天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 24 : สิ่งสำคัญ (๒) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 506 ครั้ง
    5 พ.ย. 63


 

ฟางซื่อเหยียดยิ้ม นับว่านังเด็กเหลือขอผู้นี้เปลี่ยนไปมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงก้มหน้าก้มตาคุกเข่าไม่กล้าโต้แย้ง แต่ตอนนี้ถึงกับขอฟังเหตุผลจากนางเชียวหรือ? ขวัญกล้าเกินไปหน่อยแล้วกระมัง

เรื่องที่เจ้าไปเรียนล้วนไม่เป็นปัญหา แต่การที่เจ้าให้ความสนิทสนมกับบ่าวชายผู้นั้นจนเกินพอดี เกรงว่าแม่รองคงปล่อยปละมิได้ แม้เจ้าไม่มียางอาย แต่อย่าได้ลืมว่าตนเองเป็นถึงคุณหนูใหญ่สกุลหลัน การกระทำของเจ้าล้วนแบกรับหน้าตาของตระกูลไว้ด้วยแล้ว การที่เจ้าให้ความสนิทสนมกับชายอื่นส่งเดชเช่นนั้น แม่รองเห็นว่าไม่สมควร”

รอยยิ้มของหลันซีพลันกดลึกกว่าเดิม ที่แท้ฟางซื่อก็กล่าวหาว่านางสนิทสนมกับเซียวพั่งจนเกินงาม ทั้งยังถูกใส่ความว่าเป็น ‘สตรีไร้ยางอาย’ ไปเสียแล้ว แม่รองของนางช่างสรรหาถ้อยคำมาพูดแดกดันคนได้เจ็บแสบเผ็ดร้อนเสียจริง

หลันซียิ้มเย็นแล้วค่อยเอ่ย

เรื่องที่แม่รองกล่าวหา ข้าไม่เห็นว่าเป็นปัญหาที่ตรงไหน เซียวพั่งเป็นคนของร้านสกุลเซียว เขามีน้ำใจเดินมาส่งถึงเรือน จะให้ข้าแล้งน้ำใจไม่พูดจากับเขาสักคำเชียวหรือเจ้าคะ แล้วอีกอย่าง ข้าย่อมระวังตัวสำรวมกิริยาตลอดเวลา ที่แม่รองกล่าวหาว่าข้าสนิทสนมกับเขาจนเกินพอดี ไม่ทราบว่าท่านมีพยานหลักฐานหรือไม่ เพราะถ้าไม่มีใครยืนยันคำกล่าวหานั้น ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องรับโทษแม้สักกระผีก”

ถูกหลันซีสวนกลับอย่างไม่ไว้ไมตรีเช่นนั้น ฟางซื่อย่อมเดือดดาลเป็นธรรมดา นางเก็บซ่อนอารมณ์เดือดปุดไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย เรื่องทั้งหมดเกิดจากการปั้นน้ำเป็นตัวของนางทั้งสิ้น จะให้ไปหาพยานหลักฐานมาจากที่ใดกันเล่า

ระหว่างที่ฟางซื่อกำลังคิดถ้อยคำตอบโต้ หลันซีก็ชิงกล่าวขึ้นมาเสียก่อน

หมายปรักปรำผู้อื่น ไยต้องกลัวจะไร้ข้อหา[1] แม่รอง...ท่านกล่าวหาข้าโดยปราศจากพยานหลักฐาน ทั้งยังยุแยงท่านย่าให้ลงโทษข้าเช่นนี้ ถ้าท่านพ่อกลับมาแล้วรู้เรื่องทั้งหมด ไม่กลัวว่าท่านพ่อจะเดือดดาลบ้างหรือเจ้าคะ”

หลันซีลุกขึ้นยืนพร้อมกับฉุดไป๋หว่านลุกขึ้นมาด้วยกัน นางรู้ว่าอีกไม่กี่วันหลันอี้ก็จะกลับมาจากต่างเมืองแล้ว เรื่องอะไรจะยอมให้คนใจยักษ์รังแกอยู่ฝ่ายเดียวเล่า

เมื่อครู่ก็ถือเสียว่าข้าคุกเข่าคารวะท่านด้วยฐานะคนในปกครองคนหนึ่ง แต่ท่านจำไว้...ต่อไปอย่าได้คิดข่มเหงข้าอีก ไม่เช่นนั้นเรื่องที่ท่านเคยรังแกข้ากับอาจวิ้นไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ ได้รู้ถึงหูท่านพ่อแน่” กล่าวจบ หลันซีก็ดึงมือไป๋หว่านพากันกลับเข้าเรือน ทิ้งให้ฟางซื่อยืนทำหน้าเขียวคล้ำอยู่ตรงนั้น ก่อนสะบัดชายแขนเสื้อกลับเรือนไปด้วยความเกรี้ยวกราด

เซียวหรงยังอยู่บนต้นท้อ ดวงตาสีรัตติกาลมองตามแผ่นหลังบอบบางของหลันซีเข้าเรือนไปด้วยแววตายากอ่านออก รอจนกระทั่งพวกนางเข้าเรือนปิดประตูเรียบร้อย เขาถึงกระโดดลงจากต้นท้อไป

มุมปากของชายหนุ่มพลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

คุณหนูใหญ่สกุลหลันผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นคนอย่างไรกันแน่...

