天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 21 : บุรุษไร้หัวใจ (๒) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 491 ครั้ง
    5 พ.ย. 63

 

ถามว่าเหตุใดหลันซีจึงดึงดันจะฝากตัวเป็นศิษย์กับหมอในยุคนี้ให้ได้ ทั้งๆ ที่นางมีความรู้ล้ำยุคล้ำสมัยไปไม่รู้ตั้งเท่าไร กล่าวง่ายๆ ก็คือเพื่อความแนบเนียน

นางกำลังวางแผนจะเปิดโรงหมอเล็กๆ สักโรงหนึ่ง จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่นางต้องทำตัวเป็น ‘นักเรียน’ ของท่านหมอผู้เก่งกาจและมีชื่อเสียงในยุคนี้ให้ได้เสียก่อน เพราะถ้าขืนอยู่ดีๆ ไปเปิดโรงหมอโดยไม่สร้างชื่อเสียงให้เป็นที่ประจักษ์แก่ผู้คนไว้บ้าง คงไม่มีใครยินยอมให้นางรักษาเป็นแน่ หลันซีถึงได้รบเร้าเซียวหรงเช่นนั้น

ทางด้านเซียวหรงยังคงมองนางด้วยแววตายากอ่านออก ทว่าหลันซีคร้านจะใส่ใจ เพียงคารวะเขาตามมารยาทแล้วขอตัวกลับ ไม่คิดว่าเขาจะร้องเรียกนางไว้ แล้วยื่นของสิ่งหนึ่งให้

หลันซีรับมาดูแล้วพบว่าเป็นร่มเคลือบน้ำมันคันหนึ่ง ก็เลิกคิ้วน้อยๆ อย่างประหลาดใจ ทว่ากลับต้องประหลาดใจยิ่งกว่า เมื่อเซียวหรงกำชับว่า “ฝนใกล้ตกแล้ว เจ้าก็เอาร่มไปเถอะ ระวังอย่าให้ละอองฝนตกใส่ด้วยล่ะ” จบคำก็หมุนตัวหันหลังกลับทันที คล้ายว่าจะเดินหนีคนอย่างไรอย่างนั้น

นางกล่าวขอบคุณเสียงค่อย แววตาที่มองตามแผ่นหลังกว้างคล้ายอ่อนโยนลงหลายส่วน ท้ายที่สุดรอยยิ้มงดงามก็ปรากฏบนใบหน้าของนางราวกับบุปผาแรกผลิ

แปลกจริง...เมฆฝนตั้งเค้าดำทะมึนมาแต่ไกล

ทว่าเหตุใดในหัวใจจึงอบอุ่นสว่างไสวปานนี้...

 

วันนี้เซียวหรงมิได้นอนค้างที่ร้านสกุลเซียวเช่นทุกวัน

มารดาของเขาให้คนมาบอกว่านางไม่สบาย เขาจึงต้องกลับคฤหาสน์สกุลเซียวทั้งๆ ที่ไม่อยากเฉียดกรายเข้าใกล้

เซียวหรงไม่เคยเข้าใจว่าเพราะเหตุใดมารดาจึงต้องทนอยู่ในบ้านที่เป็นเหมือนที่คุมขังแห่งนั้น ทั้งยังยินยอมรับทัณฑ์ทรมานจากฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองอย่างไม่มีวันจบสิ้น

บางที...เขาอาจไร้หัวใจอย่างที่มารดาเคยว่าไว้

ความมากรักหลายใจของผู้เป็นบิดาทำให้เซียวหรงรู้สึกเอือมระอา รวมถึงอยากหนีไปจากสภาพนั้น ติดที่ว่ามารดาไม่เคยให้ความร่วมมือ แม้ว่าเซียวอิ่นเฉิงจะใจดำกับนางเพียงไร นางก็ยังมองฝ่ายนั้นด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนอย่างเต็มหัวใจอยู่ดี

พี่ชาย ท่านมาแล้ว” เสียงของโจวชิงผิงฉุดเซียวหรงให้หลุดจากภวังค์ เด็กสาวในอาภรณ์สีส้มอ่อนชุดเดียวกับเมื่อตอนกลางวันเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม ผายมือให้เขาเดินเข้าไปในเรือน

เซียวหรงไม่ได้กล่าวอะไร เพียงพยักหน้าแล้วสาวเท้ายาวๆ ข้ามธรณีประตูเข้าไปโดยมิได้ปรายตามองนางแม้แต่น้อย

โจวชิงผิงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาไม่อยากมาเหยียบเรือนหลังนี้

นางเป็นเด็กกำพร้าที่บิดาของเขารับมาอุปการะไว้ โดยมอบให้มารดาช่วยดูแล เดิมทีเซียวหรงปฏิบัติต่อนางตามความเหมาะสม คิดไม่ถึงว่ามารดาจะสนับสนุนให้โจวชิงผิงรักใคร่ชอบพอในตัวเขา จนเขารู้สึกกระอักกระอ่วน สุดท้ายจึงตีตัวออกห่างนางมาระยะหนึ่ง ด้วยไม่อยากให้ผู้คนครหาว่าโจวชิงผิงคือสะใภ้ลูกต้อย[1] ที่อนุเหยียนเลี้ยงไว้

เรือนนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เซียวหรงเดินผ่านประตูเพียงไม่กี่ชั้นก็มาถึงห้องนอนของอนุเหยียน เห็นนางกำลังนอนอยู่บนเตียงเตา[2] หันหน้าเข้าข้างฝา จึงส่งเสียงเรียก “ท่านแม่ ข้ามาแล้ว”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเซียวหรง อนุเหยียนก็รีบลุกขึ้นนั่ง มือบางลูบหน้าจับไหล่บุตรชายด้วยความคิดถึง

ไม่ได้พบหน้าเสียหลายวัน เจ้าดูซูบไปหรือไม่ งานที่ร้านหนักมากหรือ เหตุใดจึงไม่กลับมาค้างที่เรือนบ้างเล่า”

เซียวหรงกุมมือของมารดาไว้ ก้มมองฝ่ามือและปลายนิ้วอันหยาบกร้านของนางแล้วรู้สึกปวดใจเหลือประมาณ มารดาของเขาคงถูกเจียงซื่อกับถานซื่อรวมหัวกันรังแกอีกตามเคย ถ้าเดาไม่ผิด นางคงถูกใช้ให้ปะชุนอาภรณ์ที่ชำรุดหรือไม่ก็ปักลวดลายลงบนผืนผ้า

ท่านแม่...คราวหน้าถ้าพวกนางมาใช้ให้ทำอะไร ท่านก็ไม่ต้องทำ ข้าจะจ้างคนทำแทนท่านเอง” เซียวหรงกล่าวอย่างไม่พอใจ เรื่องนี้เขาบอกมารดาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เหตุใดนางจึงดื้อรั้นนัก “แล้วนายท่านเล่า ท่านป่วยหนักขนาดนี้ ได้มาเยี่ยมบ้างหรือไม่”

อนุเหยียนได้ยินแล้วพลันหน้าตึงขึ้นมา เหตุเพราะคำว่า ‘นายท่าน’ ที่เซียวหรงใช้เรียกบิดา ฟังอย่างไรก็ให้แสลงหู

แม่ไม่ได้เจ็บหนักอะไรมากมาย พ่อเจ้างานยุ่งเพียงนั้น เจ้าก็อย่าได้กล่าวโทษเขาเลย”

เซียวหรงถอนหายใจหน่วงหนัก ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยได้สัมผัสความรักรวมถึงไออุ่นจากผู้เป็นบิดา แม้ว่ามารดาจะเทิดทูนฝ่ายนั้นเพียงใด แต่เขาเป็นคนฉลาด มีสายตาแหลมคมมองทะลุปรุโปร่ง ย่อมแยกแยะได้ว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือสิ่งที่มารดาสร้างวิมานในอากาศ อนุเหยียนหลอกตัวเองไม่พอ ยังคิดจะหลอกให้เขาเชื่อว่าบิดารักใคร่พวกเขาสองแม่ลูกอีกหรือ...น่าขันสิ้นดี

ว่าแต่ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง” เซียวหรงปัดอารมณ์ขุ่นมัวอันเนื่องมาจากบิดาออกไป แล้วถามไถ่อาการของมารดา เหยียนเหมยเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ตั้งแต่เขาจำความได้ การที่เซียวหรงมีความรู้เรื่องสมุนไพรมากมายถึงเพียงนี้ ก็เป็นเพราะต้องคอยดูแลมารดาด้วยส่วนหนึ่ง

แม่เวียนหัว บางครั้งก็คลื่นไส้ กินอะไรไม่ค่อยได้” เหยียนเหมยเล่าอาการให้บุตรชายฟัง หลายปีมาแล้วที่เซียวหรงเป็นเหมือนหมอประจำตัวให้นางได้พึ่งพา แม้แต่เซียวอิ่นเฉิงยังปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบุตรชายคนนี้คือหมอยาฝีมือดีคนหนึ่ง

เซียวหรงพยักหน้าน้อยๆ กำลังครุ่นคิดว่าจะปรุงยาบำรุงให้มารดาด้วยสมุนไพรชนิดใดดี ขณะนั้นโจวชิงผิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับยาหนึ่งถ้วย

ท่านป้าดื่มยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ” โจวชิงผิงกล่าวกับเหยียนเหมย แต่กลับปรายตามองเซียวหรงอย่างอดมิได้ นานๆ ทีชายในดวงใจจะปรากฏกายให้นางได้ชื่นชมอย่างใกล้ชิดสักครั้ง ดังนั้นจึงต้องมองให้มากหน่อย

