของขวัญที่เซียวหรงตั้งใจหามาให้ มิใช่ของขวัญจากเซียวซูเว่ยอย่างที่เขากล่าวอ้าง เป็นเพราะเย็นวันนี้เซียวซูเว่ยแวะเข้ามาคารวะหลันอี้ที่เรือนใหญ่ นางจึงถูกเรียกตัวไปพบ โชคดีที่ฝ่ายนั้นมิได้รั้งอยู่นาน เพียงมอบของขวัญที่ประกอบด้วยกระดาษเซวียนจื่อ[2] พร้อมพู่กันอย่างดีให้ แล้วรีบร้อนจากไปเช่นทุกครั้ง แน่นอนว่าคนที่ออกความคิดให้เซียวซูเว่ยซื้อกระดาษมาเป็นของขวัญ คงไม่พ้นเซียวหรงอีกตามเคย

แทบไม่รู้ตัวเลยว่าเขาแทรกซึมเข้ามาในชีวิตของนางตั้งแต่เมื่อใด...

หลันซีทบทวนถึงเหตุผลในการกระทำของเซียวหรงอย่างถ้วนถี่อยู่หลายรอบ กระทั่งแน่ใจว่าเขาคงมีใจให้นางไม่มากก็น้อย แต่ที่น่าตกใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ นางเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน

บ้าชะมัด...เดิมทีหลันซีคิดไปว่าหัวใจของนางคงด้านชาจนไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เหตุใดเพียงแค่นึกถึงใบหน้าเรียบเฉยติดจะดุของชายผู้นั้น ความคิดถึงก็เข้ามาเล่นงานจนสะบักสะบอม

ไม่ได้ไปร้านสกุลเซียวเพียงไม่กี่วัน อาการยังหนักหนาสาหัสถึงขั้นนี้ เห็นทีว่านางต้องหาข้ออ้างไปพบเขาสักหน่อยแล้ว

หญิงสาวใช้ปลายนิ้วลูบหยกในมืออย่างทะนุถนอม ก่อนจะเก็บไว้ในอกเสื้อราวกับว่ามันคือสมบัติล้ำค่า จากนั้นจึงปิดหน้าต่างแล้วดับไฟเข้านอน โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ไกลๆ



[1] การร่วมหอ

[2] กระดาษคุณภาพสูง ดูดซับน้ำหมึกได้ดี มีราคาแพง


++++++++


ยัยฟางซื่อนี่มันร้าย!


ขออวดนิดนุง ท่านจอมมารได้สายสะพาย best seller แล้วนะคะ ^^ 


ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นท์นะคะ ช่วงนี้ไรท์ยุ่งๆ เลยตอบช้าหน่อย แต่อ่านทุกเม้นท์เน้อ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 515 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #330 and4 (@and4) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 05:07
    อะอินังฟางซื่อกับลูกก็เอาไว้คิดบัญชีรวมกับอิย่ามหาภัยด้วยเลยแล้วกัน อิ3คนนี่ว่าแสดงเก่งแล้วนะ น้องซีฉันเก่งกว่าจ้าเก่งแบบไม่ต้องแสดงด้วยเพราะน้องซีเก่งจริงๆ
    #330
    0
  2. #217 Phathaichan (@Phathaichan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 16:08
    น้องเก่ง
    #217
    0
  3. #216 janipa (@janipa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 17:12

    ยินดีกับไรท์ด้วยนะคะสำหรับ Best Seller ของท่านจอมมาร

    #216
    1
  4. #215 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 10:51
    ใครมาถ้ำมองหลันซีหนอ จะใช่คนที่น้องคิดถึงหรือเปล่า😊
    #215
    1
  5. #214 manbigbang (@manbigbang) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 08:48

    อยากได้อีบุ๊คเรื่องนี้ค่ะ
    #214
    1
    • #214-1 นับดาวจอมเพ้อ (@wachie130) (จากตอนที่ 37)
      29 สิงหาคม 2563 / 14:37
      มีอีบุ๊คแน่นอนค่ะรี้ด แต่ขอเวลาไรท์ปั่นต้นฉบับก่อนน้า ^^
      #214-1
  6. #213 nuy2000 (@nuy2000) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 08:02
    ต่ออีกนะไรท์อย่าหายไปนานนะ
    #213
    1
  7. #212 wilainat27 (@wilainat27) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 07:24
    มาเย้วคิดถึงมากค่ะ
    #212
    1
  8. #211 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 06:31
    คิดถึงก็ไปหาเลยจ้า
    #211
    1
  9. #210 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 02:14

    ฟางซื่อตัวแสบ คิดกำจัดลูกของอนุ ได้ผลมาหลายครั้งแล้ว ดีนะท่ีอนุสามเป็นคนดีน้องหลันซีจึงอยากช่วยให้นางมีลูก คราวนี้คงจะได้ผล ท่านหมอซีรับประกันคุณภาพ แถมกำหนดวันให้ทำกิจกรรมเบ็ดเสร็จเลย อิ อิ ขอบคุณค่ะ

    #210
    1
  10. #209 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 01:26
    เอิ่ม... ฟางซื่อนี่ใคร เคยมีตัวตนด้วยหรอ เหมือนไม่เคยอยู่ในความทรงจำอะ สงสัยจะไร้ค่าไม่น่าจดจำมากเกินไป
    #209
    1
  11. #208 ปารมี (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:51

    อินังฟางซื่อนี่ต้องให้ตายอย่างทรมาน ถลกหนังมัน สับมันเป็นชิ้นๆ เลาะกระดูกมัน แล้วเอาเนื้อมันไปต้มผัดแกงทอดให้อินังแก่ฮูหยินเฒ่ากิน

    #208
    1