 

ยามโฉ่ว[2] สรรพสิ่งเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงใบไม้ไหว

เงาร่างบอบบางของสตรีนางหนึ่งเดินคลำทางไปตามแสงจันทร์ จดฝีเท้าลงบนพื้นดินอย่างเงียบเชียบ มือที่กุมห่อสัมภาระไว้คล้ายสั่นเทาอยู่บ้าง

เป็นครั้งแรกที่โจวชิงผิงออกมานอกเรือนในช่วงเวลานี้ นางรู้ดีว่ายามนี้เป็นเวลาที่เหยียนเหมยจะหลับลึกที่สุด จึงถือโอกาสลักลอบออกมา แม้คืนนี้เซียวหรงจะนอนอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ทว่านางไม่กล้าเพ้อฝันถึงชายผู้นั้นอีกแล้ว วันนี้เขาทำให้นางรู้สึกว่าหัวใจทั้งดวงถูกเหยียบย่ำ ราวกับถูกเขาควักมันออกมา แล้วใช้ฝ่าเท้าบดขยี้จนจมธรณี

ในเมื่อสูญสิ้นศักดิ์ศรีถึงเพียงนั้น ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นคุณค่าของนาง ขืนยังรั้งอยู่ต่อก็เกรงว่าตนจะยิ่งชอกช้ำ โจวชิงผิงใช้เวลาเพียงไม่นานตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะไปจากสกุลเซียว ถึงแม้จะสำนึกบุญคุณที่เหยียนเหมยเคยให้ข้าวให้น้ำ ทว่าหลายปีที่ผ่านมานางก็ปรนนิบัติรับใช้ฝ่ายนั้นได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย บุญคุณในส่วนที่เหลือ นางคิดไว้แล้วว่าจะขอกลับมาทดแทนในภายหลัง

โจวชิงผิงเร่งฝีเท้าพลางปลอบประโลมตนเองให้สงบใจ แม้จะเสียดายวันเวลาที่อยู่ในสกุลเซียวอยู่บ้าง แต่นางไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นอันขาด หญิงสาวเดินลัดเลาะตามพุ่มไม้เพียงไม่นานก็จะมุดลอดช่องสุนัขผ่านที่กำแพงเรือนทิศประจิมออกไปได้แล้ว คิดไม่ถึงว่าตนจะชนกับคนผู้หนึ่งที่กำลังคลานผ่านช่องเล็กๆ นั้นเข้ามาในเวลาเดียวกัน

ดวงตาของนางพลันเบิกกว้าง เกือบจะหลุดเสียงร้องออกมาเพราะนึกว่าอีกฝ่ายเป็นขโมย แต่เซียวซูเว่ยมือไวกว่า เพียงพริบตา มือของเขาก็ปิดปากนางไว้ ยังมีร่างสูงโปร่งที่ทาบทับนางไว้อีกด้วย

ชู่ว์...สาวน้อย ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าจะไปไหนหรือ” เขากระซิบถามโจวชิงผิงด้วยสุ้มเสียงแหบพร่า ปกตินางไม่ค่อยได้สุงสิงกับคนในเรือนใหญ่เท่าไรนัก ยิ่งคุณชายใหญ่อย่างเซียวซูเว่ยด้วยแล้วยิ่งไม่เคยได้เฉียดกรายเข้าใกล้ จู่ๆ ต้องมาใกล้ชิดกันเช่นนี้ นางจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง

โจวชิงผิงขึงตามองอย่างโกรธๆ เซียวซูเว่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนปล่อยมือให้นางได้พูดชี้แจง “บ่าวกำลังจะไปจากสกุลเซียวเจ้าค่ะ ท่านรู้แล้วก็ช่วยเก็บเป็นความลับได้หรือไม่ แล้วอีกอย่าง ท่านช่วยลุกออกไปหน่อยเถอะ”

เซียวซูเว่ยยังอมยิ้มไม่พูดจา ทว่าสายตาที่มองมากลับพาให้หัวใจของสาวน้อยสั่นสะท้าน โจวชิงผิงไม่เคยต้องมือชาย พอตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้จึงรู้สึกว่ายากจะรับมือ นางพยายามผลักเขาออก แต่สองมือเขายึดจับนางไว้

หัวใจของสาวน้อยพลันเต้นรัวแรงเมื่อลมหายใจอุ่นๆ รดรินลงบนผิวหน้า ยังมีสุ้มเสียงต่ำพร่าที่กระซิบชิดแก้มเนียนใส รู้หรือไม่...คิดจะปิดปากข้า เจ้าต้องจ่ายให้ข้าพอสมควรเชียวนะ”