เซียวหรงรับถ้วยยานั้นมาถือไว้ ค่อยๆ เป่าให้เย็นลง แล้วจึงส่งให้มารดา

เหยียนเหมยมองสองหนุ่มสาวด้วยดวงตาวิบวับเป็นประกาย นางหมายมั่นมานานแล้วว่าจะให้โจวชิงผิงแต่งเป็นสะใภ้ ติดอยู่ที่บุตรชายไม่ยอมทำตามความปรารถนาของนางเสียที



[1] เด็กหญิงที่ถูกวางตัวไว้เป็นสะใภ้ตั้งแต่ยังเล็ก มักถูกเลี้ยงให้โตมากับบุตรชายของครอบครัวนั้นๆ โดยทั่วไปมักเป็นครอบครัวคนยากจนที่ไม่มีเงินแต่งสะใภ้เข้าตระกูล

[2] เตียงหรือแท่นที่ก่อด้วยอิฐ ด้านล่างมีปล่องเตาเพื่อจุดให้ความอบอุ่น ด้านบนปูด้วยฟูกหรือเบาะรองนั่ง

 

++++++++++

 

ท่านแม่ไม่ควรซุ่นนะเจ้าคะ แม่ยกแถวนี้เยอะ ขอเตือน

 

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยน้า

 

อันนี้เป็นตอนพิเศษเสริม โหลดฟรีได้เลยค่ะ

 

อ้อ เพื่อเป็นการฉลองยอดเฟ็บครบ 600 ยอดวิวเกิน 10,000 ผู้เขียนขออนุญาตแจกกิ๊ฟโค้ดอีบุ๊คนิยายเรื่อง "ท่านอ๋องข้าขออยู่ด้วย" ให้กับรี้ดที่มาคอมเมนต์ในตอนที่แล้วเป็นคนแรก นั่นก็คือ คุณ usaonly นั่นเองค่ะ

รบกวนรี้ดติดต่อรับของรางวัลได้ที่เฟซบุ๊คแฟนเพจ "นับดาวจอมเพ้อ" นะคะ 


ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นต์น้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 491 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #252 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 11:17
    ขอบคุณมากกกค่ะไรท์.

    ท่านแม่จอมอึดช่างน่าสงสารยิ่งนักคร้าาา.
    #252
    0
  2. #54 Koy-goi (@Koy-goi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 09:12
    ท่านแม่

    เมื่อไหร่ท่านจะตาสว่าง....
    #54
    1
    • #54-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:18
      รอดูกันต่อไปค่ะรี้ด ขอบคุณนะคะ
      #54-1
  3. #52 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:18

    คุณนับดาวคะพี่ส่งข้อความลับไปให้ค่ะ ถ้าว่างช่วยเข้าไปดูให้หน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #52
    1
    • #52-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:15
      ตอบข้อความลับแล้วนะคะ ^^
      #52-1
  4. #51 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:13

    พี่หรงอายุน้อยยังมองเห็นอะไรกระจ่าง ท่านพ่อไม่ได้รักลูกเลย ที่ยังเลี้ยงไว้เพราะพีหรงสามารถทำงานและต่อยอดให้กิจการของครอบครัวได้ดีกว่าลูกชายคนโต ท่รนแม่ดื้อถ้ายอมออกไปอยู่กับลูกชายคงมีความเป็นอยู่ท่ีดีกว่านี้แน่นอน น่าสงสารพี่หรงนะ ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานอีกเท่าไหร่ ขอบคุณค่ะไรท์ที่น่ารัก และขอบคุณมากสำหรับนิยายที่มอบให้ค่ะ

    #51
    1
    • #51-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:15
      ด้วยความยินดีค่ะรี้ด ^^
      #51-1
  5. #50 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:31
    เซียวหรงปล่อยท่านแม่ไปตามยถากรรมเถอะ เกินจะเยียวยาแล้ว😒
    #50
    1
    • #50-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:14
      เนอะๆ ปล่อยท่านแม่ไป
      #50-1
  6. #49 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:27

    เรื่องกำลังน่าติดตามเลยค่ะไรต์

    #49
    1
    • #49-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:14
      ขอบคุณนะคะรี้ด เดี๋ยวเย็นๆ มาต่อค่ะ
      #49-1
  7. #48 ปารมี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:20

    จะผิดมั้ยเนี่ย...ถ้าให้เซียวหรงทิ้งแม่โง่ๆไปซะ ชีวิตคนที่จริงแสนจะสั้น ทำไมต้องมาทนจมปลักอยู่กับความทุกข์ อนุเหยียนอยากจะหลอกตัวเองเห็นชีวิตเป็นเหมือนของเล่นก็ควรปล่อยนางไปให้เล่นให้พอ จะสุขจะทุกข์นางก็เป็นคนเลือกเองทั้งนั้น ไม่ควรให้เซียวหรงมาร่วมรับเคราะห์ไปด้วยนะ

    #48
    1
    • #48-1 (@wachie130) (จากตอนที่ 21)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:13
      เซียวหรงก็กำลังหาทางหลุดพ้นอยู่ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ^^
      #48-1