天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 32 : ล้ำเส้น (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 505 ครั้ง
    5 พ.ย. 63


วันต่อมา ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศขมุกขมัว

ใกล้เข้าฤดูสารท ฝนคงหายไปในไม่ช้า หลันซีที่อาการหอบไม่กำเริบมาหลายวันแล้วยิ่งเบิกบานใจ

นางไปถึงร้านสกุลเซียวในตอนปลายยามเฉินเช่นทุกวัน เป็นเพราะเซียวหรงไม่อนุญาตให้นางช่วยตากสมุนไพร หลันซีจึงต้องมาที่ร้านในเวลานั้น มาทุกวันมิได้ขาด กระทั่งกลายเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่ง

หนึ่งเดือนที่ล่วงผ่าน กำแพงในใจของเซียวหรงล้วนถูกหลันซีทำลายลงจนหมดสิ้น เรียกได้ว่านางกลายเป็นศิษย์คนโปรดของเขาไปแล้ว ไม่เพียงพวกเขาจะเข้ากันได้ดีอย่างเหลือเชื่อ ยังถึงกับคิดค้นยาบำรุงสตรีตำรับใหม่ โดยนับว่าเป็นผลงานร่วมกัน ในใจของหลันซีจึงวางเซียวหรงไว้ในตำแหน่งสหายผู้น่าไว้วางใจเป็นที่เรียบร้อย

“โอ้โห...พี่หรง ท่านแต่งตัวหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ทำเอาข้าจำแทบไม่ได้ทีเดียวเจ้าค่ะ” หลันซีเอ่ยยิ้มๆ พิศมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา แม้ยามนี้จะเห็นเพียงแค่แผ่นหลังและท้ายทอยของเซียวหรง ทว่าวันนี้เขาดูแปลกไปจริงๆ

เซียวหรงหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับหลันซีตามเสียงร้องทัก ร่างสูงใหญ่อยู่ในอาภรณ์สีดำสนิทเหมือนเคย แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งเนื้อผ้าและการตัดเย็บล้วนประณีตพิถีพิถัน เรือนผมดำยาวถูกรวบเป็นมวยครอบด้วยกวานหยกไว้อย่างเรียบร้อย หนวดเคราถูกจัดการหมดจดเกลี้ยงเกลา เซียวหรงในยามนี้จึงกลายเป็นชายหนุ่มที่มีกลิ่นอายของคุณชายในเมืองหลวงมากกว่าเดิมอยู่หลายส่วน ทว่าในสายตาของหลันซีแล้ว เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มยังไม่โต นางจึงกล้าเอ่ยปากหยอกเย้าอย่างสนิทสนมเช่นนั้น

“หยุดทำท่าเหมือนอันธพาลเกี้ยวสาวงามได้หรือไม่ อีกไม่กี่เดือนเจ้าก็ต้องเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว ช่วยสำรวมกิริยาวาจาสักหน่อยเถอะ” เซียวหรงทำหน้าตึงบ่นยาวเหยียด ขณะที่หลันซียังยิ้มเผล่ ด้วยรู้ว่าเขาก็ทำเป็นดุไปอย่างนั้น จริงๆ แล้วเขาใจดีกับนางจะตายไป แม้แต่ไป๋หว่านกับเซียวพั่งยังอมยิ้มตามไปด้วย

หลันซีคร้านจะฟังเขาบ่นจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “เมื่อวานเป็นวันเกิดของข้า ไม่ทราบว่านายท่านหรงได้เตรียมของขวัญไว้ให้ข้าหรือไม่เจ้าคะ” กล่าวพลางแบมือทวงของ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะมองว่านางเป็นคนหน้าหนาหรือไม่ นางเพียงต้องการเย้าเขาเล่นเท่านั้นเอง

เซียวหรงทำหน้าตึงกว่าเดิม ก่อนตวัดสายตาไล่เซียวพั่งกับไป๋หว่านที่ทำหน้าตาสอดรู้สอดเห็นอย่างออกนอกหน้า จากนั้นหยิบหยกห้อยเอวชิ้นหนึ่งออกมายื่นให้

หลันซีรับมาดู ของสิ่งนั้นคือหยกมันแพะ[1] สีขาวรูปร่างกลมแบน มีรูตรงกลางที่ถูกร้อยด้วยไหมสีชมพูไว้เป็นพู่ห้อย นับว่าเป็นหยกห้อยเอวสำหรับหญิงสาวที่งดงามเลอค่าทีเดียว