โจวชิงผิงมองเซียวซูเว่ยอย่างเหม่อลอย ท่าทางเช่นนี้ใกล้ชิดล่อแหลมเกินไปหรือไม่ นางกำลังจะอ้าปากถามเขาว่านางต้องจ่ายด้วยอะไร ริมฝีปากรุ่มร้อนเจือกลิ่นสุราก็ประกบลงมาแล้ว

หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวกระหน่ำ เป็นเพราะนางยังตกตะลึงพรึงเพริดจึงปล่อยให้เขาล่วงล้ำเข้ามาตักตวงความหอมหวานอย่างไม่ต่อต้านเลยสักนิด เซียวซูเว่ยร้ายกาจยิ่ง สมเป็นคุณชายเจ้าสำราญผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ เขาล่อลวงให้นางมึนเมาไปกับจุมพิตเร่าร้อน ยังมีมือคู่นั้นที่ปลุกเร้าคนอย่างชำนิชำนาญจนนางรู้สึกหูอื้อตาลาย

หลังจากนั้น โจวชิงผิงก็ได้เข้าใจอย่างกระจ่างว่าค่าปิดปากที่เขากล่าวถึงคืออะไร...



[1] หากคิดจะให้ร้ายผู้อื่น ต่อให้ผู้นั้นไร้ซึ่งความผิดก็สามารถสรรหาข้ออ้างสารพัดมากล่าวโทษได้ ใช้เปรียบเปรยผู้ที่ปรักปรำผู้อื่นตามอำเภอใจ

[2] ช่วงเวลา ๐๑.๐๐ น.-๐๒.๕๙ น.


+++++++++++++

 

อ้าว...ยัยผิงเอ๋อร์ เสร็จคุณชายใหญ่ซะงั้น

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเมนต์นะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 506 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

583 ความคิดเห็น

  1. #321 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 22:15
    ซวยแล้วไง
    #321
    0
  2. #239 ployPanyapat (@ployPanyapat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 22:07
    ทำไมง่ายจัง
    #239
    0
  3. #207 Phathaichan (@Phathaichan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:16
    ท้องขึ้นมาแล้ว อย่าบีบน้ำตาให้พี่รองรับเป็นพ่อนะ
    #207
    1
  4. #203 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:43
    น่าสงสารนางนะนางไม่ทันเล่ชายเลว
    #203
    1
  5. #160 nok_te_ra (@nok_te_ra) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 00:06
    อ้าว!!!
    #160
    1
  6. #96 kteelee (@kteelee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 02:36
    น่าสงสารนางอยู่นะ
    #96
    2
    • #96-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      21 กรกฎาคม 2563 / 09:38
      ใช่ค่ะ ไรท์ก็ว่าโจวชิงผิงคือตลค.ที่น่าสงสาร
      #96-1
  7. #72 068981 (@068981) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 15:18

    เสร็จเขาไม่ว่า อย่าโยนอุจจาระให้น้องหรงก็แล้วกัน

    #72
    1
    • #72-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      19 กรกฎาคม 2563 / 17:34
      งานถนัดของอิพี่ซูเว่ยเสียด้วย
      #72-1
  8. #68 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 01:09

    เวรกรรม อีคุณชายใหญ่นี่มันไม่มีละเว้นเลยเจอใครเอาหมด

    #68
    1
    • #68-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      19 กรกฎาคม 2563 / 11:04
      ตลกตรงมุดมาเจอกันตรงช่องสุนัขลอด 5555
      #68-1
  9. #66 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 21:16

    ผิงเอ๋อคิดจะหนีดันมาเจอคุณชายใหญ่ มีหวังไม่รอดแน่ จะได้ออกจากบ้านนีหรือว่าจะถูกคุณชายล่อลวงไปอยู่ที่อื่น รอดูกัน ขอบคุณค่ะ

    #66
    1
    • #66-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      19 กรกฎาคม 2563 / 11:02
      ปูเสื่อรอได้เลยค่ะรี้ด
      #66-1
  10. #65 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 19:15
    ผู้หญิงจีนโบราณ
    หนีออกจากเรือนนี่
    เรื่องใหญ่มากเลยนะคะ
    #65
    1
    • #65-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      19 กรกฎาคม 2563 / 11:02
      เป็นเพียงความคิดชั่ววูบของเด็กสาวที่ผิดหวังคนหนึ่งน่ะค่ะ ก็น่าเห็นใจนางนะคะ
      #65-1
  11. #64 คนอ่าน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 19:01

    ไม่ใช่ตกเป็นของคุณชายใหญ่แล้วตั้งครรภ์ กลับไปโทษว่าคุณชายรองทำนะ เพราะหลงรักคุณชายริงจะเอาเป็นผู้รับผิดชอบให้ได้กระมัง รออ่าน

    #64
    1
    • #64-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 24)
      19 กรกฎาคม 2563 / 11:01
      ปูเสื่อรอได้เลยค่ะ
      #64-1