“หยกชิ้นนี้งดงามมาก ดูท่าจะแพงไม่เบา ขอบคุณนะเจ้าคะ” หลันซีกล่าวยิ้มๆ เข้าใจว่าหยกชิ้นนี้เป็นเซียวหรงที่มอบให้ ทว่าคำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มของนางต้องจืดจางลงในพริบตา

“ใช่ของข้าเสียที่ไหน คุณชายใหญ่ฝากมาให้เจ้า เก็บไว้ให้ดีด้วยล่ะ” กล่าวจบก็ก้าวฉับๆ ไปหยิบร่มเคลือบน้ำมันมาถือไว้คันหนึ่ง ก่อนจะสั่งงานเสิ่นหยางสองสามประโยค แล้วจึงเดินกลับมาหาหลันซีที่ยังหมุนหยกในมือเล่นไปมา ราวกับถ้ามันตกแตกก็ไม่เสียดาย

เซียวหรงเห็นแล้วอดไม่ไหว ออกปากดุคนเสียงต่ำๆ “ยังไม่เก็บให้ดีอีก”

หญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แต่ก็ยินยอมเอาหยกห้อยเอวแต่โดยดี อันที่จริงหยกชิ้นนี้ก็งดงามดีอยู่หรอก เพียงแต่ถ้ามันมิใช่ของขวัญจากเซียวซูเว่ย นางคงพกติดกายได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเช่นนี้

พอเห็นว่านางเก็บหยกนั้นไว้ข้างกาย เซียวหรงก็ลอบยิ้มไม่ให้ใครเห็น ก่อนจะปั้นสีหน้าจริงจังเอ่ยกับหลันซีว่า “วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอเทวดา แต่เรือนของท่านหมออยู่เกือบติดหมู่บ้านเชิงเขาโน่น เจ้าเดินไหวหรือไม่”

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลันซีก็เป็นประกายขึ้นมา รีบพยักหน้ารัวเร็ว “แน่นอนว่าต้องไหว! ตอนนี้ข้าแข็งแรงขึ้นมากแล้ว นายท่านหรงไม่ต้องเป็นกังวลหรอกนะเจ้าคะ”

เซียวหรงหลุดยิ้มออกมาจนได้ สตรีผู้นี้เรียกเขาว่า พี่หรง ไม่พอ ยังสรรหาคำว่า นายท่านหรง มาเรียกขานอีกด้วย จนบางทีเขาเองก็เรียกนางว่า ท่านหมอหลัน เพื่อมิให้น้อยหน้ากัน

“เช่นนั้นก็ตามข้ามา”

เซียวหรงเดินเอามือไพล่หลังนำหลันซีออกจากร้านสกุลเซียวไปอย่างไม่รีบร้อน เดิมทีหลันซีอยากขอให้ไป๋หว่านติดตามไปด้วย ทว่าเซียวพั่งกลับรั้งฝ่ายนั้นไว้ อ้างว่าอยากให้ไป๋หว่านช่วยอยู่คัดเลือกสมุนไพรหน่อย หลันซีจึงต้องไปกับเซียวหรงตามลำพัง

ด้วยความที่เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แต่ละย่างก้าวของเซียวหรงจึงยาวกว่าก้าวเดินของหลันซีอย่างหาที่เปรียบมิได้ ขนาดนางคิดว่ายามนี้ตนเองแข็งแรงขึ้นมากแล้ว ทว่าเดินตามชายผู้นี้ยังไม่ถึงสองเค่อก็เหน็ดเหนื่อยจนลมแทบจับ

หลันซีสู้อุตส่าห์อดกลั้นไว้พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าทนไม่ไหวแล้วจึงยื่นมือออกไปยึดจับชายเสื้อของเซียวหรง หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อม

“พี่หรง...ข้าขอพักสักครู่ได้หรือไม่”

เซียวหรงรับรู้ได้ถึงแรงดึงจึงเอี้ยวคอกลับมามอง พบว่ายามนี้ใบหน้าเล็กของหลันซีเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ดวงตากลมโตดำขลับชุ่มฉ่ำราวกับสายน้ำ สองแก้มขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่ารัก ยังมีริมฝีปากแดงที่เผยอน้อยๆ เพื่อหอบหายใจ

หัวใจของเขาพลันเต้นรัว...

ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม “ไหนท่านหมอหลันบอกว่าแข็งแรงดีแล้วอย่างไร ไยเดินตามข้ายังไม่ถึงไหนก็หอบแฮ่กเสียแล้ว”

หลันซีได้ยินดังนั้น ก็พลันหน้าตึงขึ้นมาสองส่วน “ร่างกายข้าอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด ไหนเลยจะถึกทนเหมือนนายท่านหรงล่ะเจ้าคะ”

เซียวหรงดึงสายตากลับมามองใบหน้าเล็กอีกครั้ง เห็นนางทำท่าทางฮึดฮัดเหมือนเด็กๆ แล้วยิ่งรู้สึกว่าน่าเอ็นดู จึงเอาด้ามร่มเคาะหน้าผากนางไปหนึ่งที “เดี๋ยวนี้กำเริบเสิบสานจนกล้าเถียงอาจารย์แล้วหรือ” พอนางยกมือลูบหน้าผากพร้อมกับถลึงตาใส่ เขาก็เอ่ยกลั้วหัวเราะ “หายเหนื่อยบ้างหรือยัง จะได้ไปถึงเรือนท่านหมอคังก่อนที่ฝนจะตก”

หลันซีบ่นงึมงำไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก ทว่าพอเซียวหรงเริ่มก้าวนำหน้าไป ใบหน้าของหลันซีก็พลันผุดรอยยิ้มบางเบา เพราะคราวนี้เขามิได้ก้าวเร็วๆ เหมือนในคราแรก แต่กลับก้าวสั้นลง ทั้งยังผ่อนจังหวะให้นางตามทันได้อย่างสบายๆ

จากนั้นหลันซีก็มิได้เอ่ยถ้อยคำใด เพียงเดินอมยิ้มตามหลังเซียวหรงไปตลอดทาง



[1] หยกเนื้อดีมีสีขาว ราคาแพง


++++++++++++++++


เอ็นดูพี่หรงเขานะคะ อุตส่าห์แต่งตัวหล่อเฟี้ยวชวนสาวไปออกเดท ^^


++ ประกาศจากไรท์ ++

ไรท์เริ่มกลับมาเขียนนิยายเรื่องนี้ต่อแล้วนะคะ เพียงแต่ว่าความเร็วในการอัปย่อมช้าลงเนื่องจากสต็อกนิยายหายเกลี้ยง และต้นฉบับที่นำลงนี้ยังไม่ผ่านการรีไรท์นะคะ ดังนั้นจะยังไม่ใช่ต้นฉบับที่สมบูรณ์ ยังต้องผ่านการปรับแก้อีกหลายรอบค่ะ

สรุปว่าส่วนที่เสียคือเมนบอร์ดค่ะ ร้องไห้หนักมาก ตอนนี้กำลังส่งเคลมอยู่คาดว่าคงใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะได้โน้ตบุ๊คคืนมา ตอนนี้ไรท์ก็เลยใช้แท็บเลตในการเขียนนิยายไปก่อน แม้จะไม่ถนัดเท่ากับตอนที่ใช้คอมเขียนแต่ก็ดีกว่าไม่ได้เขียนเลยอ่ะเนอะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาให้ไรท์นะคะ ไรท์ได้อ่านทุกข้อความ เห็นทุกความปรารถนาดี ไรท์เก็บใส่ใจไว้เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณมากๆ ค่ะ

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยน้า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 505 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #150 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:18
    ไม่กล้าบอกว่าตัวเองเตรียมของขวัญให้ใช่ไหม เลยอ้างว่าพี่ชายให้😁
    #150
    2
  2. #149 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:31

    เย้ เย้ ไรท์กลับมาแล้ว

    #149
    1
  3. #148 manbigbang (@manbigbang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 07:44

    รอติดตามค่ะ
    #148
    1
  4. #147 TuntitaJ (@TuntitaJ) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 22:31
    สนุกมาก รอค่ะ
    #147
    1
  5. #146 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 20:39

    อุ้ยๆๆๆๆๆๆ แต่งหล่อเนียนชวนสาวเดทว่ะ
    #146
    1
  6. #145 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 20:29

    พี่หรง....แอบมีใจไปแล้วสินะ.......////รอจ๊ะ........^_^

    #145
    1
  7. #144 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 19:26

    ขอบคุณไรท์มากนะคะท่ีอัพเดทเนื้อเรื่อง และ ปัญหาของคอมพิวเสู้ ๆ นะคะ ถึงอย่างไรก็จะรอไรท์นะคะ พีหรงเริ่มใจดีกับน้องแล้ว มีการพูดเย้าแหย่กันด้วย ถ้าน้องแต่งกับพี่หรงคงมีความสุขมาก มีคนคอยดูแลใกล้ชิด ชอบท่ีเขาเรียกน้องท่านหมอหลันน่ารักมาก *_*

    #144
    1
  8. #143 $.FABL 0F GIRL.$ (@lovelast) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:50
    เย้ๆ รอนะงับบ
    #143
    1
  9. #142 Torisetsu (@Torisetsu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 17:42

    รอนะเคอะ
    #142
    1